Rebel without a Cause (1955)

Mooie film. Mooi tijdsbeeld. Goede rollen van Wood en Dean, maar eigenlijk viel ook vooral Mineo me op. Ik wil meer van hem zien. Maar alledrie hebben ze een grote uitstraling. Mooi script ook, zit als je erover nadenkt knapper in elkaar dan het lijkt. Ergen heel moralistisch, maar tegelijk ook begipvol.

3.5*, maar zowel Ray, Dean als Mineo zijn voor herhaling vatbaar en ook deze film wil ik vaker zien.

Een verrassend goede film, waarbij ik het enigzins ironisch vind om te moeten zeggen dat de enige zwakke plek van de film eigenlijk James Dean zelf is. Hij wordt altijd geprezen omdat hij zijn rollen rauw en realistisch neerzette, bijna dierlijk instinctief, net als Marlon Brando (van wie ik ook al geen fan ben). De rol van Dean zou ik in ieder geval alles behalve realistisch willen noemen. Integendeel, het is juist erg duidelijk geacteerd. Hij speelt alsof hij constant intens en ontspannen tegelijk wil zijn. En dat levert een vreemd effect op. Maar vreemd genoeg wel een effect dat na een tijdje in het voordeel van de film gaat werken. Het geeft het personage van Dean iets extra verwards en dat is precies wat het nodig had. Om het maar eens apart te zeggen: Dean leverde hier een goede acteerprestatie door eigenlijk niet echt goed te acteren. Ik heb daar geen problemen mee.

Wel écht goed zijn Natalie Wood en Sal Mineo. Net als Dean spelen ze beide verwarde personages. Vooral de door Mineo gespeelde Plato vond ik een ontroerend personage (en ja, Ray liet hem wel degelijk de rol zo spelen dat het een homoseksueel was; zie ook IMDB).

De legende van Dean ten spijt is dit voor mij vooral een film van een man die wat mij betrefd meer verdient een legende te worden: Nicholas Ray. Dit is nu de derde film die ik van hem zie (na In a Lonely Place en Johnny Guitar) en alledrie de films zijn bijzonder krachtig. Krachtig is inderdaad het juiste woord, want zijn films hebben iets al is het moeilijk een vinger op te leggen wat het is. Ze zijn een beetje poëtisch zonder daar dan weer nadruk op te leggen.

Rebel Without a Cause behandelt thema's die mij in andere films eigenlijk nooit wat doen. De typische tienerthema's bedoel ik dan vooral, waarvan de eeuwige generatiekloof de duidelijkste is. Maar bij Rebel Without a Cause overtuigde alle thema's mij wel en de film wist mij te ontroeren. Het verhaal is redelijk voorspelbaar, maar de uitwerking is zo bijzonder (welke andere tienerfilm zou er nou met een scène komen waarin tieners naar de ondergang van de wereld kijken? ) dat het niet deert. De dood van Plato zag ik allang aankomen, maar de manier waarop dit in het verhaal gebruikt wordt zorgt ervoor dat het toch een impact heeft. Erg knap. Ik had ook niet het gevoel dat de film ergens echt moraliseerde, terwijl achteraf te stellen valt dat dit ergens wel gebeurde. Dit komt omdat de film nergens verbitterd overkomt, eerder verward, net als zijn hoofdfiguren. Dat zie ik graag. Zelfs de vader van Dean met al zijn onvolkomenheden kon op begrip van mij rekenen. Een punt waar juist andere vergelijkbare tienerfilms altijd over struikelen.

Knappe film dus. Zeker de moeite waard en in mijn ogen nog steeds niet veroudert.

Deze film viel mij niet tegen. James Dean is zeer sterk in de rol van Jim Stark. De vergelijkingen met Marlon Brando zijn mij in ieder geval nu duidelijk. James Dean is werkelijk het middelpunt van de film en zijn "coolheid" draagt in feite de film.

