Samaria (2004)

Oke, enige vorm van logica was weer in geen velden of wegen te bekennen, maar naarmate de film vorderde heb ik de aandacht daarop maar verslapt en me gericht op de rest van de film. Prachtig gemaakt weer, met enkele erg aangrijpende scenes.

Het verhaal zit me toch niet helemaal lekker, maar dat wordt weer redelijk gecompenseerd.

Voorlopig 3,5 ster.

Weer een mooie film van Kim Ki-Duk. Maar toch wel wat minder dan Bin-Jip en Spring, Summer....

Deze film vond ik net wat minder ontroerend en net wat minder trefzeker dan die andere twee. Vooral In Bin-Jip werken de hard zacht tegenstellingen beter. En visueel zijn beide anderen ook mooier.

Maar dat is verstandelijk zoeken naar een verklaring voor een gevoel. Mooie film, maar zal in zijn hoop ik lange carriere geen hoogtepunt blijken.

Ruim 3.5*

Vond de eerste driekwartier erg matig, was ik bang dat deze film de Lilya-4-ever kant op zou gaan. Langzaam ging de film gelukkig richting de kant die ik kende van m'n vorige 2 Ki-duk Kim's en vooral richting het eind zaten er toch wel een paar prachtige scenes tussen vader en dochter. Maar overall vond ik het toch een beetje karig, zag ook visueels veel minder vaak mooie dingen dan in Bin-Jip en Spring.

Een 3, maar ik ga zeker wel meer kijken van deze meneer.

Oei, wat een tegenvaller.

Vooral het van de hak op de tak springen was irritant: steeds voordat ik me een beetje begon in te leven met het verhaal, schakelde de film over naar iets heel anders.

En ik heb het al met een vriend over gehad: na 3 films van hem gezien te hebben, ga ik een beetje denken dat Ki-duk Kim een serieus probleem heeft met muziek. Na het (voor mij onbegrijpelijke) Spaans-Arabische geblèr in Bin-Jip, hoorde ik nu verschrikkelijk slaapverwekkende pianoklanken. Bin-Jip wist dat nog op te vangen door het bloedmooie verhaal, maar in Samaria kwam Korea door de muziek op mij over als een ontzettend saai land.

2*

Een nogal moeizame start waarbij de relatie tussen de twe meisjes mij bitter weinig deed. Maar zodra de vader de boel begon te onderzoeken zat ik aan het beeld gekluisterd. Kim Duk Kim weet hier weer te fascineren met een hoop mooie visueels (als een van de weinige toont hij bloed in zijn schoonheid) alsmede een pracht van een score Ji-woong Park en nog een andere componist. 4 sterren

Vind begint, zoals ik al veel lees hier, vrij zwak. Het kwam wat mij betreft allemaal niet zo uit de verf, tot het moment dat haar vader achter zijn dochters acties komt. Vanaf daar wordt het steeds mooier, met het laatste kwartier als hoogtepunt. Hele ruime vier sterren.

Ki-duk Kim is nou zo `n regisseur waar ik soms wat moeite moet doen om mij te motiveren voor zijn films. Dit zit hem vooral in het aspect dat ik vaak al een beetje weet wat ik kan verwachten van zijn films. Wat weer wat verrassing wegneemt.

Eruit springen doet Samaria dan ook niet, maar het blijkt wel weer een erg authentieke film te zijn. Genoeg pijnlijke situaties in deze film, met als hoogtepunt de confrontatie tussen vader en een hoerenloper die in de aanwezigheid van zijn gezin verkeerd en tot een bepaalde daad overgaat. Wat volgt is ook van de mooiere shots in deze film, met dat schuine camerastandpunt. In het begin komt de film wat langzaam op gang, daarbij vond ik de dood van de vriendin wat makkelijk, in de zin dat ik er niets bij voelde.

Maar als de vader van het meisje bij het verhaal betrokken raakt, krijgen wij een lijdensweg vanuit een ander perspectief te zien. De gemakszucht, het nobele idee van het meisje om haar vriendin een laatste eer te bewijzen, degradeert haar vader indirect tot niets meer dan een lijdend voorwerp die in een uiterste poging om haar te redden besluit om een vakantie in te plannen. Zonder weg te geven of de twee nader tot elkaar komen, zou het verzetje miscommunicatie weg moeten nemen om nader tot elkaar te komen. Net als je denkt dat de vader haar dochter heeft vermoord, prachtige droomscene overigens!, blijkt de hoop het toch te overwinnen en lijkt het leven de personages weer toe te lachen. Waarna, we daarna een fatale dreun toegediend krijgen en er een ontmanteld meisje achterblijft die wel wil, maar niet kan..... Prachtig einde.

