Der Fan (1982)

Behoorlijk zwakke film. Zelfs het shockerende, waar ik de hele film lang op bleef wachten, viel tegen. Heb de gedubte versie gezien en die was echt om te huilen zo slecht. En dan die "R"....haha. Af en toe nog wel grappig maar die muziek van hem begon na een tijdje echt mn strot uit te komen. Wat dan overblijft is een aantal mooie shots tegen het eind en de mooie Nosbush. Fikse tegenvaller.

1,5*

Een horrorfilm? Dacht het niet... eerder een thriller. Maar ja, IMDB zal wel gelijk hebben.

Trance is een interessante film, die laat zien waartoe een groupie in staat is. Simone is zo geobsedeerd door R, dat ze haar privéleven en haar school langszaam laat schieten. Haar besluit om naar R toe te gaan en met hem haar leven te delen is de laatste druppel, want wat ze daarna doet is behoorlijk radicaal.

Désirée Nosbusch doet het goed als verknipte fan en ook het camerawerk is goed. De muziek van Rheingold is, naast soms iets te herhalend, erg lekker (als je van Neue Deutsche Welle houdt).

3,5*

Sterke film over een meisje die een ziekelijke fascinatie heeft voor een popzanger "R". Wat begint als iets vrij onschuldig eindigt in iets gruwelijks.

De film heeft wat te lijden onder het trage tempo en de wat theatrale vertolkingen, maar de laatste 20 minuten zijn prachtig, mede dankzij de muziek van Rheingold.

Onbekend maakt onbemind?! Vergeten maar best interessant cult-filmpje.

Wellicht vooral voor de liefhebbers van 80's New Wave en het Duitse subgenre Neue Deutsche Welle.

Het verbaasde me enigszins dat deze film zo weinig besproken is. Ik heb hem vroeger al eens gezien (waarschijnlijk op video) en een tijdje geleden kreeg ik bij toeval kans op een herziening.

De film is traag, enigszins poëtisch en simpel maar creatief geschoten. Ondersteund door muziek van het cultbandje "Drieklangsdimensionen" Rheingold, waarvan de soundtrack nogal overdadig aanwezig is. Ik vond het zelf wel leuk en sfeerverhogend, maar kan me voorstellen dat het anderen op hun nerven kan werken.

De climax is best sterk maar stelt naar huidige maatstaven weinig voor. 6.5/10*

Is de film the fan hierop gebasseerd?

Goede vraag. Dat vroeg ik me ook af.

Verhaal is iig anders, maar het zou wel een inspiratiebron 'kunnen' zijn.

Geen gemakkelijke film om naar te kijken. Heeft niets met horror te maken, is ook geen thriller, maar een psychologisch drama. Goed in elkaar gezet, met een passende score van Rheingold (al ging die me knap irriteren) en geheel gedragen door Désirée Nosbusch met haar killerbody.

Is ook geen voorbeeld van de obsessieve fan, al lijkt het daar op. Dit gaat veel verder. Dit meisje spoort niet, en dat zie je vrijwel meteen. Van het zelfde psychologische hout gesneden als een stalker. Ouders en school hebben natuurlijks niks in de gaten. Maar ja, de film is 35 jaar oud, wisten ze toen veel.

Désirée Nosbusch speelt hier de rol van haar leven, en is op alle momenten geloofwaardig. Minpunten zijn er ook. Ik vond de film erg traag. In het eerste uur gebeurt er niet veel. Pas in het laatste half uur ontvouwt zich het drama. Die Bodo Steiger als 'R' bakt er helemaal niets van. Een houten klaas zonder enige uitstraling. Maar wat ik ook vreemd vond: in het eerst uur krijgen we nog wel enig inzicht in de denkwereld van het meisje door dagboekaantekeningen en een voice over. In het laatste deel ontbreekt dat volkomen en daar is het meer dan nodig. Want de gebeurtenissen aan het slot volgen niet automatisch voort uit het eerste deel van de film. Kortom haar motieven zijn dan niet meer zo duidelijk.

