Someone's Watching Me! (1978)

Kwa verhaal niets nieuws onder de zon en behoorlijk schatplichtig aan Hitchcock's Rear Window, maar verschrikkelijk spannend. Er wordt behoorlijk geacteerd en de regie is uitstekend. Jammer dat de film niet de gebruikelijke visuele flair heeft van een Carpenter-film, alhoewel het er voor een tv-produkt goed uitziet.

Veel reden tot yes! geroep is er anders niet.

Nogal duf out-of-the-box werkje waar het tempo zowel de eyecatcher als de dooddoener is.

Film wordt sterk opgebouwd waardoor de spanning redelijk blijft hangen. Er hangt inderdaad een Rear Window waasje over de film maar Carpenter's benadering is toch duidelijk meer die van een horrorfilm.

Anderzijds helpt het saaie uitgangspunt niet bij de opbouw, waardoor de film echt nooit interessant weet te worden, laat staan echt eng of spannend.

Ziet er verder erg doorsnee uit en hoewel de film niet echt lang duurt blijft hij nogal aanslepen.

Beetje bandwerk, gelukkig nog redelijk goed opgebouwd, anders was het een complete flop.

1.5*

Leuk om eens gezien te hebben maar niet echt een film die bij het oeuvre van Carpenter past. Dit is duidelijk 'in opdracht van' gemaakt. Voor wat het is heb ik me prima kunnen vermaken. Lekker 70's sfeertje en sporadisch een spannend moment. Leuk uncle Leo uit Seinfeld te zien by the way .

3*

Goed. Wat mij betreft een van Carpenter's beste. Goed uitgewerkt, spannend van begin tot eind en prima in beeld gebracht. 7.5/10*

Jammer dat je op wat inventief camerawerk op het einde van de film verder naar een identiteitsloze film zit te kijken. Waar normaal de muziek van Carpenter door je huid heen snijdt is dat hier vervangen door het standaard thriller riedeltje uit de jaren 50. Hierdoor heb je nergens het gevoel dat je naar een originele film zit te kijken. Al blijft het verder door de setting prima uit te zitten.

2,5*

Gisteren herzien en ik moet zeggen de film heeft nog steeds niets aan impact verloren , heerlijke eind jaren '70 setting en dito sfeer. De scene in het washok is nog steeds geniaal.

Sterke thriller van Carpenter die met deze film aardig in de buurt komt van Hitchcock en De Palma. Centrale thema is voyeurisme: de nogal mannelijk ogende Leigh (Carpenter heeft altijd een vreemde smaak gehad wat vrouwen betreft) wordt bespied, gestalkt en geterroriseerd door hijgtelefoontjes. De uitwerking is behoorlijk. Het tempo ligt aanvankelijk aan de lage kant, maar dat wordt in de laatste akte ruimschoots goed gemaakt. Ook knap hoe Carpenter slim gebruik maakt van de claustrofobische interieurs van het flatgebouw, zodat de dreiging ondanks vol daglicht sterk voelbaar is. De muziek doet denken aan de suspensefilms van Hitchcock, zo ook het gebruik van de telescoop als onderdeel van stalking en psychologische terreur. De locatie - een luxueuze flat - heeft dan weer veel weg van De Palma (Sisters, Body Double). De spannendste scènes zijn die in het washok en de finale. Erg fijn genrefilmpje met andere woorden dat perfect in het rijtje van klassiekers als When a Stranger Calls en Dressed to Kill past, maar de allerbeste films in dit subgenre blijven nog altijd Eyes of a Stranger en Peeping Tom.

Behoorlijk fijne thriller, die zowel aan Rear Window, als aan Body Double doet denken. Rear Window is van de buitencategorie, maar aan Body Double is de film behoorlijk gelijkwaardig.

Het sfeertje is lekker retro en de film bouwt de spanning goed op. De eerste drie kwartier valt het allemaal nog wel mee, maar in het tweede gedeelte van de film zitten een paar sterke scènes en wordt de spanning ook duidelijk voelbaar en intenser.

Het acteerwerk is goed. Lauren Hutton overtuigt in haar rol en haar vasthoudendheid. De muziek is goed, zoals we gewend zijn bij Carpenter. ik ben trouwens best verrast om te lezen, dat dit een tv-film is, want dat zie je er niet direct aan af.

