Ordinary People (1980)

Jezus ja, wat een mooie film. Hieruit blijkt maar weer dat ook een plotje dat op het eerste gezicht uitgekauwd lijkt te zijn, weer helemaal nieuw wordt als het tot in zijn kern en met grote zorgvuldigheid uitgewerkt wordt. Een mooie ondersteunende rol ook van Judd Hirsch.

Indringende film met een unieke neerslachtige sfeer.
Dit komt grotendeels door de goede acteerprestaties, maar ook door de locatiekeuze, het kleurgebruik en de cameravoering.
Timothy Hutton is perfect gecast als jongen die de weg compleet kwijt is. Je ziet hoe hij verdoofd is door langdurig leed, en als een zombie alles aan zich voorbij laat gaan. Tot hij houvast vindt in therapie bij een psychiater en zijn frustraties gaat uiten. De relatie met zijn moeder is ijzig, dit levert een aantal pijnlijke scenes op.
De onmacht en frustratie van Donald Sutherland over zijn slechte huwelijk en zijn ontwrichte gezin komt uiteindelijk tot uitbarsting in een genadeloze preek tegen zijn vrouw.
Indrukwekkend.

Een film voor in m'n top 20 (top 10 zal-ie net niet halen).

Die openingsscene, die doet het hem toch al? Pachelbel op de achtergrond, en de luchtbeelden over die mooie zee, dat keurige stadje, die nette buurt, de pas geverfde picket fences. We komen uit bij een jongeman die met rood aangelopen gezicht Hallelujah zingt. En je voelt het... hier is iets aan de hand.

De uitwerking is dan zo mooi, je voelt zo mee met Conrad... je hoopt zo dat het ooit weer goed komt, of in ieder geval zo goed mogelijk... Die scene bij Hirsch waar Linda het over had, zelden zoiets intens gezien.

Prachtige prestaties van de hele cast, met de jonge en oscarwinnende Hutton in een absolute glansrol. Een prachtig verhaal dat me bij m'n keel greep. Het einde van de film:

'I love you'
'I love you too...'

Woorden die zo vaak misbruikt worden, niet in het minst door Hollywood, maar hier zo waar zijn. Niet droog te houden...

5* natuurlijk! (al was het alleen maar voor de schitterende hoes)

Ijzersterke film van Robert Redford. Ik vind Redford als acteur al enigzins ondergewaardeert (al hoort hij niet tot de absolute top), maar als regisseur verdient hij ook een stevigere reputatie. Dit familiedrama van zijn hand is, hoewel ik een goede film verwachtte, verrassend genoeg een van de films die als beste uit de bus kwam van mijn recente pogingen om zoveel mogelijk films die de Oscar voor Beste Film wonnen te zien.

De film is zeer aangrijpend en ook altijd geloofwaardig. Ik had gedacht dat de film over verlies en rouwen zou gaan. Dit is een belangrijk onderdeel van de film, maar het gaat toch meer over communicatieproblemen in een gezin dat meer dan ooit communicatie nodig lijkt te hebben. De drie hoofdrolspelers weten dit ongeloofelijk tot uitdrukking te brengen. Timothy Hutton (die door de Oscars om compleet onduidelijke reden werd aangezien als een bijrolacteur voor deze film, ondanks dat hij overuidelijk de spil van de film is en verreweg de meeste schermtijd heeft) is met name een openbaring voor mij. Hij speelt een rol die gemakkelijk had kunnen vervallen in een verzameling tiks of gespeelde ongemakkelijkheden, maar ik geloofde hem door de gehele film.Hij weet ook veel sympathie op te roepen zonder zelf té sympathiek te zijn. Donald Sutherland heb ik altijd goed gevonden, maar is hier simpelweg fenomenaal. Een pijnlijke, breekbare performances. Voor Mary Tyler Moore's personage kreeg ik geen enkele sympathie, wat in dit geval betekend dat ze goed haar werk deed.

Verder zijn er nog sterke bijrollen, onder andere van twee meisjes die allebei een belangrijke rol spelen in hoe Huttons karakter zich zal ontwikkelen en van Judd Hirsch als psychiater. Die psychiater komt nu wat conventioneel over. Ik heb het wel vaker gezien, meest opvallend in Good Will Hunting, maar ik kan geen eerdere film bedenken waarin zo'n psychiater zit. De dialogen tijdens de sessies zijn goed, maar ik vond het niet het interessantste deel van de film.

