The Killing (1956)

Aardige heistfilm van Kubrick, al zijn er ondertussen wel veel betere films in dit genre. De film steekt goed in elkaar en het afwisselen tussen de verschillende personages maakte de film boeiend. Het einde van de film vond ik ronduit slecht, daar had Kubrick toch iets beters mogen bedenken. Nipt voldoende.

Kubrick zal me nooit echt liggen vrees ik, ik hou m'n hart al vast voor de volgende Kubrick die op mijn lijstje staat: Paths of Glory. The Killing is qua opbouw wel opvallend en duidelijk inspiratie voor andere films. Namen als Reservoir Dogs en Ocean's Eleven zie ik hier paseren, maar daar had ik toch het gevoel dat de acteurs zich wat meer amuseerden. Kubrick heeft net als in z'n andere films op de eerste plaats aandacht voor vormgeving en niet op de eerste plaats voor een goeie fim. Een combinatie van beiden zou leuk zijn, maar ik kan niet echt veel met deze film. Er zitten wel leuke dingen in, maar het genre kent veel leukere films. Dit moet ofwel spannend zijn ofwel entertainend en in beide gevallen komt Kubrick te kort. Allemaal wel leuk met die verteller en de aparte dialogen tussen de karakters. Maar verder is het mijn ding toch niet.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar heeft me zeker niet verpletterd. Ik moet alles natuurlijk wel in zijn tijdsgeest zien en dan zit het prima in elkaar. Ik vond alleen die kerel die de tijdslijnen aan elkaar lulde echt vreselijk irritant. Die extra hulp vond Kubrick kennelijk nodig destijds. Tegenwoordig zou dat toch wel een beetje als denigrerend naar de kijker overkomen. Alsof we het anders zelf niet meer zouden begrijpen. De planning en de overval zijn best het aankijken waard, maar het is nergens spannend. Het einde met het geld vond ik wel meesterlijk. Zat echt hard te lachen dat het goed uitgewerkte plan zo sullig wordt blootgelegd door een kutkeffertje. Was wel blij dat de film niet lang duurt, want het begon al een beetje te vervelen. 2,5 sterren is wat ik hier aan kan geven.

Aardige film-noir.

De hand van Kubrick is wel te zien aan de personages die redelijk kil overkomen. Ze zijn een beetje abstract en de dialogen zijn erg sterk wat meteen het sterkste is aan deze film.

Voor de rest vond ik het allemaal maar magertjes, vooral vergeleken met de epische meesterwerken zoals: A Clockwork Orange, Eyes Wide Shut en Full Metal Jacket is deze film niet zo heel speciaal of memorabel.

Wel leuk natuurlijk, de film is ook wel boeiend genoeg maar wellicht komt dat omdat deze film uit 1956 komt en er veel films van afgeleid zijn en het deed mij vooral denken aan Oceans Eleven. Wat ik ook leuk vind aan Kubrick is dat hij altijd weer een andere film maak op zijn eigen manier en met elke genre uit de voeten kan al had ik hier net iets meer verwacht.

Een redelijk misdaadfilm...

Matige en oudewetse verhaal...

Kreeg ik slaap van...

Redelijk acteerwerk...

Echt een ouderwetse acteerwerk...

Prima HD kwaliteit, het is zwart/wit opname...

Redelijk geluid (Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Wederom een heerlijke Kubrick. Het genie weet me telkens weer te boeien. De film was spannend van begin tot eind. Zoals elke Kubrick is het lastig om je aan de personages te binden, maar dat stoort me op één of andere manier totaal niet. Het enige echte minpunt aan dit werk is de vrouw met het hondje op het vliegveld als het einde van de film nadert. Dit komt er lomp over en is inderdaad misplaatste humor. Aan de voice-over stoorde ik me ook totaal niet, hoewel ik begrijp dat veel kijkers dit wel doen. Er worden droge zinnen met een weinig spannende stem verwerkt als overgang tussen scène's, maar de informatie die hiermee gegeven wordt is wel erg belangrijk om de tijd duidelijk te maken, aangezien het verhaal niet chronologisch wordt verteld.