Met name het eerste uur was ik zeer geboeid door de film. Het verhaal was krachtig en de karakterontwikkeling interessant. Een topwaardering leek eraan te komen totdat opeens het besef kwam dat de film wat in elkaar zakt en zelfs een beetje ontspoort. Het gevoel met de film verdween wat en dit kwam met name door het gebrek aan geloofwaardigheid.

De onzinnige achtervolging en voornamelijk het gedrag van Plato vormden voor mij het grootste struikelblok. Wat een verschrikkelijk zwak en zielig karakter is Plato geworden. Zijn reacties tegen het einde van de film waren zeer theatraal en bijna soapachtig, heel jammer om de film zo een beetje te verpesten.

Het eerste deel van de film en het acteerwerk van James Dean verdienen een dikke voldoende. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar meer van zijn werk. East of Eden ligt klaar, maar de hoogste verwachtingen heb ik van Giant.

Briljant acteerwerk van James en de rest van de cast.

Mooi en ontroerend verhaal.

4,5 ster

James Dean neemt met zijn method acting de hele cast op sleeptouw in deze ijzersterke film. De film komt door Dean en anderen heel natuurgetrouw voor die tijd over en geeft een overtuigend beeld van de toenmalige jongerencultuur. Dat het in kleur geschoten is, versterkt dat beeld alleen maar.

Het karakter van Plato vond ik een vreemde eend in de bijt. Hij is suffig sulletje in het begin, maar later kantelt zijn karakter compleet met alle gevolgen van dien. Ik kan me wel voorstellen dat hij voor sommigen een minpunt is. Aan de andere kant past het wel in de film, waar niets moralistisch zwart-wit is en er meerdere kanten kleven aan de jongerenproblematiek.

Tweede film met James Dean die ik zie en ik moet zeggen dat ik nu wel helemaal overtuigd ben van zijn kunsten. Hij slaagt er ook hier in een overtuigende rol neer te zetten, waarbij hij zowel cool, stoer, maar ook af en toe erg verward weet over te komen.

Daarnaast spelen ook Natalie Wood en Sal Mineo goed. De laatste oogt soms wat vreemd, maar slaagt er op een gegeven moment wel in om mijn medelijden op te wekken. Verder zorgt Nicholas Ray ervoor het ietwat voorspelbare verhaal, dat de karakters allemaal wel wat kleur bevatten. Iedereen heeft zijn goede en slechte kanten, niemand uitgezonderd en dat het allemaal gelijk wel wat echter.

Ondanks dat ik op zich niet zo heel erg van dit soort tienerverhalen houdt heb ik me prima vermaakt en de de film zeker de moeite waard om te zien, al vind ik persoonlijk East of Eden nog wel een stukje beter.

3,5*

Indrukwekkend realistisch verhaal, James Dean geeft zijn personage niet alleen leven, maar ook een hele boel emoties en gevoelens mee, denk ook niet dat ieder ander acteur deze rol beter had kunnen doen als Dean zelf.

Ook Natalie Wood vond ik erg overtuigend overkomen! en wat een mooie meid was ze in die tijd zeg!

Maar natuurlijk mag Sal Mineo ook genoemd worden, al vond ik hem net iets minder dan Dean & Wood, het personage van Sal Mineo lijkt op de 1 of andere manier toch iets minder goed uit de verf te komen, wat natuurlijk zeker niet wilt zeggen dat zijn rol slecht was, want hij was alles behalve slecht!

Het einde was ook indrukwekkend, misschien een klein beetje voorspelbaar maar toch op zo manier gebracht dat het je toch wel aan grijpt.

Niks minder dan een wel verdiende 4 sterren!

Erg jammer dat de 3 hoofdrolspelers zo vroeg aan hun einde moesten komen vreemd genoeg ook allemaal door zogenaamde ongelukken..

