The Dirty Dozen (1967)

Een leuke oorlogfilm met een lekker tempo en veel humor. De traingen van de criminelen zijn erg komisch vanwege het komische acteerwerk van de cast. Lee Marvin vertolkt haast de perfecte rol als de leider van de soldaten. De uiteindelijke missie aan het einde is erg spannend. 4.5 sterren

Klassieke oorlogsfilm, inderdaad een ouderwets potje heldenverering zoals mijn voorganger schrijft. Een lekker wegkijkende film, mede door de prima cast.

3,5*.

Haha Charles Bronson...ik ken hem eigenlijk vooral van Dead Wish...

Uitstekende oorlogsfilm, een klassieker mag je wel zeggen. De film zit kwa verhaal goed in elkaar en ook de actie mag er zijn, zeker voor een film uit 1967.

3,5*

Het begin van de film leek me wel goed door het bijzonder avontuurlijk gegeven.

Daarna wordt het zeer langdradig, tegen het vervelende aan, ongeloofwaardig en kluchtig.

Dat er een spannend einde moest volgen was te voorspellen en ook wel nodig.

Helaas, in zijn geheel kon de film mij niet bekoren, de vedettencast en de behoorlijk goede gemiddelde kwotering ten spijt.

Herzien.

Op BluRay. En de beeldkwaliteit had beter gekund, maar is best aardig. I.i.g. mijlen beter dan de DVD-print. Ben niet zo dol op metrocolor, maar de plaatjes van het landschap maakten een hoop goed.

Dan de film. Met name het eerste deel is vermakelijk ondanks alle stereotypen en voorspelbaarheden. De film is onderhoudend, soms oubollig komisch en wie het schmieren van Cassavates, die de show steelt, kan waarderen zal niet teleurgesteld worden. De rest van de sterrencast levert bij vlagen dubieuze acteerprestaties, m.u.v. Bronson en Marvin. Die blijven vooral hun stoere zelf.

De goof met Marvin's gewonde schouder is er eentje om van te huilen zo overduidelijk en onnodig. Dat een regisseur zo iets kan missen.

Het hoge cijfer dankt de film vooral aan zijn klasieker-status die behoorlijk samenhangt met de aanwezige sterrencast en het één voor een overlijden van de helden. Oh ja, en natuurlijk de zogenaamde 'hardheid' (Savalas en zijn duitse vrouw, de granaten met benzine). Erg opzienbarend is het allemaal niet namelijk. Toentertijd wel uiteraard. Ook het realisme is erg ver te zoeken, but who cares.

Toch heb ik me er geen buil aan gevallen, en kreeg ik wat ik al wist (van lang geleden). Een onderhoudende oorlogsfilm, die ondanks zijn gedateerdheid nog steeds entertaint. Maar het houdt niet over..

Goed (maar wel een nipte).

Amerikanen en WO II, het is toch anders nog. De VS heeft meer feeling met de Vietnamoorlog, die voor hen persoonlijk dichterbij was. Amerikaanse WO II-films hebben over het algemeen iets meer humor (zeker de oudere films) en zijn wat luchtiger. Midden in oorlogstijd gaan de soldaten zich hier bezig houden met een spelletje om zich te bewijzen. Het zal wel bij de training horen maar toch. Ik stel me er misschien wat te veel vragen bij, kan ook wel...

De film is wel leuk om te zien. De cast is mooi samengesteld met acteurs die zich over het algemeen wat kunnen handhaven en een soort hardheid kunnen uitstralen. Het verhaal is wel wat gedateerd en naar mijn mening te luchtig soms. Het is af en toe wat op het randje.

Wat het verhaal betreft, toch een compliment voor sommige plotwendingen. Niet echt spectaculair, maar toch net verrassend genoeg om wat origineel uit de hoek te komen en de kijker te blijven boeien. Vooral naar het einde toe loopt het soms anders dan de cliché verwachtingen.

Goede cast degelijke film, alles ziet er goed uit voor die tijd. En dit is zeker beter als de navolgende delen. Bronson, Savalas en Sutherland. Tog wel leuk zulke oorlogsacteurs. Ik hou van dit genre en vooral de jaren 60 en 70 WOII films. Daarom vermaakte ik me hier prima mee, alleen ik had hem al gekeken een jaar geleden. Dus ik verbaasde me nergens om. Bijna een 3.5 maar voor nu.

* * *

Een sterke oorlogs film. De acteurs zoals Bronson, Marvin , Savalas etc zijn lekker op dreef. De verhaallijn loopt lekker door en is niet saai. Het camera werk is fraai en de film mag er gewoon wezen. 4,0 voor deze uitstekende oorlogs film..