Een spannende film noir van mijn favoriet Stanley Kubrick: 4.5*

Wanneer je eerst bekend bent geraakt met de grote klassiekers van Kubrick (met wellicht 2001 als hoogtepunt) valt dit toch behoorlijk tegen. The Killing is een simpele film-noir die makkelijk wegkijkt, maar nooit echt spannend wordt. De acteurs doen hun werk naar behoren, maar kunnen het gebrek aan visuele spanning niet voldoende opvullen. De laatste scene op het vliegveld bracht wel een glimlach op mijn gezicht, maar helpt het gemiddelde niet echt omhoog.

Prachtige film over een zorgvuldig geplande overval door een groep mannen op een paardenrenbaan. Onderhoudend en een strakke, non-lineaire opbouw die netjes door een voice-over aan elkaar wordt gepraat. Spannend tot de laatste seconde en stijlvol zwart/wit camerawerk. Absoluut één van de beste caper-movies.

Zenuwslopend

The Killing opent met de beelden van een paardenrace. Ondertussen klinkt onheilspellende muziek en zien we de credits langskomen. Dan gaat de film drie dagen terug in de tijd, en we overzien een groepje mannen terwijl ze een plan beramen. Wat dat plan precies is wordt pas na een kwartier duidelijk, als de meest muizige van de groep het project met zijn dictatoriale vrouw bespreekt. Vanaf hier gaat de bal rollen, en stapelt doemscenario zich bovenop doemscenario.

Het meest ingenieuze aan de film is de narratieve structuur: in plaats dat vijf groepsleden zich naar één climax toewerken, springt de film heen en weer in de tijd en volgt ieder groepslid afzonderlijk, waardoor de spanning niet één keer, maar wel vijf keer op zenuwslopende wijze opgebouwd wordt. De laatste scène op het vliegveld is een aanslag op je adrenalineklier.

De snedige dialogen, de coolness van Sterling Hayden en de schitterende cinematografie (let op de scène waarin de bende aan de tafel het plan aan het bespreken zijn) maken dat de film na bijna zestig jaar vrijwel niks aan kracht heeft ingeboet. Zorg dat het puntje van je stoel een beetje comfortabel is.

The Killing

Een film waar ik met gemengde gevoelens in ging. Aan de ene kant is hij oud, en zal het tempo dus minder hoog liggen dan in een moderne film, aan de andere kant duurt hij maar 90 minuten en is het een aantrekkelijk verhaal. Daar komt nog eens bij dat het gemaakt is door een zeer goede regisseur. Niet zeuren dus! Gewoon opzetten en genieten, zou je denken...

Het verhaal van deze film is zeer simpel, maar doeltreffend. Deze productie van Kubrick laat een bron van inspiratie na voor andere filmmakers. Denk aan The Italian Job en Ocean's Eleven. Die qua opzet precies hetzelfde zijn. Deze film speelt zich echter in een totaal andere tijd af en dat is te merken.
Desalniettemin verveelt de film echt geen enkel moment. In het begin moet de film op gang komen. Wat slappe dialogen en een ietwat saaie introductie. Als alle voorbereidingen zijn getroffen gaan ze over tot het uitvoeren aspect van de film. Daar gaat de film ver de hoogte in. De film houdt geen chronologische volgorde aan, maar is fenomenaal in elkaar gezet! Ieder personage heeft zijn eigen verhaal en het weet geweldig op elkaar aan te sluiten! Dingen die je in eerste instantie niet opvallen worden daarna fantastisch uit een andere dimensie weergegeven. Geweldig! Het laatste half uur van dan ook puur genieten. Fantastisch gedaan!
Toch moet ik daarbij melden dat de slotscène en het stuk waarin de koffer open vliegt wat zwakker vond. Ik had liever een ander einde gezien, maar dat is persoonlijk.