Een ander element dat de film zo sterk maakt is dat het zo koud is, zonder sentimenteel te worden. Het is flink wat narigheid dat we over ons heen krijgen, maar de film zoekt nooit een gemakkelijke uitweg daaruit, zelfs niet op het einde. In plaats daarvan zoekt de film sporadisch warmte op in bepaalde scènes, die daardoor gewoon werken. Het einde is een soort sterke synthese tussen de kille en warme scènes van de film en daardoor zo effectief.

Sterke film, dus. Verdient iets meer aandacht.
4,5*

Redelijke film over een gezin met een suïcidaal zoontje. het scenario is redelijk goed, wat een behoorlijke prestatie is aangezien dit een erg moeilijk onderwerp is qua doseren. Het sterke van het scenario en de uitmuntende acteerprestaties vind ik helaas niet terug bij Redford en de editting. Het is allemaal te simpel, te mislukt Hollywoodachtig geregisseerd. Er had veel meer gerekt kunnen worden in de scènes om zo de emoties meer de tijd te gunnen. De film is absoluut vermakelijk maar het scenario had in mijn ogen veel meer potentieel.

Droog.

Ook achter mooie geveltjes schuilt een hoop drama, dat weten we ondertussen wel al. Deze film bewandelt datzelfde padje, maar weet zich amper boven menig TVdramatje te verheffen.

Enkel het wat stabielere camerawerk verraadt een groter budget. Verder is dit een oer-le-lij-ke film die grossiert in een schijnbare onwil om filmisch te zijn.

Het zei zo, film probeert duidelijk te leunen op de zware themas en de sterke acteerprestaties die daarvoor nodig zijn. Vond de 3 acteurs echter zo krampachtig miserabel spelen dat het eigenlijk al na 5 minuutjes over was voor deze film. Geraakt worden door deze hoop sentiment kan ik me amper voorstellen, al helemaal als er nog een halfbakken einde aangeplakt wordt.

Blijkbaar genoeg mensen die dit wel emotioneel doeltreffend vinden, ik vond het een compleet oninteressante en extreem jankerige bedoening die voor geen meter overkwam. Filmisch gezien een complete nonfilm, verder houterig acteerwerk en voorspelbaar melodrama dat compleet z'n doel mist. De enige die ook maar een beetje symphatiek overkomt is Sutherland en die komt er het brakst vanaf.

0.5*

Ontroerend mooi, dit.

Hoewel het verhaal niet eens zo speciaal is, wordt het op zo'n intense en overtuigende manier neergezet dat het me echt, écht diep raakte. Ook het acteerwerk vond ik fenomenaal, zeer terecht dat Timothy Hutton hiervoor een Oscar ontving maar ook de anderen waren zeer sterk.

Zelden een film gezien waarin onderhuidse en opgekropte gevoelens en emoties zo mooi naar buiten worden gehaald.

De angst om heftige gevoelens en gedachten toe te laten en vooral ook te uiten. De explosieve maar noodzakelijke situaties die dat soms oplevert wanneer men over die drempel begint te gaan. Maar waardoor er eindelijk weer Leven komt binnen een vastgeroest gezin en vooral in de personen zelf.

Wauw. 4,5*

PS ik heb me nooit echt in de criteria verdiept, maar ik zie dat Hutton de Oscar voor Supporting Actor heeft gekregen, terwijl hij hier in mijn beleving toch de Leading Role had...

Degelijke film van Robert Redford, die pas op het einde echt bovengemiddeld goed wordt, daarvoor houdt het echter allemaal niet over. Qua acteren weet vooral Donald Sutherland erg te overtuigen, de rest is zeker niet slecht, maar ook lang niet altijd even goed. Visueel oogt het soms wel wat gedateerd, maar daar hebben wel meer oudere films last van en dat is een film zeker niet altijd aan te rekenen. Het hele gebeuren komt echter wel realistisch over met alle communicatieproblemen tussen de leden van het gezin, zei het dat de film mij tot het laatste kwartier emotioneel nauwelijks wist te raken. Het einde is dan ook duidelijk het sterkste moment van de film en de scène waarin Sutherland en zijn zoon tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden, nadat de moeder is vertrokken, is wel erg mooi. Toch wordt het, op het einde na, nooit echt bijzonder wat mij betreft.

3,0*

Het is een heftige film en ontroerend verhaal.

Alleen wordt langdradig allemaal.

Acteren is zeer sterk.

3 sterren

Ooit wel eens gezien. Vond het toen niet zo veel. Onterecht. Misschien was ik stiekem nog wel een beetje boos dat ie het met de oscars van Raging Bull won (wat ik nog steeds onzin vind).

