Slugs, Muerte Viscosa (1988)

Lekker goor filmpje af en toe, maar op een paar leuke bloederige scènes na vond ik het maar een saaie bedoening.

Het verhaaltje was erg dun, maar het idee van vleesetende naaktslakken werd nog redelijk geloofwaardig overgebracht. Die naaktslakken zien er echt heel erg smerig uit. Ik wist niet dat die dingen zo vlug konden bewegen, en dat die dingen bijten wist ik al helemaal niet Leuk effect trouwens. De exploderende lichamen (?!) waren daarnaast ook lekker goor.

Maar er waren gewoon niet genoeg van deze scènes om het de hele tijd boeiend te houden. Veel gepraat, gore scène, meer gepraat. Sommige personages waren ook totaal overbodig, met name de tieners. Oké, twee van hen kwamen aan een lekker goor eind, maar de rest had geen enkele rol van betekenis.

Wat ik trouwens wel bizar vond was de scène waarin een meisje vlak na elkaar aangerand en bijna verkracht wordt om daarna prooi te vallen aan de hongerige naaktslakken. En beide klootzakken komen er nog mee weg ook. Een beetje poetic justice was zeker in deze film wel op zijn plaats geweest, maar dat bleef helaas uit.

De film heeft dus een paar mooie gore scènes en een explosief einde, maar wist me te weinig te boeien. Squirm vond ik wat dat betreft beter geslaagd.

In de herziening!

Stadje wordt overspoeld door gemuteerde vleesetende slakken (die bovendien een soort van kanarie-achtig geluid voortbrengen).

Fantastiche gore-scenes afgewisseld met wat wanhopig bij de instanties aankloppende health-inspector.

Doet wat denken aan de nog betere film Squirm (met pieren) maar toch wel bovengemiddelde horor uit het VHS-tijdperk.

Naaktslakken, het doet mij denken aan vroeger. Ik weet nog wel dat een goede 11/12 jaar geleden eens mijn toen nieuwe buurmeisje moord en brand schreeuwde nadat ze in het donker op een naaktslak had getrapt. Toen kon ik er al om lachen en nu met het kijken van deze film nog steeds. Persoonlijk heb ik nooit kunnen snappen wat men nou zo angstaanjagend vind aan naaktslakken. Goed, ze zijn wat slijmerig, maar maakt ze dat gevaarlijk of eng? Volgens deze film wel, waarin we te maken hebben met naaktslakken die door genetische modificatie vlees zijn gaan eten.

Dit heeft wel een aantal lekker ranzige/gore scenes tot gevolg, maar verder heeft de film maar weinig te bieden. Qua acteerwerk stelt het niet veel voor en verhaaltechnisch heeft het ook maar weinig te bieden.

Geinig voor de liefhebbers van jaren '80 cheese, maar meer ook niet.

Zoals met vele Italiaanse en Spaanse regisseurs het geval was, is ook Piquer bizar ondergewaardeerd. Mil Gritos Tiene la Noche (1982) is een absoluut meesterwerk en deze Slugs is een cultclassic van jewelste. En het is duidelijk te zien waarom. Enerzijds is de film wat klungelig door de matige acteursregie (het lukt health inspector Michael Garfield maar niet om serieus te kijken) --en de mengelmoes van Spaanse en Engelstalige vakmensen maakt het niet bepaald makkelijker--, maar wat betreft special effects en de manier waarop Piquer daar omheen werkt is er juist sprake van een absolute meester in het genre. Carlo de Marchis (sfx artist) merkt dat terecht op in een interview. Wiens werk overigens fenomenaal is! Won terecht een Goya voor de dynamische gore-pieces in deze Slugs.

De film toont precies dat wat de titel ook al exact aangeef slakken, naakt-slakken om precies te zijn. We bevinden ons in een Amerikaans stadje. Zomaar een willekeurig stadje alwaar de mensen blij en gelukkig met elkaar samenleven. Die schilderachtige gelukzaligheid wordt aan stukken geslagen wanneer gedeeltelijke opgegeten lichamen beginnen op te duiken. Natuurlijk komt één persoon achter de oorzaak: Boosaardige gemuteerde vleesetende naaktslakken! En al snel wordt dan ook de gehele stad geterroriseerd door die beestjes. Een beetje onnozel misschien want hoeveel kan je te vrezen hebben van slakken? Als je echter elke logica los laat, het matige acteerwerk en verschrikkelijk dub van sommige Spaanse acteurs voor lief neemt, is deze film toch wel een pareltje. Dit komt door de gore, Super-gore! Een beetje zoals de gore uit de 80's Italiaanse horrorfilms. Waarbij het zaakje dan compleet wordt gemaakt met lekkere glibber-partijen op de slijmerige slakken. En natuurlijk eindig het allemaal met een grote BOEM! Hoe dan ook, "Slugs" is op sommige momenten een lekkere ranzige horrorfilm die zichzelf , afgezien van één (rare) scène, gelukkig niet zo heel serieus neemt. De film is vooral veel pret, misschien iets te ondraaglijk als het om het acteerwerk gaat maar over het algemeen erg leuk is om naar te kijken.

