Wet Hot American Summer (2001)

Debuterend regisseur David Wain (later regisseerde hij onder meer Role Models en Wanderlust) levert met Wet Hot American Summer een weinig grappige komediefilm die maar niet leuk weet te worden gedurende de speeltijd van 1,5 uur. Ondanks het komisch talent die inmiddels hun sporen hebben verdiend en aanwezig is met bijvoorbeeld Paul Rudd, Ken Marino en Amy Poehler, is de film zelden grappig en is het hooguit goed voor een spaarzame gniffel. De in potentie leuke personages en situaties worden hierdoor niet volledig benut en is spijtig te noemen. Noemenswaardig is verder dat Wet Hot American Summer de eerste filmrol betekende voor een zekere Bradley Cooper, die een vrij verrassende rol speelt.

Matige film over de leiding van een zomerkamp voor kinderen. Een film bomvol flauwe humor, maar de setting leent zich hier goed voor (een zomerkamp begin jaren '80). Nogal fragmentarisch en repetitief qua opzet, waardoor je het op een gegeven moment wel hebt gezien. De cast doet het verder wel leuk.

Heb hier bij tijd en wijle toch flink om moeten te lachen. Vooral het tripje naar het stadje in de buurt vond ik geinig.

Nogal over de top parodie op tja vele genres film.

Leuk!

Heerlijke niet voor de hand liggende humor.

Er zitten zulke geniale grappen in,niet de satire als in scary movie.

En de meeste zijn raak.

Maar een vorm van satire des al niet te min.

Ga nu ook de serie weer een kans geven,,,daar kwam ik moeilijker in.

En als je de serie eem kans wilt geven,is dit toch wel erg prettig.

Goede 3,5 ster

Niet-werkende satire is nooit leuk. Ik begrijp de insteek wel en gelukkig is dit geen Scary Movie-niveau, maar de humor had echt wel wat beter gekund. Een paar goed opgebouwde grappen waar de tijd voor genomen wordt is altijd beter dan een spervuur aan grollen, die nauwelijks aanslaan. Wat moet dat trouwens vreselijk zijn . Om 8 weken lang in zo'n suf zomerkamp je vakantie door te brengen.

Veel (inmiddels) bekende TV-gezichten in deze te lang gerekte verzameling ongein. Flauw, flauwer, flauwst. Best lang geleden dat ik nog zo’n baggerfilm ben tegengekomen.

Wel een hele matige komedie deze film die draait om een kamp. Het verhaal waarbij duidelijk wordt dat er brokstukken uit de ruimte komen is allereerst belachelijk, maar als je denk dat het niet erger kan dan kom je nog wat bedrogen uit. Zo zijn de pubers ronduit saaie personages, de ruimte kenner met zijn love interest is eveneens erg zwak, en kent de film humor die vrijwel nergens leuk is en vooral zeer flauw. 'Kom over 10 seconden naar de picknicktafel... 2 stappen verder blijkt die tafel en dan ook nog zeggen 'bedankt voor je komst', nee... de humor is alles behalve leuk. Oké, eerlijk is eerlijk, ik vond het wel grappig dat een jochie uit dat rijdende busje werd gegooid, maar meer dan dat ene moment heb ik helaas niet kunnen lachen.

“You taste like a burger. I don't like you anymore.”

Matige coming of age film. Zo'n zomerfilm met verschillende personages en de nodige tienerproblemen kan goed werken (Dazed and Confused, American Graffiti, Adventureland), maar Wet Hot American Summer is vooral heel erg saai. Knap als je dat voor elkaar kan krijgen, maar het lukt regisseur David Wain dus wel. De acteurs zijn niet al te best, maar zij moeten het dan ook doen met een slecht script en matig uitgewerkte personages. Het lome zomerse sfeertje is dan nog een klein pluspuntje.

Een parodie op de jaren ‘80 summer camp movies al heeft het in bepaalde details zeker een nillies vibe (de muziek, sommige outfits). Verder is het verhaal helemaal niet belangrijk. Valt nauwelijks lijn in te trekken en er zijn geen echte protagonisten. Het is sketchy opgebouwd en moet een platform bieden voor de humor. Dat heeft natuurlijk als risico dat die humor goed moet zijn wat ook weer iets persoonlijks is. Voor mij is het een gemengde affaire. Sommige zaken vond ik leuk (de Vietnam veteraan, bepaalde liefdesscènes) maar andere vond ik helemaal niet werken tot tenenkrommend toe. Het niveau is er niet om er een echt geslaagde comedy van te maken. Sowieso verkies ik toch wel komedies waarin het verhaal even belangrijk is als de invulling.

Kamp Firewood 1981. De laatste dag van het zomerkamp en de hormoontjes zijn danig in beweging. Een werkje met een incidentele aardige grap maar vooral veel platte humor. Het meest opvallende aan de film is wel de grote hoeveelheid acteurs die in latere jaren grote bekendheid verwierven. Een rijtje: Janeane Garofalo, David Hyde Pierce, Elizabeth Banks, Amy Poehler, Paul Rudd, Bradley Cooper.
De leukere scènes zijn die met Christopher Meloni. Hij speelt een ruwe kok met een posttraumatische aandoening als gevolg van zijn Vietnam verleden. De scènes waarin hij met zijn denkbeeldige vriend (een sprekend conservenblikje) praat, behoren tot de grappigste van de film. Een aantal running gags doen het trouwens ook goed. Neem de prepuberale kinderen die hun volwassen begeleidster die emotioneel gebukt gaat onder relationele problemen, voorzien van tips of neem de hormonale beïnvloeding op het gedag van de begeleiders die zelfs niet stopt om kinderen van de verdrinkingsdood te redden. Het zijn leuke running gags, die belachelijk zijn en grappig worden door hun overdreven weergave.
Over overdrijving gesproken. Niet vergeten dat Wet Hot American Summer een parodie is. De figuren zijn stevig aangezet en de komische scènes zijn dat ook. Met die wetenschap wordt de komedie er niet per se leuker op, maar neemt de goodwill toe. Er zit een bepaalde opzet achter al die platte flauwekul. Het oordeel over de film valt daardoor iets ruimhartiger uit. En laat ik eerlijk zijn. Over het algemeen vermaakt de film eigenlijk best goed. Dat geldt ook voor de platte flauwekul.