The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (1989)

The Cook, the Thief, his Wife and her Lover was vandaag mijn eerste 'ontmoeting' met regisseur Greenaway en dit is mij zeker niet tegengevallen. Om te beginnen deed deze film mij nogal erg bizar en absurdistisch aan, maar dan wel in een positieve zin. De decors deden mij nogal toneelachtig aan, maar dit paste wel bij het sfeertje van de film en dit stoorde mij dus niet direct. De cast, de ene nog maffer dan de andere, ondersteund door de met vlagen briljante muziek, complimenteren deze film waar ik dan ook grotendeels van 'genoten' heb. Helaas maar grotendeels aangezien de film na ongeveer een uurtje inzakt, maar daarna wel geweldig terugkomt met de prachtige eindsène. Door deze film ben ik nu zeker wel benieuwd naar ander werk van Greenaway geworden. Voor nu 3,5*

Hele bijzondere film die het moet hebben van de goede acteurs, decors, setting en prachtige opvallende muziek

Feitelijk zit er weinig verhaal in (de rijke snodaard Gambon die zijn tafelgenoten in zijn eigen restaurant zit te beledigen en zijn vrouw Mirren die met andere restaurantgast een verhouding begint) met veel herhalingen, maar is het toch zeer boeiend en onvoorspelbaar, zeker het einde.

Ik denk dat dit ook de meest toegankelijke film is van Greenaway.

4 sterren!

Jammer van die vreselijke (irritante en schmierende) vent Michael Gambon, maar verder wel een leuk filmpje.

De studiolook geeft het wel een apart en leuk sfeertje, Warmerdam achtig.

De sublieme manier waarop er hier talloze keren overgeschakeld werd tussen restaurant, toilet en keuken ' alledrie voorzien van hun eigen kleur ( rood, wit en geel/groen ) en muziek deden mij weer intens genieten van deze film bij herziening.

Hoe de camera zich achteloos door de muren wrong vanuit de keuken naar het restaurant ' met in de wetenschap dat de vertrouwde muziek weer even op kwam zetten ' terwijl de camera tussen de vele gasten op zoek ging naar zijn hoofdpersonen, de rode lichtjes van de gang die in de witte toiletruimte vielen zoals de zonneschijn zich door een kiertje openbaart in een donkere ruimte.....Het voelde allemaal zo goed aan.

Ik blijf het een prachtige, overgestyleerde film vinden met ' Mirren ' in een heerlijke rol als de tot op het bot getergde ' Georgie ' en de zeer lompe, charismatische ' Albert Spica ' blijft ook zo `n personage die je goed bijblijft. De manier waarop hij zichtbaar genoot in het kleineren en kwetsen van anderen en zijn eigen status toch hopeloos overschatte dragen hier zeker aan bij.

Slechts de 1ste 5 minuten moest ik er weer even inkomen. Maar daarna gewoon weer bevredigend van begin tot eind, met een spectaculaire ontknoping! Een amusant, oorstrelend en visueel hoogstaand diner. De film gaat er zelfs wat op vooruit zo na een herziening. Dikke 4,5*

Bizarre maar schitterend vormgegeven film. Greenaway heeft absoluut een eigen herkenbare stijl en alles ziet er in zijn films altijd prachtig verzorgd uit. Persoonlijk vind ik ze vaak wat tè 'arty', maar deze prent bleef me van het begin tot het einde boeien.

Gambon speelt mijns inziens sterk, binnen een minuut had ik al een enorme hekel aan zijn personage!

Zeker bijzonder en apart.

Het is weer zo'n 10 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Toen vond ik het een goede film, niet meer dan dat. Nu na herziening is mijn mening daarover hetzelfde gebleven. Behalve enkele weerzinwekkende scenes oogde het allemaal best mooi. De decors en taferelen deden me nogal denken aan de Hollandse 17e eeuwse schilderkunst, in het bijzonder aan die van Frans Hals. Deze film zou bij mij daarom ook zeer hoog gescoord hebben, als ik het plot niet zo weerzinwekkend vond. Die Mr Spica is voor mij toch wel een van de meest afschuwelijke personages die ik ooit in de geschiedenis van de cinema ben tegengekomen. Zijn rol werd niettemin zeer goed vertolkt door Michael Gambon.