De rol van James Dean als titelheld is legendarisch geworden, en niet geheel onterecht: gedurende de hele film steelt zijn coolheid de show, zonder zijn menselijkheid te verliezen. Integendeel eigenlijk, hij is menselijker dan de gemiddelde tienerheld en weet vooral tijdens de familiescènes te overtuigen. Die geërgerde blik van zijn moeder op het politiebureau, als zijn vader hem eruit probeert te praten: prachtig! De scène in het midden van de film, wanneer hij zijn vader probeert over te halen voor hem op te komen, is geniaal, niet alleen door het sterke acteerwerk, maar ook door de prachtige wijze waarop het geschoten is met scheve, indringende camerahoeken. Ook de rest van de film ziet er prachtig uit en weet een bijzonder mooi sfeerbeeld van de jaren '50 te geven. Het is dan ook des te jammer dat de film op driekwart compleet ontspoort: het einde is, zoals Co Jackso hierboven al treffend verwoordde, veel te theatraal en bombastisch en doet afbreuk aan de kleinschalige schets van het leven van Jim Stark die het begin van de film vormde. Gezien de leeftijd van de film wil ik hiervoor (en voor andere enigszins ongeloofwaardige zaken, en de wat te nadrukkelijke muziek) nog wel een oogje dichtknijpen, maar toch blijft de nare nasmaak achter dat de film beter had kunnen zijn als de verhaallijn met Plato wat subtieler was uitgewerkt. Desalniettemin een terechte klassieker die iedereen toch wel eens moet hebben gezien. Van mij mag 'ie ook wel in de top 250.

3,5*

Ik was totaal niet onder de indruk van de acteerprestaties. Slechts James Dean steekt er nog enigzins bovenuit al vind ik hem ouder lijken dan hij moet voorstellen, maar dat gedoe met Plato ( wat een personage! ) was een lachertje. De film kijkt trouwens goed weg, maar gaat gebukt onder ongeloofwaardigheden binnen het plot. De auto 'afrekening' was een van de mooiste scenes die de film te bieden had qua spektakel, qua drama liet het mij namelijk volledig koud. ln de jaren `50 was deze film misschien een mijlpaal in het genre jeugddrama, maar ondertussen zijn er natuurlijk veel betere jongeren - worstelen - met - opgroeien - films gemaakt. Een 3*

P.s. Ik vond de film bij momenten ook ontzettend theatraal aandoen. Ik lees dat mensen deze film een goed tijdsbeeld vinden geven, maar vrouwen die de dienst uitmaken en de vader van Jim Stark, die met een keukenschort in de keuken te vinden is, lijken mij nou niet echt representatief voor de jaren `50 te zijn.

Vroeger was dit de eerste oude zwart wit film die ik ooit had gezien. Helemaal verbaasd was ik dat er vroeger zo'n lekker ding rondliep als James Dean ha ha. Voor de tijd waarin dit zich afspeelt is het toch wel een goed in elkaar gezette film. En het gehele sfeertje dat heerste zal ook niet alledaags geweest zijn in die tijd. Wat dat betreft toch wel mijn respect. De race scènes is toch wel de scènes die er echt uitspringen. Ik heb hem al een paar keer gezien maar toch blijft deze film me op een bepaalde manier boeien.

Goeie film met een leuke James Dean. Hij past wel in deze rol als rebel without a cause. Al is het niet zijn beste acteerprestatie. Daarvoor is East of Eden beter. Het verhaal is wel interessant met een psychologisch kantje. Bij sommige scènes moest ik denken aan West Side Story, dat toch in een volgend decennium werd opgenomen. Het geheel wil ook niet altijd vlotten, maar uiteindelijk is het wel een aangenamen film geworden. Net geen klassieker, misschien dan toch door de dood van James Dean.