Sterling Hayden zet hier een goede prestatie neer als hoofdpersoon. Hij heeft alles duidelijk goed onder controle en acteert hier ook naar. Hij weet de gehele film een soort leidend vermogen uit te stralen. Wat in zijn rol ook de bedoeling is natuurlijk.
Marie Windsor vond ik ook sterk staan in deze film. Als een soort sirene die iedereen, alleen dan zonder zang, probeert te verleiden en het verderf in wil laten storten. Zeer goed gedaan!
Elisha Cook Jr. was ook een en al genieten. De man kwam zo hulpeloos over! Daarbij komt nog dat hij zijn laatste scène ijzersterk afsluit. Geweldig gedaan!

Het enige wat ik een beetje jammer vind is het zwart-wit. Kubrick had natuurlijk niet veel keus destijds, maar het is voor mij een kleine belemmering. Hierdoor was alles af en toe iets minder goed te zien en haalde het op een enkel moment zelfs een beetje de sfeer naar beneden. Let op: op een enkel moment. Zwart-wit is nooit mijn favoriet maar hier ging het prima. Ook de muziek in de film is oud en er nog echt in gemonteerd. Dat hoor je gewoon. Dit is echter iets wat je voor lief moet nemen.

The Killing is een prachtig werk. Helemaal voor zijn tijd. Doordat de film zo'n sterk einde had ga ik toch omhoog met mijn waardering.

4*

Ik ben doorgaans een liefhebber van films uit de gouden studiojaren, maar dit is andermaal een film van Kubrick waarover ik niet echt enthousiast kan worden. Op zich is het een aardig verhaal, maar op het puntje-van-mijn-stoel spannend wordt het nooit. Temeer omdat je in het kader van de toen nog geldende Hays Code (misdaad loont niet) van tevoren voelt aankomen hoe het zal aflopen. Met uitzondering van Sterling Hayden valt ook het acteerwerk nogal tegen. Het meest opmerkelijke is eigenlijk nog de destijds revolutionaire wijze, waarop Kubrick speelt met de chronologie van het verhaal.

Yummie Stanley Kubricks debuut-langspeelfilm was al direct een schot in de roos. Die man had toch talent hoor. Het relaas van de planning en de uitvoering van een roof. De film is niet meer dan dat. Kubrick weet er echter meer dan dat van te maken. De planning is doordacht, tot in de puntjes en de perfectie georganiseerd, en narratief koos Kubrick voor een niet-chronologische opbouw. En het loont : door de bijdrage van iedere gangster te bekijken aan de roof, krijg je een totaaloverzicht van hoe het allemaal gelopen is.

Kubrick laat daarna de wet van Murphy spelen na de geslaagde roof in een uitstekende tweede helft. Ik zat letterlijk aan het scherm gekluisterd. Ook het einde is om je duimen van af te likken... alsook Coleen Gray

Een film noir van Kubrick, in alles is dat te zien: een alleraardigste voice-over, een femme fatale, mooie donker gefotografeerde scènes en een redelijk ingewikkeld plot, al wordt dat laatste op een haarscherpe manier verteld en uitgelegd. Het is ook een tamelijk originele film en voor die tijd ook technisch, met de camera die van kamer naar kamer zwenkt. Verder een schare aan prima acteurs met allemaal hun eigen kop erop, om ze maar een beetje uit elkaar te houden, en zeker het laatste shot is echt fantastisch. Kwaliteit te over dus. Maar ik moet ook zeggen, dat het eerste halfuur nauwelijks enige interesse opwekte. Saai gesprekken domineren die redelijk eentonig worden gefilmd. Al met al 3,5*.