Door de vele tientallen jaren van het filmbestaan heen kregen we al met tal van verschillende beesten te maken die maar wat graag de mensheid wilden uitroeien. Spinnen, vogels, slangen, piranha's, apen, schapen, haaien, leeuwen, wolven, zwijnen, beren, vleermuizen, bijen, mieren, wormen en ratten. Begin jaren tachtig bracht Shaun Hutson het boek Slugs uit. J.P. Simón wist het meteen: een horrorfilm over naaktslakken hebben we nog niet, dat wordt scoren!

Hoe gek het ook klinkt, deze film gaat inderdaad over vleesetende naaktslakken. Dat beest dat er vier dagen over doet om van je achterdeur naar je moestuintje te kruipen om vervolgens in vijf uur je complete groentevoorraad op te vreten. Dat vreten zit in Slugs wel goed. Geef een slak een flinke set tanden en een lust voor mensenvlees en je hebt een goede killeranimal. De slakken zijn lekker slijmerig en ingevet met olie wat een nog glibberiger effect veroorzaakt. Ze maken een schmutzig geluid en maken vooral op erg bloederige wijze hun slachtoffers. De make-up is lekker overdreven, maar knap gemaakt. De scene met het seksende koppel was toch wel het beste, gevolgd door die in het restaurant.

Maar om terug te komen over het in vier dagen kruipen van je achterdeur naar je moestuin: slakken zijn traag. Daarom is het in eigenlijk ook waanzin om ze te laten schitteren in een horrorfilm want jagen kunnen ze niet. De personages reageren dan wel met afgrijzen, maar vluchten hoeven ze nooit. En dat maakt de film amper spannend.

Waar ook deze film mee kampt, net als vele soortgenoten, is een matige cast. Er is gebruik gemaakt van Amerikaanse én Spaanse acteurs die vervolgens gedubd zijn. Het ziet er qua lipsync soms knullig uit, en dat wordt uitvergroot door het matige acteerwerk. Daarbij missen de personages smoelwerk. Ik weet nu al geen enkele naam meer. De scenes waarin de slakken ontbreken zijn dan ook een stuk saaier.

Toch een voldoende omdat Simón van ogenschijnlijk onschuldige beesten toch geslaagde moordenaars maakt. Samen met de bloederige make-up weet het nog meer te overtuigen. Spannend is de film echter niet, de cast is ondermaats en het einde is wel erg cliché en makkelijk.

De meeste enge beesten zijn al wel eens gepasseerd in een film. De meeste heb ik ook wel voorbij zien komen, denk ik. Een naaktslak zat daar nog niet bij. Nu dus wel. Een naaktslak vind ik persoonlijk trouwens niet eng. Na het zien van de film kan ik zeggen dat de individuele naaktslak mij nog steeds geen angst aanjaagt. Een hele kudde daarentegen wekt nu wel enige weerzin op.

De regisseur slaagt erin om de slakken dusdanig te presenteren dat kijken zonder een gevoel van afschuw nauwelijks mogelijk is. Van een kudde zwarte slijmerigheid en slippende viezigheid raak je toch wat uit balans. Het closeup gekrioel gecombineerd met soppige geluiden doet toch wat. Eng zijn ze nu niet direct, maar vies en onappetijtelijk absoluut.

Het verhaal stelt niet veel voor. Een verzameling losse scènes waarin de kudde zich stort op vervelende slachtoffers. De aanvallen gaan gepaard met fijne sfx waarin gore en bloed floreren. Door deze interessante scènes heen beweegt zich steeds een opgewonden inspecteur die de wereld kond wil doen van het gevaar dat een kudde naaktslakken vertegenwoordigt. Hij wordt niet geloofd en vangt overal bot. Wel vermakelijk, maar tegelijkertijd erg simpel. Ondertussen doen de slakken hun ding. En dat is in het kort het povere verhaal.

De film heeft vaart en dat is maar goed ook, want zo is het mogelijk om niet te veel stil te staan bij vervelende personages, niet terzake doende scènes en het onlogische verhaal. De vaart en de indrukwekkende sfx zorgen voor lichte verteerbaarheid en goedwillende beschouwing.

