The Last House on Dead End Street (1977)

Nog slechter nagesynchroniseerd dan de Italiaanse filmkunstenaars (of het moet aan de dvd liggen waar geluid en beeld dan niet synchroon lopen). Een amateuristisch zooitje. Gooi wat blote tieten in de film, een gebochelde man met een zweep en wat geneuk - en je vraagt je daadwerkelijk af wat voor een belabberde film dit wel niet is.

Maar dan begint de film echt in het laatste half uur, met een flinke portie filmbloed en pijnlijke martelscenes bijgestaan door vreselijke muziek die bijdragen aan de pijn.

Beetje moeilijk te beoordelen. Een prul van jewelste, maar toch heeft het iets. Van amateuristische wannabe horror (let op het filmmes waar bloed uit komt, deze spuit iets te vroeg) tot beklemmende en zelfs geniale shock-momenten. Vooruit: 2*.

Aan het einde zaten inderdaad een paar aardige momenten, met als hoogtepunt de laatste paar shots. Desondanks moet je je als kijker dan wel eerst door meer dan een uur belabberd filmwerk slaan. De dubbing is ónvoorstelbaar slecht, zelfs De Gulle Minnaar had nog betere na-synchronisatie. Maar ook qua camerawerk, editing en acteerwerk was dit toch echt bedroevend. De film ziet er (een paar shots daargelaten) gewoonweg niet uit.

Ook jammer van de behoorlijk mislukte uitwerking van het verhaal. Het idee en uitgangspunt hadden een best aardige film kunnen opleveren, ware het niet dat het gewoon slecht is gedaan. Die man met de zweep, die ellenlange shots van overdreven lachende mensen (wat er met die idiote dubbing nóg veel slechter uitziet) en dan die horden fouten en slordigheden die de film kent. De filmmaker laat in ieder geval goed zien maar weinig oog voor film te hebben. Laat staan voor detail.

Maar ach, het was verder wel geinig om te zien, zeker een film met een dergelijke reputatie is altijd leuk om toch eens gezien te hebben. Maar goed, dat neemt natuurlijk niet weg dat de film gewoon bijzonder slecht was.

1 ster, enkel voor het einde.

Zoals je wel eens van die vreemde nutteloze tijdsbestedingen kan hebben ben ik de laatste tijd langzaam aan bezig de beruchte video nasty lijst af te werken, interessant wat je daar allemaal in tegen komt maar ik stuit voornamelijk op veel titels waarvan het me een raadsel is dat ze hier ooit in zijn opgenomen. Troep dat zelfs in de tijd geplaatst en vanuit conservatief oogpunt gezien weinig voorstelt, toen niet en nu al helemaal niet meer. Als er echter één film een plaatsje in die lijst had verdiend was het deze wel, want buiten het trage en vervelende begin dat wat aan de vroege Abel Ferrera en adult-roughies als Waterpower deed denken die het vieze met pooiers, zwervers en andere weirdo's gevulde New York uit de jaren 70 ook al zo rauw en onsmakelijk in beeld bracht, kwam het snuff gedeelte wel wat in de buurt van het geen wat beroeps viezerik Fred Vogel nu maakt. En dat voor een film uit 1977. Het is in een tijd dat je met één druk op de knop verwijderd bent van filmpjes waar mannen/vrouwen elkaars ontlasting eten om het vervolgens in de mond van hun porno partner weer uit te kotsen amper voor te stellen maar ik vond deze, dicht bij het realisme liggende, docu achtige stijl bijzonder verontrustend. De reden dat dat 30 jaar naar dato nog werkt is dan denk ik toch het magnetische verval van de tape die het echt doet vermoeden als of je naar iets verbodens aan het kijken bent, iets waar het al die fake, freak, fetish-trash van Vogel en Lucifer Valentine, die zoveel mogelijk opgeblazen extremiteiten per minuut tonen, aan ontbreekt waardoor er eigenlijk alleen zielige vunzigheid overblijft, gecreëerd om hun eigen psychopatische verlangens te bevredigen. Niet dat dit verder nu zo goed was, maar tegenover jaargenoot Snuff vond ik het een stuk beter geslaagd. (2,5*)

Het filmisch equivalent van op de metro beroofd worden. Ik zag de film vorig weekend pas en hoewel het een zeer intense ervaring was, ben ik er nu alles van vergeten. Er blijft slechts een waas over, impressies, geluiden, vage associaties als na extreme oververmoeidheid of een trauma. John Carpenter zei dat een geslaagde horrorfilm steeds moet leiden tot een perfecte nachtrust, wat het aristoteliaans louterend effect van het genre onderstreept. In die zin is The Last House on Dead End Street echt avant-garde, een postmoderne horrorfilm waar de catharsis zo hevig is, dat het je geestvermogen aantast. Of is het louter de absolute onkunde van het werkje dat tot de verbeelding spreekt, een soort sacrale 'The Room' ervaring voor zij die zich te elitair voelen om mee te heulen met de YouTube cultus rond Tommy Wiseau? Meesteroplichter Watkins haalt de poen uit je zakken en lacht je vierkant uit. De film transpireert zijn cynisme en opportunisme: Watkins zag dit project maar als een excuus om grieten te neuken en geld in te zamelen voor zijn speedverslaving. Als een hustler à la Dee Dee Ramone sjachert hij door desolate loodsen, op zoek naar cheap thrills en ultraviolence. De film terroriseert zijn kijker, is anti-cinema, nodeloos destructief à la Isidore Isou, maar nestelt zich op penetrante wijze in je onderbewustzijn. Oh lieve Last House, you have this strange effect on me... and I like it!!!

Ik snap de kritieken hierboven wel. Er is best wel wat mis met The Last House on Dead End Street, en voornamelijk op technisch gebied. Matige acteurs, beroerde synchronisatie (maar dan ook echt heel beroerd), de special effects stellen weinig voor, en ook qua opbouw is het in het begin best wel suf.

Maar toch. Toch boeide deze film me wel. Het is een beetje het filmische equivalent van black metal, en dan vooral de al dan niet met opzet beroerd/kvlt opgenoemen variant (Transilvanian Hunger, Deathcrush, Nattens Madrigal, dat werk). De film heeft een vuige, vieze sfeer, en de matige productie helpt om die sfeer beter over te brengen en het allemaal authentieker over te laten komen. In een soort van docu-achtige stijl zien we Roger Watkins en z'n Manson-family-stijl hulpjes aan de slag gaan om snuff films te maken, en hoewel de film zelden expliciet wordt (vooral omdat daar geen budget of know-how voor is) komt het wel lekker rauw over. Daar houd ik wel van, en dan neem ik het amateurisme graag op de koop toe.