De muziek was overigens uitmuntend op sommige momenten. Erg mooi om te horen bij zulke intense scenes, waarin de personages net echte mensen lijken. 4*

Fantastisch gemaakte film.

Wat me vooral zal bijblijven zijn 2 dingen:

1) De ene scène in het park. Het rood en het groen van de bomen zijn enorm mooi. Een schitterend herstgevoel rolde zo over mij. Enorm knap.

2) De wraak tocht van de vader. Wederom erg goed in beeld gebracht en sterk geacteerd.

Enkel jammer van het einde. Niet echt goed passen vond ik en veel te langdradig er naar toe gewerkt in dat bos, één saaie boel eigenlijk.

****

Ki-Duk #10.

Eigenlijk is het moeilijk om er echt wat over te zeggen, maar de scènes worden soms erg raar aan elkaar geritst, de logica ontbreekt soms volledig en toch doet het geen afbreuk aan de film. Net als dat gelach van Jae-Young, ik zou het bijna bizar noemen. Toch raakt het op een vreemde "Ki-duk-manier".

Tot aan het laatste gedeelte zat ik zo rond de 3.5, maar het einde is echt erg mooi waardoor ik wel 4* moet geven. Op twee na beste Ki-duk imo.

4.0*

Mijn derde en minste Kim. De opbouw tot aan het vader-dochter-drama is maar moeilijk door te komen. De twee tienermeisjes zijn als personage behoorlijk slecht uitgewerkt; de keuzes die ze maken kan ik simpelweg niet plaatsen. Het zeurderige meisje laat haar vriendinnetje wel prostitueren en fungeert zelfs als haar pooier, maar ze laat haar niet klanten praten, nee dát gaat te ver. Het zijn immers allemaal viezerikken. Maar als datzelfde vriendinnetje in een vlaag van bizarre verstandsverbijstering uit een raam springt, dan deelt ze plotsklaps ook ineens het bed met alle viezerikken om ze ook nog eens het geld terug te geven. Kon ze niet zonder te neuken al het geld retourneren? Ondoorgrondelijke personages kan ik prima mee leven, zo lang er maar een zekere logica schuil gaat achter die ondoorgrondelijkheid. Het eerste deel van de film was moeilijkbehapbaar.

Echter, wanneer de focus verplaatst naar de vader van het meisje, dan ontpopt zich een veel sterker drama. Een vader die zijn emoties niet kwijt kan over wat hij ontdekt heeft en die emoties probeert te verwerken op zijn eigen manier, dát was een mooi persoonlijk drama. Ook de reis van vader en dochter, inclusief het mooie einde, laat zijn impact achter. Papa wil zijn dochter beter leren kennen, hij wil haar doorgronden, hij wil zichzelf even uit de maatschappij plaatsen en hun beide beschermen van de boze buitenwereld, maar tegelijkertijd neemt hij ook afscheid van zijn dochter. Ontroerend.

Een slappe en vreemde eerste helft wordt gered door een krachtige en indrukwekkende tweede.

Redelijk geboeid zitten kijken.

En oei, wat kunnen harde scene´s toch hard overkomen als het niet volledig getoond wordt, krachtig filmwerk.
De film begon met heel zwak acteerwerk, des te beter dat de vriendin vrij snel het loodje legt .
De dochter herpakte zich gelukkig vrij snel en haar vader deed daar nog een schepje bovenop waardoor er een beklemmend sfeertje ontstond in de alweer zwijgzame dochter-vader relatie.
Toch wel de minst gestileerde Ki-Duk die ik tot nu toe heb gezien. Het duurde ook een tikkeltje te lang.
Neemt niet weg dat daardoor het thema vrij duidelijk overkwam en de tegendraadse uitspattingen een logisch gevolg van de daden waren.
Verder mistte ik het magische, was de soundtrack te mager en tevens iets te melig.