Of je van dit soort films houdt of niet, originaliteit kun jij Peter Greenaway natuurlijk niet ontzeggen. Ik vond dit overigens wel zijn meest toegankelijke film. Greenaway's films moeten het vooral hebben van de barokke beelden en decors. Voor een goed verhaal ben je bij hem meestal aan het verkeerde adres. Prospero's Books is daar altijd nog het beste bewijs van. Films van Greenaway zijn voor mij 100% kunst.

De muziek van Michael Nyman - dit moet ik er toch nog even bij vermelden - vond ik geweldig.

3,5*

Mooie, soms wat lugubere film. Mooi kleurengebruik, mooi camerawerk, leuke personages, maar geen briljante film. Want écht boeiend vond ik het niet. De muziek is middelmatig en de stukjes zang zijn echt koppijnverwekkend.

3.5*

Sublieme film! Wat een meesterlijke mengeling van het hoogdravende establishment en pure decadentie. Michael Gambon is waarschijnlijk de arrogantste, vreselijkste, meest pompeuze, racistische klootzak die de wereld op het witte doek ooit heeft mogen aanschouwen. En ik vind hem heerlijk! Werkelijk een glansrol die je doet beseffen dat Gambon toch één van de beste (Britse) acteurs is.

Mirren, Roth en Bohringer zijn uitstekend, ook al worden ze in elke scene weggespeeld door Gambon. De muziek van Nyman, met steeds dat terugkerende thema, draagt bij aan de ietwat dromerige, mysterieuze sfeer van de film. 4,5*

Bijzondere film. Prachtige cinematografie en art direction, goed (iets over the top, maar ach) acteerwerk, onzinnige dialogen en opmerkelijke momenten afgewisseld met heel sterke en een aantal gewelddadige scenes.

Film duurt iets te lang en het is ook wat te toneelmatig om echt heel goed te zijn, maar dit is een heel bijzondere en bij vlagen geniale films. 4 sterren.

Fantastische film.

Moest de eerste tien minuten een beetje wennen (en Dogville heb ik nota bene al gezien), maar als de familie Spica eenmaal aan tafel heeft plaatsgenomen is het enkel nog genieten. Gambon is geweldig als ongemeen vuile klootzak. Eist met zijn geschreeuw alle aandacht op en is gewoon in en in slecht. Minder sympathieke filmpersonages kan ik waarschijnlijk niet voor de geest halen.

Helen Mirren doet het ook goed. Enige moment waarop ze niet geheel overtuigt is als ze het levenloze lichaam van haar lover aantreft en daar een nogal eenzijdig gesprek mee aangaat. Gelukkig volgt snel daarna de veelbejubelde eindscène.

Unieke film, met veel lange, vloeiende shots waarin van alles gebeurt en je je ogen uitkijkt. Vooral voor de overgangen tussen die felrode gang en de witte toiletruimte heb ik bewondering (en wat wisselt Mirren snel van outfit!). De muziek, ook het gezang van het jongetje, maakt alles alleen maar mooier.

Geweldige film!

Ik zat er gelijk vanaf het begin in en wat mij meteen opviel is de geweldige sfeer en aankleding die de film uitstraalt. Erg mooi gedaan door Greenaway zijn de verschillende kleuren die het restaurant en zelfs de personen die er lopen hebben. Rood in het restaurant, groen in de keuken, wit op de wc en zwart buiten. Dit zorgde in combinatie met de sterke muziek en het prima acteerwerk van de hoofdrolspelers voor een uniek stukje cinema, die qua verhaal niet eens zo bijzonder is, maar juist door de invulling ervan ver boven de gemiddelde film uitstijgt.

