Poruno Sutâ (1998)

Waar Blue Spring (z'n opvolger) het nihilisme nog wist te contrasteren met vlagen hoop, brengt Toshiaki Toyoda met z'n debut een pure nihilistische film, dood als een pier, nergens een sprankeltje hoop te bekennen.

Wie graag motivatie van acties ziet in een film, is hier absoluut niet op het goede adres. Het hoofdpersonage doolt rond, en meer kan je er niet over zeggen, behalve dan dat ie af en toe iemand neersteekt, totaal emotieloos natuurlijk.

De film zelf is best een speciale ervaring. Er is geen sprake van medeleven, de personages zijn dood, de film is dood, en na een tijdje de kijker ook. En toch weet de film op het einde nog enige emotie op te wekken, al is het niet met de personages zelf.

Klinkt negatief ? Ik weet het zo nog niet. Het is best een unieke ervaring en verder ziet de film er af en toe best leuk uit. 3* voor een interessant project.

Wederom geen slechte Toyoda.

Na een sterk intro zakt de film al gauw wat in en lijkt het een standaard yakuza gebeuren te worden. Grotendeels is dit het ook wel, maar zo'n skate scène tussendoor zorgt toch voor de nodige fun. Toch ook weer een paar droge opmerkingen en momenten tussendoor, zoals we van Toyoda gewend zijn. Hetzelfde geldt voor een aantal surrealistische momenten. Verder is het vrij bekoeld, maar qua sfeer wel behoorlijk sterk.

Visueel lang niet zo mooi als Blue Spring en ook 9 Souls ziet er mooier uit, maar desondanks is Pornostar (vreemde titel) gewoon een prima film. Ik vind de muziek wederom erg sterk, het is normaal gesproken helemaal niet zo mijn soort muziek, maar Toyoda zorgt ervoor dat het in zijn films wél mijn muziek word.

(Droge) humor+surrealisme+muziek zijn standaard sterke punten bij Toyoda. Nu al zin in Hanging Garden en hopelijk gaat de man nog meer films maken.

3.5*

Pornostar was de enige Toyoda die ik nog moest zien, maar die ik had laten liggen omdat enkele Toyoda fans hier toch een wat lagere waardering aan vastplakten. Aangezien ik vandaag nog één van die fans (zo mag ik je toch noemen, Goldenskull?) heb gevraagd waarom hij nog niet The Blood of Rebirth heeft gekeken, leek het me ook wel gepast om mijn hiaat in Toyoda's filmografie weg te werken.

Ik moet zeggen ik ben ook wel een enorme fan van Toyoda geworden. Ik vind het een unieke regisseur vanwege zijn hypnotiserende gitaarsoundtracks en die soms echt prachtige surrealistische scènes op het scherm tovert. Zo ook in deze film. Mooiste scènes vond ik die in het huis van Kamijo en die met de lichtgevende regen. Verder inderdaad behoorlijk nihilistisch, maar het wordt ook weer nergens zwaar op de maag, daarvoor blijven de personages te afstandelijk. Ik moet overigens bekennen dat ik helemaal niets van de titel begrijp.

Grootste kritiekpuntje zijn de soms wel erg donkere scènes. Heeft The Blood of Rebirth helaas ook wel last van, hopelijk blijft dat achterwege in Toyoda's nieuwe film, die er nu aan zit te komen!

Uiteindelijk zijn de meeste Toyoda-kenmerken wel aanwezig, maar is de afwerking een beetje zwakjes ten opzichte van de latere films. Daarom krijgt deze film ten opzichte van die andere films de laagste score: 3,5*. En dat is een mooi cijfer voor een laagste score.

De Toyoda-elementen zijn er al volop hier. Al is dit misschien wel de kilste (dat is het beste woord denk ik) van het stel. Ik zag ze niet op volgorde, maar de eerste vier Toyoda's lijken per film in die zin iets milder te worden, met de nadruk op iets. Maar zijn stem klinkt in elke scene door. Toch een behoorlijk herkenbare regisseur.

Erg boeiende film, maar Toyoda was hier nog niet helemaal rijp. Visueel zeker nog niet en ook vooral qua toon nog niet. Het evenwicht tussen zijn blik op de maatschappij, geweld/kilheid en intimiteit/warmte/hoop en tussen ernst en humor, daar durft hij in de latere films meer mee te doen en slaagt daar ook wat beter in.

Toch weer genoten. Nu The Blood Of Rebirth eens ergens vandaan toveren.

3.5*