Mag allemaal zo zijn, het laatste half uur loopt Desiree is haar blootje en dat is geen straf om naar te kijken. Jammer dat haar eerste film 'Nach Mitternacht' nergens te vinden is en dat ze hierna niet echt een interessante filmcarrière heeft opgebouwd.

De film staat te boek als horror. Dit eenduidige horrorlabel is incorrect. De film is vooral een psychologisch drama waarin een tienermeisje dat lijdt aan een obsessieve bewondering voor een popzanger, haar fantasie uitleeft en daarmee de grenzen van het betamelijke en het gangbare overschrijdt. Dat gebeurt met wat horror. Dat wel.

Op zich is het filmthema interessant, ware het niet dat het obsessieve aspect tamelijk vet is aangezet. Er zijn veel trage scènes die het irreële gedrag van het hoofdpersonage nog eens extra accentueren. Wat mij betreft is het onnodige overdaad. In plaats dat de psychologische laag daarmee wordt verdiept en de verbeelding van de kijker aan het werk wordt gezet, verwordt de obsessie tot een voorgekauwde boodschap die zonder veel weerstand door je strot glijdt en juist daarom weerstand oproept. Het psychologische drama is er niet mee gediend. Te opgelegd. Te simpel. Te overdadig.

In de film wordt opvallend weinig gesproken. De film geeft de belevingswereld weer van de obsessieve tiener (wondermooi gespeeld door Desiree Nosbusch) en behalve haar stem waarmee zij gesprekken met zichzelf voert en dagboekfragmenten voorleest, is er opvallend weinig dialoog en stemgeluid te horen. Interactie met de buitenwereld is er amper. De keren dat Nosbusch toch in contact treedt met de echte wereld voelen meteen ongemakkelijk. Die getuigen op een intense manier van haar onwil en onmacht om uit haar eigen wereldje te stappen. Interacties met ouders, klasgenoten of willekeurige passanten die noodgedwongen moeten plaatsvinden ervaart zij merkbaar als storend en bemoeizuchtig. Dat intense gevoel van afschuw komt in de film goed over. Ik werd er zelf ook een beetje ongemakkelijk van.

Goed spel van Nosbusch. Onzeker met passende houterige motoriek maar zeer gedreven, beweegt zij zich door het beeld. Uiterlijk zit het wel goed met die tienerobsessie.

Innerlijk wat minder. Een seks scène vormt de uitzondering. Tijdens die scène zien we haar hele personage opeens tot leven komen. Koel, mechanisch, controlerend en bijna gedistantieerd van het gebeuren maar op een bepaalde manier ook gretig, leeft zij haar obsessie uit. Die scène laat wèl precies de ernst, de kilte, het dwangmatige, het wanhopige en vooral de treurnis zien achter de psychische aandoening, die de film er in andere scènes op dramatische wijze vergeefs probeert in te pompen.

Meer van dergelijke scènes hadden waarschijnlijk een bijzonder goede film opgeleverd.

Hier heet het niet Toppop, maar Top - Pop! Iss das, Ad Visser!

't Is geen perfecte film, regelmatig een tikkeltje amateuristisch zelfs, maar met zoveel passie (bij gebrek aan een beter woord) gemaakt dat dat niets uitmaakt.
Het is lange tijd arthouse / drama, gaat dan over in een soort van softporn en eindigt in een vreemde sci-fi horror.
Over wat het wil vertellen: ik heb gespiekt en de extra's op de blu-ray bekeken! Let in elk geval goed op de details en je kunt het er zo misschien wel uithalen...

Bij deze 2e kijkbeurt moest ik regelmatig denken aan 'Christiane F.' (onlangs nog gezien, dus dat hielp waarschijnlijk mee), die net even eerder uitkwam. Geen idee of de maker die ook al gezien had. En dit is wel even wat anders, voordat ik met deze link de verkeerde verwachtingen wek!

Prachtige film, verplichte kost voor de liefhebbers van de buitenbeentjes!

Désirée Nosbusch.

is deze film is nergens te koop of te zien?

mikey - ik heb de Mondo Macabro blu ray (+dvd) kunnen bemachtigen. Geen idee of die nog ergens (voor een mooi prijsje) te vinden is...

