Affliction (1997)

Een mooie setting en goed acteerwerk in deze film naar het boek van Russell Banks ('The Sweet Hereafter'), maar Nolte's eigen 'Falling Down' verloor mij in het beetje in het eind. De oscar(nominatie)s zijn een beetje overtrokken...

3*.

Geregisseerd en geschreven door Paul Schrader (ik vond Taxi Driver, Raging Bull en Bringing out the Dead erg goed) naar een boek van Russel Banks (van het prachtige The Sweet Hereafter). Dat moest ik dus zien.

Maar eigenlijk heb ik een beetje hetzelfde als bij de andere Schrader-regie die ik zag (Hardcore). Een erg goede hoofdrol, maar een film die wat minder is. Affliction vond ik wel beter dan Hardcore overigens. Maar de film kwam maar heel moeizaam op gang, pas in de tweede helft gaat het allemaal lopen. Het schetsen van de situatie waarin Wade zit is echt stukken minder overtuigend dan zijn neerwaarste spiraal.

3.0*

Erg sterke maar ook koude film (mede door de locatie) Ik had deze nog heel lang geleden een keer gezien en laatst nog op dvd gekocht en herzien, en het blijft een prima en ijzersterk mysterie verhaaltje. Nick Nolte is erg goed als verwarde, alcoholistische dorpssherrif die naast zijn werk ook grotendeels worstelt met zijn scheiding en zijn dochter, en natuurlijk zijn verleden met zijn alcoholistische vader. Die 3 dingen worden in deze film op een bikkelharde manier weergeven en het is echt indrukwekkend om te zien hoe Nolte steeds meer fucked up begint te worden en zijn controle over alle zaken verliest. En dan is er ook nog die moordzaak... En natuurlijk ook het weerzien van zijn vader (schitterend neergezet door Coburn)

Affliction is zeker geen lachebekje en de depressieve koude besneeuwde sfeer weet er nog een extra draai aan te geven. Tegen het einde gaat ook echt alles mis, en de manier hoe dat word neergezet is ook aangrijpend.

En zo is Affliction een erg knap detective verhaaltje.

4,0*

Is me uitermate bevallen. Portret van een man met een niet te stoppen drang tot zelfvernietiging. Nolte speelt de sterren van de hemel en zet een sterke prestatie neer als Wade Whitehouse, zoon van een gewelddadige alcoholist, die links en rechts klust voor het dorpje waar hij woont. Tot een man tijdens een jachtpartij gedood wordt. Ongeluk? Of...? Whitehouse raakt geobsedeerd door de zaak, maar het vervreemd hem langzaamaan van de volledige gemeenschap .
Schraders film is meer een psychologisch drama dan thriller of detective. De verschillende zijverhaaltjes worden aardig uit de doeken gedaan, waardoor de film een erg solide indruk geeft en emotioneel geladen is. Tragisch verhaal, soms bevreemdend en met een dreigende sfeer van begin tot eind, een sfeer die in de eerste plaats door Nolte zelf uitgestraald wordt.

Filmvader.

Uiterst sfeervol is deze drama-thriller rond de zelfdestructieve agent Nick Nolte. Hij draagt de film met verve. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar weet de kijker meermalen op het verkeerde been te zetten. De echte kracht zit hem echter in de onderonsjes tussen Nolte en zijn filmvader James Coburn. De twee acteurs zijn de voornaamste redenen om te blijven kijken. Coburn won geheel terecht een Oscar. Willem Dafoe en Cissy Spacek zitten in bijrolletjes gevangen en weten ten gevolge minder indruk te maken.

Goed.

Het draait allemaal rond het personage van Wade Whitehouse, vertolkt door Nick Nolte. Nolte doet het prima wat meteen ook de geloofwaardigheid van het karakter ten goede komt. Wade heeft om het erg zacht uit te drukken niet allemaal onder controle. Zowel op privé- als professioneel vlak loopt wel één en ander mank. Hij wordt ook niet au sérieux genomen. Een politieman van een klein dorpje, meestal hebben die nog wel wat autoriteit of aanzien. Hij niet alvast. En met wat gebrul en getier komt hij er ook niet. Het zal aan de fles liggen ...

Zielig karakter. Krijgt nauwelijks een band met zijn dochter. Is totaal onbeholpen en weet zich niet hoe te gedragen. Tegenover niemand eigenlijk, ook niet zijn vader, vriendin of ex.

Best sfeervol wel, zo'n afgesloten vredige gemeenschap ergens in de States, waar iedereen iedereen kent. Het kabbelt wat voort. Inhoudelijk niet 100% overtuigd, maar enkele scènes waren wel meer dan prima.