I Corpi Presentano Tracce di Violenza Carnale (1973)

Sterke giallo met wederom geen gebrek aan vrouwelijk schoon.

Interessant is waarom het gegeven van sex en horror, iets wat toch wel dé standaard is in de meeste Amerikaanse horror/slasherfilms, in de Italiaanse tegenhangers wél lijken te werken.

Mij lijkt het dat er in deze films géén obnoxious suburban teenage kids rondhuppelen.

Zeg nou zelf, ik zie liever close-ups van Suzy Kendall en Edwige Fenech en andere 'Europese' schonen dan de zoveelste Hollywood tiener in haar big break.

Het acteerwerk is matig, al zijn er scenes waarin de spanning van de gezichten af te lezen is.

Er is een scene in het bos waar de moordenaar a la Michael Myers zijn prooi stalkt. Da's geen Blair Witch wat achter je aan zit, meid, dacht ik nog tijdens de film.

Het spannendst is het wanneer Suzy Kendall, die hiervoor enkel mooi heeft wezen doen, zich stil probeert te houden terwijl de moordenaar zich in de nabije omgeving manouvreert. Vergelijkbaar met de ijzige scenes uit wederom Halloween en Haute Tension.

Ondanks het gedateerde uiterlijk [Die Italiaanse jongens zien er maar grappig uit met hun kapsels] is het zeker een aanrader voor degenen die obscure titels vaak mijden.

Voor ieder wat wils: whodunnit, griezelen, vrouwelijk naakt en een hele brutale moordenaar.

Raar eigenlijk; het tijdsbeeld zou geen obstakel moeten zijn maar een atmosferische charme. Maar ja, je mist wat...

Inderdaad een fantastische film! Ik vond het eigenlijk niet zo'n probleem, al dat vrouwelijk schoon.
Er zitten een paar erg beklemmende scènes in, zoals de moord in het bos waarbij de moordenaar met een bivakmuts behoorlijk angstaanjagend over komt. Verder was de scène in het huis, als Jane 's ochtends de trap af komt ook wel creepy.
En dit keer geen ongeloofwaardige momenten waarbij tieners juist het gevaar opzoeken. Maar erg originele stukjes, zoals het moment dat Jane de sleutel uit de deur probeert te pielen (brings back some memories ). Al met al prima vermaak. Ik kijk uit naar de volgende Martino!

Een giallo die verbleekt bij het werk van Bava, Argento en Fulci. Letterlijk zelfs, want van de prachtige stilering die je van een giallo mag verwachten, is in Torso weinig te merken. De film bevat wel enkele mooi gefilmde scènes, maar over de gehele lijn zijn er dat veel te weinig om van een "mooie" film te kunnen spreken. Ook de moordsequenties missen het anders zo typerende contrast van een stijlvolle mise-en-scène en bruut geweld. Van spanning is ook al geen sprake en al zeker niet in de finale, met name door de totale afwezigheid van muziek in de laatste twintig minuten. De kracht die op zulke momenten van de beelden moet uitgaan, is dan ook gewoon niet sterk genoeg. Dat ontknopingen in gialli trouwens nogal eens onlogisch kunnen zijn, weet elke liefhebber, maar in Torso is het uiteindelijke motief wel heel erg vergezocht.

Niet zo'n bijster goede film dus, maar vanuit historisch perspectief wel interessant genoeg omdat, zoals Friac al aanhaalde, de fundamenten van de Amerikaanse slasherfilm reeds zichtbaar zijn. Elementen als de gemaskerde moordenaar, het steekwapen, gratuite naaktscènes en langgerekte stalk&slash scènes zouden enkele jaren later namelijk de ruggengraat worden van films als Halloween en Friday the 13th.

Giallo All' Italiana.

Het klinkt smakelijk, maar is dat allerminst.

Want ondanks het aardige kleurgebruik (viva RGB) en summier leuk camerawerk, houdt dit weinig stand.

Acteerprestaties om te huilen en dan helpen lelijke dubs ook niet mee. Het aardige van de 'uncut version' is dan wel weer dat de 'toegevoegde scènes' in het Italiaans zijn. Maar ook dit kan niet verbloemen dat het 'who-dun-it'-verhaaltje erg matig is. Onbedoeld komisch soms.