Dit keer geen twijfelend cijfertje, een ruime voldoende.
3,5*

Toch wel weer een boeiende film van Ki-duk Kim. Eerste film, zesde in totaal die ik van hem zie, waarin het verbale de boventoon voert. Werkt allemaal prima. Film begint op zich niet zo heel sterk, maar wordt naarmate de film vordert steeds boeiender.

De twee meisjes doen het aardig, maar vooral de vader die uit is op wraak, speelt erg sterk en Ki-Duk slaagt er wederom in met een erg sterk einde op de proppen te komen.

Verder visueel weer erg mooi om te zien. Ki-Duk blijft goed. Een boeiend regisseur, die er telkens weer in slaagt anderhalf uur vol moois op het scherm te toveren, al is de ene film wat magischer dan de andere.

3,5*

Tsja, wederom een meer dan adequaat werk van Ki-duk Kim. Alleen deed me dit niet zoveel als bijvoorbeeld Spring, Summer,... of een Bin-Jip. De film heeft ook een vreemde structuur om met alle karakters even betrokken te voelen. Eerst worden de twee meisjes geïntroduceerd. Na het omslagpunt komt de vader die de hoerenlopers op zoekt veelvuldig aan bod. Die koersverandering van de film stoorde me gelukkig niet. Wat me wel opvalt is dat wraak een geliefd thema is van de Koreanen. Ook hier komt het voor een groot gedeelte voor in de film, hetzij gelukkig niet zo overdreven expliciet. Ik zat te denken aan 3,5 sterren, maar grote negatieve punten kan ik me niet bedenken. Vooruit, een krappe 4 sterren-score dan maar .

Weer een prima werkje van Ki-duk en een prima vervolg op Bad Guy, althans zo werd de film beschouwt. Kwa onderwerp lijkt deze wel op Bad Guy alleen met andere personages. Ook hierin word er weer een sfeervol liefdesverhaal verteld, met toch ook een snuf misdaad erin en bloederige typische Koreaanse ram en beuk werk. Het verhaaltje hierin is: Hoe onzekere pubermeisjes in de prostitutie belanden en dat de ene vriendin de pooier speelt over der vriendin. Alles is weer rustig gefilmd maar daar staat Duk inmiddels wel bekend om. Ook die vader-dochter relatie was erg ontroerend en pakkend. Je zou je eigen dochter maar in de prostitutie zien. Ook die scenes met: "der zit daar een jong meisje ga der op af" vond ik wel komisch.

Verder gewoon weer een geslaagd filmpje van Ki Duk. De man heeft talent om liefdesfilms niet saai te laten worden.

3,5*

Deze film past totaal niet in mijn rijtje met eerdere Ki-duk Kim-ervaringen. Stukken minder dan het vrij unieke Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) en het meeslepende Bin-Jip (2004). Ook van het acteerwerk ben ik deze keer niet echt onder de indruk, al deed Ji-min Kwak het lang niet slecht.

Maar al met al toch een enorme tegenvaller, gezien de kwaliteit van Kim's andere films.

Dit was destijds een van de eerste films van Kim Ki-duk die ik heb gezien en destijds een schot in de roos. Ik weet nog dat ik toen al erg onder de indruk was van de handelingen van de personages die poëtischer zijn naarmate ze onbegrijpelijker worden. Een erg mooie gedachte hoor, zo graag mensen gelukkig maken dat je zelfs jezelf weggeeft. Ik zou het niet kunnen, en ik begrijp de reactie van de vader dan ook vrijwel helemaal. Vrijwel, want het einde kan ik nog steeds niet helemaal plaatsen. Misschien kan ik nog het meeste met de beschrijving van Maxcomthrilla waar ik het alleen maar grondig mee eens kan zijn:

In de loop der tijd toch wel het een en ander veranderd in mijn filmbeleving. De films van Kim Ki-duk hebben me in de Aziatische cinema getrokken vooral vanwege de boeiende personages, maar het zien van andere Aziatische films heeft me doen veranderen. Plot is steeds minder belangrijk geworden, sfeer en stijl juist belangrijker. En in stijl vind ik deze film toch wat aan de karige kant. Veel beelden zijn erg grauw, waardoor ik de film toch met een halve ster af waardeer. De personages blijven echter ook deze kijkbeurt nog steeds bijzonder boeiend, vandaar dat ik echt niet lager wil gaan dan 4*.

