The Dirty Dozen (1967)

Goede cast degelijke film, alles ziet er goed uit voor die tijd. En dit is zeker beter als de navolgende delen. Bronson, Savalas en Sutherland. Tog wel leuk zulke oorlogsacteurs. Ik hou van dit genre en vooral de jaren 60 en 70 WOII films. Daarom vermaakte ik me hier prima mee, alleen ik had hem al gekeken een jaar geleden. Dus ik verbaasde me nergens om. Bijna een 3.5 maar voor nu.

* * *

Mooie klassieke film met een indrukwekkende cast.

Een sterke oorlogs film. De acteurs zoals Bronson, Marvin , Savalas etc zijn lekker op dreef. De verhaallijn loopt lekker door en is niet saai. Het camera werk is fraai en de film mag er gewoon wezen. 4,0 voor deze uitstekende oorlogs film..

Weer een leuk weerzien met dit vieze dozijn. Was al wat jaartjes geleden dat ik dit inmiddels toch wel klassieke 'Men on a Mission' filmpje zag. Geweldig intro waarin een lekker stoicijns spelende Marvin zijn klote opdracht aanvaard en waarop we de groep mannen ontmoeten, met fantastische optiteling

Indrukwekkende cast en neemt de tijd om deze mannen met al hun maniertjes te leren kennen. Gebeurt tegenwoordig veel te weinig. Toch duidelijk een lekker actiefilm waarin Aldrich bijna alles perfect in de hand heeft met mooi camerawerk en een sterk script.

Laatste kwartier duurt ietwat te lang maar dat is een klein smetje op het geheel.

Dikke 4 *en

Uit de oude doos, maar is een meesterlijke film ben het met as eens:

Laatste kwartier duurt ietwat te lang maar dat is een klein smetje op het geheel.

Gave oorlogsfilm met een cast waar je u tegen kan zeggen.

Een soort voorganger van Inglourious Bastards met ook een stelletje bijzondere karaktertjes die maar 1 ding willen namelijk Duitsers afmaken.

Soms lijkt de film een beetje teveel uitgesmeerd en mag er iets meer vaart in zitten. Ook begon het me een beetje te storen dat als er iemand werd neergeschoten, er geen kogelinslagen te zien waren. Alsof ze werden omgeduwd. Verder zit er genoeg actie en humor in. Het was wel opeens afgelopen voor mijn gevoel. 3 sterren.

Zelfde soort film, mijns inziens al de kanonnen van Navaronne. In elke oorlog zijn er helden, nu ja dan, in dit soort films.

Vanavond om 00:30 op TCM .

Het blijft een fijne genre, oorlog. En dan vooral van die actie/avonturen oorlog films, zo deze bijvoorbeeld. Met Robert Aldrich aan het stuur en een cast met namen als Lee Marvin, Charles Bronson, Sunderland, Savallas en Ernest Borgine kan er weinig misgaan. Dat ging er in principe ook niet, al was ik niet zo vreselijk erg onder de indruk. Maar ik heb me wel gewoon prima vermaakt hoor.

Vooral het laatste half uur was bijzonder goed. Mijn cijfer was waarschijnlijk hoger geweest als het middenstuk wat was ingekort. Maar goed, bij een herziening kan mijn cijfer wel wat omhoog, denk ik. Moet ook zeggen dat ik behoorlijk moe was tijdens het kijken. Alrich is trouwens een fijne regisseur. Moet ik eens wat meer van gaan kijken.

Dit was in ieder geval een lekker filmpje, wat prima vermaakte.

3 sterretjes

Gave oorlogsfilm, waar Inglorious Basterds ergens wat weg van heeft, zij het dat The Dirty Dozen wel serieuzer aangepakt is. Twaalf gevangenen (waaronder Charles Bronson) kunnen hun vrijheid verdienen door onder leiding van Lee Marvin een gevaarlijke missie te ondernemen in Duits bezet gebied. De film wordt zorgvuldig opgebouwd met de voorbereiding en de training van dit (op eerste gezicht) zootje ongeregeld. Soms kakt de film wat in, vooral wanneer het twaalftal niet in beeld is. Maar goed, het duurt even, maar als de missie eindelijk begint, gaan alle remmen los. Al met al een mooi spektakelstuk .

Oorlogsfilm zoals ik hem graag zie. Guys on a mission .