Het meest memorabele aan de film is de hilarische score, die te pas en te onpas opduikt. Behalve tegen het einde, hetgeen de spanning ten goede komt.

Reut is doorgaans niet smakelijk. Ook niet wanneer het wordt opgediend door halfnaakte schoonheden.

Due.

Deze Italiaanse giallo heeft een erg leuk sfeertje en een geweldige soundtrack, maar is vanwege zijn extreem amateurisme niet bepaald genietbaar. Waar de gore in dit soort film meestal uitblinkt, is het hier (net als in Martino's The Mountain of the Cannibal God) vreselijk ondermaats. Zelden moordpartijen gezien die zo nep lijken.

Het vrouwelijk schoon is gelukkig ruimschoots aanwezig, maar helaas acteren ze beroerd. De misogynie viert natuurlijk hoogtij. De vrouwelijke hoofdrolspelers worden als lustobjecten voorgesteld, er zijn er zelfs twee die elkaar wel 'ns vrijblijvend bepotelen. Niet dat dit uitgediept wordt of verdere relevantie heeft met de plot.

De ontknoping is al even lachwekkend als voorspelbaar en het eindgevecht blaakt van amateurisme. (die geluidseffecten ) Zeker geen hoogvlieger binnen het genre, maar toch vermakelijk.

Meer pure horror dan wat we normaal gesproken verwachten bij de term giallo.

Mist ook de filmische kwaliteiten van een Bava of Argento, blijft zeg maar steken op Fulci-niveau.

De moordenaar is met z'n masker en handschoenen wel een regelrechte verwijzing naar de Bava-klassieker "Blood And Black Lace".

Scoort verder wel goed in het genre sex and violence en blijft de hele tijd wel onderhoudend.

Mooie dames al had de zaag van mij wel een iets prominentere rol mogen hebben.

Niet alleen handschoenen, maar ook een masker dit keer. Ziet er spooky uit. Een verknipte killer die het op allerlei snel ontblote meisjes heeft gemunt. Het had allemaal wel wat viezer gekund qua moorden, maar wat hij direct daarna uitspookt, is, zeg maar, in het oog springend. De hele scène in het moeras is gaaf en Martino weet ook een aardig mysterie op te bouwen, maar z'n film komt pas echt tot bloei in de grote villa. Pure giallo suspense daar. Jammer dat het een beetje lomp afloopt, al heb ik me werkelijk kapot gelachen om die flashback. Zie 'm vliegen!

Mooi geschoten film met knappe dames die er, uiteraard om onduidelijke redenen, niet best vanaf komen. De kills zijn vermakelijk knullig, de humor is fout en de setting en muziek is sfeervol. De climax lijkt langdradig te gaan worden maar is dat allerminst.

Het 2e filmpje van deze regisseur die ik heb mogen aanschouwen en ik vond 'm zelf nog beter dan Lo Strano Vizio della Signora Wardh. Zeker in het laatste half uur was de spanning te snijden. Tja, en dan die mooie dames hè, die kwamen er natuurlijk weer bekaaid vanaf. Die erotische scènes mochten er trouwens ook zijn en wat het horrorverhaal betreft, dat vond ik trouwens ook best wel goed en dat terwijl dit soort filmpjes het daarvan meestal niet moeten hebben. Wel is duidelijk dat deze film in de jaren zeventig gemaakt is, als we die killings en dat nepbloed in aanschouwing nemen. Daar hoef je vandaag de dag niet meer mee aan komen zetten. Maar dat alles kan voor mij de pret niet drukken. Mij prima geamuseerd met deze Giallo.