Out of stock

Niet op ebay. Maar wel prijzig, wat ik zag...

mikey, op Amazon.com nog wel in stock. Maar als er dan nog een piemelraket de ruimte in gaat is het jouw schuld.

Vreselijk.

Hier was ik met een grote boog omheen gelopen in een normaal leven, maar een filmevenement waarin deze film me werd aangeraden gooide roet in het eten. Ik snap ook niet waarom diegene dacht dat dit een goede film voor me was. Der Fan vormt namelijk eigenlijk alles wat ik niet zoek binnen een film.

Om te beginnen met het acteerwerk van de jonge Nosbusch, want mijn hemel wat gebeurt er toch. Ik snap best dat kinderen nog niet over de ervaring beschikken om dit soort rollen tot een goed einde te brengen, maar toch vond ik dit wel een hele levenloze en gemaakte prestatie. Geen enkel dialoog of beweging komt overtuigend uit de keelpijp van Nosbusch. Ellendig om dus een hele film lang tegenaan te kijken.

Dan volgt nog het visuele aspect van de film, waar ik ook helemaal niks mee kon. Buiten wat mooie architectuur links en rechts (waarvan ik betwijfel of regisseur Schmidt dat echt heeft opgebouwd, het lijkt meer gevonden gte zijn) heeft Der Fan een ontzettend kale look. Het camerawerk doet niets interessants en elke scene voelt leeg en onbenut aan. Zelfs geen apart standpunt of beweging. Niets.

Ik wist van tevoren al dat dit moeilijk een horrorfilm te noemen was, maar op de genres die het dan wel moet voorstellen kan het niets. Het raakt nergens, sleept nergens mee en weet ook nergens een dreiging of spanning uit te halen. De meest interessante sequentie van de film is eigenlijk de reis naar het concert, en dan bedenk ik bij mezelf eigenlijk of dat nou wel de bedoeling was.

Het meest voor de hand liggende antwoord daarop is nee, want het lijkt me dat de film moest scoren met de finale, waar ik me alleen maar aan kon irriteren. De perverse beelden breken ontzetten door, maar waar ik helemaal niets mee kon was de ontzettend trage manier waarmee alles wordt gebracht. Zelfs de bewegingen van de acteurs zijn traag. Choquerend zal het wel zijn geweest, maar ik vond vooral dat het allemaal wel op mocht schieten. Door zoveel focus te geven op de moord die helaas praktisch gezien tegenvalt bereikt de film het tegenovergestelde effect voor wat het in gedachte had. Het effect glipt namelijk compleet weg.

Ik vond het een extreem vermoeiende film, waar ik moeizaam doorheen kwam. Het acteerwerk is slecht, het schrijfwerk ondermaats (het gaat haar wel heel makkelijk af om naar die artiest te gaan) en de finale te traag om effectief te zijn. Een film die schokkend en uniek moest zijn, is een rommeltje geworden waar ik van schrik. Schmidt slaagt er op geen enkel moment in iets nieuws te presenteren. Leuke locaties en een aantal scenes die de film interessant maken, verder op elk gebied wat mij betreft absoluut catastrofaal.

Aardige film over een tienermeisje die helemaal idolaat is van een popzanger en hem vele brieven schrijft. Op zich begint de film prima, maar het is wel iets te veel opbouw en nogal traag gebracht allemaal. De finale is wel de moeite waard, maar het echte shock-effect blijft achterwege. Zeker vanwege de muziek duidelijk een product van zijn tijd. Toch weet het hoofdpersonage wel te boeien en daarom nog net 3.0 sterren.

Toch wel een ontgoocheld filmpje gezien de positieve recensies en de cultstatus van deze film. Het verhaal komt wel zeer traag op gang en heeft buiten Désirée Nosbusch, een naargeestige sound en wat dramatiek weinig te bieden. Het wordt allemaal heel sober gebracht met weinig of geen aandacht voor spanning, settings of karaktereigenschappen. Naar een klein uurtje komt er wat pit in de film door wat seks en moord, maar ook hier weet de regisseur de kijker niet te raken. Vreemd filmpje waarbij de verwachtingen een stuk hoger lagen. 4/10