Zag ook elementen uit IB terugkomen zoals bijna iedereen hier. Vooral in de scene dat hij voor het eerst voor de groep veroordeelden staat. Ik zag Brad Pitt al weer staan met zijn zelfde soort petje.

Het origineel van Castellari al gezien?

Quel Maledetto Treno Blindato?

Jep. Ik had het dus voor alle duidelijkheid over IB, want ik snap dat het zo nogal verwarrend overkomt. Gewoon om te zeggen dat dat ook een geweldige 'guys on a mission'-film is à la The Dirty Dozen. Ik vind 'm zelfs veel leuker dan de Tarantino-versie.

Geen hele geweldige oorlogsfilm.

Had een klein beetje anders verwacht. Natuurlijk gaat het hier over het trainen van criminelen. Maar om er ruim 80 minuten erover te doen is aan de lange kant. Het eerste half uur is meer een introductie van de criminelen en het doorkrijgen van hun speciale missie. Met als laatste half uur hun belangrijke missie.

Wat ik wel vond is dat het interessant overkwam. Je volgt hun hele training en ''leert'' ze zo goed kennen, alsof je er zelf bij bent. Er is ook af en toe een beetje humor in gestopt (o.a. met Maggot (Telly Savalas) en Sutherland).

Wat ik wel nog nooit gezien of gehoord heb zijn de 'War games', ik begrijp het hele doel van de games niet. Ze schoten zelfs met scherp (de mortierbommen bijv.). Ik vond het niet bepaald nodig, vooral als ze makkelijk vals konden spelen. Moest dat ze soms klaarstomen om tegen de Duitsers te vechten? Of was het gewoon een simpel spel om welk eenheid het beste is?

De personages zijn maf, bijdehand, hardnekkig, grappig en alles behalve serieus op hun tijd. Het acteren was wel goed, al had ik af en toe het idee dat ze hun zinnen maar al te snel wouden zeggen om ervan af te komen. Het filmen was goed en volgbaar. Uniforms zagen er goed uit, wapens ook (al komen hier andere soorten wapens dan gewend in voor) en hun missie was erg spannend, het infiltreren van het landhuis ging niet al te soepel, wanneer 2 van de 3 geen Duits konden spreken. Altijd leuk om te zien.

Ik heb betere oorlogsfilms gezien uit eind jaren 60, begin 70. Maar die hadden het van hun actie moeten hebben, bij deze speelt de actie geen grote rol, meer hun training.

The Dirty Dozen is een film die ik eigenlijk alleen van naam kende. Toevallig kon ik de film met koninginnedag voor een paar Euro op de kop tikken en nog toevalliger bleek dat het ook nog eens een film van Robert Aldrich was, met diens werk ik een aantal weken heb kennisgemaakt en die kennismaking smaakte naar meer.

The Dirty Dozen is absoluut een fijne film, waar ik best van heb genoten. Het verhaal is fijn en de film draait uiteindelijk vooral om de training van de groep, iets dat erg goed uitgewerkt wordt in de film. De film barst van de grote bekende namen, zoals o.a. Charles Bronson, Lee Marvin, Ernest Borgnine, John Cassavetes en Donald Sutherland. Het acteerwerk van de cast is goed, al zijn het vooral Bronson, Cassavetes en zeker ook Marvin die er duidelijk bovenuit springen. Wat ik vooral zo leuk vond aan de film, is dat de film aan de ene kant hard is, maar aan de andere kant ook behoorlijk wat humor kent. Vooral Cassavetes komt af en toe erg grappig uit de hoek. Daarnaast is het leuk om te zien, hoe het smerige dozijn, dat ontzettend van elkaar verschilt, uiteindelijk op een geloofwaardige manier toch een vrij hecht team wordt.

Uiteindelijk is oorlog geen pretje, zo blijkt ook in deze film. Na de lange, maar uiterst prettig aanloop, moet de missie uiteindelijk toch uitgevoerd worden. Ik was benieuwd of deze zou slagen en wie het uiteindelijk zou overleven. De missie op het nazi-chateau was uiteindelijk ook behoorlijk spannend. Erg fijn ook van Aldrich om hierbij goed gebruik te maken van het probleem dat er maar eentje Duits kan praten, wat de spanning gelijk al groter maakt als ze in het kasteel Duitsers tegenkomen.

Ik heb me prima vermaakt met dit “smerige twaalftal” en wederom genoten van een film van Aldrich. De film is avontuurlijk, humoristisch en blijft ondanks sommige vergezochte zaken toch altijd geloofwaardig.