Vermakelijke onzin, vooral door de bespottelijke premisse met vleesetende naaktslakken en de enorme gore die die kleine trage rotzakjes veroorzaken. Voor mensen die het niet zo hebben op deze slijmerige beesten valt er al genoeg te gruwelen, want geregeld worden shots getoond van talloze naaktslakken met daaronder lekker dik aangezette slijmgeluiden. Maar als de bijtgrage reepjes slijm in actie komen wordt het nog ranziger. Iedereen is de dupe, van hoge piefen tot seksende tieners. Zelfs als er een naaktslak in je sla zat, komt ie er tijdens een zakenlunch weer uit. Die onsmakelijke sequentie is overigens één van de hoogtepunten, samen met de scène rondom het vrijende stelletje. Qua script volgt Slugs geheel het Jaws-stramien; onze held probeert de autoriteiten van een klein stadje te overtuigen van het probleem, maar ze willen het niet geloven (wat ik me in deze situatie ook wel kan voorstellen), dus schakelt hij twee experts in en gaat op slakkenjacht. Slugs: The Movie is sympathieke onzinnige pulp van nipt 80 minuten. De slechte dubbing maakt het eigenlijk stiekem nog leuker.

3 sterren.

Heel vermakelijk en over the top. Uitbundige bloedfonteinen uit lichaamsdelen na een beet van zo'n slak. Er komt een glimp van een slak in de film voor waarbij je het vlijmscherpe gebitje van zo'n weekdier even te zien krijgt. Walgelijk idee dat je hele huiskamer, keuken of slaapkamer krioelt van de slakken... Als je er dan ook in uitglijdt en er tussen komt liggen….

Mwa.

Slugs is een film die ik toevallig een keertje kon meepakken. Ik had op voorhand al niets bijzonders verwacht, en dat was het dan ook niet. Meerdere keren tijdens het kijken naar deze film heb ik aan The Blob gedacht, terwijl het concept er helemaal niet op lijkt. De opzet doet er echter vaak aan denken, en dat maakt Slugs mogelijk net een tikkie interessanter.

Echt goed is het helaas niet, en binnen de film zit dan ook het nodige slechte acteerwerk. Jammer dat zelfs de films die iets groter lijken uit de 80s geen enkele goede rol kunnen neerzetten. Ook deze film kent geen enkel sterk personage, en dat is jammer gezien Slugs een boekverfilming is. Dan zou je eigenlijk juist betere personages moeten hebben, maar ach.

Visueel is deze film wel aardig te noemen, vooral de horrorscenes scoren goed. De gore is strak in beeld gebracht en ook opvallend confronterend. Er zitten genoeg nare scenes in deze film en dat maakt het allemaal wel kijkbaar. Echt extreem is het nergens, maar aan smerigheid zeker geen gebrek. Dat is uiteraard fijn, want dat kunnen dit soort films gebruiken.

Verder is het niet erg knap geschoten en kabbelt de film wat voort. Het begin weet dankzij wat absurde humor nog wel te vermaken, maar richting de finale schiet de verveling er langzaam maar zeker in. Jammer, want dit soort films moeten juist ten alle tijden vlot zijn. Slugs verliest na een tijdje zijn kracht, en kruipt dan net zo langzaam verder als de slakken die de hoofdrol spelen.

Niet slecht, ik heb zeker plezier gehad met een deel van de film en de effecten zien er goed uit. Het concept is absurd, maar een absurd concept kan deze film niet redden van een nipte onvoldoende. Ik raakte uiteindelijk gewoon iets te verveeld. Als de film zijn vlotheid er de hele speelduur in kon houden, had het absoluut die 3,0* gehad, maar nu niet.

Slugs is één van die vele films uit het horrorgenre met een dier in een horrorversie. Er zijn voor de hand liggende redenen meer films met haaien of krokodillen dan slakken. Een topfilm moet je dan ook niet verwachten. Maar langs de andere kant krijg je wel meer dan je zou hopen bij een film over killer-slakken.

Het is duidelijk een B-film. Deels Spaans (sommige acteurs zijn gedubd) en deels Amerikaans. Klein budget en voor de meeste acteurs is deze film het beste uit hun repertoire. De uitzondering van de cast is wel Frank Braña in een bijrol hier, die in de jaren '60 figureerde in de grootste westernfilms (The Good, The Bad & The Ugly, Once Upon a Time in The West, A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More, ...). Benieuwd waar hij het meest trots op was.

Slugs kon rekenen op een Goya Award (jawel!) voor special effects. Niet dat het naast de grote films kan staan, maar de film slaagt er toch in om de horror met nodige harde scènes in beeld te brengen. Beter dan je zou verwachten, maar een topfilm is het niet natuurlijk.

Slugs is een perfecte film om op de achtergrond af te spelen wanneer je aan het koken, strijken of poetsen bent. Het is erg voorspelbaar allemaal maar gelukkig zijn de moordende slakken ranzig genoeg om je interesse te behouden. De personages zijn inwisselbaar en het plot is niet echt om naar huis te schrijven. Toch is het charmant genoeg en zitten er een paar scènes in die 16-jarige ik supercool had gevonden.

2,5*