Bigger Than Life (1956)

De vierde Nicholas Ray film die ik tot nu toe zie en ik vind het de beste van de vier denk ik, al komt In a Lonely Place erg dichtbij.

Een afrekening met de jaren '50 suburb-cultuur die door vrijwel alle elementen uit te vergroten er een nachtmerrie van maakt. De omgeving is bekend uit andere films uit de jaren '50, de decors en de voorwerpen ook. De dramatische muziek ook. Masons karakter verandert niet eens enorm veel. En toch is hij in het begin acceptabel en houdt hij zich staande en langzaam maar zeker verliest hij alle grip. Het dunne laagje dat een mens/de mensheid bij elkaar houdt spat uiteen. Zelfs de muziek wordt tegen het einde gek.

Mijn favoriete scene is zonder meer de winkelscene, die al meteen niet is wat hij lijkt.

Mason speelt een fraaie hoofdrol en de Ray maakt prachtig gebruik van kleur en licht.

Dikke 4.0*

Ik kon hier niet zoveel mee. Beetje standaard jaren '50 themaatje, man krijgt aanvallen, krijgt er pillen voor en word paranoide van de pillen. In de jaren '50 vast en zeker een heel erg actueel en angstaanjagend thema, maar ik vond het allemaal niet zo spannend.

Mijn minste Nicholas Ray-film tot nu toe, goede regisseur bovenal, maar het verhaal van deze film vond ik gewoon wat slapjes. James Mason speelt ook altijd dezelfde schurkenrol, dat begint me nu ook wel een beetje te vervelen.

Zeker geen standaard jaren 50 filmpje om dat alvast maar even tegen te spreken.

Vond het een zeer aangrijpende film die op een toepasselijke manier opbouwt en personages rond om de familie erg goed uit diept.
In het begin zat ik me nog af te vragen wat er in zijn gedrag veranderde omdat hij eerst alleen maar erg blij leek te zijn. Maar al snel voelde je als kijker de spanningen oplopen en zit je met een ijzersterke blik naar je tv te staren.

Lang geleden dat ik een film zag die zo goed opgebouwd was en de spanning tot op het laatste moment wist vast te houden.
Nog een positief pluspunt is dat de familie in het begin niet zoetsappig werd neergezet, andere films gaan hier vaak wel de fout mee in.

Ik moet zeker meer van deze regisseur en van James Mason gaan zien, want films zoals deze leef ik voor als film liefhebber

4,5*

Ik had deze film al lang op mijn to see lijst staan en vraag mij af waarom ik deze film nog niet eerder gezien heb, want Ray is een regisseur, die mij tot nu toe alleen maar goede films heeft gebracht en Bigger Than Life vormt daarop geen uitzondering.

Het verhaal is bijzonder interessant en wordt goed uitgewerkt. Ray stapt niet in de valkuil om het te sentimenteel of te overhaast aan te pakken, wat makkelijk had gekund hier. Nee, het wordt subtiel en geloofwaardig gebracht, waarbij de acteurs hun rollen goed invullen. De mooiste rol vond ik die van Walter Mattheu, die als vriend van het gezin laat zien, een zeer sterk en warm personage te zijn.

Er wordt mooi met het licht gespeeld en de sfeer is erg fijn. Hier en daar zijn er een paar hele kleine minpuntjes, maar die vallen in het niet bij de vele pluspunten. Zoiets als dit wil je echt niet meemaken. Het is een nachtmerrie, die een gelukkig gezin zomaar zou kunnen doen uiteenvallen. Het is een waarheid, die soms veel dichterbij is, dan mensen denken.

4,0*

Een brave onderwijzer klust stiekem bij in een taxicentrale - een mooie vingerwijzing naar de te lage lonen in het onderwijs. Wanneer hij verslaafd raakt aan cortisonen, ondergaat zijn persoonlijkheid een metamorfose. Hij vertoont manisch gedrag, gooit opeens met geld en krijgt megalomane trekjes - vandaar de titel. Ik vraag me af of de gevolgen van cortisonen niet overdreven worden. Depressie en angststoornis worden wel als mogelijke bijwerkingen genoemd.

James Mason weet deze persoonlijkheidsverandering aannemelijk neer te zetten, al is het spijtig van zijn Britse accent. Wanneer hij de Bijbel erbij haalt om zijn wangedrag te verantwoorden, wordt het even heel creepy.

Barbara Rush speelt de echtgenote die eerst aan het rolpatroon van de onderdanige huisvrouw lijkt te beantwoorden, maar wanneer het er echt op aankomt blijkt ze over een kranige persoonlijkheid te beschikken. De jonge Walter Matthau speelt een ernstige rol als collega en vriend des huizes. Richard Collier zorgt als melkboer voor een moment van comic relief.

De kleuren (DeLuxe Color) zijn mooi gebruikt. De dure jurken van Lou steken af tegen de grijze achtergrond.

Een minpunt is het geforceerde happy end.

Een drama film heet het. Maar die in mijn ogen ook terdege thriller elementen heeft.