Film heeft z'n populariteit volgens mij vooral te danken aan de buitenproportionele waardering voor de erg korte carrière van James Dean - hij heeft maar 3 films gemaakt! - en aan de dramatische dood van de beide hoofdrolspelers. Als acteur vind ik James Dean niet echt opvallend. En dat geldt ook voor het verhaal van deze film. Destijds was het thema van weerbarstige pubers wellicht controversieel, maar inmiddels heeft dat nogal geleden onder de tand des tijds.

Je moet de film 'n keer gezien hebben, vanwege de hoofdrollen van twee filmlegendes, maar eigenlijk is dát het enige bijzondere aan deze film.

Vond het niet al te sterk. Sowieso nogal bombastisch, elke scene wordt overdramatisch gebracht, vooral ook dankzij de zwaar aangezette muziek. Verder een beetje een weinigzeggend en niet echt doordacht verhaaltje. Blijft eigenlijk alleen Dean's presence en de tijdgeest staan die de film interessant houden, maar alleen dat was niet genoeg.

2.0*

Prachtige film over een jongen die op een nieuwe school begint en maar moeilijk vrienden maakt. Een terechte klassieker die niks aan kracht heeft ingeboet, mede omdat het een verhaal van alle tijden is (ook al zijn we inmiddels generaties verder). De jeugd (onbegrepen door hun ouders) wordt goed neergezet. James Dean zet een iconische rol neer, maar ook Natalie Wood en Sal Mineo mogen zeker niet ongenoemd blijven.

Kleine tegenvaller. Ik kan me de cultstatus goed voorstellen, maar vond de plot te slap om de film goed te vinden. Dat komt vooral door de snelheid en het gemak waarmee de personages een band opbouwen. Binnen no-time is de een over de dood van haar vriend heen of is de ander BFF met James Dean. Diezelfde Dean acteert verder waanzinnig, dat moet gezegd

Behoorlijke tegenvaller. De eerste keer dat ik James Dean aan het werk zie. Hij heeft inderdaad best een coole uitstraling, maar zijn acteerwerk is slechts bij vlagen overtuigend. Verder komt hij, net als de meeste andere acteurs in deze film, veel te oud over om voor een High school leerling door te kunnen gaan. Het verhaal mist bovendien overtuiging, zo krijgen de personages onderling vanuit het niets een hechte band en lijkt het overlijden van een vriend in een oogwenk vergeten. Het kon niet echt boeien allemaal.

James Dean was de komeet van de rock 'n' roll-generatie. Method acting was in opkomst, wat improvisatie inhield en het putten uit persoonlijke ervaring en emoties. Jim Stark heeft een asymmetrische lichaamshouding met gespannen schouders en hangend hoofd. Hij lijkt niet stevig op z'n benen te staan. Hij rebelleert, maar waartegen? Hij groeit op in een burgerlijk milieu in een voorstad, waar hij materieel niks te kort komt.

Het ontbreken van een sterke vaderfiguur wordt als verklaring opgeworpen. Jims vader zit op de knieën te poetsen met de voorschoot aan. Als tegenreactie wil Jim zo stoer en mannelijk mogelijk doen. Hij wil vooral geen chicken of lafaard genoemd worden. Dit leidt tot de chicken race tegen de jongens met leren jassen. Eigenlijk zijn deze acteurs vijf jaar te oud om een adolescent te spelen. Judy (Natalie Wood) is degene die Jim helpt in z'n ontwikkeling doordat ze ook z'n gevoelige kant waardeert - iets wat ze bij haar vader te weinig vindt. Het meest verknipte personage is "Plato" (Sal Mineo), die opgroeit zonder ouders, weinig vrienden heeft en homoseksuele gevoelens lijkt te kennen. De manier van vertellen wekt sympathie op voor personages die nochtans onzinnige daden begaan.

De camera toont soms een onevenwichtig, subjectief standpunt, zoals wanneer Jim ondersteboven in de zetel ligt. De kleur rood doet de drie hoofdpersonages afsteken tegen de achtergrond en staat symbool voor hun kwetsbaarheid. Jim en Judy dragen soms een rode jas; Plato draagt één rode sok, wat z'n verwarring illustreert. Het hele verhaal vindt binnen de vierentwintig uur plaats. Het lege zwembad is hetzelfde als in Sunset Blvd. (1950). Het landhuis staat voor de drang om te vluchten, het planetarium voor de nietigheid van de mens in het heelal.