Weer een leuk weerzien met dit vieze dozijn. Was al wat jaartjes geleden dat ik dit inmiddels toch wel klassieke 'Men on a Mission' filmpje zag. Geweldig intro waarin een lekker stoicijns spelende Marvin zijn klote opdracht aanvaard en waarop we de groep mannen ontmoeten, met fantastische optiteling

Indrukwekkende cast en neemt de tijd om deze mannen met al hun maniertjes te leren kennen. Gebeurt tegenwoordig veel te weinig. Toch duidelijk een lekker actiefilm waarin Aldrich bijna alles perfect in de hand heeft met mooi camerawerk en een sterk script.

Laatste kwartier duurt ietwat te lang maar dat is een klein smetje op het geheel.

Dikke 4 *en

Het blijft een fijne genre, oorlog. En dan vooral van die actie/avonturen oorlog films, zo deze bijvoorbeeld. Met Robert Aldrich aan het stuur en een cast met namen als Lee Marvin, Charles Bronson, Sunderland, Savallas en Ernest Borgine kan er weinig misgaan. Dat ging er in principe ook niet, al was ik niet zo vreselijk erg onder de indruk. Maar ik heb me wel gewoon prima vermaakt hoor.

Vooral het laatste half uur was bijzonder goed. Mijn cijfer was waarschijnlijk hoger geweest als het middenstuk wat was ingekort. Maar goed, bij een herziening kan mijn cijfer wel wat omhoog, denk ik. Moet ook zeggen dat ik behoorlijk moe was tijdens het kijken. Alrich is trouwens een fijne regisseur. Moet ik eens wat meer van gaan kijken.

Dit was in ieder geval een lekker filmpje, wat prima vermaakte.

3 sterretjes

Gave oorlogsfilm, waar Inglorious Basterds ergens wat weg van heeft, zij het dat The Dirty Dozen wel serieuzer aangepakt is. Twaalf gevangenen (waaronder Charles Bronson) kunnen hun vrijheid verdienen door onder leiding van Lee Marvin een gevaarlijke missie te ondernemen in Duits bezet gebied. De film wordt zorgvuldig opgebouwd met de voorbereiding en de training van dit (op eerste gezicht) zootje ongeregeld. Soms kakt de film wat in, vooral wanneer het twaalftal niet in beeld is. Maar goed, het duurt even, maar als de missie eindelijk begint, gaan alle remmen los. Al met al een mooi spektakelstuk .

Geen hele geweldige oorlogsfilm.

Had een klein beetje anders verwacht. Natuurlijk gaat het hier over het trainen van criminelen. Maar om er ruim 80 minuten erover te doen is aan de lange kant. Het eerste half uur is meer een introductie van de criminelen en het doorkrijgen van hun speciale missie. Met als laatste half uur hun belangrijke missie.

Wat ik wel vond is dat het interessant overkwam. Je volgt hun hele training en ''leert'' ze zo goed kennen, alsof je er zelf bij bent. Er is ook af en toe een beetje humor in gestopt (o.a. met Maggot (Telly Savalas) en Sutherland).

Wat ik wel nog nooit gezien of gehoord heb zijn de 'War games', ik begrijp het hele doel van de games niet. Ze schoten zelfs met scherp (de mortierbommen bijv.). Ik vond het niet bepaald nodig, vooral als ze makkelijk vals konden spelen. Moest dat ze soms klaarstomen om tegen de Duitsers te vechten? Of was het gewoon een simpel spel om welk eenheid het beste is?

De personages zijn maf, bijdehand, hardnekkig, grappig en alles behalve serieus op hun tijd. Het acteren was wel goed, al had ik af en toe het idee dat ze hun zinnen maar al te snel wouden zeggen om ervan af te komen. Het filmen was goed en volgbaar. Uniforms zagen er goed uit, wapens ook (al komen hier andere soorten wapens dan gewend in voor) en hun missie was erg spannend, het infiltreren van het landhuis ging niet al te soepel, wanneer 2 van de 3 geen Duits konden spreken. Altijd leuk om te zien.

Ik heb betere oorlogsfilms gezien uit eind jaren 60, begin 70. Maar die hadden het van hun actie moeten hebben, bij deze speelt de actie geen grote rol, meer hun training.

The Dirty Dozen is een film die ik eigenlijk alleen van naam kende. Toevallig kon ik de film met koninginnedag voor een paar Euro op de kop tikken en nog toevalliger bleek dat het ook nog eens een film van Robert Aldrich was, met diens werk ik een aantal weken heb kennisgemaakt en die kennismaking smaakte naar meer.

The Dirty Dozen is absoluut een fijne film, waar ik best van heb genoten. Het verhaal is fijn en de film draait uiteindelijk vooral om de training van de groep, iets dat erg goed uitgewerkt wordt in de film. De film barst van de grote bekende namen, zoals o.a. Charles Bronson, Lee Marvin, Ernest Borgnine, John Cassavetes en Donald Sutherland. Het acteerwerk van de cast is goed, al zijn het vooral Bronson, Cassavetes en zeker ook Marvin die er duidelijk bovenuit springen. Wat ik vooral zo leuk vond aan de film, is dat de film aan de ene kant hard is, maar aan de andere kant ook behoorlijk wat humor kent. Vooral Cassavetes komt af en toe erg grappig uit de hoek. Daarnaast is het leuk om te zien, hoe het smerige dozijn, dat ontzettend van elkaar verschilt, uiteindelijk op een geloofwaardige manier toch een vrij hecht team wordt.

