The House of the Spirits (1993)

Gisteravond gekeken. Een hele mooie film die zeker wat meer aandacht verdiend. Weinig stemmen Anyway: de vrij populaire en bekende cast deed het fantastisch. Echt, de acteerprestaties waren van top niveau, met als hoogtepunt Meryl Streep Voor de rest was het gewoon een erg mooie film met een mooi verhaal, wat nergens echt spannend word of wat bouwt naar een einde of climax. Maar ach, dat is misschien ook meer het genre hé. Laten we zeggen dat romantiek me niet echt ligt. Toch een bovengemiddeld filmpje. 3,5 ster, mede dankzij Meryl Streep en de waanzinnig mooie beelden van de landschappen.

Mooi en indrukwekkend drama.

Ik had deze film ooit al eens gezien en nu na al die jaren herzien.

Nu nog steeds maakt deze film op mij indruk en raakt het mij weer enorm,mede dankzij

het voortreffelijke acteerwerk van de gehele cast.

Bijster origineel is het niet maar de sfeer,emotie, en spanning maakt dat helemaal goed.

Het verhaal speelt zich af voor de tweede wereldoorlog en gaat over een verboden

liefde waarin een vader de liefdesaffaire van zijn dochter probeert te stoppen,waardoor

zij steeds meer uit elkaar groeien.

Naast drama en romantiek is politiek en het schenden van de mensenrechten ook

een belangrijke thema in deze film.

Deze film is nog steeds absoluut de moeite waard om te kijken en ik heb geen

spijt van deze herziening.

4*

Is en blijft een uitstekende film.

Vooral de mensen van de make-up verdienen hier alle lof.

Maar ook de ganse cast doet het prima.

Toch wel een aanrader deze boekverfilming.

Hoewel ik redelijk geïnteresseerd bleef tijdens de duur van de film en de decors er met name heel goed uitzagen, zitten er teveel onregelmatigheden in de film. Het geheel voelt niet consistent aan. Bijvoorbeeld het eerste halfuur is bij momenten grappig, zelfs één scéne om te gieren (de dikke moeder). Terwijl voor de rest van de film het er toch wel redelijk serieus aan toe gaat. De film slaagt er niet in om de grote tijdsspanne realistisch aan te laten voelen. Van de hak op de tak.

Trouwens, de toevoeging van die paranormale krachten sloeg echt nergens op.

Epische familiekroniek naar het prachtige boek van Isabel Allende, als allegorie voor de teloorgang van de democratie in Chili. Mijn hoge waardering geldt met name het tweede deel van de film, waarin de scheiding der geesten steeds scherper gestalte krijgt (men praat niet meer met elkaar), culminerend in de bloedige staatsgreep van Pinochet.
Ondanks zijn tekortkomingen hier en daar een prachtige film met een enigszins mystieke sfeer (magisch realisme), die je wel meer tegenkomt in Zuid-Amerikaanse boeken (Gabriel García Márquez !) en films. Bijzonder mooi, mede door het pakkende acteerwerk van Glenn Close, Jeremy Irons and Winona Ryder.

Goeie film over een grootland-eigenaar die het beste wil voor zijn vrouw en zijn dochter. Een mooi verhaal dat flink wat jaren bestrijkt en ondanks de behoorlijke lengte soms wel wat gehaast overkomt. De film ziet er mooi uit (zowel de aankleding als de locaties). Een cast met aardig wat bekende namen die zeker niet teleur stelt.

Epos waarin heel wat steekt, gaande van mystiek, alover verwarring tussen liefde en bezit, impulsiviteit, onmogelijke liefde, standenonderscheid en machtsmisbruik, politiek en sociale onlusten en inkeer...en eigenlijk zou ik het, afgezien van de politieke, lees historische, achtergrond, in zijn geheel onder de melodramatiek klasseren.

Film is prachtig in scène gezet, mooie decors, sublieme en weelderige beeldvorming en kan bogen op een sterke cast. Meryl Streep is "de" Amerikaanse actrice van de laatse decennia en jeremy Irons heeft altijd iets bijzonders in zich.

Dit is, zonder enige vorm van twijfel, één van de mooiste films die ik ooit heb gezien.

1993. Het jaar van Schindlers List en The Age of Innocence. Het jaar van Pacino in Carlito's Way, van Slater in True Romance en van Murray in Groundhog Day. Het jaar 1993 was in mijn ogen vooral het jaar van The House of the Spirits. We zijn in dat jaar gezegend met films die ons voor altijd bij zullen blijven. Films die ons kippenvel bezorgden, die ons lieten huilen en lachen. Films waardoor we onszelf zijn tegengekomen.