Helen Mirren speelt prima en erg knap hoe zij zich als “Georgie” helemaal geeft in deze film. De echte ster van de film is echter Michael Gambon. Wat een ongelofelijke klootzak speelt hij hier zeg. De aankleding van het restaurant mag dan geweldig zijn, maar met zo’n man als eigenaar heb je het als klant snel gezien. Ik zou het snel voor gezien houden, als hij iedere dag daar zit te eten met zijn geschreeuw en geklaag en zijn superirritante gedrag. Hoe heerlijk is het dan ook als Georgie op het einde op sublieme en grove wijze wraak neemt. Het perfecte einde wat mij betreft en normaal gesproken niet iets waar je van geniet, maar ik moet toch wel bekennen dat het “heerlijk” was om te zien.

Verder is het trouwens knap dat Greenaway erin slaagt die dagen, die eigenlijk qua inhoud steeds hetzelfde zijn, toch zo afwisselend te brengen en er gelijk voor te zorgen dat de film geen moment verveeld. Het is trouwens pas de eerste Peter Greenaway die ik gezien heb, maar dit smaakt absoluut naar meer en de film wil ik ook graag aan mijn collectie toevoegen. Meesterwerkje!

4,5*

Bijzondere ervaring..

De toneelstukachtige setting en -acteerwerk zijn niet mijn ding en het decor neigt erg naar kitsch, maar wat een prachtig kleurgebruik en mooie shots. De terugkerende klassieke theme muziek past goed bij het sfeertje en is perfect om de lange scenes aan elkaar te verbinden. (Alleen dat hoge gezang.. hm.)

De hooggewaardeerde rol van Gambon kan ik alleen maar onderschrijven. Wat een

vre-se-lijk personage, dat pedante gedoe en accent, vooral met Franse woordjes tussendoor. Heerlijke rol (om te spelen). Ongelooflijk hoeveel hij aan het woord is om je nog meer onder te dompelen in z'n walgelijkheid. Vulgaire upper class.

Totaal aparte film. Vooral kwa setting(s) even wennen in het begin, maar na verloop van tijd zorgen de decors en de mooie shots toch voor een sterk fundament die voor een sfeervol eindresultaat zorgen.

Michael Gambon zet een sterke rol neer als brullende, totaal idiote en onsympathieke klojo. Daarnaast wordt het verhaal (ook wennen in het begin) steeds intrigerender. Het restaurant als setting is gewoon prachtig, het toilet, dat huis vol met boeken, de keuken; allemaal mooi. De muziek is goed en ook het gezang van dat jongetje stoorde me niet. Wel weer apart, maar dat is deze film sowieso, dus het paste op één of andere manier ook wel weer. Helaas draait Gambon soms een beetje teveel door.

Mirren is eveneens uitstekend bezig, gewaagde en sterk gespeelde rol. Voor de rest zit het soms tegen het bizarre aan - het einde vooral (Gambon de kannibaal). Wel leuk. Een film om weer eens te zien!

Vreselijk slechte film. Behalve dat het helemaal niks voor mij is (gewetenloze en kwaadaardige hoofdpersonages vind ik sowieso volkomen oninteressant), zie ik de 'objectieve' kwaliteit van The cook, the thief, his wife and her lover ook niet echt. Esthetisch mooi is de film toch niet te noemen, met z'n kitcherige belichting en protserige muziek. Cinematografisch zijn eigenlijk alleen de overgangen tussen verschillende ruimtes opmerkelijk. In de eerste helft van de film is daarbij nauwelijks een verhaal te ontdekken, gedurende het tweede gedeelte komt er ineens dialoog en een soort van ontwikkeling, maar dat maakt het er zeker niet beter op (een van de dieptepunten: de praatscene tegen de dode Michael, maar ook die tegen de kok aan het eind bijvoorbeeld, de film valt op die momenten volledig dood). Het ergste echter is de stupiditeit van alle karakters. Dat uitlenen van een boek ook, werkelijk, was er nou echt niks beters te verzinnen? Het einde had nog enige waarde aan de film kunnen geven als het niet zo ongeloofwaardig was geweest dat een man die zonder blikken of blozen iemand de vorige dag genadeloos heeft afgeslacht nu moeite zou hebben met het eten van een stukje mensenvlees. Ik zal wel een kneuterige filmkijker zijn, zoals iemand op de vorige pagina schreef, maar mijn portie geef ik in ieder geval aan Fikkie.