Was er vroeger al niet onder de indruk van en nu, als de tand des tijds stevig heeft toegeslagen, zeker niet. Dit laatste is evenwel de reden niet van mijn mindere appreciatie. 'k Vind het allemaal erg overroepen en theatraal. James Dean wil ik niet volledig afprijzen maar ik vind hem aan overacting doen en anderen in de cast zijn in hetzelfde bedje ziek.

Het beeld van een jeugd die rebelleert omwille van vervreemding en onbegrip van wie voor hem had moeten instaan, maar ook worstelt met eigen imago.

“You're tearing me apart!”

Sterke klassieker die alleen al door het acteerspel van James Dean en Nathalie Wood zeer de moeite waard is. Wat een charisma hebben die twee, en hun gezamenlijke scènes zijn de hoogtepunten in de film. De jonge Sal Mineo is ook geweldig, en vooral op het einde houdt hij zich knap staande tussen Dean en Wood. Het is eeuwig zonde dat alle drie de acteurs veel te vroeg zijn overleden.

Het mooie van Rebel Without a Cause vind ik ook dat er niet echt een diepe reden is voor het gedrag van Jim. De conservatieve ouders hebben moeite met hun naar vrijheid hunkerende zonen en dochters, en deze strijdt en het tijdperk waarin ze leven (de jaren 50) worden goed weergegeven. Met het schitterende en tragische einde als bittere maar mooie afsluiter.

Interessante cultfilm die het onder meer moet hebben van de sterke acteerprestaties van james Dean, Natalie Wood en Sal Mineo. Het toeval wil ook dat zij allen vroegtijdig een vermijdbare dood zijn tegemoet gegaan. Rebel with a cause blinkt niet zozeer uit van een ijzersterk plot, maar kent of kende zijn succes door de tijdsgeest die het wist op te wekken van en over de jaren 50.

Jeugdcriminalitieit wordt/werd vaak geassocieerd met armoede en uitzichtloze toekomstbeelden. Deze film, en de filmtitel verklaart al veel, doorbreekt dat cliché. Best wel controversieel dus voor die tijd. En de heilige huisjes met hun mooie facades verbergen de ouderlijke ruzies en meningsverschillen met hun kinderen. Verwende luxekinderen die het product zijn van een welvaartsstaat die het belang van degelijk opvoeden verwaarloosden.

Met de boodschap zat het dus wel goed, alleen vond ik de uitvoering minder overtuigend. Beetje theatraal en bij momenten onrealistische gedragingen van de personages op bepaalde gebeurtenissen. Maar zeker wel eens leuk om gezien te hebben, al was het maar voor Dean, Wood en Mineo.

Toch wel verouderd. James Dean doet het nog wel aardig, maar de andere personages zijn toch vooral karikaturen en wisten me nergens te boeien. Ook mist er enige emotie in de film terwijl de inhoud dat toch wel lijkt te suggereren. De film is wat dat betreft enorm afstandelijk met enkele losse prima scènes en momenten maar als geheel is het allemaal niet heel overtuigend. 2,5*.

Op klassiekerzondag een film aan de beurt die ik afgelopen zomer al in een actie had aangeschaft, twijfel was er nog wel even met het nodige van Hitchcock en The Mutiny On The Bounty als concurrenten. Toch viel de keuze uiteindelijk op Rebel Without A Cause, ja het was wel weer eens tijd voor wat James Dean na het tegenvallende Giant en de recenter beter bevallen East Of Eden. Eens kijken hoe deze film zou vallen.