The Killing is de 5e film die ik heb gekeken van Stanley Kubrick. Ik ga steeds verder terug in de tijd; eerst keek ik Full Metal Jacket, toen A Clockwork Orange, dan Dr. Strangelove en daarna Paths of Glory. En ik was door al die films heel erg onder de indruk. The Killing viel ook goed in de smaak! Ik heb nog maar een paar films gezien van vóór 1970, ik probeer het zo veel mogelijk in de tijd te plaatsen en dat lukt goed want al die films zijn me toch wel goed bevallen. Met al die gebeurtenissen op non-chronologische wijze door elkaar verteld moet je goed opletten (deze film is trouwens duidelijk een inspiratiebron geweest voor Tarantino's debuut) en dit wekt een zekere spanning op, je wilt super graag weten hoe de roof nou in zijn werking gaat en hoe de acties van de vrouw van één van de kassamedewerkers al dan niet roet in het eten zouden kunnen gooien. Sterling Hayden levert schitterend acteerwerk af. De rest van de acteurs doen het ook allemaal goed en Coleen Gray zag er hier toch wel erg goed uit moet ik zeggen! En Cook als 'ie z'n vrouw uithoort over de situatie met Johnny Clay, dat gezicht wat 'ie trekt, haha! Het einde is dan niet echt verrassend te noemen maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de film. Ik ben eigenlijk verrast over mezelf dat ik zo'n oude films toch goed kan waarderen. Smaakt in ieder geval naar meer uit deze periode!

Verrassend goede heist-film, door de destijds zo goed als onbekende regisseur Stanley Kubrick. Zou pas later echt een grote naam worden, maar hier is z'n talent al goed te zien. Dit steekt toch wel ver boven de gemiddelde jaren vijftig misdaadfilm uit. Noir-elementen zitten er wel in, maar camerawerk oogt een stuk moderner en minder groezelig dan we in het genre gewend zijn.

Eerste echte visitekaartje van de toen 28-jarige regisseur die één van de grote namen zou worden vanaf de jaren zestig.

The Killing is voor mij tot op heden 1 van de oudste films die ik zag. Wennen aan zwart-wit doe ik meestal heel snel, maar het was niet alleen daaraan dat ik moest wennen. Het is allemaal zo stijf en gaat naar het theatrale af. Dan ook nog van die kartonnen personages die zo vlak zijn als wat eigenlijk. Er zitten enkele knappe scènes in The Killing, maar het overgrote gedeelte van de film is niet erg boeiend. De voice-over die steeds verteld welk tijdstip het is, begint na een tijdje te irriteren. Moest dit nou echt? En ook, hoewel het wellicht veel met haar personage te maken heeft, weet die Shelly na verloop van tijd erg irritant te worden. En bovendien ook haar man die helemaal niet gemaakt is voor dit soort werk.

Wat dat betreft komt het einde wel een beetje als een verrassing waarin de shoot-out heel slordig in beeld is gebracht. Ook de muziek vond ik een beetje té, uiteraard ook wat ouderwets maar voor die tijd vast modern. Krappe 2.5*

Kubrick zet hier fijntjes het verhaal van een geldroof uiteen, met oog voor de actie én voor de personages die er deel van uitmaken. Al van de eerste minuut maakt de voice-over indruk en noopt tot aandacht, mede door de precisie waarmee het gebeuren uit de doeken wordt gedaan en zo blijft het tot het verrassende slot : grappig-spottende manier om duidelijk te maken dat misdaad dan toch niet loont.
Stevige acteerprestaties, heel expressief, en met een knappe Marie Windsor als onvermijdelijke femme fatale.
Prima film in zijn tijd en genre.

The killing stond ook al een hele tijd op mijn lijstje. Op zijn eerste twee debuutfilms na intussen alle Kubricks gezien. The killing is niet zomaar een filmpje die je er zomaar erbij neemt. De film is behoorlijk kort en in deze 85 minuten gebeurt er heel wat waardoor je als kijker er toch de aandacht moet bijhouden. The killing is een uitstekende misdaadfilm met een sterk plot en mooie opbouw. Het plan is tot de kleinste details uitgewerkt en de vele samenzweerders hebben elk hun eigen taak, hoe klein deze ook is. Door met veel mensen te werken, is de kans ook groot dat er iets misloopt ...