Met een erg goede rol van James Mason. Ik heb, als atheist, ook gauw iets met films

waarin het geloof strikt volgens de Bijbel, in een negatief daglicht wordt gezet. Maar

daar gaat deze film natuurlijk in essentie niet over. Maar vooral over wat er kan gebeuren

met een persoonlijkheid (in gezinsverband), in reactie op medicijngebruik. De film is

vooral goed dankzij de opbouw van het verhaal, en het uitstekende acteerwerk over

de gehele linie. Aangrijpende film

Ray gebruikte de toenemende interesse in medische literatuur / neurologische wetenschappen bij het grote publiek om zogezegd een spannende Reefer Madness thriller over cortisone te maken, maar was, net als in Rebel without a Cause, eigenlijk meer geïnteresseerd in disfunctionele rolpatronen in de 50s nucelar family. Zoals eerder vermeld blijkt uit de film dat Avery's karaktertrekken al vroeg merkbaar zijn, zij het nog gemoedelijk gepresenteerd, van autoritair (het kneusje dat moet nablijven tot hij op z'n minst 1 van de 5 grote Amerikaanse rivieren kan opnoemen) tot zelf-overschattend ("everybody's dull!"). Aanvankelijk probeert hij nog te voldoen aan maatschappelijke eisen: vrouw krijgt een duur mantelpakje van Dior, zoonlief een nieuwe fiets met maar liefst DRIE versnellingen en thuis wordt de football gretig heen en weer gesmeten. Maar stilaan begint Avery de bridge avond bekrompenheid steeds meer te verfoeien: hij haat de overdreven nadruk op het forelseizoen, zijn vernederende bijbaan in de taxicentrale en, ja, zelfs de manier waarop die dekselse melkboer (melk: hét symbool van de kleinburgerlijkheid) steeds met de lege flessen klangelt. Onze Ubermensch zoekt zijn heil in het Darwisne, maar verlaat het wanneer hij merkt dat die inferieure zoon van hem niet eens fatsoenlijk een lange bal kan opvangen. Dan maar het Oude Testament, maar ook dat kan geen soelaas bieden wanneer vrouwtje een niet te onderschatten aanvulling doet op Avery's interpretatie van het verhaal van Abraham en Isaac. Ik denk dat Ray er geloof bijhaalt om Avery's toenemende megalomanie te tonen door zich boven het hoogst mogelijke kader te plaatsen ("god was wrong") en niet zozeer om de link te leggen met religieus fanatisme (sommigen hebben hier wat teveel Stephen King boeken gelezen me dunkt). Het feit dat Avery zich in de laatste scène bovendien nog eens gelijkstelt met Abraham Lincoln, de 'god' van Amerika, geeft een wel heel bittere nasmaak aan de stroperige 'reunited and it feels so good' finale.

Nicholas Ray blijft goed scoren. Ook 'Bigger Than Life' is een film die me meer dan wist te overtuigen. Mason overtuigd ontzettend als leraar en vader, wiens persoonlijkheid een totaal andere / slechte kant op lijkt te vliegen, na het nemen van (teveel) cortisonen. Matthau is fijn als stabiele factor binnen de familie.

Het spelen van football in huis, de steeds strengere maniertjes van Mason en uiteindelijk zelfs de 'God was wrong'-scene met de bijbel onderaan de trap. Daar begint het eng te worden. Echter is de scene van Mason met z'n (gorilla)-schaduw, terwijl-ie z'n zoon probeert bij te spijkeren het sterkst. Uitstekende film.

Goeie film waarin een vader en leraar psychische bijverschijnselen krijgt door het medicijn dat hij neemt. Alhoewel de film oogt als een typische jaren '50 film, is het dat niet (donkerder van toon). De effecten op het gezin worden goed neergezet en de ontwikkeling van het hoofdpersonage komt dankzij James Mason ook goed uit de verf. Het einde was wellicht wat te gemakkelijk, en daardoor net geen 4.0 sterren.

De derde film van Nicholas Ray die ik tot nu toe gezien heb, maar het was vooral voor de aanwezigheid van James Mason dat ik deze film heb opgezet. Het viel me recent nog op bij de herziening van Lolita wat voor een steengoede acteur hij wel niet is en ook deze film weet hij op een sterke manier te dragen. Barbara Rush en Christopher Olsen doen het ook zeker niet verkeerd als vrouw en zoon, maar zijn iets makkelijke inwisselbaar.

De opbouw van de film zit op zich wel goed in elkaar waarbij Ed in het begin nog erg vrolijk en energievol reageert op het nemen van de cortisonen. Na een tijdje wordt het wel duidelijk dat het de verkeerde richting uitgaat en zijn gedrag steeds vreemder wordt. Toch heb ik het gevoel dat Ray iets verder mocht gaan, want ik heb weinig echt op het puntje van mijn stoel gezeten. Enkel wanneer Ed zijn zoon een lange tijd ondervraagt met zijn huiswerk was een scène die net iets meer had dan de rest door die heerlijke gorilla-achtige schaduw.

Degelijke film met sterk acteerwerk, maar het mist toch dat tikkeltje extra om echt indruk te maken.

3*