Prachtige acteerprestaties van Moore, Hirsch en met Hutton. Sutherland die met name in de jaren '70 in de ene na de andere briljante film zat wordt zelfs van het doek gespeeld. Hij doet het wel ok, maar de rest is fenomenaal. Je hebt vaker dat er 1 iemand de pannen van het dak speelt. Hier zijn het er dus gewoon drie. En die acteerprestaties zijn echt nodig om het drama over te brengen.

Dat drama laat een mooie en gevoelige film zien over een gewoon gezin die iets vreselijks heeft meegmaakt. Heel realistisch overkomende film met perfect uitgewerkte karakters. Het is bij zo'n film belangrijk dat je de personages en gebeurtenissen gelooft. En dat was voor 100 % zo. Eigenlijk weinig op aan te merken, vind het niet een van de mooiste films of wat dan ook, maar heb daar niet echt een reden voor. 4 sterren, verdient iet zeker.

Mooie Oscarwinnaar uit 1980 hoor. Ordinary People handelt over een familie (vader, moeder en zoon) die het verlies van hun jongste zoon moet verwerken. Er wordt ruim de tijd genomen voor wat voor uitwerking dat heeft op de overblijvende gezinsleden. Opvallend is de sobere aanpak van Robert Redford. Zonder bijvoorbeeld dramatische muziek, maar wel met rauw acteerwerk wordt dit neergezet. Dat soort dingen zie je toch niet zo vaak uit Hollywood komen.

Een film die ik al heel lang op video had maar toch nooit gezien had. De eerste helft van de film vond ik het vooral een langdradige zeikfilm. Maar deze zeikfilm bouwt wel langzaam op naar een mooie film. Alle mensen met een buitenkant hebben ook een binnenkant. En dat is wat deze film heel knap laat zien. Al heeft de film tegen het einde z'n mooie momenten (de zoon en z'n nieuwe vriendinnetje, de laatste dialoog tussen vader en zoon) en z'n minder sterke momenten (o.a. het gesprek bij de psychiater die z'n professionaliteit laat varen en een "vriend" blijkt te zijn). De film komt inmiddels best wel gedateerd over, maar het is zeker nog geen slechte film.

Psychologisch portret van de oorlog in zijn anonieme gruwel.

Merkwaardige benadering aan de hand van lange, stille scenes die de ondraaglijke spanning en de bedrukkende sfeer sterk accentueren

Fenomenaal. Zo mooi als je een film opzet die aan het einde van de rit zoveel beter is dan dat je verwachtte. Ik had best een mooie film verwacht, nou ja.. ik wist niet wat ik echt moest verwachten van deze 'Ordinary People', maar dit blijkt dus gewoon een zeer aangrijpend meesterwerk te zijn. Slik.

Naast dat slikken, erg veel kippenvel. Zelden zie ik een film die gedurende de gehele speelduur zo vaak in de roos schiet qua scenario, dialogen en acteerwerk. Constant indringend. Elk woord is raak en elke emotie voelbaar. Timothy Hutton speelt buitenaards goed. Wát een echte en overtuigende prestatie.

De onderhuidse spanning is onvoorstelbaar. Een gebroken gezin waar zoveel gevoelens spelen, maar niks tot uiting komt. Moeders verdiende geen sympathie, want ik leefde zo mee met Conrad. En met vader Sutherland, die tussen de twee vuren in zat. Moeilijk, erg moeilijk. Als kijker zit je je constant op te vreten. Op het ene moment krijg je de bibbers, een ander moment kan je wel janken. Een traan, een lach, 'Ordinary People' biedt het allemaal. Maar vooral een levensecht portret van een gezin in verval.

Alles lijkt altijd maar goed te gaan. Totdat een tragedie gebeurt - in dit geval het verlies van een zoon en broer. Mary Tyler Moore staat dan ook centraal in dit gezin. Ze laat niks toe en is voor mij de persoon die er als moeder had moeten zijn. Ze had alles kunnen voorkomen. Toch? Ontkenningen, geen moeilijkheden willen hebben en verder gaan in een steriel leventje waar alles precies zo moet gaan hoe zij het wil.

Het is moeilijk. Het uiten van gevoelens en ze überhaupt willen en kunnen voelen. Deze prent brengt dit bijzonder sterk aan het licht. Robert Redford heeft hier een klasse prestatie neergezet. Een film die je bij je strot pakt en niet meer loslaat. Van Pachelbel tot liefdes in relaties en gezinnen. Wat een film. Prachtig.