Michael Gambon Briljante film, geestig, bizar, ziek en mooi. Ziet er werkelijk schitterend uit, van art-direction tot mise-en-scene is het perfect verzorgd. Is de hoofdrolspeler een geweldige klootzak. En de muziek misschien wel het best van alles.

Einde is geniaal.

dikke 4,5*/5*

In de herziening en dit is toch echt wel een hele fantastische film.

De geweldige decors, kleding (Gaultier) en muziek (Michael Nyman) en een grootse rol van Michael Gambon...zo'n beetje de hele film ordinair, grof, vulgair, scheldend en vretend.

Toneelachtige sets, maar dan gigantischer dan je ze ooit in een theater zult krijgen.

Ook de rest van de cast is geweldig met ook nog een mooi rolletje voor Ian Dury.

Meesterwerk!

Overweldigende film. Dit is de eerste keer dat ik een film van Peter Greenaway zie en ik ben echt overtuigd van het talent van deze man. Anno 1989 komt hij met een prachtige mix tussen regisseurs als Jean-Pierre Jeunet en Lars Von Trier, als is het uiteindelijk gewoon Greenaway.

De film valt met de deur in huis en toont een hoop geschreeuw en drukdoenerij van Michael Gambon. Maar naast die opvallende figuur is het contrast eens zo groot van de stilzwijgende schrijver en de vrouw van de restauranteigenaar. Dit in samenwerking met de prachtige kleuren en de meezwepende muziek, zorgen voor mooi uitgekiemde beelden die je fascinerend laten kijken. De simpele setting die richting theater/dogmafilm neigt, past als gegoten in de richting die Greenaway met de film uit wil.

Is de film geweldig? Ja. Is hij perfect? Nee. Daarvoor is het begin iets te ongenuanceerd denk ik en kan ik me niet helemaal vinden in het einde. Maar gaandeweg de film heb ik wel met enorm veel plezier gekeken. Dit is echte cinema met in de eerste plaats complimenten voor de regisseur. Het plaatje past hier heel goed.

Schitterend film. Geniale uitbundige decors (die keuken ) en kleding, dusdanig afgewerkt dat de kleding en de kleuren per kamer kunnen veranderen. Het is natuurlijk theater gevangen op film, met het theatrale acteerwerk van met name een schmierende, platvloerse en smerige Gambon (die wel erg goed overkomt), botsend met een kleurrijk decadent geheel. Echt geweldig uitgevoerd. Film is verder prachtig geschoten, en heeft een wonderschone soundtrack.

