Vampire in Brooklyn (1995)

Eddie Murphy moet bij z'n leest blijven. Dit is echt zijn ding niet. Eddie Murphy in een vampierenfilm is als Jet Li in een western. Op papier lijkt het een goed idee te zijn, maar de film is al verzuurd voor de laatste montage gedaan is. Raar trouwens dat Paramount Pictures als laatste film onder het contract met Murphy hiervoor kiest na successen als 48 hrs en Beverly Hills Cop. En dan nog Wes Craven achter het stuur. Van komedie heeft hij niet veel kaas gegeten. Of hij wou er toch een horror van maken, maar dan vraag ik me af wat Murphy hier doet. Je merkt al deze film draagt zoveel verschillende ingrediënten dat het nooit wil lukken. De humor is te flauw, van vampieren die meer babbelen dan hun vrouwelijk slachtoffers heeft niemand schrik en andere troeven kent de film niet.

Oh jee.

De score van deze film heb ik gemist denk ik, enkel gekeken om weer eens wat van Craven te zien. Het resultaat doet gewoon pijn aan de ogen. En oren trouwens.

Het vampierengebeuren in Brooklyn, het is geen al te beste combinatie. De eerste vijf minuten zit er nog wat grappige zwarte-sitcomactuerspotting in, maar eens dat gedaan is rest er weinig behalve een onuitstaanbare Murphy, een idioot plot, mislukte humor en een totaal gebrek aan sfeer.

Vond de humor echt compleet niet werken. Slechte effecten, lamme gore en vooral veel druk gebabbel. Jammer dat het nergens grappig is. Film duurt uiteindelijk niet echt heel lang, maar na een klein half uur zat ik al op m'n lip te bijten. Craven blijft maar een raar mannetje. Heeft een aardige film in de handen, maar levert geregeld ook echte wanproducten af.

0.5*

Kijkt opzich wel aardig weg deze film maar scoord helaas niet genoeg om hem een voldoende te geven.

Actweerwerk is wel te doen maar de rest is een beetje een flauwe bedoeling.

Toch wel opvallend dat Wes Craven hier een horrorkomedie heeft gemaakt waarvan de humor afgrijselijk is, maar de horror juist weer hilarisch. Het maakt dat Vampire in Brooklyn als knullige camp soms wel werkt, al is het om de verkeerde redenen. Het is aan de ene kant een film die het mysterieuze hoofdpersonage van Eddie Murphy serieus lijkt te willen nemen, maar tegelijkertijd doet Eddie Murphy ook wat Eddie Murphy in die periode altijd deed; in outfits klimmen om rare typetjes te spelen. Was dit in een komedie al vervelend, in een horrorfilm is het al helemaal afleidend. Maar het probleem blijft hetzelfde; Eddie Murphy als allerlei typetjes is simpelweg niet grappig.

Eigenlijk is hij als Maximilian, de arrogante mystieke vampier, grappiger dan als hij als priester of sullige dief rondloopt. Maar dat komt ook omdat alles rondom Maximilian en zijn obsessie met Angela Bassett enorm serieus genomen lijkt te worden door Craven en consorten. Dus telkens als er weer een stukje slapstick is geweest - met veelal schreeuwerige humor van Kadeem Hardison en John Witherspoon (die zichtbaar de meeste lol hebben in de film) - gaat Craven weer vol op de rem en wordt alles bloedserieus. De film switcht van Kadeem Hardison die op komische wijze een arm verliest naar een oersaai stuk drama met Allen Payne als één van de saaiste droplullen uit de filmgeschiedenis. Je zou er bijna een whiplash van krijgen. Maar het is toch die enorme toondoofheid van Vampire in Brooklyn die het stiekem enigszins amusant maakt.

2 sterren.

Vampire in Brooklyn lijkt vooral een poging van Wes Craven te zijn om binnen alle horrorsubgenres een film te regisseren, met dit keer blaxploitation als eindkeuze. Daarbij is met name Eddie Murphy een zeer opvallende keuze als vampier. Vanwege zijn komische achtergrond wordt er een karikatuur van gemaakt, maar Craven lijkt deze Maximillian ook wat van zijn eigen flair mee te willen geven waardoor het voor de helft een klucht en voor de helft een serieuze vampier is. Het werkt, eigenlijk zoals verwacht, amper. De humoristische momenten worden doorgedreven tot op het misplaatste af en de serieuzere finale (met daadwerkelijke dramatiek) is daardoor vooral rommelig. Voeg daarbij twee bijzonder slecht geacteerde personages toe van Angela Bassett en Allen Payne en je hebt een bijna parodieachtige horrorkomedie. De keuze om de film in Brooklyn plaats te laten vinden is best leuk, maar enkel de finale biedt op visuele schoonheid wat interessante beelden. Het is best een uitdaging om de hele film uit te zitten en ik verbaas me erover dat Craven dit experiment van begin tot eind heeft doorgezet.