Uiteindelijk is oorlog geen pretje, zo blijkt ook in deze film. Na de lange, maar uiterst prettig aanloop, moet de missie uiteindelijk toch uitgevoerd worden. Ik was benieuwd of deze zou slagen en wie het uiteindelijk zou overleven. De missie op het nazi-chateau was uiteindelijk ook behoorlijk spannend. Erg fijn ook van Aldrich om hierbij goed gebruik te maken van het probleem dat er maar eentje Duits kan praten, wat de spanning gelijk al groter maakt als ze in het kasteel Duitsers tegenkomen.

Ik heb me prima vermaakt met dit “smerige twaalftal” en wederom genoten van een film van Aldrich. De film is avontuurlijk, humoristisch en blijft ondanks sommige vergezochte zaken toch altijd geloofwaardig.

4,0*

Aan de ene kant een typische soldaten-op-een-missie-verhaal waarvan er veel gemaakt werden in de jaren '60, maar aan de andere kant ook weer heerlijk anders doordat dit de film is die geen enkel respect heeft voor het militaire systeem en al helemaal niet voor zijn leiders. Dus hier geen patriottisme, maar soldaten die meedoen om hun eigen hachje te redden, die allemaal iets op hun geweten hebben en waarvan er tenminste twee psychopathische neigingen hebben (Cassavetes en vooral Savalas). Mensen die problemen hadden met de smerige actie op het einde waarin weerloze, opgesloten mannen en vrouwen levend verbrand worden hebben de hint van de rest van de film niet begrepen, want dit was nooit een spelletje dat netjes gespeeld ging worden. Dat maakt de opening al duidelijk. Het luchtige middenstuk wekt onze sympathie voor het dozijn, maar vergis je niet dat dit toch vooral een gemene film is. Een boze film zelfs, door zijn anti-autoritaire houding. Ik stond er ook van te kijken dat de climax zo hard was, maar ik vond het wel in de geest van het voorafgaande. Ergens had ik het in dat opzicht het nog leuker gevonden als op zijn minst één van de psycho's het ook overleefd zou hebben (liefst Cassavetes' Franko), maar helaas wordt toch gekozen om drie van de meer onschuldige karakters het einde te laten halen.

Verder vooral een vaardig gemaakte oorlogsthriller met veel humor. Soms is het wat flauw en aan overacting is geen gebrek (hoewel dat vaak ook wel goed werkte, zoals bij Cassavetes), maar het is de gehele speelduur boeiend en vermakelijk. Gek eigenlijk dat hier nog geen remake van is, want die ligt wel erg voor de hand. Of daar veel eer uit te halen valt is een tweede vraag, aangezien dit toch al bijzonder geslaagd is, ondanks wat onhebbelijkheden, waaronder de onbegrijpelijke keuze om Robert Ryan de slappe generaal te maken (zo'n acteur plaats je bij het dozijn).
4*

Aardige Oorlog / Actie film maar ook een behoorlijk langdradige (had van mij rustig 30 minuten korter mogen duren). De uitvoering is wel goed en vooral leuk en dat is vooral te wijten aan de sterrencast in de vorm van o.a. Charles Bronson, Telly Savalas en Donald Sutherland. Ze spelen overigens niet echt de hoofdrol, maar ik vond ze wel het leukste in deze film. Omdat de opbouw behoorlijk traag en langdradig is, is het een lange zit om deze film in één stuk uit te kijken. Gelukkig wordt dit lange zitten wel beloond met een fraai slotstuk waarin ook nog eens veel actie zit. Deze film wordt overigens nog wel eens uitgezonden door TCM of MGM.

Feed the French and kill the Germans! Een oorlogsfilm met een onzinnig plot, eentje die tegen van alles aanschopt en allerlei smerige streken uithaalt. Wat knap is, is dat Aldrich ondanks de ver uiteenlopende elementen de toon van de film ten allen tijde onder controle heeft. Van psychopaten tot lolbroeken, van luchtig gedoe tot staalhard geweld, het zit nog redelijk naadloos in elkaar.

Marvin is de baas van de film met zijn stoere voorkomen en donderende stem en Sutherland kan prima uit de voeten met komedie. Zo lopen er nog wel een aantal kerels rond die er toe doen, maar zo gezellig en leuk vind ik het niet meer in het trainingskamp. Dan begint de forse speelduur vanzelf eens ergens op te spelen. Het duurt simpelweg te lang eer de derde akte van start gaat.