Kortom een film die prima in het oeuvre van Carpenter past.

3,5*

Hutton’s handelingen.

Carpenter’s Hitchcock kent minder klasse dan de suspense-meester zijn werk, maar weet evengoed de prettig opgebouwde spanning te continueren. Dat is best knap, want de belachelijke handelingen die de heldin verricht grenzen aan het ongelofelijke. Een bijna hilarische scene met een putdeksel doet de spanning bijna geheel oplossen, maar deze keert gelukkig weer snel terug. Hutton weet eveneens de aandacht goed vast te houden met haar markante verschijning.

Goed.

Lekkere jaren 80 sfeertje waar ik sowieso een zwak voor heb.

Jammer dat de killer niet een duidelijk motief had voor zijn moorden.

Goed filmpje van Carpenter, al zie en hoor je dat er niet direct aan af. Ook niet dat het gaat om een TV film overigens. Sukmans muziek is klassiek van karakter en bouwt op die manier aan de spanning. Dat werkt prima in een thriller die je eigenlijk eerder aan Hitchock en diens volgelingen zou linken, maar Carpenter weet blijkbaar ook wel raad met dat soort suspense.

Daarbij heeft hij een interessante hoofdrol geschreven. Vrij aardig gespeeld ook door Hutton. Boeiende tante. Gevat, vreemd gevoel voor humor en niet al te bang uitgevallen, dapper zelfs, al zie je gaandeweg bij haar de moed in de schoenen zakken. In de douche voornamelijk. Een treffende scène. Die met het rooster en het peukje steekt er om andere redenen bovenuit.

Dat zal ook wel gelden voor de climax, al is het vooral de opbouw die het 'm doet. Geen oeverloos gedoe, maar gauw bellen en spieden, talloze shots van torenflats die het thema en het gevaar te accentueren, terwijl de voyeur stiekem de druk opvoert. Je krijgt er zelf bijna een naar gevoel van als dat kolereding weer begint te rinkelen. Schitterende tijd, die zeventiger jaren.

Lauren Hutton is fijn als de licht-ironische 'the final girl' die de strijd aangaat met een moordlustige voyeur, maar dit genrefilmpje is bij lange na niet zo onderhoudend als bijvoorbeeld de iconische horrorfilm 'Halloween' (1978). Het is 't allemaal net niet, al is de scène waarin het hoofdpersonage verstopt zit onder een trottoirrooster best spannend.

Goeie film waarin een vrouw een appartement betrekt, maar waarbij ze door iemand in de gaten wordt gehouden. Alhoewel de film een wat eentonige opzet heeft, valt dit uiteindelijk best wel mee. Deze voyeuristische-stalker-thriller is duidelijk beïnvloed door Hitchcock (al is het alleen al maar vanwege de openingcredits). Toch wel een paar spannende momenten, en daardoor nog net 3.5 sterren.

Bedoeld als tv-film. Dat is te zien. Een simpel en rechtlijnig plot. Vrouw wordt lastig gevallen door een stalkende voyeur. Een film bedoeld voor een breed tv-publiek. Van veel huiver en duisternis is geen sprake. Een wat brave en vlakke film, waarin de spanningsboog nooit hoog oploopt, maar die wel steeds genoeg triggert om geboeid te blijven kijken. ’t Is wel een film van John Carpenter per slot van rekening.

De camera hangt vooral rond Lauren Hutton. Ze geeft gestalte aan een sterke onafhankelijke vrouw die d’r eigen boontjes prima kan doppen of althans die indruk wekt. In haar confrontatie met de anonieme bedreiging is het schouwspel om haar zelfvertrouwen en nuchterheid te zien afbrokkelen fascinerend. Sterk acteerwerk.

Behalve een incidenteel shotje vanuit het perspectief van de stalker, heeft de beste man geen grote aanwezigheid in de film. De voyeuristische telelens doet z’n ding maar is niet heel indringend aanwezig. De film gaat vooral over de impact van de stalkende terreur op doelwit Hutton. Haar angstgedrag staat centraal. Met name haar acties genereren de spanning. Niet de stalker. Niet de jumpscare. Niet de suggestieve camera. Zij moet het doen. Bij haar ligt het drama. Bij haar suddert het.