Kleine noot: ook in deze film duikt Satie in de soundtrack op. Werkelijk prachtig, maar ik begin het zo ongeveer als een filmcliché te ervaren. Gelukkig bleef het aandeel binnen de soundtrack beperkt!

Een meisje in ondergoed, die raadselachtig glimlachend in de raamopening van een motel staat, op een meter of tien boven de straat. Ze dreigt naar beneden te springen, en ondanks de smeekbeden van de politieagenten in de motelkamer, en van haar vriendinnetje beneden op straat, doet zij dat na een half minuutje of zo daadwerkelijk.

Je ziet alleen de eerste meters van haar sprong - je ziet haar rechtop naar beneden vallen met licht opgetrokken benen, alsof ze in een zwembad springt - en dan draait de camera weg.

En ik draai mijn hoofd ook weg - schijnbaar onnodig, want haar aanraking met de grond komt niet in beeld. Je hoort alleen het geluid van een doffe klap. Pas daarna het beeld van haar lichaam op de grond, ongeschonden, zo lijkt het, op een hoofdwond na. Het is een gruwelijke scène, waarvan het gruwelijke alleen gesuggereerd wordt; het komt niet in beeld.

De zevende film die ik van Kim Ki-Duk zie, en de man tapt toch meestal uit dezelfde vaatjes, heb ik de indruk. En dat smaakt over het algemeen zeer goed. Samaria is opnieuw een film waarin het aanvankelijk perspectief van een straightforward verhaal al snel vertroebelt, en de kijker wordt verstrikt in een soort parabel met opgelegde symboliek, doordrenkt met felrealistische beelden.

Het is een wat merkwaardig drieluik geworden, met verhalen die wel met elkaar in verband staan, maar toch niet echt een eenheid lijken te vormen. Of toch? De botsing tussen onbaatzuchtige, hemelse liefde en de zichzelf rechtvaardigende woede en wraakzucht, misschien, die recentelijk ook plaatsvond in Kim's Pieta? Eén en ander opnieuw verbeeld in een ouder-kindrelatie, trouwens. En ook in Samaria zijn de expliciete christelijke (en boeddhistische) referenties behoorlijk aanwezig.

De twee personages en hun handelingen lijken vooral verbeeldingen van innerlijke conflicten, en hun verhouding tot elkaar heeft iets archetypisch. We zien het proces van groei naar volwassenheid bij de dochter, en de door jaloezie en bezitsdrang geperverteerde liefde (die de 'geliefde' liever verstikt dan dat het die loslaat), uitmondend in moorddadige agressie, van de vader. Die uiteindelijk toch loslaat. Of moet loslaten.

Die structuur zou een jaar later in Hwal zo'n beetje hernomen worden. Nou ja, mensen zijn hier dan wel geen vissers, zoals ook in Seom, maar eerder eh.. automobilisten.

Bij de eerste scène met de twee hoofdpersonages vraag je je dus inderdaad af of dit geliefden zijn, of vader en dochter. Allebei, vrees ik. Als pa achter de 'liefdevolle' activiteiten van zijn oogappel komt, geeft hij haar niet een pak voor de broek, maar richt zijn niet misselijke toorn uitsluitend op de afnemers van de gulle gaven van dochterlief. Hij straft als het ware in anderen zijn eigen neiging.

En in controversialiteit vindt dit zijn echo natuurlijk in het aardse van de hemelse handelingen van 'Vasumitra', de 'working girl', die bovendien behoorlijk minderjarig is. Het 'schuldige' verlangen van haar klanten wordt rijkelijk beloond, getransformeerd als het ware in liefde. De vader wil juist straffen. Het is de tegenstelling tussen 'genade' en 'gerechtigheid'.

Samaria bevat een aantal zeer sterke scènes, zoals de hier bovengenoemde, en ook het eindspel is fraai, en zwanger van betekenis (over opgelegde symboliek gesproken).

Intrigerende en boeiende film, alweer. Kim Ki-Duk is in korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favorieten.

Ook al zijn de gedragingen van de drie hoofdpersonages, de twee meisjes en de vader, eigenlijk onbegrijpelijk, er gaat van deze film een zekere schoonheid uit.

Het is een spel van menselijke, doorgaans tegenstrijdige gevoelens. Symboliek en droombeelden komen vaak aan bod waarvan de prachtige eindscènes waarin schuld, vergelding, blijdschap en trieste uitzichtloosheid sterke voorbeelden zijn.