De wargame is lekker anti van alles, maar tegen die tijd is de puf er uit en dan weet zoiets niet meer erg te boeien. Dat doet het pas weer als de missie van start is gegaan en het scenario vuurwerk en nog een paar opvallende en ook pittige fratsen in petto heeft. Vooral rondom Savalas en een kelder. Wat dan wel weer jammer is, is hoe het met het gros van dit dubieuze dozijn afloopt.

Dirty Dozen is een zeer goede oorlogsfilm, die juist wat afwijkt van de rest. Er zijn niet veel oorlogsfilms waarin aandacht aan de karakters wordt besteed, in DD gebeurt dat wel en dat gaat weliswaar ten koste van de lengte en tempo van de film, maar draagt ook bij aan het begrip voor de moordmissie die ze moeten volbrengen. De opening is ijzersterk in de gevangenis waarin het dozijn een voorstelrondje krijgt.
Dirty Dozen is ook een rauwe oorlogsfilm
Hierboven werd het al een keer benoemd, in de scene in de kelder waarin niet alleen de militairen om het leven worden gebracht, getuigt nu niet bepaald van heroïsme, de wijze waarop dat gebeurt geeft tevens dan ook aan dat de deelnemers aan deze missie geen genade kennen.
De film leunt heel erg op het acteren van onder andere Marvin, Jeackel, Bronson en Cassavetes. De show wordt naar mijn mening gestolen door Sutherland, alhoewel hij geen typische “oorlog” acteur is, weet hij van al zijn militaire rollen iets aparts te maken. Marvin kon zijn ervaring als marinier in WO 2 hier goed kwijt en duidelijk is te zien dat hij prima op zijn plaats is.
Er is voldoende actie aanwezig, zo ook suspense, denk daarbij maar aan de truc die ze tijdens de oefening willen uithalen, vergeet niet dat het mislukken betekend voor het dozijn terug naar de bak en/of executie. Ook het binnendringen van het kasteel en daarbij de rol van Savalas, zal hij wel of zal hij niet??
Uiteindelijk draait het in een oorlogsfilm, meestal, om de actie en die is ruimschoots aanwezig.
In de jaren 80 toen de video industrie zijn opmars deed kwamen er vervolgen op deze film, ga deze niet kijken want ze zijn bijna lachwekkend, houdt het bij het origineel.

De zogeheten ‘grandaddy-of-them-all’, al lijkt de huidige generatie actieregisseurs deze film nooit te hebben gezien. Ik zag ‘m gisteren opnieuw, voor het eerst in misschien wel 15 jaar, en wat mij het meest opviel is dat de actie eigenlijk grotendeels beperkt blijft tot het laatste half uur! Maar dat neemt niet weg dat dit wel degelijk een actiefilm is, omdat “The Dirty Dozen” alle ingrediënten bevat van de ultieme aktiefilm, te beginnen met een indrukwekkende cast. De formidabele Lee Marvin, die een jaar eerder een Oscar had gewonnen voor zijn rol als een dronken scherpschutter in Cat Ballou, is hier op het top van zijn kunnen. Robert Ryan en Ernest Borgnine zijn perfect gecast: er zijn maar weinig acteurs van die generatie te bedenken waarvan je kunt geloven dat Lee Marvin er ontzag voor heeft. Regisseur Robert Aldrich is bovendien een absolute vakman die altijd het beste uit zijn acteurs weet te halen en een sobere, maar effectieve stijl gebruikt die past bij deze film.

“The Dirty Dozen” verwijst naar een groep zware criminelen – waaronder een aantal ter dood veroordeelden - die tijdens WO II kans krijgen op amnestie door deel te nemen aan een intensieve militaire training onder leiding van majoor Reisman [Lee Marvin], die ze voorbereidt op een levensgevaarlijke missie waarbij ze een chateau moeten binnendringen waar een groot deel van de Duitse militaire top bijeen komt voor een bespreking. Het doel is zoveel mogelijk van deze top-officieren uit te schakelen, in de wetenschap dat de kans klein is dat ze het zelf overleven. De twaalf vrijwilligers zijn aanvankelijk eigenlijk een zootje ongeregeld, met de recalcitrante Victor Franko [John Cassavetes] als de grootste dwarsligger en met Archer Maggott [Telly Savalas] als de gevaarlijkste, meest onevenwichtige van het stel. Charles Bronson, zanger Trini Lopez en American Footballster Jim Brown zijn de andere bekende namen in de cast. Er is ook een rol voor de dan nog onbekende Donald Sutherland, voor wie dit een doorbraak betekende.