Dikke 4,5*

In mijn Film Valley lidmaatschap-dagen (fijn blad, zoete nostalgie) stonden daar vaak leuke top 10 lijstjes in. Zo ook eens een over de meest gehate bad-guys in de geschiedenis van film. Ik geloof dat Dennis Hopper (Blue Velvet) en Donald Sutherland (Novecento) met stipt bovenaan geplaatst waren, vrij terecht wel, al hadden ze Gambon met zijn tiranieke uitbarstingen in deze film daar nog een plekje boven mogen zetten. Wat een vreselijke man. In het begin had ik nogal moeite met hem. Die stem, dat accent en hij is in elke scene zo irritant aanwezig dat het me na een minuut of tien al de keel uithing. Gaandeweg begint dit op de een of andere vreemde manier toch wat te wennen, als je de humor tenminste een beetje van kunt in zien, om later weer terug te komen bij exact dat zelfde gevoel waar ik mee van start ging. Vreemd maar toch leuk hoe Greenaway je met zijn spelregie bespeelt en op de achtergrond ook nog van alles laat gebeuren. Wat FIA hierboven zegt is onzin natuurlijk, al ben ik het wel met hem eens dat het hier en daar wel een beetje arty farty toestanden waren soms. Die zingende albino? Maar mijn visie op kunst is die van de ander niet dus dat is in dit geval wel subjectief.
De vormgeving en sfeer zijn in ieder geval vrij uniek te noemen, beetje Jeunet avant-la-lettle. Vooral dat stuk waar ze naakt in die wagen met dat verrotte vlees staan is heerlijk smerig. Kwa decors en belichting dan weer wat aan de sobere, theatrale kant naar mijn smaak, bijna een soort kostuumdrama zonder de kostuums, met Joachim Beuckelaer (= schilder) achtige plaatjes van baroque keukens en kleurrijke, grote hoeveelheden voedsel dat er bijna te mooi uit ziet om op te eten. Ja vreemde film die ik na anderhalf uur toch wel een beetje zat was en daarmee net iets te lang duurt, maar origineel en tot de verbeelding sprekend genoeg voor een voldoende. Super einde ook. (3*)

Lust, moord en haute cuisine. Bon appétit, ja, al ziet dit hapje er lekkerder uit dan dat het smaakt. Film met een toneelachtige setting, maar die gedachte verdampt snel door de stijlvolle manier waarop Greenaway de locaties en personages in beeld brengt. Opvallend rijk en mooi gedecoreerd.

Restaurant, keuken, toiletten, elk met hun eigen kleur wat weer terugkomt in de kleding. Nymans muziek is niet alleen aanstekelijk, maar ook een sturende factor, zeker bij de scène overgangetjes. Bijzonder, maar wat er zoal gaande is in dit bizarre theater wil bij mij niet helemaal aanslaan.

Het valt en staat een beetje met wat je van de dief vindt. Iemand die zich in verfijnde kringen graag als een connaisseur presenteert, maar zich ondertussen gedraagt als een onuitstaanbare, lompe en perverse boer. Het klinkt vermakelijk, maar veel van zijn geblaf werkt me vooral op de zenuwen.

Idem voor het kattengejank van de kleine sopraan. Het ligt me niet allemaal, al gaat het wel beter draaien wanneer de liaison aan het licht komt en het meer en meer ontaardt. Wat dat betreft heeft het ook een slotstuk in huis dat je gezien moet hebben. In dit kader verplichte kost, zeg maar.

Cinema!

Tijdens de opening credits wordt al duidelijk dat dit een speciale film wordt wanneer de naam van de costume designer prominent in beeld komt. Normaal wordt diens naam gereserveerd bij de aftiteling, ergens tussen de vierde cameraman en de broodjesverantwoordelijke. Het betreft hier dan ook niet zomaar een naam, maar een naam als een klok: Jean Paul Gaultier. Mijn kennis op het vlak van mode zou ik miniem durven noemen, maar als die naam al bij mij een belletje doet rinkelen ga ik ervan uit dat we hier met een befaamd ontwerper te maken hebben. Dat zo iemand de kostuums verzorgt, is dan ook symbolisch voor de aandacht die aan het uiterlijk van de film wordt gegeven.

The Cook,... speelt zich af op slechts een paar locaties, maar die locaties zijn allemaal tot in de puntjes afgewerkt en rijk aan details. Met geweldige, lang aangehouden tracking shots verplaatst Greenaway de actie tussen de grauwe keuken vol zwoegende figuranten, de helwitte toiletten, en het exuberante restaurant. In het restaurant kom je ogen te kort om alle details te bekijken: een felrode kleur domineert de hele locatie, maar verder trekken planten, kandelaars, excentriek uitgedoste klanten en butlers en vooral het gigantische 'Banquet of the Officers', een schilderij van Frans Hals, de aandacht. Niet alleen hebben de locaties hun eigen stijl, ook de soundtrack is heel verschillend. In de keuken is het de jonge keukenhulp die met zijn zang voor een aparte sfeer zorgt, op de andere locaties levert Michael Nyman uitstekend werk met een soundtrack die perfect aansluit bij de visuele weelde.

