Huang Tu Di (1984)

Soms heb je van die films, die iets rustgevend uitstralen en iets aangenaams over zich heen hebben, en waarbij de tijd toch vlot voorbijvliegt, ondanks het niet al te hoge tempo. Yellow Earth mag zich wat mij betreft tot die categorie rekenen.

De mooie cinematografie springt er op sommige momenten echt helemaal uit. Dat levert echt hele mooie beelden op, die ook nog eens ondersteund worden door een fijne soundtrack. Deze combinatie zorgt weer voor een dromerige sfeer, die bijna de gehele speelduur aanhoudt. Verhaaltechnisch is het allemaal vrij simpel en soms gebeurt er op dat gebied nauwelijks wat, maar toch slaagt Chen erin om het continu boeiend te houden, omdat de beeldenpracht en de muziek nu eenmaal van een heel hoog niveau is.

Verder valt er niet zoveel over te zeggen. Dit is namelijk cinema die je zelf moet ervaren. Farewell My Concubine viel me destijds nogal tegen, maar deze is wel raak en laat zien dat Chen als regisseur, toch wel behoorlijk wat in huis heeft.

4,0*

Na het indrukwekkende, meeslepende Ba Wang Bie Ji van deze regisseur geïnteresseerd geraakt in meer van zijn werk. Dus dan eens kijken naar het debuut. Gedurende de film moest ik denken aan een aantal films van Zhang Yimou -- leuk om er dan op de aftiteling achter te komen dat meneer hier de cinematografie voor zijn rekening nam.

Een simpel verhaal maar niettemin wel boeiend om te zien. De combinatie van het acteerwerk, de fijne manier van filmen (ook al was de beeldkwaliteit niet zo tof) en de rake volksmuziek van Noord-China's platteland van de jaren '30 leveren een prima debuut op van Chen Kaige.