Het verhaal is simpel, maar de film toont vooral hoe Reisman tegen alle verwachtingen in – en met onbedoelde hulp van de rebelse Janko – deze twaalf totaal verschillende individuen weet om te trainen tot een éénheid. Het is wellicht verrassend dat hij daarbij niet eens zozeer zijn toevlucht hoeft te nemen tot geweld en intimidatie. De training kenmerkt zich vooral door humor, veelal in de vorm van leedvermaak wanneer Reisman één van de twaalf rekruten voor schut zet. Geen R. Lee Ermey-achtige donderpreken dus, maar een veel menselijkere en, dat wil ik wel geloven, een veel effectievere aanpak, aangezien Reisman het respect van zijn rekruten moet winnen omdat hij de leiding heeft over de operatie. De overgang naar de uiteindelijke operatie is briljant. Aan het einde van een geslaagde militaire oefening, bedoeld om te bewijzen dat “The Dirty Dozen” klaar zijn voor voor hun operatie, krijgen ze een uitgebreide warme maaltijd voorgeschoteld. Ondertussen neemt Reisman het plan in 17 stappen, dat hij heeft geformuleerd in rijmvorm, voor de zoveelste keer met de mannen door. De mannen lachen en het sarcasme druipt eraf bij het begin... dan snijdt Aldrich opeens naar het vliegtuig waarin de mannen onderweg zijn naar het chateau waar de mannen, in de beleving van de kijker dan, hun rijm voortzetten. Maar nu klinken de stemmen serieus, staan de gezichten strak en zien we een combinatie van concentratie en doodsangst.

Het is een geniaal middel om flink vooruit te springen in het verhaal, bovendien versterkt het contrast in de emoties van de mannen het gevoel van spanning en suspense bij de kijker: nu gaat het werkelijk beginnen! Alle acteurs hebben hun gouden moment tijdens de finale, die overigens een aantal voor die tijd erg indrukwekkende explosies bevat en die – doordat we de karakters bijna 2 uur lang van dichtbij hebben gevolgd tijdens hun training – meer dramatische impact heeft dan veel van de tientallen klonen die deze film heeft gehad. Een voortreffelijke cast, een perfecte balans van drama, humor en actie en een spectaculaire finale maken dit tot een must-see voor de liefhebbers van actiefilms en oorlogsfilms in het bijzonder.

Een goede actie/avontuur/komedie/thriller/oorlog film...

Prima verhaal...

Goede film...

Ouderwetse klassieke muziek

(wel Dolby Digital aanwezig)...

Ouderwetse opname (geen HD aanwezig)...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende jonge acteurs Lee Marvin, Charles Bronson, Ernest Borgnine,

George Kennedy en Donald Sutherland...

Heel goed!

Goeie film waarin een beroep wordt gedaan op de hulp van een groep criminelen voor een militaire operatie. Alhoewel de film goed is opgebouwd, had het wel wat korter gemogen. Een behoorlijk portie humor en de actie wordt grotendeels tot het eind bewaard. Vermakelijke personages ingevuld door een cast met flink wat bekende namen.

Ik was helaas niet echt onder de indruk van deze film. ‘The Dirty Dozen’ staat al lange tijd op mijn kijklijst en zeker nadat hij op Netflix verscheen was ik vrijwel meteen verkocht. En zeker nu ik vakantie heb en wat meer tijd over heb om films zoals deze te bekijken heb ik hem eigenlijk gelijk maar aan geslingerd. Goed, ik weet natuurlijk dat het een aardig oude film is en dat er natuurlijk een andere wijze van filmmaken was maar het lag er allemaal wel erg dik op. Er zijn veel betere films als ‘The Dirty Dozen’ en ik denk dat ik persoonlijk iets te enthousiast was om deze film te kijken, want de film viel me best tegen.

“Feed the French and kill the Germans!”

De cast was leuk, hoewel ik niemand ken vond ik het allemaal niet verschrikkelijk. Persoonlijk vond ik John Cassavetes erg leuk in de film met zijn rol als Viktor Franko. En ik vond Lee Marvin een beetje overkomen als een rare snuiter in de film, ik kon er in ieder geval niet echt bepaald aan wennen dat was jammer. Voor de rest kent de film een prima cast waarvan de meerderheid helaas al onder de grond ligt, dat vind ik soms best raar om te bevatten.

Het verhaal vond ik wat dat betreft nog wel redelijk geslaagd en was ook iets positiefs in de film. We volgen een groep gevangen die door de staat veroordeeld zijn tot de dood en dan de stop kunnen verwachten om zo maar even grof te zeggen. Tot op een dag een missie werd voorgelegd aan Reisman om een aantal gevangen mee te nemen, te trainen en dan mee op uitzending ‘behind enemy lines’ om daar vervolgens een doelwit uit te schakelen. Na veel getraind te hebben komt de actie een beetje in gang en landen de heren op hun doelwit en vallen deze aan, ze overwinnen en keren veilig thuis.