The House of the Spirits is een epos die zijn weerga niet kent. Buiten een geweldig presterende cast, het tijdsbeeld en de cinematografie was het vooral het verhaal dat uitblonk. Groots, in alle opzichten. Een film die je overwhelmed met liefde en haat, en vooral hoe dicht die twee aspecten bij elkaar liggen. Werkelijk alles klopte aan deze film. De kleine details (zoals in het proloog, het einde en Clara's dood) zijn van buitenaards hoog niveau. The House of the Spirits is een film die je in een emotionele greep neemt, en niet meer loslaat. Een film die je nooit meer zal vergeten.

Onvoorstelbaar onderschat ook. Een 6,9 op IMDB en 3,48 op MovieMeter. De lofzang die ik in dit bericht uit is niet uit de lucht gegrepen, een plaats in mijn top tien is dan ook niet meer dan terecht. Een enorme aanrader mocht je deze klassieker nog niet gezien hebben.

Óh, en Meryl Streep bewijst in deze film eens te meer van buitenproportionele klasse te zijn. Eenzame hoogte.

Wel een film die eens de moeite is om te bekijken. De acteerprestaties zijn best goed, zowat elke acteur wist een bepaalde indruk mee te geven aan zijn personage. Irons mag dan wel de conservatieve, verwerpelijke hoofdpersoon zijn - hij doet dat vlekkeloos. Streep vind ik niet zo speciaal, geeft altijd een wat seutige indruk maar eigenlijk nog niet al te veel gezien van haar. Glenn Close is een topactrice en dat blijkt hier ook weer. De make-up was wel ok, maar het is wat overdreven vooral in Irons zijn gezicht.

Het laatste deel van de film kwam voor mij een beetje uit het niets maar het was misschien wel nodig om de film wat memorabeler te maken. De ommekeer van Irons is wat drastisch gezien zijn verleden. Maar uiteindelijk is de boodschap van de film toch onder meer dat familie erg belangrijk is en dat het uiteindelijk altijd op de eerste plaats zou moeten komen. Trueba (Irons) doet er wat lang over om dat te beseffen, maar wijsheid komt met de jaren (zeggen ze).

Een erg bekende titel van een bekende auteur, Allende, dus maar eens proberen. Bij aanvang wil de film mij niet heel erg aan en dat duurt helaas toch tot halverwege, dat ik het niveau en gebeurtenissen niet veel anders ervaar dan een gemiddelde GTST aflevering. Hoewel het verhaal best groot qua opzet is en meerdere generaties beschrijft, kan het me maar matig boeien en vind ik de 'goochelarij' van Clara eerder droogkomische en een valse noot in het geheel, dan dat het iets toevoegt. Kan me niet anders voorstellen dan dat Allende hier iets meer van gemaakt heeft in haar boek.

Aardige elementen die te noemen zijn wel acteerprestaties van onder andere Irons, wat een verschrikkelijke man. Glenn Close is ook erg goed en het beeld wat ze tijdens die biecht schets over zonde, de rol van de vrouw en de bekrompenheid daaromtrent vind ik dan wel weer erg sterk. De militaire Junta maakt het richting het einde dat toch nog echt even interessant met de gebruikelijke tegenstanders, machtsovername en neerbuigendheid en de vraag hoe bepaalde dingen uit gaan pakken. De uiteindelijk woorden van Esteban die aangeeft zich vergist te hebben maken de film dan toch weer net de moeite waard om de film uit te zien. De muziek is overigens ook wel mooi.

Verder, aardig een keer gezien te hebben, grootste en bekende titel maar behalve dat toch wel traag en gedateerd. Op naar de volgende film zou ik zeggen.

Het was en is een prachtige film waar we volop van hebben genoten. In het verleden hadden we "The house of the Spirits" al eens gezien en omdat die kennismaking ook goed was, is dat de reden geweest om deze nogmaals eens ruim 20 jaar erna, te bekijken.

Onze waardering is niets gezakt, integendeel, je ziet hier heel mooi wat in het klein begint, groot kan uitpakken in het leven van de mens.

Esteban groeit op in armoede en door edelmetalen te vinden, wordt hij uiteindelijk een machtig en rijk man.

Wat niet meegroeit in alle bezit en luxe, is de persoonlijke rijkdom.