Elisha Cook Jr doet het uitstekend als de goedgelovige loebas die enkel oog heeft voor de romantische liefde. En ook Sterling Hayden doet het goed als meesterbrein van het roofplan. Er zitten enkele mooie donkere elementen in de film die op hun beurt bijdragen aan de sfeer. De structuur en montage van de film ingenieus. Kubrick wisselt snel van personages en scènes, maakt gebruik van flashbacks en -forwards, enz ... Mede daardoor is de film uitgegroeid tot een semiklassieker en een voorbeeld voor anderen. Toch doorstaat de film de tand des tijds niet helemaal. De vertelstem irriteert echt wel en zeker wat er dan wordt verkondigd. Maar sowieso tevreden na afloop van de film. Leuk!

“None of these men are criminals in the usual sense. They've all got jobs. They all live seemingly normal, decent lives. But, they've got their problems and they've all got a little larceny in 'em.”

Geweldige film van Stanley Kubrick. The Killing had een hele droge film kunnen worden over een stel criminelen die nog één grote slag willen slaan, maar de film is een enerverende misdaadfilm met sterk acteerwerk, een niet-chronologische vertelwijze, een ingenieus script en een ijzersterk einde. The Killing had maar op één manier kunnen eindigen, maar toch brengt Kubrick het op een spannende manier. Het budget voor de film was duidelijk niet al te hoog, maar Kubrick laat hier al zien wat voor briljante en inventieve regisseur hij is.

Come on, clown, sing us a chorus from "Pagliacci"!

Ik heb het altijd een beetje lastig met het completeren van een oeuvre van een regisseur die geen films meer maakt. Langs de ene kant vind ik het fijn om te kunnen zeggen dat ik alles heb gezien wat hij/zij heeft gemaakt maar langs de andere kant komt er ook een moment dat ik me nooit meer kan verheugen op een "nieuwe" film. Zo moest ik van Stanley Kubrick enkel nog maar Fear and Desire, Killer's Kiss en deze The Killing zien. Sinds gisteravond mag The Killing van het lijstje gehaald worden. Een film waar ik absoluut geen idee van had van wat ik moest verwachten.

En dat is eigenlijk een voordeel. Het valt op dat Kubrick in de loop van zijn carrière verschillende genres heeft uitgeprobeerd, en in een aantal erg succesvol is gebleken, en met The Killing waagt hij zich aan een heist-film. Sowieso een subgenre dat ik erg graag zie en Kubrick doet veel goeds. Misschien hier en daar wat onevenwichtig (vooral de shoot-out op het einde waar iedereen staat te wachten op Johnny maar dat Val opeens op de proppen komt oogt wel redelijk knullig) maar qua plot en de manier waarop het gebracht wordt is dit werkelijk tijdloos. Quentin Tarantino noemde de film een grote inspiratiebron voor Pulp Fiction & Reservoir Dogs en die vergelijking is inderdaad snel gemaakt. Kubrick slaagt er bovendien in om niet te onsamenhangend/fragmentarisch te worden (het zijn vaak maar kleine dingetjes maar bijvoorbeeld even een korte flits van Maurice, waarvan je als kijker ondertussen al weet hoe die ettelijke minuten later zijn gevecht gaat aangaan, wanneer Johnny op het punt staat om door de deur in de bar te verdwijnen) en dat einde.. Tjah, misdaad loont niet maar wat een heerlijk schrijnend einde. Je voelt dat er al wel iets in die richting gaat uitgaan wanneer Johnny met die koffer is aan het sukkelen maar het stomme toeval dat die koffer omvalt en dat alles gaat vliegen. Heerlijk!