Het restaurant waarvan sprake behoort toe aan Albert Spica, de dief uit de titel. Spica is een gewelddadige, boertige maffiosi die door het intimideren van mensen en door zich te omringen met een bende hielenlikkers constant de aandacht naar zich toe trekt. Hij ratelt de hele tijd door, valt mensen lastig als hij daar zin in heeft en duldt geen tegenspraak. Spica wordt perfect geportretteerd door Michael Gambon, die absoluut een pluim verdient voor zijn prestatie. Spica's grootste slachtoffer is zijn vrouw Georgina (Helen Mirren), wiens leven enkel maar bestaat uit naast haar man zitten en fysiek en verbaal vernederd worden. Tenminste, tot ze in het restaurant oogcontact maakt met Richard. Richard is het complete contrast van Spica: hij is zwijgzaam, intelligent en geeft Georgina de aandacht die ze mist. Ze beginnen een affaire onder Spica's neus, die door zijn egocentrisme daar niets van merkt. Wanneer het toch misgaat, breekt de hel los.

Vanaf het eerste moment had de film me in z'n greep met z'n toneelachtige acteerwerk, sterke soundtrack en perfect afgewerkte locaties. Na een goeie drie kwartier begon het echter wat in te zakken, ook omdat er weinig evolutie in het verhaal zat. Na het uitkomen van het overspel schakelt de film weer een versnelling hoger en is het weer genieten, om af te sluiten met een geweldige finale die nog even gaat nazinderen. Jammer van het slepende middenstuk dus, maar verder valt er genoeg te genieten. 3.75* eigenlijk, ik hou het voorlopig op een hele dikke 3.5*. Voor wie geïnteresseerd is in aparte cinema wel absoluut een must-see.

Mijn eerste Greenaway.

En hij is me zeker goed bevallen. Ik heb altijd wel wat met die heerlijke Britse accentjes, en ook hier klinkt het weer als muziek in de oren wanneer er lustig op los gescheld wordt door voornamelijk Gambon. Geweldige acteerprestatie, ontzettende klootzak, maar wel een uiterst komische. Meerdere malen echt moeten lachen om zijn hufterige gedrag en foute grapjes. Overige acteurs doen het gewoon aardig, enkel wat irritatie om die rol van het kind met dat grijze haar (of wat het ook was) en haar vervelende gezang.

Qua setting, decors en ook puur visueel is het werkelijk genieten. De manier waarop alles in het restaurant voorzien is van tuttige, typisch Britse serviezen en decoraties, de manier waarop elke aparte kamer zijn eigen kleurenfilter/belichting lijkt te hebben, de achterlijke maar komische kapsels, en zo kun je nog wel even doorgaan met het opsommen van alle geweldige details in de film. Je merkt aan alles dat er veel aandacht aan is besteed. Soundtrack vond ik verder ook sterk en vooral erg passend bij het sfeertje wat de film uitstraalt.

Toch hou ik het voorlopig op een ruime 4,0* denk ik, omdat ik het bij vooral de aanloop naar het einde toe een tikkeltje langdradig vind worden zo nu en dan. Het einde zelf was echter wel tamelijk geniaal gelukkig. 4,0*.

Ook voor mij de eerste Greenaway. En gelijk maar zijn beroemdste film. En dit was erg, erg goed.

Zo'n film die zoveel ideeën en details heeft dat je je ogen uitkijkt. Het gebruik van licht, de fantastische decors, de aankleding, het is allemaal dik aangezet, maar erg mooi. Om nog maar te zwijgen over de muziek. En in die overdadigheid (dat jongenssopraantje!) past ook overdadig acteren, zoals Gambon hier doet. Mirren heb ik ook nooit zo fijn gezien als in deze heerlijke, smerige film.

