The Indian Runner (1991)

Heel mooie film over een broer die alles wil doen voor zijn andere broer. David Morse en vooral Viggo Mortenson zijn fantastisch als die beide broers en dat maakt dan ook de hele film. Verder valt er ook niet zo heel veel te melden.

Het verhaal is oerdegelijk en indrukwekkend maar ook weinig verassend. Visueel laat Penn in zijn latere films ook meer zien dus perfect is dit allemaal niet. Toch doen deze minpunten weinig af aan de kwaliteit van de film. The Indian Runner is kortom een indrukwekkende film met een geweldige cast.

kleine 4*

Now ever since we were young kids it's been the same come down, I get a call over the radio Franky's in trouble downtown

Sean Penns debuutfilm is een verfilming van Bruce Springsteens « Highway Patrolmen »,

Indian Runner is niet altijd een leuke film, doch de toon wordt ook nooit zwaarmoedig. Het gaat hier voornamelijk over de familiale band tussen de twee broers. De één, gespeeld door David Morse, die een verantwoordelijke huisvader en een graag geziene politie-agent is. De ander, gespeeld door Viggo Mortensen, is een vechtlustige jongeman zonder enige verantwoordelijkheidszin, die doet wat hij wil en geen richting kan geven aan zijn leven. In enkele scènes wordt uitgelegd dat zijn gedrag buiten zijn wil ligt. Zijn woedes zijn een roes, waarin hij de controle over zichzelf verliest. Nochtans ziet men ook nu en dan de zachtere zijde van dit complex personage. Zijn oprechte liefde voor Doroty en zijn broer, en ook van zijn ouders. Een liefde die hij in zichzelf verdrongen heeft, omdat hij altijd dacht dat zijn ouders meer van Joe hielden dan van hem

De film is bij vlagen emotioneel, al werd ik er nooit ten volle door getroffen en dat is een beetje jammer. Ik begreep de personages, maar voelde niet echt mee met hen. Mortensen zet een interessante rol neer, stukken interessanter dan Morse, omdat Frank zo'n complex personage is. Ook de jonge Patricia Arquette als Doroty speelt een opgemerkt figuur, als een opstandig meisje dat nog niet goed weet wat ze wil in het leven, maar er door haar aanbidding voor Frank, wel voor wil gaan. Zelfs wanneer hij haar beledigt blijft ze het allemaal aanvaarden. De inmiddels overleden acteur Charles Bronson, gekend uit tientallen westerns en harde actiefilms, speelt één van zijn gevoeligste rollen ooit als de vader van de jongens, die vernietigd en vereenzaamd achterblijft wanneer zijn vrouw overlijdt .

Naast het onnoemelijke verdriet dat Frank zijn familie aandoet, komt dezelfde boodschap steeds terug. Je broer vergeef je altijd, wat hij ook gedaan heeft. Het blijft je broer. Een interessant regiedebuut voor Penn, die aantoont dat hij diep nadenkt over het leven. Herkende hij zichzelf misschien niet een beetje in Frank?

Redelijk wisselvallige prent in mijn ogen. Moeilijk te beoordelen ook. Vond het einde namelijk erg mooi. En dan I Shall Be Released van The Band er meteen achteraan... Pakte me wel.

Wat er aan vooraf ging, wist me evenwel niet volledig te overtuigen. Zo zijn sommige rollen me een tikkeltje aan de karikaturale kant (Patricia Arquette, Dennis Hopper en de vaak bejubelde Viggo Mortensen). Ook op visueel vlak verslikt Penn zich al eens, waardoor The Indian Runner bij momenten een beetje knullig lijkt.

Daar staat wel aardig wat goeds tegenover, met een typisch Amerikaanse sfeer die, gevoed door de soundtrack en de gelouterde voice-over, een melancholisch gevoel oproept.

Samengevat een bijzondere film die jammer genoeg niet altijd even boeiend is. Nochtans is Penns talent als regisseur hier al duidelijk aanwezig. Twijfel tussen 2,5 en 3*

Matig.

Op papier heeft The Indian Runner alles om te slagen, maar het verhaal blijft heel de speelduur lang te vlak. Frank is een getraumatiseerde kluutzak en broer Joe probeert tot hem door te dringen, evenwel zonder succes. Hoewel het einde het enige juiste is, kon het me verdomd weinig boeien. Het herhalende karakter doet de film de das om.

Ook de cast stelt me een beetje teleur. Dat Charles Bronson me niet wist te raken, had ik enigszins verwacht, maar David Morse en vooral Viggo Mortensen moeten beter kunnen. Beide heren vind ik hier enorm vlak: Morse is saai en ik geloofde zijn pijn amper, Mortensen is vooral luidruchtig zonder indruk te maken.

Sean Penn heeft met zijn latere films bewezen een deftig regisseur te zijn, maar dit debuut kan ik niet echt succesvol noemen. De beoogde emotionele impact ontbreekt. Grootste schuldige daarvan lijkt me - naast de hoofdcast - de te lange speelduur.

Krappe 2,5

Redelijke film over een politie-agent wiens broer terugkeert van de oorlog. Wat traag en vooral vanwege de lengte nogal langdradig. De relatie tussen de twee broers is prima uitgewerkt en de hele finale en vooral de scene in de bar vormt het beste gedeelte van de film. Een uitstekende cast waarbij de sterkste rol is weggelegd voor Viggo Mortensen.

Nog even met dit familie drama aan de slag terwijl ik bij aanschaf toch eigenlijk meer misdaad of maffia verwachtte, maar dat is niet iets dat uit hoeft te maken met een regisseur als Penn en een dergelijke cast. Dus draaien maar.

Het verhaal draait in ieder geval om de broers Frank en Joe die beide hun pad bewandelen, verschillen van karakter en in andere levensfases zitten. Fijn is in eerste instantie het gevoel van nostalgie als Frank uit Vietnam terugekeert is maar ook het rusteloze karakter van Frank blijkt buiten wat Vietnam van hem gemaakt heeft. De aantrek/afstoot reactie binnen de familie en met name rond Frank is iets dat als een rode draad gevolg wordt met verbetering, verslechtering en soms dramatische gebeurtenissen. Sterk is de behoorlijke cast en bij tijd en wijlen de chemie tussen de beide acteurs Morse en Mortensen waar vooral de laatste helemaal op zijn plek lijkt in zijn rol.

Key lijkt toch de eerder genoemde nostalgie met flashbacks en het beeld van onbezorgd kind zijn waar de ellende en echte onzekerheid pas begint bij volwassenheid. Ieder heeft zijn struggles en issues waar Frank toch twijfelt aan alles en de zin van het leven. Daarnaast blijkt ieder huisje zijn kruisje maar weer te hebben betreffende geluk en rampspoed en houdt 'houden van' ook loslaten in. En daarmee beschikt The Indian Runner over heel wat zou je zeggen en kan de film rekenen op een mooi tijdsbeeld en goed acteerwerk.

Maar een homerun is dit toch allemaal verre van want het gebeurt mij toch allemaal in te laag tempo terwijl het allemaal al niet bepaald spannend is. Bovendien mis ik toch net wat binding met de karakters en het verhaal en mis ik in de kroegscene bijvoorbeeld een knokpartij tussen Frank en Joe die de boel net iets meer op scherp had kunnen zetten. Eindoordeel is dan ook degelijk en een ongetwijfeld zit er een goed idee achter en is Arquette adorable zoals altijd maar mist de film toch net die extra prikkel die hem naar een hoger niveau tilt.