4,0*

Heerlijke oorlogs/actie klassieker vaak met me vader gekeken. Vond hem destijds erg spannend en zat vaak met bewondering te kijken naar de karakteristieke koppen van de meeste acteurs, Had ik bij Once Upon A Time In The West trouwens ook. Geweldig gecast. Top vermaak.

Mooie film. Verhaal is wat dun, maar de acteurs, de kleuren en de dialogen gecombineerd met de altojd weer leuke hierarchische verhoudingen in het leger maken de film meer dan de moeite waard. Ga nummer 2, 3 en 4 in ieder geval kijken.

Aan de ene kant een typische soldaten-op-een-missie-verhaal waarvan er veel gemaakt werden in de jaren '60, maar aan de andere kant ook weer heerlijk anders doordat dit de film is die geen enkel respect heeft voor het militaire systeem en al helemaal niet voor zijn leiders. Dus hier geen patriottisme, maar soldaten die meedoen om hun eigen hachje te redden, die allemaal iets op hun geweten hebben en waarvan er tenminste twee psychopathische neigingen hebben (Cassavetes en vooral Savalas). Mensen die problemen hadden met de smerige actie op het einde waarin weerloze, opgesloten mannen en vrouwen levend verbrand worden hebben de hint van de rest van de film niet begrepen, want dit was nooit een spelletje dat netjes gespeeld ging worden. Dat maakt de opening al duidelijk. Het luchtige middenstuk wekt onze sympathie voor het dozijn, maar vergis je niet dat dit toch vooral een gemene film is. Een boze film zelfs, door zijn anti-autoritaire houding. Ik stond er ook van te kijken dat de climax zo hard was, maar ik vond het wel in de geest van het voorafgaande. Ergens had ik het in dat opzicht het nog leuker gevonden als op zijn minst één van de psycho's het ook overleefd zou hebben (liefst Cassavetes' Franko), maar helaas wordt toch gekozen om drie van de meer onschuldige karakters het einde te laten halen.

Verder vooral een vaardig gemaakte oorlogsthriller met veel humor. Soms is het wat flauw en aan overacting is geen gebrek (hoewel dat vaak ook wel goed werkte, zoals bij Cassavetes), maar het is de gehele speelduur boeiend en vermakelijk. Gek eigenlijk dat hier nog geen remake van is, want die ligt wel erg voor de hand. Of daar veel eer uit te halen valt is een tweede vraag, aangezien dit toch al bijzonder geslaagd is, ondanks wat onhebbelijkheden, waaronder de onbegrijpelijke keuze om Robert Ryan de slappe generaal te maken (zo'n acteur plaats je bij het dozijn).
4*

Ernest Borgnine bedoel je waarschijnlijk (?) Dat was de enige generaal tenminste en van Robert Ryan zou ik niet snappen waarom die bij het dozijn zou horen.

Een klassieker deze film, die redelijk goed is.

Zoals dat wel meer gebeurde in de jaren '60 oorlogsfilms met een vleugje humor op z'n Amerikaans.

Prachtige cast in deze prent ook, maar niet iedereen overtuigde.

Maar de prent is, ondanks dat het een oorlogsverhaal is, wel eens leuk om te zien.

Een film boordevol met heel sterke acteurs. Lee Marvin, Charles Bronson, Ernest Borgnine, George Kennedy, Donald Sutherland, Telly Savalas, Jim brown en dan vergeet ik er vast nog een deel. Helaas vond ik dat de film in het midden vaak slaapverwekkend flauw was. De climax was dan weer wel aardig. Leukste rollen waren van Savalas en Sutherland.

Teleurstellende Blu-ray release: The Dirty Dozen Blu-ray

Die scène waarin Sutherland generaal speelt. Briljant. Youtube heeft juist dat stukje ook. Ik kijk 'm nog weleens. Erg leuk.

Die twee koppen tegen die blauwe hemel. Als Sutherland met tong uit de mond achterom kijkt.

Dat beeld is een klassieke foto.

Na 1 uur en 45 minuten was het dan eindelijk zover, lang gewacht op de daadwerkelijke opdracht. Tot die tijd deed het me aan Dad's Army denken, flauwe humor met soms een leuke grap ertussen.

Ja de cast is geweldig en ja ik ben door velen aangezet om deze film te gaan kijken.. maar nee ik ben niet erg enthousiast.