4.0*

'Death is the keeper of secrets'

Deze film is maar een zeer matige, echter als sleazy drive-in film was er nog wel het één en ander te genieten. De film laat zich een beetje omschrijven als soft-erotiek gecombineerd met de maniak uit 'Blood and Black Lace' Al was de killer ditmaal wel gemaskerd. Het plot is eenvoudig: Een brute seriemoordenaar vermoordt studentes. En nadat hij ze heeft gewurgd speelt hij nog even met de borsten van zijn slachtoffers, om ze vervolgens te bewerken met een mes (later ook nog een zaag) Die moorden zijn niet vindingrijk maar best aardig gedaan. Echter de beste moord heeft niets van doen met de schaars geklede dames waar de psychopaat op aast. Daarom als compensatie trakteren de vrouwen ons menigmaal op ontkleed-partijtjes en eveneens is er een lesbische scene. Verder is Suzy Kendall de hoofdrolspeelster, misschien zal je haar herkennen als de vriendin van de moordverdachte in The Bird with the Crystal Plumage. PErsoonlijk vond ik Tina Aumont net iets leuker om te zien. Ach al met al bezit de film wat charme en zijn er enkele elementen die het latere Slasher-genre heeft opgepikt.

Soms best vermakelijk, maar ik viel toch ook niet echt van m'n stoel. I Corpi Presentano Tracce di Violenza Carnale is een soort van vroege slasher, waar een gemaskerde moordenaar huis houdt onder studentes. Daarnaast zit er toch een behoorlijke scheut sleaze en erotiek bij, met behoorlijk wat fraaie naakte jongedames die voorbijkomen - al loopt het met de meeste daarvan nou niet bepaald goed af. Misschien pakte ik de film ook mee op een verkeerd moment, maar ik vond de film maar een beetje slepen, vooral qua verhaal en spanning werd ik niet echt meegezogen. Af en toe wel best fraaie shots, dat zeker, al wordt dat ook weer deels tenietgedaan door af en toe wel hele beroerde effecten (iemand die van een balkon valt, en vervolgens vanuit een ander shot vijf meter ver lijkt te springen, dat soort werk). In z'n genre verder zeker niet slecht, maar helaas is het niet m'n genre.

Tja, voor mij bijna een perfecte giallo, alleen zoals alexspyforever 3 jaar geleden al beschreef heel jammer van de zwakke finale en dat de bloederige moord op de 3 vrouwen niet werd getoond. Bijzonder sfeervol, vlot tempo, wat naakt, mooie vrouwen enkele zeer geslaagde bloederige scènes en goed camerawerk. De scènes vanuit het perspectief van de killer wordt goed gebruikt en verhoogt de spanning. De eerste helft is heel sterk met een paar knappe scènes. De scène wanneer Suzy Kendall de moord op de 3 vrouwen ontdekt en opgesloten zit in haar kamer is grandioos. 7,5/10

Alle ingrediënten van een goede gaillo zijn aanwezig. Een mix van Agatha Christie, Freudiaanse analyse, sexy dames en een (voor die tijd) meer dan flinke streep gore. Tel daar dan nog de prachtige Italiaanse stadsomgeving bij. Het tempo ligt naar huidige normen redelijk laag maar toch vond ik de spanning er goed in zitten. Vooral dan in de zinderende finale. De dader is een gemaskerde psychopaat en we beleven met hem mee via pov’s. Een echte slasher (avant la lettre misschien). Sfeervol en vermakelijk. Naar het schijnt een cultfilm.

Deze matige Italiaanse Horror / Thriller film (een giallo) trok mijn aandacht tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2022 en toen heb ik hem ook gepindakaasd, maar daarna steeds links laten liggen, tot gisteravond.

Het verhaal van "Torso" is heel eenvoudig. Een brute seriemoordenaar met een muts, handschoenen en een rood / zwarte sjaal vermoordt studentes in Perugia. Nadat hij ze wurgt speelt hij nog even met de tieten van zijn slachtoffers, om ze vervolgens te bewerken met een mes. Erg normaal is dat natuurlijk niet en dus zijn de studentes die nog in leven zijn tamelijk ongerust, zoals de rijke studente Daniela (Tina Aumont), die het net heeft uitgemaakt met haar vriendje Stefano (Roberto Bisacco) en die de seriemoordenaar vermoedelijk heeft gezien vanwege de sjaal. Ze verlaat daarom op advies van haar flirtende oom, te weten Nino (Carlo Alighiero), Perugia per trein en gaat samen met twee lesbische vriendinnen, te weten Ursula (Carla Brait) en Katia (Angela Covello), naar de geïsoleerde villa op een klif van haar oom in het kleine plaatsje Tagliacozzo om tot rust te komen en om niet het volgende doelwit van de seriemoordenaar te worden. De Amerikaanse studente Jane (Suzy Kendall), die een goede band heeft met Daniela en kunstprofessor Franz (John Richardson), reist hen per auto achterna en helaas doet ook de moordenaar dat!