Ki-duk-Kim brengt mooie Aziatische cinema : "Spring, Summer...", "3-Iron", "The Bow" en ook deze "Samaritan Girl" zijn er goede voorbeelden van.

Samaria is een pakkend drama over twee tieners die hun lichaam verkopen om geld te verdienen om naar Europa te gaan. Het opent de deuren voor een aantal perverten al blijken ze behalve hun seksuele daad al bij al nog normaal te zijn. Ki-duk Kim pakt opnieuw uit met een toppertje, sereen en beklijvend, zoals we dat van hem gewoon zijn. Een aantal shots zijn ijzersterk zoals de twee douchescènes van de twee (naakte) meisjes, alsof ze de viezigheid of de zonden van hun lichaam wensen te spoelen.

Wanneer één van hen overlijdt, neemt het andere meisje het over. Wanneer ze de laatste wens van het stervende meisje tracht in te lossen door haar laatste minnaar bij haar te brengen, zie je er de onverschilligheid er vanaf druipen. Enerzijds druipt de schaamte en de hulpeloosheid er vanaf, anderzijds viert de inverschilligheid hoogtij waarbij de man eerst nog eens een vuile plek van zijn auto te vegen en rustig een sigaretje op te steken.

Het verhaal van de onteerde en ontgoochelende vader is treurig. Hij, met een dilemma tussen woede en liefde, zoekt de mannen op die zijn dochter neuken, eerst nogal luw, later steeds gewelddadiger. Vooral de scène op het appartement bij de hoerenloper en zijn gezin was erg confronterend.
Zij, die eerst al een soort pooier werkte voor haar vriendin, wordt na haar dood de hoer. Zowel vader als dochter worden iets wat ze niet wensen te zijn. Én ook de oudere mannen worden in een positie gedwongen waar ze geen weg mee weten wanneer ze zelf betaald worden voor de seks.

Het einde is verrassend. Eventjes was ik helemaal weg van de droom en wordt de kijker op een dwaalspoor gebracht. Alles lijkt goed te komen, de band tussen vader en dochter is gebroken, maar kan worden hersteld om dan ineens met een nieuwe plottwist te komen. De schaamte en de ontering bij de vader is te groot en hij besluit haar achter te laten. Aangrijpend en sterk einde! Één ding is me niet helemaal duidelijk omtrent de religieuze katholieke inbreng in de film, kan ik niet helemaal plaatsen.
Ik moet Ferdydurke en Black Math bijtreden: ook Ki-duk Kim heeft heel snel mijn filmblik verruimd. Op korte tijd mijn vierde film. Met Pieta wacht me binnenkort een vijfde. Nog geen enkele ontgoochelde. Wederom een sterke 4,0*!

Prima Ki-duk Kim weer, ik heb nog geen slechte film van de man gezien. Samaria is een vrij wonderlijk verhaal met een sterke religieuze (katholieke) ondertoon: dat blijkt al uit de titel en poster, maar ook de devote glimlach van de jonge prostituee Jae-yeong, de anekdotes van de vader over wonderen en de nodige symboliek wijzen die kant op.

Jae-yeong begint als een soort Maria Magdalena maar is uiteindelijk -na haar zelfopoffering- eerder een Christus figuur. Na haar dood laat Yeo-jin haar aanvankelijke weerzin varen en treedt in haar voetsporen om "goed te doen"- wat in haar naïviteit betekent alle klanten van Jae-yeong weer af te gaan en terug te betalen. De vader is daarentegen een soort wraakengel, die steeds verder gaat met het beschermen van zijn dochter. Natuurlijk is het niet realistisch dat hij zijn dochter haar gang laat gaan maar ook bij hem is er sprake van een vorm van boetedoening: zijn vrouw is overleden, hij is verantwoordelijk voor de opvoeding van zijn dochter en heeft kennelijk gefaald.

Niet Kim's beste film, hij geeft zoals wel vaker symboliek voorrang op realisme maar drijft dat hier te ver door imho, waardoor de acties van de protagonisten de hele film door onlogisch aanvoelen. Neem de laatste scène: een mooi beeld natuurlijk de haperende en uiteindelijk vastzittende auto bestuurd door de rijbewijsloze Yeo-jin, maar geen vader zou zijn dochter op die manier achterlaten. De soundtrack is best mooi maar inwisselbaar met talloze andere Aziatische films.

