The Door in the Floor (2004)

Ik meen hem vorig jaar gezien te hebben en ik vond hem best te pruimen. Vooral de sexuele activiteiten (zelfs met de trui van Kim Basinger) tussen Kim Basinger en Eddie vond ik wel leuk gevonden. Jeff Bridges vond ik wel cool emotieloos spelen, wel grappig hoe hij Mimi Rogers vernederde.

Mooi en rustgevend gefilmd. Het verhaal pakte me minder dan waarschijnlijk de bedoeling was. Misschien omdat de emoties zowel bij Ted als Marion niet naar buiten kwamen. Ze waren beiden nog steeds gechoqueerd door de tragiek en leefden als een soort zombies verder. Ze hebben het beiden nooit goed uitgesproken of verwerkt en dat had ik toch wel graag willen zien. Marion verdween nu opeens uit de film en kwam ook op het einde niet meer terug wat ik toch wel een beetje gehoopt had.
Bridges en Basinger spelen beiden een puike rol met ingehouden verdriet.
De titel vind ik ook mooi en snapte ik eigenlijk pas aan het einde helemaal. Hij kon zijn kinderboek wel zo noemen, maar waarom was me pas later duidelijk. Dat je op een bepaald moment je kinderen niet voor alles kan hoeden en dat je niet alle narigheid voor kan zijn door maar veilig op 1 plek te blijven. Ook de squashbaan is natuurlijk de plek waar Bridges zijn verdriet eruit kan slaan. Mooi symbolisch dat hij in de laatste secondes the door in the floor naar beneden neemt.
Al bij al een aardig mooi drama, maar zal niet lang blijven hangen.

Uistekend drama met een aantal tragi-komische scenes over twee ouders die ieder op hun eigen manier omgaan met de dood van hun twee zoons, waardoor ook hun huwelijk op het spel komt te staan. Het acteerwerk van Kim Basinger en Jeff Bridges is bijzonder goed, en tegen het einde van de film heeft Jeff Bridges een mooie monoloog.

Prima geacteerde film, die verder eigenlijk nergens echt opvalt. Paar mooie plaatjes en sfeervolle plaatjes en een cast die goed is voor een paar sterke scènes. Bridges is als altijd tof, maar ook Basinger en Foster leveren prima rollen. Het verhaal daarentegen lijkt niet helemaal bestand te zijn tegen de speelduur van ruim 100 minuten. Het kabbelt soms allemaal wat moeizaam voort, zonder grote dalen, maar ook met bar weinig pieken. Film begon op een gegeven moment wel wat te vervelen. Een film die zeker niet lang blijft hangen, maar voor het moment een vrij aardig stukje drama neerzet.

Vooruit, 3 sterren.

De handeling is in drie zinnen van weinig woorden te vatten. Als volgt: Een huwelijk loopt ten einde. De kleine 7-jarige dochter lijdt. Een jonge man bespoedigt de ontwikkelingen. Het echte verhaal speelt zich daaronder af. Zichtbaar in de beelden. Zichtbaar in het onuitgesprokene. Mooie beelden. Bleke pasteltinten die koelte uitstralen. Geen kilte. Kilte betekent dat er geen warmte meer is. Die is er wel. Het kapotte huwelijk spiegelt onmacht. Geen haat. Er vliegen geen borden door de lucht. Er wordt niet geschreeuwd. Tussen Ted en Marion heerst een door beiden geaccepteerde wapenstilstand.

Ruth (Elle Fanning) is de naam van het kleine meisje wier betreurenswaardige leven de kijker gadeslaat. Met sympathie. De dromerige Ruth met haar grote ogen is de rustige as te midden van emotioneel stormachtig weer. Moeder Marion (Kim Basinger) leeft van dag tot dag. Ondanks haar oprechte pogingen wordt zij te zeer opgeslorpt door een tragische gebeurtenis in het verleden en schiet ze in de zorg om Ruth tekort. Vader Ted (Jeff Bridges) is liefdevoller maar ook hij lijdt onder het trauma. Hij stort zich op zijn werk als schrijver, schildert naaktportretten en verleidt zijn modellen. De traumatische gebeurtenis hangt als een dikke schaduw over alles dat de personages doen.

Pas als Ted de jonge Eddie als zijn assistent inhuurt, komt er enige beweging in de starre constellatie van houding en gedrag. Eddie is zich van geen kwaad bewust en stelt vragen en doorbreekt aldus het zware stilzwijgen dat de sfeer in het huis tekent. Zelfs bij Marion weet hij iets van levenslust op te wekken. Het acteerwerk waarmee alle emotie wordt vormgegeven is erg goed. Bridges en Basinger zijn erg goed.

The Door in the Floor is een gevoelvol drama. Beklemmend, ontroerend, melancholisch, af en toe komisch. Hollywoodse kitsch en overdrijving gaat regisseur Tod Williams niet helemaal uit de weg, maar het blijft binnen de perken. Wat staat is een verhaal over overleven, over het overwinnen van de rampspoed die het lot in petto heeft. Tragisch maar niet zonder optimistische penseelstreken die gelukkig niet bestaan uit gemakkelijke en snelle oplossingen. Aan het eind worden alle zorgvuldig gekoesterde geheimen van de personages blootgelegd en wordt een bitterzoete tussenbalans opgemaakt. Einde film. Het boek eindigt niet.

The Door in the Floor is de verfilming van de roman A Widow For One Year van John Irving. Tod Williams verfilmde niet de gehele roman. De roman bestaat uit drie delen. De film behandelt slechts het eerste deel. De introductie tot de twee andere delen, zou je kunnen zeggen. Als de film eindigt, gaat de roman nog enkele honderden bladzijden door. De nieuwsgierigen zullen het boek ter hand moeten nemen. Schitterend boek trouwens.