Erg van deze film genoten.

4.0*, dik

Een van de weinige zgn meesterwerken waarvan ik echt onder de indruk was. Briljant. Ik heb zelf theater gemaakt en enkele scenes nog weg eens geprobeerd na te spelen.leuk hoe bijna iedere scène een snoepje is voor de acteurs. Vijf sterren, voor een keer dan.

Herziening beter dan verwacht.

Een film die ver was weggezakt en waar mijn verwachtingen dus ook iets lager lagen. Geheel onterecht zo blijkt. Deze Greenaway heeft de tijd perfect overleefd.

Visueel blijft dit een uitstekende film, met veel leuke details. De kostuums die wisselen tussen ruimtes, de rijkelijk aangeklede decors en de camera die in rechte lijn de acteurs constant op de hielen zit. Het mag dan wat theatraal ogen, het is visueel in ieder geval nooit saai.

Ook de soundtrack is méér dan naar behoren en Gambon/Mirren zorgen voor een geweldig staaltje acteerwerk. Vooral Gambon valt op, met z'n vuilgebekte dialogen en vreselijk accent, maar Mirren is toch minstens even cruciaal als tegengewicht.

Dit alles bouwt op naar een geweldige climax. Lekker grotesque en smerig filmpje dit, dat nog steeds best fris en uniek aanvoelt.

4.5* en een uitgebreide review

Aparte film. De aankleding en de belichting is inderdaad fraai te noemen. Grappig dat de kleding van Mirren van kleur verandert per vertrek waar ze is. De soundtrack is vrij klassiek, en aangenaam, maar niet heel erg opzienbarend. Verder een aardige rol voor Gambon die iedereen vernedert alsof het een lieve lust is.

De film oogt wel wat statisch; het aantal decors is beperkt. Verder voelt het wat aan de lange kant; op een gegeven moment gaat het getreiter van Gambon ook vervelen, waardoor mijn aandacht wat wegslipte en ik naar 3* neig. Het einde is wel erg sterk en luguber waardoor ik uiteindelijk er toch een halfje bij doe. 3,5* dus.

De onbehaaglijke climax van deze volstrekt eigenzinnige cultfilm komt niet als een verrassing, omdat de twee centrale vormen van consumeren - vlees in de vorm van voedsel en vlees in de vorm van seks - al in een zeer vroeg stadium via parallelle montage aan elkaar worden verbonden. De twee zijn dus gedoemd om samen te komen, en achter het ogenschijnlijk vrij simpele narratief schuilen allerlei psychoanalytische subteksten; wel alleen voor degenen die daar trek in hebben natuurlijk.

Uiteindelijk is het echter niet het Cronenbergiaanse veld van aangesneden thema's, maar het vormelijke aspect dat het meest aanspreekt. Het is even wennen aan de groteske operastemmen, maar dan komt er snel meer schwung in en vinden ook de instrumentale leidmotiefjes subtiel hun weg. Verder zijn de rode tinten brengers van sfeer en betekenis, tekenende toonzetters in een decor dat optimaal benut kan worden door de sierlijke tracking shots. De cast is dan weer weinig memorabel, al zal het iconische geleuter van de Ier Gambon me zonder meer bijblijven. Dat de film net te lang is, en in het tweede uur iets van haar magie verliest, doet me twijfelen aan vier volle sterren.

Nu had ik al de film The Baby of Mâcon (1993) van regisseur Peter Greenaway gezien en was daardoor al wat bekend met zijn werk.Toch blijft het bij eigenzinnige filmmakers toch altijd weer de vraag of je ze kan volgen in hun gekte. Alhoewel dit is blijkbaar wel zijn meest toegankelijke film.

