You Can Count on Me (2000)

Wat een goeie film zeg!

Had ik niet verwacht, afgaande op het affiche en de titel..

Veel humoristische scenes, goed geacteerd en een boeiend verhaal.

De karakters worden goed uitgediept.

Een prachtige film over echte mensen met echte levens en echte gevoelens. Regisseur Lonergan is wars van valse sentimenten en daardoor kruipen de personages echt onder je huid. Ruffalo speelt fantastisch (ik wist nog niet echt dat hij dat kon) en ook Linney weet te overtuigen. Minpuntje dat valt aan te voeren is wellicht het gebrek aan 'closure' in bijvoorbeeld Sammy's liefdesleven, of Terry's toekomst. We weten aan het einde nog steeds niet hoe de hoofdpersonen er nu voor staan. Waar we wel deelachtig van zijn geworden, is het besef dat deze mensen er altijd voor elkaar zullen zijn, 'however I fucked up again', zoals Terry zou zeggen. Een verhaal, uiteindelijk, over echte liefde, niet tussen man en vrouw, maar tussen broer en zus. Familie.

Lonergan schuwt de happy ending, en aan het einde van de film wordt duidelijk dat er eigenlijk geen betere is dan dit open einde, waarin geen garanties voor de toekomst worden gegeven. Want, ach, zo gaat dat in het eche leven toch ook niet? 4,5/5

Zeer ontroerende film over echte mensen. Zeer geloofwaardig gespeeld door de hele cast met een glansrol voor Ruffalo. Grappig, schrijnend en herkenbaar tegelijk.

Een moderne klassieker. 4*.

Ondanks het kritieke succes van deze film heeft Lonnergan nooit meer een andere film geregisseerd. In ieder geval niet tot Margaret die volgend jaar moet uitkomen. Geen idee wat de man intussen allemaal gedaan heeft, maar hij verdient meer aandacht. Als regisseur levert hij in You Can Count on Me niet eens zo'n heel bijzonder werk af. Als scenarioschrijver daarentegen wel. Hij weet zeer geloofwaardige personages te creeëren die geholpen worden door sterke dialogen.

Maar misschien is dit toch vooral een acteursfilm. Linney en Ruffalo zijn heel erg sterk hier. Ze spelen geen personages die je gemakkelijk mag, maar toch weten ze altijd een menselijkheid over te brengen die ervoor zorgt dat ze toch altijd je sympathie weten te behouden.

De verschillende relaties waar Linney zich in stort vond ik wat al te kort door de bocht uitgewerkt, maar de scènes tussen haar en haar broer zijn toch erg mooi en bijna altijd ontroerend. Leuk ook dat Lonnergan zelf een sterke bijrol heeft als de priester.

De film heeft wel een groot nadeel en dat is dat bijna alle scènes ontzetten kort duren. Van mij had het zo een half uur langer mogen duren om veel momenten wat beter tot zijn recht te laten komen. Lonnergan beperkt zich vaak tot de essentie van een situatie en laat deze ongeveer een minuut zien, om vervolgens weer op iets anders over te schakelen. Je zit dan net lekker in een scène, om er vervolgens meteen weer uitgetrokken te worden.

Maar ook dan blijft er genoeg moois over. Het lijkt me ook ergens wel een film voor herziening.

3,5*

Wat ik heel sterk vond in deze film was het acteerwerk van broer en zus. Ze kwamen heel naturel over in hun onderlinge relatie naar elkaar toe. Ook de onderlinge spanning tussen Sammy en haar baas kwam heel sterk naar buiten. En het knusse dorpssfeertje was heel sterk. Dus qua sterk acteerwerk zit het wel goed in deze film.

Toch liet de film me op het einde een beetje onbevredigd achter. We eindigden eigenlijk precies hetzelfde als toen de film begon. Niks was naar mijn idee veranderd. Ook al heeft een film een open einde. Dan nog wil ik wel kunnen fantaseren hoe het afgelopen zou kunnen zijn. Maar wat dat betreft krijg je van de regisseur niet echt een kans. Het was mij betreft wat tè open.

Ik vond een mooie dramafilm...

Prachtig HD kwaliteit film (jaren 2000)...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Actrice Laura Linney speelt goed...

Ingetogen drama met sterk acteerwerk. Ms Linney overtuigd weer eens en ook Mr Ruffalo en Mr Culkin spelen mooie rollen. Film komt mede hierdoor en door de setting realistisch over. Ook de soundtrack kan ik waarderen. Wat rest na het bekijken is een wat melancholische stemming. Niks mis mit.

You can count on me.