Kortom prima materiaal voor een Horror / Thriller film, maar dit werkje trakteert ons op lezingen over Italiaanse beeldhouwkunst, deprimerende hoeveelheden ontkleed partijen, lesbische scenes en zoveel personages die zich verdacht gedragen, dat men de seriemoordenaar bij zijn ontmaskering (wat het eigenlijk niet eens was, want de seriemoordenaar laat zich gewoon zien aan de laatste getuige) na circa 85 minuten in eerste instantie niet eens herkent.

"De dood is de beste bewaarder van geheimen"

Dat zegt de seriemoordenaar op het einde tegen de laatst overgebleven getuige Jane die hij uit de weg wil ruimen. Dat is opzicht een mooi citaat uit de film, maar "Torso" is niet minder dan een zeer matige rolprent en het is wederom een zwakke giallo van Sergio Martino. Dit is pas de tweede film die ik van hem gezien heb en ook "La Montagna del Dio Cannibale (1978)" met de mooie en bekende Ursula Andress kon me niet echt bekoren.

Ook in deze film zitten een aantal mooie vrouwen zoals bijvoorbeeld hoofdrolspeelster Suzy Kendall (met haar wit gelakte teennagels), waarvan de meeste ook naakt (voornamelijk borsten, maar soms ook billen) te zien zijn, zoals Patrizia Adiutori (het eerste slachtoffer van de seriemoordenaar) en Conchita Airoldi (het tweede slachtoffer van de seriemoordenaar). Helaas geldt dat laatste niet voor Suzy Kendall. De film opent ook min of meer gelijk met naaktheid, want na circa 20 seconden zien we al borsten (van Patrizia Adiutori) in beeld van twee vrijende vrouwen met een man, die stiekem gefotografeerd worden. Dat zijn de studentes Florence (Patrizia Adiutori) en Carol (Conchita Airoldi) die vrijen met professor Franz en die hem met de foto's chanteren. Daarna begint de film na circa drie minuten en bevinden we ons op school tijdens een lezingen over Italiaanse beeldhouwkunst, die gegeven wordt door professor Franz en waarbij Florence en Carol ook aanwezig zijn en daarbij zien we ook alle andere studenten die in het verhaal voorkomen.

Hoewel ik, zoals waarschijnlijk bekend, niet vies ben van naaktheid in films, vond ik het in deze film weinig toevoegen en had het ook niets erotisch of opwindends (de naakt zonnebadende Carla Brait en Angela Covello in de tuin van de villa werden wel nog enigszins fraai in beeld gebracht en hetzelfde geldt voor een hippiefeest, waarbij twee jongens met de borsten van Conchita Airoldi mogen spelen terwijl ze een sigaret rookt). Alleen de achterlijke dorpelingen in het kleine plaatsje vonden de vrouwen opwindend en zeggen o.a.:

"Kijk naar die dijen. Broeder, vanaf hier kunt u de bron van de Nijl zien."

Waarbij de donkere Ursula op een tractor zit en:

"Acht benen, acht tieten en vier kontjes."

Bij dat laatste geven ze onbewust een geheim prijs aan de seriemoordenaar, want deze dacht dat er maar drie studentes aanwezig waren in de villa (Jane heeft hij over het hoofd gezien)!

Boeiend, spannend of echt vermakelijk wordt het nergens en vanwege dit gebrek probeert regisseur Sergio Martino het nog te compenseren door een grote hoeveelheid borsten en gegil. Hoewel er aantal fraaie borsten te zien zijn (o.a. die van Patrizia Adiutori, Conchita Airoldi, Angela Covello en Rosaria della Femmina, de laatste speelt overigens een hoertje die het doet met professor Franz), lukt het niet om het gebrek te compenseren. Ook het scenario spreidt bijzonder weinig fantasie tentoon en bovendien is er ook nauwelijks een verhaal en kom je pas op het einde te weten (inclusief een flashback van de seriemoordenaar toen hij nog kind was en waarbij zijn broer om het leven kwam tijdens een val en waarbij een meisje met een pop betrokken is) waarom de seriemoordenaar, te weten professor Franz, de studentes vermoord heeft. Hij vindt vrouwen namelijk in het algemeen sletten en Florence (Patrizia Adiutori Patrizia Adiutori) en Carol (Conchita Airoldi) hebben hem ook gechanteerd, omdat ze wisten dat het ongeluk van zijn broer hem geestelijk ziek hebben gemaakt en hij daardoor geen normale relaties met vrouwen meer kon hebben.