Fijne cast ook wel. In het begin misschien net wat te chaotisch om iedereen uit elkaar te kunnen houden maar dat went gelukkig vrij snel. Elisha Cook Jr. is perfect als de snul van dienst die het plan eigenlijk laat mislukken omdat hij niet doorheeft dat zijn vrouw er een andere agenda op nahoudt. De vibe tussen hem en Marie Windsor oogt af en toe wel wat ongeloofwaardig maar kom, het is maar een kleine smet. Spilfiguur in het geheel is echter Sterling Hayden als het meesterbrein achter heel het plan en die doet het uitstekend. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken aan de cast. Een aantal vreemde personages zoals Kola Kwariani als Maurice maar het werkt eigenlijk allemaal wonderwel goed samen. Alleen toch wel jammer van die voice-over. Sowieso al niet zo'n enorme fan van dat medium en hier doet het eigenlijk meer afbreuk aan de film dan dat het helpt. Jammer ook dat Kubrick uiteindelijk zijn zin niet heeft gekregen van de studio, want oorspronkelijk wou hij de voice-over zelfs niet in de film hebben.

Killer's Kiss heb ik nog op DVD liggen en Fear and Desire is blijkbaar ondertussen ook in deftige kwaliteit uitgebracht, dat is toch een periode niet het geval geweest. Niet alles wat Kubrick heeft gemaakt is de moeite (zowel in zijn kortfilms alsook in zijn langspeelfilms) maar The Killing hoort bij zijn betere werk. Normaal gezien zou je "beste werk" zeggen maar dat voelt niet juist bij een regisseur die 5x 4.5* heeft weten verzilveren.

4*

Deze gezien tijdens de film-noir reeks in Eye op het grote scherm. Aangezien ik toch al het werk van Kubrick gezien wil hebben en ik deze film wel eens in beste film-noir lijstjes heb gezien was ik nieuwsgierig wat Kubrick hier van zou maken.

Het begint wat rommelig. Je wordt direct voorgesteld aan een aantal personages waarvan niet iedereen even interessant is maar ze allemaal wel hun eigen bijdrage leveren aan de ‘heist’. Naarmate je meer leert over de motivaties van de mannen die meedoen aan de overval wordt het een erg spannende en meeslepende film. Wat mij vooral opviel was het door elkaar lopen van het verhaal. Ook krijg je bepaalde stukken van de overval via verschillende perspectieven te zien wat ik heel gaaf en vooral geniaal vond voor een film uit de jaren 50. The Killing is een spannende film-noir die ook grappig is, vooral te danken aan de femme-fatale Marie Windsor die een leuke bij-rol speelt.

‘The Killing’ (1956) is één van de vroegste films van Stanley Kubrick. Hoewel het in eerste instantie een doorsnee film noir is valt er meer dan genoeg te genieten van de manier waarop deze heist (overval)-thriller is vormgegeven.

Met name het non-lineair verteld verhaal, waarin sommige scenes vanuit verschillende perspectieven worden herhaald heeft grote invloed gehad op Tarantino’s ‘Reservoir Dogs’ en ‘Jackie Brown’.

Ook wie latere films als Coppola’s ‘The Godfather’, Lumet’s ‘Dog Day Afternoon’, Cameron’s ‘Terminator 2’ en Nolan’s ‘The Dark Knight’ bekijkt zal citaten uit ‘The Killing’ herkennen.

Bij het bekijken van deze stokoude film kreeg ik flashbacks naar enkele veel jongere films van Tarantino. De chronologie die op z’n kop wordt gezet … ik kreeg al dadelijk zin om The Killing te herbekijken, om het nog een keer allemaal te checken. Het dient trouwens vermeld dat het hier gaat om een verfilming van een novelle waarin de chronologie reeds op zijn kop werd gezet. Kubrick was in dit geval sterk in het uitvoeren van het idee van de auteur.
Zeker de eerste drie kwart van de film staat het spelen met tijdsstructuur voorop. In die mate dat ik me weinig kon inleven in de personages, druk bezig zijnde de structuur te ontwarren. Meer een cerebrale dan een gevoelsmatige beleving dus. En het hielp ook niet dat het gaat om een echte gangsterfilm waarin géén sympathieke figuren rondlopen. The Killing wordt verder toch wel gezien als een film noir en het is ook wel duidelijk waarom: stilistische (fotografie, voice over) en enkele inhoudelijke kenmerken (fatalisme).

