Poruno Sutâ (1998)

Waar Blue Spring (z'n opvolger) het nihilisme nog wist te contrasteren met vlagen hoop, brengt Toshiaki Toyoda met z'n debut een pure nihilistische film, dood als een pier, nergens een sprankeltje hoop te bekennen.

Wie graag motivatie van acties ziet in een film, is hier absoluut niet op het goede adres. Het hoofdpersonage doolt rond, en meer kan je er niet over zeggen, behalve dan dat ie af en toe iemand neersteekt, totaal emotieloos natuurlijk.

De film zelf is best een speciale ervaring. Er is geen sprake van medeleven, de personages zijn dood, de film is dood, en na een tijdje de kijker ook. En toch weet de film op het einde nog enige emotie op te wekken, al is het niet met de personages zelf.

Klinkt negatief ? Ik weet het zo nog niet. Het is best een unieke ervaring en verder ziet de film er af en toe best leuk uit. 3* voor een interessant project.

Met zo’n titel verwacht je toch een totaal andere film, maar gelukkig was ik mijn teleurstelling snel te boven. Hoewel ik begrijp dat het voor anderen wel zo over zou kunnen komen, deed de film me eigenlijk qua gevoel nooit echt nihilistisch aan. Daarbij denk ik eerder aan films als Naked en Code Inconnu, die me emotioneel helemaal de grond in weten te stampen door hun gitzwarte en bleke benadering. Wellicht dat het verschil te verklaren is door een cultuurclash mijnerzijds, maar de situaties in deze film kwamen me vooral zeer droogkomisch (of zwartgallig, zo men wil) over, met een uiterst droog, vreemd, ontoegankelijk, doch fascinerend filmpersonage. Volgens mij heb ik nog niet eerder zo’n vaag figuur gezien die de hoofdrol mocht vervullen.

Wederom erg genoten van deze Toyoda.

Wat moet ik erover zeggen. Grotendeels een uniek in elkaar gezette film, met inderdaad weinig menselijke emotie.

Vond hem toch wel zeer fascinerend om te bekijken.

4.0

Vooral qua sfeer is dit weer een aparte film van Toyoda. Nihilistisch is misschien net niet het juiste woord. Kil, koel met af en toe een vleugje hulp en euforie. Beeldend was het een stuk minder interessant dan het geniale Blue Spring. Muziekaal zat het hier aardig in orde, ik hou wel van de sound in zijn films.

Het verhaal lijkt behoorlijk standaard, maar is toch best bijzonder. De af en toe toch surrealistische scenes messenregen weten de film net naar een iets hoger niveau te trekken. Toch was de film net niet bijzonder genoeg om echt hoog te scoren. Heb me zeker vermaakt, en vond het een bijzondere sfeerschepping. Dik 3,5* met kans op ophoging.

Wederom geen slechte Toyoda.

Na een sterk intro zakt de film al gauw wat in en lijkt het een standaard yakuza gebeuren te worden. Grotendeels is dit het ook wel, maar zo'n skate scène tussendoor zorgt toch voor de nodige fun. Toch ook weer een paar droge opmerkingen en momenten tussendoor, zoals we van Toyoda gewend zijn. Hetzelfde geldt voor een aantal surrealistische momenten. Verder is het vrij bekoeld, maar qua sfeer wel behoorlijk sterk.

Visueel lang niet zo mooi als Blue Spring en ook 9 Souls ziet er mooier uit, maar desondanks is Pornostar (vreemde titel) gewoon een prima film. Ik vind de muziek wederom erg sterk, het is normaal gesproken helemaal niet zo mijn soort muziek, maar Toyoda zorgt ervoor dat het in zijn films wél mijn muziek word.

(Droge) humor+surrealisme+muziek zijn standaard sterke punten bij Toyoda. Nu al zin in Hanging Garden en hopelijk gaat de man nog meer films maken.

3.5*

Blijkt gewoon uit via Image Entertainment op DVD in de VS (en al out-of-print, maar nog wel te vinden op het net) kom ik dan pas jaren later achter. Wel onder en heel andere titel (driemaal raden waarom): Tokyo Rampage (maar even als alternatief toegevoegd).

Harde yakuza -en gangsterfilms scoren altijd goed bij mij. Zeker als ze niet al te over de top zijn, en begeleid zijn van een goede soundtrack. Een dikke vette 4* .

Vermakelijke film.