Esteban is een mens die "vechtend" door het leven gaat, zijn familie is dus niet de steun voor hem die het zou kunnen zijn, zijn werknemers behandeld hij grotendeels als noodzakelijke voetvegen en de vrienden die hij heeft? Met iedereen is iets aan de hand volgens zijn denkwijze en dat terwijl hij zelf in deze film geen haar beter is, dezelfde fouten maakt die hij bij anderen wel ziet en daarom een grote kans heeft om verbeten en alleen te blijven.

Een stukje van de Chileense geschiedenis wordt zichtbaar als Pinochet en zijn kornuiten het land in een ijzeren en gewelddadige greep krijgen.

Zoals gezegd en geschreven een prima film die van ons een fraaie 8 krijgt. (4*)

Deze lange film lag hier al een tijdje en nu toch eens bekeken. Geen verwachtingen, maar was toch aangenaam verrast. Een mooi drama die boeide van begin tot einde. De uitgebreide en bekende cast deed het ook prima.

De moeite om te bekijken!

Een film naar een fantastisch boek van Isabel Allende (familie van de Allende die vermoord is met medewerking van de VS om Pinochet aan de macht te krijgen)maar dat terzake.

Fantastisch boek, fantastische acteurs en inderdaad een enorm prestige project, maar sorry het is toen volledig mislukt, een draak van een film...

Hoe bijzonder is dit. De staatsgreep van Pinochet vond plaats op 11-09-73 ( 50 jaar geleden) de film is gemaakt in 1993 (30 jaar geleden) en ik kijk deze film op 11-09-23. Tja ik heb het zelf niet verzonnen. Maar goed de film is onlangs verschenen op blu ray en alles zal wel te maken hebben dat de film precies 30 jaar geleden is gemaakt.

Begin maar eens met het beeld. An sich goed mooie kleuren en vaak scherp. Waar ik een stuk minder gelukkig van werd zijn de witte spots in de film die met regelmaat in het beeld verschijnen. Erg jammer en een afbreuk aan deze mooi gemaakte film. Het geluid en muziek is verder prima verzorgd.

De film heeft een wat vreemde titel. The house of the Spirits, want feitelijk gaat het daar helemaal niet om. Okay het meisje (Blanca) later vrouw is een soort helderziende. Dit is bij momenten trouwens mooi in beeld gebracht. Het hoogtepunt is misschien wel als haar tante doodgaat maar zij nog even geestelijk afscheid neemt van Blanca Indrukwekkend om dit te zien. Ook bepaalde dialogen vond ik mooi geschreven zoals haar moeder die tegen Blanca zegt "Dying is like being born: just a change" Dat zijn zo van die teksten die je bij blijven.

Ik heb gekeken naar de kortere versie van 2.12 uur gewoon omdat de langere versie geen Engelse subs had. Ik denk ook een prima lengte al is het eerste uur wat rommelig en te fragmentarisch. Zo gaan we best snel van voor de oorlog tot daarna tot de jaren 60. Probleem is dan vaak dat je de veroudering goed in beeld moet brengen. Voor de jonge Blanca geen probleem. De twee vrouwen worden door 2 personen gespeeld, maar bij Meryl Streep en Jeromy Irons is dat een stuk lastiger als ze een stuk ouder zijn. Dat ziet er soms ook heel komisch uit zoals het bekijken van hun oude jeugdfoto's. Dat zijn zo van die mindere stukjes. Maar ik moet zeggen dat het tweede lange uur een stuk meer vertier te bieden heeft. Daarnaast ziet de omgeving in Chili er fantastisch mooi uit. Lees hierboven in een van de reviews dat het allemaal te mooi is afgebeeld, maar goed hij was dan ook een rijk man met veel land. Niet zo gek dat je dan kunt genieten van mooi spul als paarden grammofoonplaat en meubilair.

Conclusie. De film begint wat rommelig en teveel opgedeeld in stukken (waarschijnlijk om het boek zoveel mogelijk te vertalen in beeld), maar daarna in het tweede deel ontspint zich toch een boeiend stukje waar je naar blijft kijken. Ook mooi dat hoe rancuneus ook bent, dit niet eeuwig hoeft te zijn.

Zit ik nog met deze vreemde titel. Veel draait natuurlijk om Blanca en haar vader Esteban. Misschien iets van Dignified Life!

Film 4.0
Beeld blu ray 4,0 (met white spots)
Geluid 4.0