Heb me wel vermaakt en de film keek ook nog redelijk snel weg ondanks zijn behoorlijke speeltijd. kom echt niet verder dan 3**.

Aardige Oorlog / Actie film maar ook een behoorlijk langdradige (had van mij rustig 30 minuten korter mogen duren). De uitvoering is wel goed en vooral leuk en dat is vooral te wijten aan de sterrencast in de vorm van o.a. Charles Bronson, Telly Savalas en Donald Sutherland. Ze spelen overigens niet echt de hoofdrol, maar ik vond ze wel het leukste in deze film. Omdat de opbouw behoorlijk traag en langdradig is, is het een lange zit om deze film in één stuk uit te kijken. Gelukkig wordt dit lange zitten wel beloond met een fraai slotstuk waarin ook nog eens veel actie zit. Deze film wordt overigens nog wel eens uitgezonden door TCM of MGM.

Inmiddels al meerdere keren gezien en hij blijft goed. Een film die de tand des tijds prima heeft doorstaan. 3,5* voor deze sterke oorlogsfilm.

Feed the French and kill the Germans! Een oorlogsfilm met een onzinnig plot, eentje die tegen van alles aanschopt en allerlei smerige streken uithaalt. Wat knap is, is dat Aldrich ondanks de ver uiteenlopende elementen de toon van de film ten allen tijde onder controle heeft. Van psychopaten tot lolbroeken, van luchtig gedoe tot staalhard geweld, het zit nog redelijk naadloos in elkaar.

Marvin is de baas van de film met zijn stoere voorkomen en donderende stem en Sutherland kan prima uit de voeten met komedie. Zo lopen er nog wel een aantal kerels rond die er toe doen, maar zo gezellig en leuk vind ik het niet meer in het trainingskamp. Dan begint de forse speelduur vanzelf eens ergens op te spelen. Het duurt simpelweg te lang eer de derde akte van start gaat.

De wargame is lekker anti van alles, maar tegen die tijd is de puf er uit en dan weet zoiets niet meer erg te boeien. Dat doet het pas weer als de missie van start is gegaan en het scenario vuurwerk en nog een paar opvallende en ook pittige fratsen in petto heeft. Vooral rondom Savalas en een kelder. Wat dan wel weer jammer is, is hoe het met het gros van dit dubieuze dozijn afloopt.

Erg goede oorlogsfilm die voor mij aan het einde beter en avontuurlijker wordt. Ik zie ook wel Guns Of Navarro invloeden hier en daar.

Dirty Dozen is een zeer goede oorlogsfilm, die juist wat afwijkt van de rest. Er zijn niet veel oorlogsfilms waarin aandacht aan de karakters wordt besteed, in DD gebeurt dat wel en dat gaat weliswaar ten koste van de lengte en tempo van de film, maar draagt ook bij aan het begrip voor de moordmissie die ze moeten volbrengen. De opening is ijzersterk in de gevangenis waarin het dozijn een voorstelrondje krijgt.
Dirty Dozen is ook een rauwe oorlogsfilm
Hierboven werd het al een keer benoemd, in de scene in de kelder waarin niet alleen de militairen om het leven worden gebracht, getuigt nu niet bepaald van heroïsme, de wijze waarop dat gebeurt geeft tevens dan ook aan dat de deelnemers aan deze missie geen genade kennen.
De film leunt heel erg op het acteren van onder andere Marvin, Jeackel, Bronson en Cassavetes. De show wordt naar mijn mening gestolen door Sutherland, alhoewel hij geen typische “oorlog” acteur is, weet hij van al zijn militaire rollen iets aparts te maken. Marvin kon zijn ervaring als marinier in WO 2 hier goed kwijt en duidelijk is te zien dat hij prima op zijn plaats is.
Er is voldoende actie aanwezig, zo ook suspense, denk daarbij maar aan de truc die ze tijdens de oefening willen uithalen, vergeet niet dat het mislukken betekend voor het dozijn terug naar de bak en/of executie. Ook het binnendringen van het kasteel en daarbij de rol van Savalas, zal hij wel of zal hij niet??
Uiteindelijk draait het in een oorlogsfilm, meestal, om de actie en die is ruimschoots aanwezig.
In de jaren 80 toen de video industrie zijn opmars deed kwamen er vervolgen op deze film, ga deze niet kijken want ze zijn bijna lachwekkend, houdt het bij het origineel.