Rebellerende jongeren is wat we krijgen dat aangezien de titel 'Botsende Jeugd' niet zo vreemd is. Problemen allom vanaf het begin af aan met Judy, Jim en Plato, vooral ingegeven door thuis en de ouders, en dan moet je ook nog naar highschool met het nodige aan bendes en figuren die je graag op de proef stellen. Jim heeft een gemakkelijke trigger en het duurt dan ook niet lang voor Buzz beet heeft en de maar al te bekende spelletjes kunnen beginnen met een behoorlijke nasleep tot gevolg.

Sterk is uiteraard het acteerwerk en Dean blijft altijd een fenomeen om naar te kijken, het doet de mens toch afvragen wat hij zonder dat noodlottige ongeluk had kunnen bereiken. Wood uiteraard prettig voor het oog, Mineo als opzienbarende debutant binnen het acteurs gilde en muziek die de één of andere reden een hoog West Side Story gehalte heeft. Het is toch het verhaal dat de aandacht trekt en dan met name de wisselwerking met de ouders. Interessant is de haat en nijd met de ouders, het niet willen conformeren, de vader die tegenvalt als rolmodel en een dominante moeder en grootmoeder die alles bepalen. Toch strooit richting het einde de wissel van Jim naar Plato, die plots hoofdpersoon en lijdend voorwerp wordt, voor mij wat zand in de motor en voelt wat raar aan.

Desalniettemin is Rebel Without A Cause een interessante zit en een film die waarschijnlijk na een herkijk alleen maar beter wordt. Voor nu een steady 3.5.

Rebel Without a Cause

Na diverse films te hebben gezien over het leven van James Dean en vroeger zelfs jarenlang zijn gezicht boven mijn bureau gehad te hebben hangen, werd het tijd dat ik eens echt een film van hem zou zien. Het werd Rebel Without a Cause; één van de laatste films voor zijn onfortuinlijke auto-ongeluk (al kwam de film pas uit na het ongeluk). Ik wist niet wat ik kon verwachten van een film uit de jaren ’50, maar dit had ik in elk geval niet verwacht.

Verrassend hedendaags

Rebel Without a Cause is een goede film en van veel betere kwaliteit dan ik had verwacht van een jaren ’50 film. De film heeft ook een verhaal dat we ook tegenwoordig nog vaak genoeg terugzien in films. Jim (James Dean) is een opstandige tiener die geen goede relatie heeft met zijn ouders. Hij glipt ‘s nachts het huis uit en hangt dronken en rokend rond op straat. Hij is een loner doordat hij net is verhuisd en is op zoek naar iemand met wie hij het goed kan vinden.

Vernieuwend in de jaren ’50

Gedurende de film zien we hoe het hem vergaat. Hij maakt zowel vrienden als vijanden, en wat ik totaal niet verwachte in deze film: er gaan mensen dood. Rebel Without a Cause is vrij realistisch en ik geloof zo dat dit een waargebeurd verhaal zou zijn, oké met uitzondering van een paar stukken. Ik kan echter inzien dat Rebel Without a Cause in de jaren ’50 erg vernieuwend moet zijn geweest. Voor ons zijn sommige zaken die hierin aan het licht worden gebracht als logisch, normaal, of veelvoorkomend, maar dat was toen nog niet zo.

Een vergelijking

Er zit ook verrassend veel diepte in het verhaal. De beweegredenen van de diverse personages zijn goed uitgewerkt en ik ging ook echt meeleven. Stiekem deed de film op diverse vlakken mij ook denken aan Footloose. Diegenen die beide films hebben gezien weten vast wel over welke specifieke scène ik het heb, maar ook diverse thema’s die in beide films terugkomen. Rebel Without a Cause is overigens geen dansfilm, ik heb het puur over bepaalde behandelde thema’s.