Ik dacht dat hij zijn vrienden bij de politie belde om zich te laten arresteren? Maar ik kan het fout hebben, het is niet echt duidelijk.

Fijne herziening.

Het valt wel op dat dit een iets timidere film is tussen de rest van de Ki-duk films, het is dan ook niet zo verrassend dat de film een beetje ondergesneeuwd is geraakt. Maar toch moet hij niet erg veel onderdoen voor Ki-duk's ander werk. En z'n typische pre-inzinking kenmerken zijn dan ook duidelijk aanwezig.

Dat wil zeggen fijn drama, met hier en daar wat scherpere kantjes. En een sterke focus op de personages, meer nog dan op plot en themas. Het zijn vooral de situaties die bijzaak zijn, en enkel dienen op de personages met kleur en invulling te geven. Misschien niet zo leuk voor mensen die op een vlot plot zitten te wachten, maar ik kan er mij niet aan storen.

Verder erg sterk acteerwerk en een opvallend mooie soundtrack. Ook het einde is een duidelijke meerwaarde. Niet alles wordt mooi afgerond, maar toch voelt het "af" aan. Erg makkelijk aan te raden aan fans van Ki-duk deze film, de rest kan beter beginnen met wat bekendere films denk ik. Maar een positieve herziening die aanzet om snel wat andere Ki-duks te gaan herkijken.

4.0* en een uitgebreide review

Dit drama volgt het drieledige patroon van zonde, vergelding en loutering. In het eerste deel gelooft Jae-yeong dat ze in navolging van de boeddhistische courtisane Vasumitra mannen een staat van verlichting kan doen bereiken via haar aanrakingen. Dat is naïef. Ze neemt alles luchtig op, kent geen schuldbesef en sterft met de glimlach op de lippen. Wanneer ze de eerste keer een potlood door dat raam gooit, is dat een voorafspiegeling van haar zelfmoord. Haar enige momenten van intimiteit beleeft ze met Yeo-jin. Deze lijkt verliefd op haar vriendin en jaloers op de klanten. De actrices werden negentien en eenentwintig, maar hun personages zijn wellicht zestien of zeventien. In de making of is de ene steeds aan het giechelen en krijgt de andere een huilbui, waaruit blijkt dat hun personage bij hen past.

In het tweede deel probeert Yeo-jin als een barmhartige Samaritaan haar gewonde vriendin te redden. Zij kent wel een soort christelijk schuldbesef en wil op eigenzinnige wijze boete doen voor de zonden van iemand anders. Als dat geld terugbetaald is, zijn de zonden van Yeo-jin ongedaan gemaakt, lijkt ze te denken. Wanneer ze dat adressenboekje laat vallen, stemt ze in met de wraakacties van haar vader, die een toenemende mate van geweld kennen. Het meest intense wraakmoment is wanneer hij een klant aan de schandpaal nagelt die de rol van voorbeeldige huisvader zat te spelen.

De vader heeft het moeilijk om de realiteit te aanvaarden. In zijn ogen is Yeo-jin nog steeds z'n kleine meid. Ze slaapt nog met een teddybeer en hij wekt haar met een zachtaardige bewerking van Satie. Op het einde bereikt hij een vorm van loutering. De rijles geeft aan dat hij aanvaardt dat z'n dochter volwassen wordt en zelf aan het stuur zal zitten, letterlijk en figuurlijk.

Bepaalde beelden blijven bij: de meisjes die naast een rij blauwe beelden zitten, de douche als uitvergroting van de tranen, de herfstbladeren die de auto's bedekken, de waterdamp die opstijgt uit het meer... Twee keer wordt de realiteit onderbroken: wanneer Yeo-jin haar overleden vriendin ziet door het raam, en de nachtmerrie waarin ze zichzelf vermoord ziet worden. Het is een commentaar op maatschappelijke wantoestanden, maar ook een zoektocht naar spiritualiteit en volwassenwording.

Pas na een tijdje kijken, besefte ik ineens dat ik deze film ooit al eens gezien had. Een mooi Zuid-Koreaans drama met religieuze (Boeddhistische en Christelijke) elementen. Erg mooie jonge meisjes, die de onschuld en naïviteit perfect weerspiegelen, vooral het meisje dat met een glimlach op het gezicht sterft.