En dat laatste is onder andere een ding wat mij aardig dwars zit in deze film, wat vond ik het einde ruk zeg! Want er werd gezegd dat het moeilijk was om terug te keren, en het stikte overal van de Duitsers maar hun zijn veilig terug gekomen. Of het feit dat bijvoorbeeld de sluipschutters met een aanloop door het raam heen springen, nee ik was er niet van verkocht. De clips raakten nooit leeg en ze schoten maar wat lukraak rond, ook al is die gene al lang geraakt. Het dood gaan van sommigen vond ik nou ook niet bepaald knap gedaan en sommigen gingen wel op een hele rare manier dood. Dan moet ik toch wel toegeven, het opsluiten van de nazi kopstukken en deze vervolgens verassen met granaten en benzine vond ik dan toch best vet.

Nee, ‘The Dirty Dozen’ is helaas niet in de smaak gevallen en hopelijk bij een herziening wat. Ik vond het allemaal maar wat klef en vooral het einde was nou niet bepaald leuk. Ook duurde het me allemaal wat te lang, en dan voornamelijk de training werd uitbundig in beeld gebracht waar ik toch naar wat meer actie zocht, die de laatste drie kwartier zich pas voor deed. Helaas ik had wat beters verwacht!

3.0*

Nog best aardig.

Had er niet zoveel van verwacht, maar wanneer een klassieker in je schoot valt moet je niet teveel zeuren. Toch maar gekeken en er viel best nog wat te genieten. Jammer genoeg niet de gehele speelduur lang, maar hier en daar is het best een aardige film.

Vreemd genoeg is het vooral de lange introductie die het meest weet te amuseren. De opleiding van de 12 is redelijk humoristisch, het is ook een aardige bende bij elkaar. Wanneer de film dan eindelijk aan het belangrijkste deel begint (de effectieve missie) wordt het een stuk minder, vooral omdat de actie aan de flauwe kant is.

Had best wel wat korter gemogen, de muziek is redelijk kinderachtig voor een film als deze en qua actie stelt het ook teleur, maar de opbouw is fijn kijkvoer, ondanks enkele acteurs die ik normaal niet zo goed kan uitstaan (ik denk aan een Charles Bronson). Meevallertje dus, al is het verre van een geweldige film natuurlijk.

2.5*

Een film die ik vroeger best vaak heb gezien, zo'n typische Veronica film die regelmatig op TV was, een film ook die in mijn herinnering een heel stuk beter was. Niet dat The Dirty Dozen slecht is, het is best vermakelijk, maar het was toch minder geweldig dan gedacht.

Het grootste deel van de film gaat over de voorbereiding op een missie, en dat deel is gelukkig ook het best. De training verloopt vrij soepel en luchtig, er is zelfs een beetje een studentikoze rivaliteit met de soldaten onder Kolonel Breed. De meeste van de veroordeelden hebben trouwens maar weinig te doen, je leert er maar een stuk of vijf kennen, de rest komt alleen even tijdens hun sterfscene in beeld, of dat nog niet eens.

Het missiegedeelte begint best spannend maar komt niet helemaal lekker uit de verf. De missie zelf is om te beginnen nogal twijfelachtig, zowel qua nut als in de uitvoering, het zou tegenwoordig waarschijnlijk de boeken ingaan als een oorlogsmisdaad- maar soit dat geldt wel voor meer acties uit vorige oorlogen. Vreemder is dat Maggott deel uitmaakt van de missie. Het groepje bestaat uit een zootje ongeregeld, maar iedereen valt wel binnen de grenzen van het normale. Op Maggott dus na, hij is een totale nutcase die -surprise surprise- ook nog eens de missie bijna verprutst. Dat is meer dan een inschattingsfout van Reisman, je zou om minder je strepen verliezen. Los daarvan ook gewoon een vervelend personage die niet past in de film.

Dat ze de missie met maar één Duitssprekende soldaat uitvoeren is ook nogal knullig en had hen ook al eerder kunnen opbreken. Maar veel verder dan wat wenkbrauwen fronsen en wantrouwende blikken toewerpen doen de bewakers en nazi-ambtenaren niet. Van zware bewaking valt niets te merken, ze kunnen vrij ongestoord hun gang gaan, tot Maggott gaat lopen kutten dan.

De gevechtshandelingen zelf zijn nogal lukraak, steeds verschijnt ergens weer een sluipschutter op het toneel, die nadat hij een dodelijk schot heeft afgevuurd ook zelf nog even wordt doodgeschoten. Dat gebeurt meestal door de MP die ook opeens meeging met de missie- of was dat al gepland? Dat had ik dan gemist. Hoe de overlevenden na de ontsnapping van het kasteel terug in Engeland geraken (in Amerikaanse kloffies, alledrie gewond) wordt ook niet duidelijk maar toen zaten er al 2,5 uur film op dus het is de makers vergeven.