De film zelf is er niet minder om! Zelden gaf een titel van een film zo toepasselijk Dit is namelijk een opsomming van de vier hoofdpersonen van deze merkwaardige maar intrigerende rolprent.En meer is het, als je het goed bekijkt, ook niet! Hoef ook niet want met zo'n uitvoering blijf je kijken!

Vanaf de tweede minuut is het al raak; Albert Spica, 'The Thief' uit de titel mishandelt een wanbetaler. Vervolgens is daar; 'The Cook' monsieur Richard, de chef-kok van het restaurant ‘Le Hollandaise’ en waar Spica elke avond komt eten. Dan over naar 'His Wife' Georgina (een schitterende Helen Mirren) Die walgt van haar man tot ze plots een intellectueel in het restaurant ziet. Wat ons tot 'The Lover' brengt.

Het verhaal is in negen delen opgedeeld. Afspelend in een weelderig rood restaurant, witter-dan-wit toiletten of in de diep-groene keuken. Waarbij eveneens de kleding wisselt als de personages van ruimte naar ruimte lopen. Seks en eten in oogstrelende kleurenfilters, barokke taferelen (Klapstuk is de prachtige wandschildering 'Banquet of the Officers' in het restaurant, van de hand van de Hollandse meester Frans Hals) en hypnotiserende muziek van Michael Nyman. Alles is om door een ringetje te halen.

De film is een zeer bijzondere kijkervaring, Een zwarte komedie, een luguber sprookje en een bizar liefdesdrama over perversie en waar kannibalisme en pure schoonheid met elkaar worden gecombineerd. Op een inventieve wijze gefilmd, het is duidelijk een kenmerk van Peter Greenaway zijn werk en het draagt ook in grote mate bij aan de kracht van deze film. En met zo'n heerlijk schokkend eindtafereel blijft dit gewoon een pareltje van een film.

Deze film heb ik ooit -ergens in de mist van de jaren 90- al eens gezien, en ik kon me er vooral van herinneren dat ik het een vage film vond. Ik keek niet eens erg uit naar een herziening, ook al omdat de films van Greenaway me niet zo aanspreken. Een andere film van hem (ik meen Drowning by Numbers) had ik ooit eens opgezet maar na een half uur weer uitgezet.

Maarrrrr het voorgaande blijkt dus zwaar onterecht want The Cook, The Thief, His Wife & Her Lover blijkt supergenietbaar. De film ziet er allereerst prachtig uit, veel mensen noemen het lijken op een theaterstuk maar ik vond het eerder een bewegend schilderij, met stillevens van kippen en hamlappen, een secuur kleurgebruik en een van links naar rechts pannende camera- heel erg geconstrueerd maar het werkt als een tierelier. Verder zijn de acteurs erg goed. Vrijwel alles wordt op enige afstand gefilmd, wat voor acteurs niet makkelijk is, maar zowel Gambon als Mirren zijn voortreffelijk- met name Gambon speelt toch wel ontzettend geloofwaardig een botte hork, die moet toch veel lol hebben beleefd. De Franse kok was wat karikaturaal maar ook prima, en de minnaar houdt zich ook staande in de enige wat ingetogen rol. Ook een niet onverdienstelijke bijrol voor Tim Roth. Dan de barokke sets en aankleding die, met de uitzinnige kostuums van Gaultier, voor een unieke sfeer zorgen die ik nog het best kan omschrijven als burlesque. En dan nog de muziek van Nyman die zeker niet onvermeld mag blijven.

Een van de meest verrassende filmervaringen van de laatste tijd. Toch maar meer gaan kijken van Greenaway.

Mijn tweede poging om het bekijken van deze 'artsy' film tot en met het einde vol te houden, is zowaar gelukt. Het heeft me wel de nodige moeite gekost, want de film doet afwisselend pijn aan de ogen en oren, soms aan beide tegelijk. Het is in woord en beeld een misselijkmakende verzameling vulgariteiten, zoals ik zelden of nooit eerder heb gezien. Bah!