Gelukkig is Hutton een goede actrice met een sexy uitstraling. Dat de camera het grootste deel van de film in haar nabijheid verkeert, is niet erg. Het is alleen niet steeds heel spannend. Het suddert ook wel eens niet. De aanwezigheid van de stalker is niet prominent genoeg om volledig mee te gaan in haar angststuipen. Soms komen die stuipen wat loos en theatraal over.

De kracht van een voyeur of stalker is in dergelijke films vooral de nadruk die wordt gelegd op zijn anonimiteit. Dat is hier ook het geval, maar deze stalker is te anoniem. Te veraf. Te afwezig. En daardoor roept de stalker geen beklemmend gevoel op. Hij is derhalve geen angstaanjagende bedreiging. Het lijkt soms wel of hij er helemaal niet toe doet. Ik vergat hem zelfs af en toe.

De beste en spannendste scènes zijn die waarin de telefoon een rol speelt. Het telefoongerinkel is oorverdovend en werkt op de zenuwen. Over dreiging en terreur gesproken. Ik werd er bijkans gek van.

"Trek de stekker er toch uit, dan stopt dat penetrante gerinkel tenminste”, riep ik nog een paar keer. Maar ja, dat deed die Hutton natuurlijk niet. Gelukkig maar, want zo kon er af en toe toch nog lekker gehuiverd worden.

Carpenter doet een Hitchcockje...

Deze eenvoudig opgezette film, waarbij een single vrouw het doelwit wordt van een voyeuristische stalker kent enkele sterke momenten (onder het putdeksel ) en is best spannend te noemen. Want je weet uiteindelijk wel dat het vroeg of laat zal leiden tot een moordpoging . Carpenter weet hier een dreigende nachtelijke sfeer te scheppen met anonieme woontorens waarvan elk raam een spiedend oog kan zijn. Het feit dat je je alleen kan voelen en alleen kan zijn terwijl je in een stad omringd bent door duizenden mensen is een gedachte die Carpenter goed aanwendt.

Je ziet wel dat het met weinig budget is gemaakt maar dan nog is het resultaat met deze minimale middelen zeker OK. Hier en daar enkele vreemde en wat ergerlijke plotfouten: uiteraard kan je de stekker van de telefoon uittrekken, maar ook het idee om gordijnen voor de vensters te schuiven komt laat en bij de eerste date wisselen Paul en Leigh geen telefoonnummers, ze gaan uit elkaar, maar vijf minuten later zit hij toch lekker bij haar in de flat. Filmkriebel zegt: Carpenter's 2de minst bekeken film is toch ook één hele sterke.

Een degelijke thriller met wat elementen van Hitchcock die wisselvallig van uitvoering zijn. Bijvoorbeeld het gebruik van de telescoop en het voyeurisme zijn weer sterke troeven. Ook het camerawerk verdient lof want de indeling en de stijl van het appartement krijgt de nodige aandacht en tegelijkertijd door de opbouw wordt de spanning daardoor verhoogd. De telefoon krijgt ook vaak de aandacht en het rinkelen zorgt voor een dreigende spanningssfeer. Anderzijds de scène waarin Lauren Hutton zich verstopt onder een trottoirrooster is op zich wel een sterke scène op gebied van spanning, maar ergens ook wel een beetje hilarisch qua uitvoering. Lauren Hutton speelt eigenlijk de rest van de cast zo goed als weg. Zij bepaalt alle aandacht. De stalker is niet zo aanwezig in de film, het gaat meer om het angstgevoel van de hoofdrolspeelster. Zo zorgen de scènes met het telefoongerinkel voor meer dreiging dan de stalker. Er zitten ook wel wat plotgaten of toevalligheden in de film ( bv onderlinge telefoonnummers bij date Paul en Leigh die ze niet geven en toch even nadien bij elkaar ....trouwens waar was die opeens toen hij vertrok na de date ? , één iemand die alle toegang heeft op die appartementen en dat is natuurlijk die stalker waar ze alle info van een bedrijf krijgen ..van privacy gesproken). Toch wel genoten van dit minder bekend werkje van regisseur John Carpenter. 7/10