Prachtige film over een ontwricht gezin waarvan een zoon door een ongeval om het leven is gekomen. Een aangrijpend familiedrama over rouwverwerking en waarin ieder de tragische gebeurtenis op hun eigen manier een plekje proberen te geven. Hetgeen waar niet over gepraat wordt is in zo'n beetje iedere scene voelbaar. De gehele cast is uitmuntend en een sterk regiedebuut van Robert Redford (misschien ook wel zijn beste film).

Zeer degelijk drama over een verscheurd gezin na het overlijden van een van de beide zonen. Hoewel het mij zeker niet overal evenzeer kon grijpen is het wel degelijk een boeiend en overtuigend verhaal. Het acteerwerk is ook zeker in orde. Niet per se een film die mij lang zal bijblijven, maar wel een kijkbeurt waard.

Voor sommige films is er altijd een leeftijd om ze te zien. Ik ben blij dat ik deze film nu pas als eind 40'er zie, want om sommige issues te vatten is het nodig om al iets verder in het leven te staan en ervaringen te hebben opgedaan. Ordinary People was de grote Oscarwinnaar in 1981, en Hutton verdiende de zijne dubbel en dik want zijn depressief personage grijpt je bij de keel. De film draagt zijn titel goed, want het gaat hier over doodgewone burgers die in een situatie zijn beland die hun leven overhoop gooit. Ze verloren hun zoon in een ongeluk. De overlevende zoon, Conrad zit opgescheept met een schuldgevoel die hem tot wanhoop en zelfmoord drijft, in die mate dat hij psychologische hulp zoekt.

Dit gevoel wordt nog versterkt wanneer hij de emotionele steun niet krijgt van zijn ijzige moeder. Deze moeder-zoon relatie vond ik veruit het interessantste aspect in de film : is het OK om meer te houden van één van je kinderen dan van een andere? Dat is soms iets wat je nu nog vaak hoort bij vrienden of familie. Daar wordt dan eens lacherig over gedaan maar er kunnen consequenties aan vasthangen. Een tijd geleden vertelde één van mijn beste vrienden dat hij meer van zijn jongste dan van zijn oudste hield. Ik betwijfel of dat wel kosher is.

Ordinary People is ook een schoon voorbeeld van een film die uitblinkt door zijn herkenbare personages die niet staalhard of heldhaftig in het leven staan, en die niet het hoofd kunnen bieden aan om het even welke moeilijke situatie. Alsof zwakheid niet zou mogen bestaan in een film . Ook de dialogen vond ik hier vaak geweldig goed werken. Alleen is dit geen film die veel moeite doet om visueel nog een extraatje te bieden waardoor het eerder als "toneel op grotere schaal" aanvoelt dan als film. Maar goed, 3,5* lijken me beslist verdiend.

Op de gok, vanwege de titel en de bijhorende prijzen, geen idee wat te verwachten en natuurlijk had ik de cast gezien. Maar bij de intro en het verschijnen van de naam Mary Tyler Moore, die ik meteen hard op uitsprak en me afvroeg waar ik de naam van kende, vraag ik me toch vooral af waarom deze naam voorkomt in het nummer Buddy Holly van Weezer. In Happy Days komt ze niet voor wat een logische link geweest zou zijn...

De film zelf, met de focus op Conrad die met bepaalde issues zit, is ook even zoeken aangezien ik de synopsis vooraf niet had gelezen. Aanvankelijk lijkt hij een gewone tiener met de nodige twijfel en moeilijke keuzes in het verschiet, en dat binnen een huishouden waar schone schijn lijkt te regeren en eigenlijk de drie familieleden faliekant langs elkaar leven. Een waar pronkstuk blijkt moeders toch wel op dat vlak waar vader een goedzak lijkt die wel contact wil maken. Pas bij de constatering van het recentelijk wegvallen van een vierde familielid kristaliseert het geheel verder uit als zijnde een te verwerken trauma, verwachtingen en de spreekwoordelijke olifant in de kamer die zorgvuldig vermeden wordt.