Conclusie

Wie denkt dat oudere films vanzelfsprekend geen goede films zijn omdat ze al zo oud zijn moet voor de aardigheid Rebel Without a Cause opzetten. De film is verrassend hedendaags doordat het destijds erg vernieuwend was. De acteurs doen het uitstekend en ik kon mij goed verplaatsen in het verhaal en meeleven met de personages. Qua thema’s die in de film verweven zitten en bepaalde scènes zou je stiekem zelfs een vergelijking kunnen maken met Footloose (maar dan zonder het dansen). Deze jaren ’50 film is mij in elk geval goed bevallen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Voor mij is dit een hele speciale film. De film die mij open deuren heeft gegeven in cinema.

Waarom.. nou dat ga ik nu uitleggen.

Voor ik deze film zag, kwam ik in aanraking met de Bond films door mijn vader ook andere actie films werden mij toegediend en tuurlijk als je jong bent vorm je een mening een beeld en ga je mee in hypes en wat nieuw is.

Ik weet nog goed bij deze film. Op school toen had ik een vak CKV en moest een les opnieuw inhalen en niet met klasgenoten nee met anderen, waar ik zeer tegen opzat. Toch kon ik kiezen en koos voor de les met een film en de film die werd getoond wist ik nog niet.

Toen die leraar kwam en een vooruitleg gaf en daarna deze film ten toonstelde hielp het ook nog niet echt mee dat de rest van de mensen in de klas negatief aan het boehen waren. Oud, saai, gaar (ik laat het woord kanker nog even achterwege hier in die zin, want dat werd ook nog genoemd).

Ik wilde voor dat vak een goed cijfer halen, omdat ik hiervoor al had gefaald, dus al dat negatieve liet ik langs mij heen gaan. Ik dacht bij mijzelf "ik moet hier geconcentreerd naar kijken en een goed cijfer halen".

Eenmaal dat de film begon en opgang kwam werd ik heel gefascineerd!

Dit was voor mij een van de eerste keren dat ik volledig werd megenomen door een verhaal.

Voor mij is dit de film die mij open deuren heeft gegeven in andere cinema.

Dit is DE film voor mij! Deze film heeft voor mij alles bepaald.

Voor mij toch wel een meesterwerk!

Ik dank dan ook die leraar uit het verleden (ik weet zijn naam helaas niet meer) die gelukkig wist wat goede cinema was!

Ik had deze Rebel Without a Cause eigenlijk alleen meer opgezet om nog eens iets gezien te hebben van James Dean, want voorlopig is East of Eden het enige wat ik van hem gezien heb. En James Dean acteert hier behoorlijk sterk, maar eigenlijk valt er niemand door de mand. Het is bij momenten best wel theatraal, maar ik heb het zeker niet als storend ervaren (wel leuk om te zien waar Tommy Wiseau zijn inspiratie heeft gehaald). Qua verhaal heb ik me eigenlijk geen seconde verveeld, maar het verhaal an sich deed me niet zo heel veel. Het is een film met typische tienerelementen, maar het schetst wel een mooi tijdsbeeld van toen. Ik had overigens nooit het idee naar een film van 70 jaar oud te kijken, wat al erg knap is.

3*

Melodrama met sterke characters en goed acteerwerk. De meest iconische van de James Dean films maar persoonlijk gaat mijn voorkeur nog steeds naar East of Eden. Niet dat Rebel Without a Cause zoveel minder goed is. Een best progressieve film voor die tijd, die bekommerd is om haar jeugd en aandacht geeft aan hun innerlijke onrust en emotionele ontwikkeling tijdens hun zoektocht naar een eigen identiteit. Problematische gezinnen worden in het vizier genomen als oorzaak van rebellie en ontsporing.
Jim mist een sterke vaderfiguur die voor hem opkomt, Judy zoekt affectie en Plato heeft helemaal niemand en vertoont psychopatische trekjes. De introscène in het commissariaat waarbij ze alle drie tegelijkertijd verhoord worden was sterk gevonden. Deze drie personages vinden elkaar in de film. Essentieel kijkvoer maar wel doodernstig van toon.