Dit alles wordt heel knap gefilmd: het talent van Kubrick spat eraf. Maar (zoals eerder gezegd) omwille van de meer afstandelijke beleving was ik in eerste instantie ook niet té hard onder de indruk. Het laatste kwart van de film maakt dan weer veel goed op dat vlak met intense scenes en een grandioze finale (à la The Treasure of Sierra Madre).
De acteurs doen het allen prima. Sterling Hayden excelleert als tough guy, Marie Windsor speelt alsof ze het is, en met Elisha Cook als schlemiel kan het niet fout gaan. Zijn aanwezigheid alleen al maakt een film de moeite waard om te bekijken.

De verbitterde blik in de ogen van Sterling Hayden op het einde én het sublieme spel van het gemene, manipulatieve kreng Marie Windsor maken deze film voor mij onvergetelijk.

Dat einde op het vliegveld... ik zou ook even moeten slikken en dan maar heel stilletjes naar huis proberen te gaan... geweldige anticlimax dit.

Prima film, ook al het voorafgaande. Aanrader.

Ik heb het jarenlang uitgesteld, maar nu is het er dan eindelijk van gekomen, The Killing was de enige feature Kubrick die ik nog moest zien. En hoewel de film logischerwijs niet kan tippen aan zijn meesterwerken, blijkt het een heerlijke noir te zijn. Het verhaaltje is eenvoudig maar heeft toch weer net een ander verloop dan in soortgelijke films, het wordt bovendien met veel gevoel voor detail verteld, en het einde is nagelbijtend spannend.

Een enorm pluspunt is de uiteenlopende figuren waar de bende uit bestaat. Zo'n enorm foute gast als Nikki, die eruit ziet als Nicholas Cage on drugs, is briljant gecast. Dat geldt ook voor Elisha Cook Jr. die als geen ander de angry loser uit kan beelden. Ik heb ook genoten van Marie Windsor als zijn eega, wat een geweldig vilein type, prachtige dialogen tussen die twee. Sterling Hayden (die ik vaak verwar met Richard Widmark) is ook prima als protagonist. Hoewel de typische Kubrick touch nog niet helemaal zichtbaar is is zijn regie onberispelijk en vol zelfvertrouwen. Muziek is onevenwichtig, met soms fijne jazz maar bij de spannende scenes helaas wat bombast. Later zou Kubrick muziek veel beter inzetten.

The Killing is binnen het genre een topper.

Knappe noir-misdaadfilm, die een stuk meer indruk wist te maken dan Kubricks The Killer's Kiss van een jaar eerder. The Killing is een pak vlotter in elkaar gebokst en lijkt inderdaad de inspiratiebron voor veel misdaadfilms die hierna kwamen. En Sterling Hayden is een prima en charismatische bad-ass.

Op inhoudelijk vlak kan je deze prent wel niet vergelijken met Kubricks latere, complexere meesterwerken wat mij betreft. Het verhaal wordt ook erg bondig verteld, er zit geen scène te veel in.

Nog steeds niets dat voor mij in de buurt komt van films als Eyes Wide Shut, A Clockwork Orange, The Shining en 2001, maar niettemin van genoten.

3,5*

En ook deze film mocht wel eens op voor een herkijk waar ik toch stiekem wel iets meer van verwachten. Maar helaas alle goede wil ten spijt liep ik heel erg vast in deze film, stroeve dialogen, lange en voor het gevoel overbodige scènes, gebeurtenissen die zich spanningsloos voltrekken, en dat allemaal binnen een film die toch redelijk kort genoemd kan worden.

Het idee is er ongetwijfeld, een regisseur van naam in de vorm van Kubrick, en de zwart wit stijl is natuurlijk mooi. Maar dat is het dan ook, verder heb ik helemaal niets met deze film en vind ik de film ongelooflijk traag en saai.

Degelijk.

Ik vermoed dat The Killing anno 1956 een moderne film was. Dezelfde scène wordt vanuit verschillende invalshoeken bekeken en dat is iets wat de gebruikelijke stijfheid doorbreekt. Sterling Hayden vind ik tussen alle houten klazen uit die periode ook wel een redelijke hoofdrolspeler.