Als we het toch over een goedkope titel hebben is het wel deze, haha. Film is allright, voldoende, onderhouden. Beetje rtl4-woensdag-avond-film, maar dat mag de kwaliteit niet drukken. Er wordt inderdaad goed in geacteerd en het klein drama word, geheel op verwachtingen binnen het verhaal, word waar gemaakt. Ik vind Mark Ruffalo eigenlijk in elke film meer dan een zoutzak spelen, waardoor ik op het begin moeite had om net te irriteren aan zijn gedrag. Hij speelt goed, maar wel telkens dezelfde rol. Ik vind zijn persoonlijkheid ook niet helemaal natuurlijk overkomen, helaas Mark. Zo wordt je geboren.

Naar mate de film vorderde ging ik wel zijn spel waarderen, meer omdat zijn rol ook wat beter en diepte kreeg. Visueel is de film behoorlijk saai en ook verder dan wat liedjes onder wat shots te plaatsen komt de film ook niet. Echt heerlijk simpel Amerikaans, maar toch gewoon goed doordat alles niet slecht is. Of zo.

3 sterren

In het begin vond ik het nog even wennen aan Linney als hysterische alleenstaande moeder, maar als haar broer (Ruffalo) plompverloren langs komt en optrekt met haar zoontje, wordt You Can Count on Me toch een mooie film. Verschillende verhaallijnen worden netjes gevolgd en komen heel naturel over. Het leukste gedeelte zijn de activiteiten (een poolavondje bijvoorbeeld) die Ruffalo onderneemt met dat zoontje, die ik nogal op die blaag van Home Alone vond lijken. Check ik achteraf wie het is, blijkt het dus het broertje daarvan te zijn. Echt een -moment, maar goed dat terzijde.

Ook bij herziening een prachtige film, vooral de moeite waard door de rake dialogen en de vele treffende observaties. Mark Ruffalo en Laura Linney zijn beiden geweldig als van elkaar vervreemde broer en zus, die plotseling weer met elkaar te maken krijgen. Het script is op geen vals moment te betrappen en subtiel aangrijpend. Daarnaast is de film vaak erg grappig.

Mooie kleine film, waarin vooral erg goed geacteerd wordt.

Mark Ruffalo sprong er voor mij bovenuit. Hij speelt zeker niet de aller sympathiekste persoon, maar toch kon ik goed met hem meeleven. Verhaaltechnisch gaat het soms een tikkeltje te snel, maar desondanks is het grotendeels boeiend om te volgen. Het verhaal is interessant en ten allen tijde geloofwaardig.

Het mist allen wel iets om echt top te zijn. Ik denk dat een betere regisseur het visueel wat anders had aangepakt. Op dat gebied is het nogal karig. Dat neemt niet weg dat You Can Count on Me een fijne wegkijker is, die door het goede acteerwerk en de realistische personages, naar een mooie hoogte wordt gestuwd.

3,5*

Prima debuut van de mij tot voor kort onbekende Lonergan, die nu in de spotlights staat met zijn nieuwste film Manchester by the Sea. Het type film dat men wel acteursfilm placht te noemen, prettig low-key, met geloofwaardige en vermakelijke dialogen, natuurlijk spel van de hoofdpersonen en vaak behoorlijk grappig. En, niet onbelangrijk, geen geforceerd happy end of grand finale, waarmee ik weet niet hoeveel Amerikaanse films verpest worden. Linney was goed, maar met name Ruffalo viel in positieve zin op, meer dan in Spotlight waarmee hij een van zijn Oscar-nominaties verdiende.

Na maandag Manchester by the Sea (2016) te hebben gezien meteen maar doorgezet en gisteren ook deze van dezelfde regisseur bekeken. Er zijn veel gelijkenissen tussen deze twee films. Veel ideeën voor Manchester lijken wel met deze film te zijn opgedaan. You Can Count on Me is een heel sterk regiedebuut geworden. In beide films spelen een oom en een kind met een afwezige ouder een belangrijke rol. In Manchester krijgt de oom de voogdij over het kind, in You Can Count on Me komt de oom bij zijn zus, de moeder van het kind, wonen. In beide films speelt ook een trauma uit het verleden een rol.

You Can Count on Me focust naast de oom-kindrelatie ook op de relatie tussen de oom en zijn zus. Die relatie wordt door de acteurs met veel overtuiging en geloofwaardigheid gebracht. Het zijn twee mooie films die kwalitatief dicht bij elkaar zitten. Het verhaal van de twee films is wel dermate verschillend dat ze prima achter elkaar te bekijken zijn. Van deze regisseur vond ik alleen Margaret (2011) minder geslaagd, daarvan zag ik de 'korte' versie, maar die film had met nogal wat problemen te kampen waardoor het jaren in de archieven bleef en pas later in elkaar gemonteerd werd. You Can Count on Me is heel degelijk. 3,5*

Goeie film over een alleenstaande moeder wiens broer na een lange tijd terugkeert naar hun geboortedorp. Simpelweg een mooi, ingetogen drama met personages die oprecht overkomen. Geen grootse gebeurtenissen, maar de film verveeld geen moment. Uitstekend acteerwerk in dit prima regiedebuut van Kennet Lonergan.