De afgelopen weken een behoorlijk aantal oorlogsfilms gezien en eerlijk, deze behoort bij de betere in zijn soort! Het acteerniveau ligt hoog, het verhaal is boeiend en de film trekt de aandacht vanaf het begin tot het einde! Ook zat er genoeg humor in de film ondanks het zware onderwerp. Bijvoorbeeld in het gedeelte waarbij de mannen zich waar moeten maken en van hen wordt verwacht dat ze tijdens een oefening, de commandopost moeten bezetten van een kolonel die absoluut niet van onze "Dirty Dozen" gecharmeerd is.

Setting en decor waren ook behoorlijk en opvallend was dat zelfs de Duitsers in hun eigen taal mochten spreken. Dat is toch een vereiste vind ik, de eigen taal mogen spreken.

En eentje die dat mocht doen was Colonel Kurt von Strohm, deze mocht in deze film even voor een soldaat op wacht spelen. Lang bleef hij niet in leven, dus had misschien beter weg kunnen blijven!

(Colonel Kurt von Strohm speelde vroeger in de serie "Allo 'Allo")

De film duurt vrij lang, ongeveer 2,5 uur maar er was best door heen te komen, een juweel!

Vandaar mijn 8!

“You've seen a general inspecting troops before haven't you? Just walk slow, act dumb and look stupid!”

Vakkundig gemaakte oorlogsfilm die een serieus onderwerp en oorlogsgeweld knap weet te combineren met wat luchtige en humoristische momenten. The Dirty Dozen bestaat eigenlijk uit twee gedeeltes, met het eerste gedeelte dat bestaat uit de training, en het tweede gedeelte waarin de film zich ontwikkelt tot een avontuurlijke oorlogsfilm.

Hard en compromisloos, maar ook avontuurlijk en spannend. Het eerste gedeelte doet denken aan Full Metal Jacket, maar Major Reisman (de fantastische Lee Marvin) is geen keiharde drill sergeant. Ook de andere acteurs doen het goed, en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Knap werk van Robert Aldrich.

Films in dit genre kan ik doorgaans wel waarderen, maar ik vond hier niet zo veel aan. Een cast met behoorlijk wat bekende gezichten, maar eigenlijk kwamen alleen de personages van Lee Marvin en Charles Bronson echt uit de verf. De film kent zeker zijn aardige momenten, maar is zo nu en dan ook behoorlijk langdradig. Pas het laatste half uur komt de film echt tot leven, de aanloop daarnaartoe had beduidend vlotter gemogen.

Als oorlogsfilm liefhebber, en het feit dat dit een erg bekende titel binnen het genre is, was het bijna een wonder te noemen dat ik deze film nog nooit gezien had tot januari 2018 toen ik de film in de nadagen van 2017 opgenomen had. Voor mijn gevoel is het al langer geleden maar goed. Met de toch wel illustere titel in het hoofd en toch ook het vooroordeel dat de jaren '60 en '70 niet bekend stond om goede of realistische oorlogsfilms kon The Dirty Dozen ook niet anders dan tegenvallen, wat de film dan ook deed. Was dit alles? Gelukkig verandert een mens qua inzicht en heden ten dage accepteer ik The Dirty Dozen als leuke film die vergelijkbaar is met Kelly's Heroes, The Guns of Navarone en Where Eagles Dare.

Het verhaal moge duidelijk zijn, Reisman die wel met een erg bijzondere en praktisch onmogelijke opdracht opgezadeld wordt, het trainen van een dozijn veroordeelden die niets te verliezen heb. Buiten de operatie zelf is deze raggedy bunch tot een eenheid omtoveren al bijna een brug te ver. Humoristisch en leuk is dan ook de wisselwerking tussen de harde maar eerlijk majoor en de groep criminelen en gestoorden die hij langzaam voor zich wint met zijn aanpak. Kostelijk is het gekibbel en uiteindelijk de fitti met Kolonel Breed die resulteert in een prachtige uitgevoerde oefenin g waar de laatste te kakken gezet wordt.

Er is dan al een uur en veertig minuten voorbij en rijst de vraag wanneer men nu eens met de operatie gaat beginnen. Iets dat me de eerste kijkbeurt irriteerde maar wat ik nu door de kostelijke voorbereiding veel beter kan waarderen. Het gaat niet zo zeer om de operatie als de wijze hoe de groep ontstaat. De operatie zelf voltrekt zich daarna vlot en met een fraaie en fijne geweldsuitbarsting. De cast met behoorlijk wat bekende gezichten is prima. Marvin is helemaal op zijn plaats als de harde maar faire Reisman. En Sutherland, Savalas en Bronson hebben allemaal hun momentje. Prima is ook de voor mij onbekende Cassavetes die de cynische en dwarse Franko goed neerzet.

Zijn er dan verder geen minpunten? Nee eigenlijk niet echt behalve dat de film natuurlijk een typisch jaren '60 oorlogsfilm is en nog uit het tijdperk is dat deze films met veel humor afgeschilderd waren en eerder naar het avontuur genre neigen. Desondanks is The Dirty Dozen een bijzonder vermakelijke film.