Subtiel is toch het karakter Beth en naast Conrad de interessantste. Een gecompliceerd masker van schone schijn, bazigheid, afkeuring op van alles en kille afstand. Interessant is bijvoorbeeld het gesprek met Conrad in de tuin waar even een vorm van contact lijkt te ontstaan maar deze ook al snel weer gierend uit de klauwen loopt en het schild zich weer sluit en ze haar eigen defensieve gesloten ik weer is. Subtiel is tevens de afkeuring die in heel veel dingen naar voren komt, Connie lijkt geen goed te kunnen doen. Uiteraard doet karakter Conrad daar niet aan onder worstelend met overlevers schuldgevoel, verlatingsangst, angst voor afkeuring en uiteraard alle wispelturigheid en hormonale schommelingen die een dergelijke leeftijd met zich meebrengt. Niet te vergeten het onvermogen zich aan te kunnen passen aan de vereiste schone schijn. Langzaam ontstaan er dan ook haarscheurtjes in het zorgvuldig gecontroleerde leven waar ieder zijn rol en taken lijkt te hebben, en langzaam stort het geheel dan ook in elkaar in een laat soort verwerkingsproces. Indringend en fascinerende zijn toch wel een aantal scènes en dialogen richting het einde en is het zelfs even onvoorspelbaar wat Conrad gaat doen. Ontzettend sterk, en iets dat mij naar de keel grijpt, is de reactie op de zelfmoord van Karen en de reactie van Conrad met het gesprek met de therapeut als gevolg. Het is dan ook fascinerende te constateren hoeveel een mens zichzelf onterecht kan kwalijk nemen.

Het mag duidelijk zijn dat deze slowburner, die trouwens ook een slowburner blijft maar dat is niet erg, een behoorlijke indruk maakt en een geweldige acteurs film is want Hutton, Moore, Hirsch en Sutherland zijn allemaal zeer sterk. Begrijpelijk zijn dan ook de vele nominaties en prijzen die de film verdient heeft.

Toch wel een vrij zwaar psychologisch drama waarbij de feiten in het verleden liggen en slechts zeer sporadisch en vluchtig even opduiken (in de nachtmerries van Conrad). De focus en het geheel van de film ligt erna en dat is een prima uitgangspunt om het trauma te kaderen.

Drie hoofdpersonages worden uitvoerig belicht in de film. Conrad zelf in eerste instantie die de dood van zijn broer wijt aan zijn eigen falen. Komt daarbij dat hij het gevoel heeft dat zijn afstandelijke moeder het hem kwalijk neemt dat haar zoon er niet meer is. Therapie vindt ze dan ook nonsens, laat staan dat je de buitenwereld informeert dat je psychologische hulp zoekt. Met een reisje en er even tussenuit zijn, wordt alles veel beter. De vader - geweldige rol alweer van Sutherland - is letterlijk het bindmiddel van het gezin. Zowel in- als extern tracht hij voor iedereen goed te doen.

Ondanks de oubollige look me zeker niet verveeld, integendeel zelfs. Sterk acteerwerk, een prima script en uitstekende dialogen doen veel. In dat opzicht ook steeds een verademing om de rustige charismatische Judd Hirsch, hier als psychiater, aan het werk te zien.

Behoorlijk sterk familiedrama dat gaat over omgaan met verlies, maar vooral over de onmogelijkheid tot communicatie tussen de leden van het gezin. We hebben dergelijke familiedrama’s al vaker zien voorbijkomen, maar deze heeft net dat tikkeltje extra door het erg sterke acteerwerk.

Vooral Timothy Hutton heeft me hier enorm weten te verrassen, want zijn vertolking van de jongen die met een enorm schuldgevoel zit, is van een erg hoog niveau. Iedere scène weet hij de juiste emoties over te brengen zonder ook maar ergens zijn geloofwaardigheid te verliezen. Ook Donald Sutherland speelt erg sterk als de vader die het gezin bij elkaar probeert te houden. Hij komt erg sympathiek over wat niet gezegd kan worden van het personage van de moeder die zich schaamt voor haar zoon, maar dan is Mary Tyler Moore er erg goed in geslaagd om haar personage op die manier neer te zetten.

Is het dan een topfilm geworden? Net niet helemaal naar mijn gevoel, want daarvoor is het pas naar het einde toe dat er zich interessante ontwikkelingen voordoen en het eerste deel me nog niet echt emotioneel wist te raken. Het eerste breekpunt was naar mijn gevoel de scène waarin de familiefoto’s genomen werden, maar de moeder niet met Conrad op de foto wilde. Daar werd het pijnlijk duidelijk dat ze zich schaamde voor haar zoon. Het tweede moment dat me toch even naar de keel deed grijpen, was de reactie van Conrad op de zelfmoord van Karen. In de eerste plaats omdat het een erg sterk geacteerde scène is tussen hem en de psychiater, maar ook omdat het erg onverwachts kwam aangezien ze eerder nog gezellig op café zaten.

Of Ordinary People nu een 3.5* of 4* verdient, daar ben ik eigenlijk nog altijd niet uit. Qua acteerwerk verdient hij dat wel, maar het is pas naar het einde toe dat de film me wist te raken.

3.5*