De moorden zelf zijn best aardig gedaan (zeker voor die tijd) en ze zijn soms ook best grof. De meest gedenkwaardig moord heeft betrekking op een afperser, te weten een verkoper (Ernesto Colli) op een plein in Perugia die o.a. sjaals verkoopt, van de seriemoordenaar die het op gruwelijke wijze moet ontgelden. Herhaaldelijk wordt er op hem ingereden door de seriemoordenaar in een auto, totdat zijn bebloede schedel tegen een muur plakt. Naderhand zaagt hij ook vrouwelijke slachtoffers in de villa in stukken, om zich zo te ontdoen van hun lichamen. Zijn eerste slachtoffer wurgt hij overigens met zijn sjaal in een auto en zijn tweede slachtoffer wurgt hij in de modder. En naderhand steekt hij nog een gluurder, te weten schoenmaker Baloc (Enrico DiMarco), dood die hem gezien heeft terwijl hij stiekem naar de studentes in de villa aan het gluren was en waarbij Ursula en Katia lesbische seks hebben.

De meeste moorden vind ook plaats in de eerste circa 60 minuten van het verhaal en de laatste 30 minuten draaien om de ontmaskering van de moordenaar en om Jane die zich in de Villa probeert stil te houden (dat was nog een heel klein beetje spannend) voor de seriemoordenaar en die eerder door een val van de trap haar enkel verstuikt heeft en die verzorgt wordt door dokter Roberto (Luc Merenda), die de studentes eerder hebben ontmoet in de trein, die haar o.a. een kalmerend middel geeft zodat ze goed kan slappen (hierdoor hoort ze ook niet de seriemoordenaar die villa binnenkomen, die de overige drie studentes vermoordt). Hij is ook degene die haar op het einde komt redden en die de seriemoordenaar tijdens een gevecht doodt, door hem van de hoge rotsen af te gooien (net zoals dat bij zijn broer gebeurt is, maar dan tijdens een ongeluk).

Net zoals de hele film is ook de cast matig en weet eigenlijk niemand te overtuigen. Wel vond ik Suzy Kendall een mooie hoofdrolspeelster, maar helaas zien we van haar dus geen naaktheid. Al met al vond ik dit maar een saaie en matige gallio, die ik ook snel weer vergeten ben.

P.S. ik ben de honderdste stemmer, maar dat is niet positief voor de film (ik ben namelijk één van de weinige stemmers die de film een ruime onvoldoende geeft).

Punt eraf. Viel me na herziening toch behoorlijk tegen. Die 70's Giallo's doen het sowieso al niet te best bij mij. Houterige mannen in strakke pakken, hysterische vrouwen en een traag tempo is vaak wat je tegenkomt. Nou moet ik zeggen dat het tempo van Torso best oke is. Maar boeien doet het zelden.

De scène in het moeras blijft uitstekend (hoofdrol daarin voor de bloed mooie Conchita Airoldi). Nadat hun vriendin is afgeslacht besluit de rest zonder een care in the world een lang weekend naar een vakantiehuis te gaan. Daar besluiten ze de lokale bewoners maar eens het hoofd op hol te jagen met constante exhibitionisme en lesbian sex (uiteraard met het gordijntje altijd op een kier zodat de lederen handschoen dragende moordenaar mee kan gluren). Het laatste gedeelte waarin een van de slachtoffers alleen in huis is met de moordenaar en er een kat en muis spel ontstaat blijft veruit het beste gedeelte van de film en is op momenten zeer spannend.

Maar verder interesseert het toch te weinig en zijn de characters te niets zeggend.