Redelijke WWII film.

Jammer genoeg komt deze bij vlagen erg dicht bij comedy, in plaats van een serieuze film vol spanning, dat is echt een min punt, hoewel het verhaal wel dik in orde is.

Er zit een prima opbouw in de film en er wordt veel aandacht geschonken aan de weg naar de missie.

Tevens een behoorlijke cast, waarin Lee Marvin zijn rol prima vertolkt, maar met ook Donald Sutherland, Telly Sevalas, Charles Bronson en nog wat bekende koppen mag je echt wel wat meer verwachten, dan zogenaamde grappige scènes en rare bekken trekken, die de spanning compleet weten te neutraliseren.

Natuurlijk is dit een film uit 1967 en neem je op de koop toe dat niet alles even flitsend er uit ziet, dat is juist de charme, maar dat bijna alles overduidelijk decor was waar ze voor speelde en dat wanneer je neergeschoten werd, dit gepaard moest gaan met of een sprong of een lange dramatische ineenstorting, had echt niet nodig geweest.

Tegen het einde van de film komt er erg veel actie, met op de voorgrond een alarm, vele MP40's die worden leeg geschoten, ontploffingen en een half-track. Mooie actie, maar die er wel voor zorgt dat je de volume knop gaat minnen. (Vooral de half-track geeft je het idee dat je naast een oude aggregaat zit).

Wat zeker wel knap is dat de het verhaal tot aan het einde, constant blijft boeien en eigenlijk geen moment afzwakt.

En sowieso prima kijkbaar is 55 jaar later.

Toch wegen de kleine minpuntjes en de grappigheden voor mij wel wat zwaarder in de beoordeling mee.

7

3*

Aan de hand van mijn vader naar de bioscoop voor de grote klassiekers uit de jaren 60: The magnificent seven, The guns of Navarone, The good the bad and the ugly, Where eagles dare, Thunderball... en daar hoorde The dirty dozen ook bij. Belachelijk lange speelduur, en met vooral onder de militairen diverse sterren die veel te weinig te doen krijgen (Ryan, Borgnine, Kennedy, Webber, Meeker), maar de scènes met stoere gevangenen onder elkaar zijn nog altijd effectief, en met Marvin, Bronson, Sutherland en Cassavetes zit je altijd goed (maar als de laatste een Oscar-nominatie kreeg had Savalas er eigenlijk ook wel eentje verdiend). Blijft leuk vermaak met rafelige randjes, en de regisseur vermijdt zorgvuldig elke vorm van sentimentaliteit (en laat dan ook zonder blikken of blozen elf van de 12 ongewassenen sneuvelen). O, en trouwens, TRINI LOPEZ?!?

Zevende film die ik van Aldrich zie (tenminste waar hij krediet voor kreeg) en deels is het herkenbaar (mannelijkheid, maar ook een zeker pessimisme), maar deels vind ik dit ook duidelijk anders en minder zijn stempel dragen. Het was de grootste hit uit zijn carrière (waarin hij vaak niet erg succesvol was eigenlijk). Aldrich komt met een hele indrukwekkende cast, deels waren het al sterren en deels zouden ze in de jaren hierna nog veel beroemder worden (Sutherland bijvoorbeeld). Van de zeven (tot op een na nu toe allemaal 4* of 3.5*) waardeer ik deze samen met een andere het laagst.

Het is vooral een film in een subgenre dat in deze tijd nog springlevend was maar sindsdien vrijwel is uitgestorven. Oorlogsfilms die totaal onrealistisch zijn maar vooral draaien om een soort onmogelijke missie (kan ook een ontsnapping zijn). De toon in dat genre is zoals hier vaak lichtvoetig (al breekt het einde daar wel mee). In die hoek vond ik The Train erg goed, maar deze een stuk minder.

De film wordt heel anekdotisch verteld en werkt naar een hoogtepunt toe wat niet het hoogtepunt van de film is voor me. Aldrich speelt nog best knap met de grote hoeveelheid karakters in de film en ze krijgen allemaal karakter mee en dat verraad vakkundigheid. Maar de film is ook echt wel lang en uiteindelijk nergens echt spannend.

Het verhaal is simpel; een team van twaalf moordenaars, verkrachters en criminelen moet achter de vijandelijke linies, Duitsers in een Frans kasteel, vermoorden. Het uitgangspunt is misschien belachelijk, maar de film erkent dit tenminste. Er zijn ook maar weinig films die direct gewelddadig beginnen (hier werd een man opgehangen) Daarnaast ook een ongelooflijke sterrencast van bekende gezichten. De film is goed opgebouwd naar het beproefde recept van in het eerste deel van de film je wijdde aan het bijeenbrengen van een groep jongens voor een onmogelijke missie, en het tweede deel dan de uiteindelijke missie. Echter die laatste 40 minuten waren puur amusement!