Het innovatieve karakter van de film heeft uiteraard als gevolg dat intussen talloze films dergelijke trucjes uitgehaald hebben en dat kleurt, of ik het nu wil of niet, toch een beetje mijn beleving. Maar goed, voor een film uit een periode waaruit ik maar moeilijk mijn ding vind, is dit een vrij aangename kijkervaring.

3

Kubrick zet de basis voor de latere gedachte van Tarantino. Krachtige film met repeating time frames gekoppeld aan wat 1-dimensionale persoonlijkheden. De insteek is top, jaloezie en hebzucht met ijdelheid zorgen voor de val. Het einde had beter gekund... Als dit je bevalt kijk Rififi.

Ik had nog eens zin in een Kubrick en mijn oog viel op deze The Killing, die ik in tegenstelling tot de meeste Kubrick's, nog maar 1 keer gezien heb. The Killing is niet meteen vergelijkbaar met zijn latere werk, maar het is nog altijd erg stijlvol gemaakt. De hele opbouw naar de overval toe zit erg goed in elkaar. De hele voorbereiding wordt in detail getoond en vanuit de verschillende invalshoeken van de deelnemers aan de heist. George is naast de leider Johnny misschien wel het opvallendste personage. Bij hem denk je toch dat hij de zwakste schakel is die de overval kan doen mislukken (wat achteraf ook blijkt door zijn loslippigheid naar zijn vrouw toe). De heist zelf wordt prima gebracht. Op zich oogt het wel sober, maar het straalt wel een zekere klasse uit (de beelden van de racebaan, de grote hal). Het einde is echt geweldig met de koffer die opengaat en al het geld dat wegvliegt. Ergens had ik wel medelijden met Johnny. Het laatste shot waarbij Johnny zelfs geen moeite meer doet om de 2 agenten te ontlopen, is een heerlijke afsluiter.

The Killing zet ik nu niet meteen bovenaan het lijstje van Kubrick, maar het is nog altijd een erg goede misdaadfilm.

4*

Met deze film volgde Kubrick de nieuwe trend van de heist-film binnen het film-noir-genre: de film toont vooral de teaming up van de bende en de voobereidingen voor de grote overval om in de finale de overval zelf te tonen met een aftermath. Wat opvalt is wat een vakman Kubrick al is met deze eerste professionele film met de voor hem kenmerkende aandacht voor elk detail in het beeld dat moet kloppen – wat dat betreft weerspiegelt de overval zijn eigen werk als filmmaker – maar ook dat de film in zekere zin een anti-heistfilm is: de kwalijke reputatie van vrouwen in de films noir krijgt enerzijds de vorm van een verdekte homoseksualiteit bij de ervaren ‘macho’ misdadigers en anderzijds de vorm van een Macbeth-achtige echtgenote die haar sukkelige echtgenoot stuurt en verraadt voor eigen gewin. Sowieso loopt het allemaal in de soep waarbij de moraal niet zozeer is dat misdaad niet loont maar meer dat je het leven niet kunt plannen dus dat chaos het altijd wint van onze ordening; hooguit in de film kan de orde het winnen van de chaos hetgeen een telkens terugkerende strijd zou worden die Kubrick steeds meer tijd voor elke nieuwe film zou vergen.

Op technisch vlak voor dat tijdperk zeer indrukwekkend, maar deze klassieke noir van regisseur Stanley Kubrick weet niet genoeg te beklijven. Zo maakt de introductie van de personages in de eerste akte een inwisselbare indruk (mede door onnatuurlijk acteerwerk) waardoor de tweede helft minder spannend voor de dag komt. Wel fijn dat er wordt geëxperimenteerd met chronologie en het einde een originele invulling kent, daar uiteraard bonuspunten voor. Het komt er uiteindelijk op neer dat deze film een uitdaging vormde om doorheen te komen, ondanks dat het onmogelijk een matige film genoemd kan worden.