Je hebt geen idee wat voor kant het verhaal op gaat, maar blijft leuk om naar te kijken.

3.5*

Pornostar was de enige Toyoda die ik nog moest zien, maar die ik had laten liggen omdat enkele Toyoda fans hier toch een wat lagere waardering aan vastplakten. Aangezien ik vandaag nog één van die fans (zo mag ik je toch noemen, Goldenskull?) heb gevraagd waarom hij nog niet The Blood of Rebirth heeft gekeken, leek het me ook wel gepast om mijn hiaat in Toyoda's filmografie weg te werken.

Ik moet zeggen ik ben ook wel een enorme fan van Toyoda geworden. Ik vind het een unieke regisseur vanwege zijn hypnotiserende gitaarsoundtracks en die soms echt prachtige surrealistische scènes op het scherm tovert. Zo ook in deze film. Mooiste scènes vond ik die in het huis van Kamijo en die met de lichtgevende regen. Verder inderdaad behoorlijk nihilistisch, maar het wordt ook weer nergens zwaar op de maag, daarvoor blijven de personages te afstandelijk. Ik moet overigens bekennen dat ik helemaal niets van de titel begrijp.

Grootste kritiekpuntje zijn de soms wel erg donkere scènes. Heeft The Blood of Rebirth helaas ook wel last van, hopelijk blijft dat achterwege in Toyoda's nieuwe film, die er nu aan zit te komen!

Uiteindelijk zijn de meeste Toyoda-kenmerken wel aanwezig, maar is de afwerking een beetje zwakjes ten opzichte van de latere films. Daarom krijgt deze film ten opzichte van die andere films de laagste score: 3,5*. En dat is een mooi cijfer voor een laagste score.

Zo kun je me wel noemen ja

Aan Blood of Rebirth ben ik een hele tijd geleden eens begonnen, maar was te moe. Door twijfel of het misschien aan de film lag nog steeds niet herkanst. Zal hem voor het einde van het jaar bekijken

De Toyoda-elementen zijn er al volop hier. Al is dit misschien wel de kilste (dat is het beste woord denk ik) van het stel. Ik zag ze niet op volgorde, maar de eerste vier Toyoda's lijken per film in die zin iets milder te worden, met de nadruk op iets. Maar zijn stem klinkt in elke scene door. Toch een behoorlijk herkenbare regisseur.

Erg boeiende film, maar Toyoda was hier nog niet helemaal rijp. Visueel zeker nog niet en ook vooral qua toon nog niet. Het evenwicht tussen zijn blik op de maatschappij, geweld/kilheid en intimiteit/warmte/hoop en tussen ernst en humor, daar durft hij in de latere films meer mee te doen en slaagt daar ook wat beter in.

Toch weer genoten. Nu The Blood Of Rebirth eens ergens vandaan toveren.

3.5*

Strak filmpje!

*3.5

Typische rare Japanse film met wel een lekkere rockgitaar soundtrack

Weinig hoopvolle, gewelddadige generation x-achtige film. Het stille hoofdpersonage, een in parka geklede zombie die eruit ziet als zanger van de Japanse Oasis, wandelt door de straten, voortdurend mensen neerstekend, omdat alles nutteloos is. Carrière, liefde, geld, feest... Het boeit 'm niets. Het enige waar iets van hoop in schuilt is een vage notie van een betere wereld (de zon, Fiji, het hiernamaals... Iets.).

Ik had, door de berichten hier, een iets ontoegankelijkere film verwacht, maar dat valt wel mee. Het narratief is prima te volgen en de stijl is ook toegankelijk. Het is eigenlijk gewoon een genrefilm, maar wel eigenzinnig en met een zekere afstand, omdat geen personage bijzonder veel sympathie/empathie opwekt bij de kijker.

Soms probeert de film iets te cool te zijn om de doemsfeer nog echt serieus te nemen, met slowmotion, gitaarmuziek en gekke alternatievelingen als personages. Raarste voorbeeld hiervan is als de film tien minuten in een skateboardvideo verandert.

Toch een prima film, waar ik bij herziening misschien wel meer van ga houden.

Heerlijke nihilistische film. Soort Japanse Taxi Driver waarbij een depressie jongeling het opneemt tegen de yakuza. De moord in de parkeergarage is er eentje waar John Wick nog een puntje aan kan zuigen. Verwacht niet te veel verhaal of karakteruitdieping. ‘You’re not needed’ zegt genoeg.

Fijne eersteling van Toyoda.

4*