menu

Il Conformista (1970)

Alternatieve titel: The Conformist

mijn stem
3,73 (359)
359 stemmen

Italië / Frankrijk / West-Duitsland
Drama / Thriller
111 minuten

geregisseerd door Bernardo Bertolucci
met Jean-Louis Trintignant, Stefania Sandrelli en Dominique Sanda

Marcello Clerici reist naar Parijs om professor Quadri, een antifascistisch leider die naar Frankrijk verbannen is, te vermoorden. Marcello was vroeger zijn leerling en nu moet Marcello het vertrouwen van Quadri winnen en hem in een valstrik van de volgelingen van Mussolini laten lopen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=U4u_Zj1aOhc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van maxcomthrilla
4,5
Het draait wat mij betreft allemaal om 5 verschillende dingen.

Allereerst sta ik even stil bij het beeldschone camerawerk. De cameraposities die Bertolucci inneemt zijn apart gekozen. Hij besteedt veel aandacht aan de omgeving. Zo ligt de camera op de grond en dwarrelt mee met de blaadjes die zich richting een auto begeven waarin iemand uitstapt. Fijne opbouw van een scène. Geeft ook wel aan dat Bertolucci meer met sfeer bezig is dan met het vertellen van een verhaal. Daarnaast ook prachtig hoe de camera in de achtervolging is op 2 personages tussen de opgehangen was. De camera zit de personages zelden dicht op de huid, veel treffende wijde shots. Vooral in de gebouwen en op straat met die auto`s zag dat er mooi uit.

Ten tweede speelt Bertolucci op een voortreffelijke manier met schaduw en licht. Il Conformista bevat zeker niet een van de mooiste sex - scènes ooit, maar dingt zeker mee als het gaat om mooiste sexlocatie. Die scène in die trein onvergetelijk, de beeldschone uitzichten vanuit het raam deden mijn ogen zoals in een tenniswedstrijd ook altijd het geval is, van de ene naar de andere kant van het kamp kijken. Ook de scènes met lichtinval waarbij er onder meer licht werd versperd zagen er appetijtelijk uit.

Het derde in het oog springende ding waren de kleuren in de film. Ooit eens een fragment van de welbefaamde dansscène gezien en het stond mij toen wat tegen omdat het wat naar kitch neigde. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn. Mooi, vaak lichtvol kleurengebruik. De onderbesneeuwde landschappen liggen er mooi bij, net zo als de gele tint die demonstratief staat voor de mediterraanse cultuur. Het was niet een en al marmer want soms zie je ook typische oude huizen die al heel wat jaren doorstaan hebben.

Het vierde punt wat mij opviel is logischerwijs vaak in alle films opvallend. En dat was het verhaal. Simpel maar stijlvol gebracht. Na een wat langzame, maar redelijk sfeervolle opbouw brandt de film los. En werkt hij naar een uitstekende climax toe. Helaas laat het medium timing Bertolucci vervolgens in de steek. Hij gaat gewoon nog 10 minuten door. En dat is gewoon storend. Politiek gezien was alles wel afgerond zo. Maar een beetje gissen na afloop kan geen kwaad, lijkt mij.

Helaas is het 5de punt knulligheid wat in het oog sprong. Vooral bij de actiescènes. Enkele momenten waarbij ik mij verwonderde: kleine Marcello schiet drie kogels af in de kamer waarvan twee richting muur, toch ligt zijn tegenstander al gelijk geveld op de grond, Quadri die op de grond ligt en wordt beschimpt door een menigte. Het leek alleen wel alsof ze in de lucht aan het trappen waren, tenslotte zie je dat de vrouw van Quadri helemaal met bloed is besmeurd in haar gezicht vlak voordat ze haar fatale schot krijgt toegediend? Vind ik raar, omdat ze vluchtte voor haar achtervolgers en je eerder andere bebloedde plekken zou verwachtten.

Verder wel goed acteerwerk, met name van de dames en prachtmuziek.

Conclusie: blij, dat ik weer eens een Bertolucci gezien heb. Op naar Novecento. Zeker benieuwd geworden want Il Conformista was een schitterende film die helaas net wat teveel minpuntjes had om echt goed te scoren. 4*

avatar van kos
3,0
kos
Man wil zich 'conformeren' an de maatschappij, aan wat gangbaar en geaccepteerd is.
Pittige stof, vooral als het op zo'n typische jaren '70 Frans-Italiaanse cinema-manier is uitgewerkt.
Voeg ook nog zo'n typisch Italiaanse communisme-fascime tegenstelling in het verhaal en je hebt een echte Bertolucci in de hoogtijdagen. Maar waar ik Novecento alles goed vond doen komt het me hier af en toe wat al te intellectueel bedoeld over. Vond het ook niet echt boeiend gespeeld.
Storaro's werk is wel geweldig uiteraard.

avatar van wibro
4,0
Magistrale film van Bertolucci. Voor mij een van de mooiste films ooit gemaakt. Film straalt een geweldige sfeer uit. Schitterende kleurenfotografie van Vittorio Storaro. Dat zoals sommige users op dit topic beweren dat aan het verhaal niet voldoende aandacht is besteed, ben ik het totaal niet mee eens. Dat Marcello - geweldige rol van jean Louis Trintignant - zich aansloot bij de partij van Mussolini is niet omdat dat hij zich toch het fascisme voelde aangetrokken, maar meer om zijn verleden te verdringen. o.a. omdat hij in zijn jeugd per ongeluk iemand heeft gedood. die hem verleid had wat onder meer voortkwam uit zijn onderdrukte homosexualiteit. Dat werd later nog eens duidelijk bewezen toen hij de professor en zijn vrouw die hem na aan het hart lagen moest ombrengen, maar waar hij uiteindelijk te laf voor was.
De scene die er in deze film het meest bovenuit stak is de sensuele lesbische tango van Stefania Sandrelli en Dominique Sanda, die mij aan de schilderijen van Renoir deed denken. Ook mooi maar zeer gruwelijk de moordpartij in het spookachtige winterse woud die mij weer aan de drama's van Shakespeare deed denken. En zo valt er nog meer over deze klassieker te vermelden. Ook de score, de muziek van George Delerue droeg extra bij in de sfeer van dit tijdloze meesterwerk.

5,0*

avatar van Gattopardo
5,0
Wat is dit toch een prachtige film.
De term 'Meesterwerk' druipt er werkelijk aan alle kanten vanaf.
Het sublieme camerawerk, de schitterende decors, de indringende muziek, de hele beklemmende sfeer... Briljant.

Ik ben een groot liefhebber van de Italiaanse cinema, maar dit blijft toch wel één van mijn absolute favorieten.

Jammer dat ik deze nog nooit met Nederlandse ondertiteling ben tegengekomen.

Voor mij veruit de beste Bertolucci.

avatar van Spetie
4,0
Mijn eerste Bertolucci en ik heb best wel genoten van deze sterke film. De kracht van de film ligt hem vooral in het feit dat Bertolucci erin slaagt een op het oog niet eens zo heel bijzonder verhaal enorm veel sfeer mee te geven. Allereerst ziet de film er visueel enorm mooi uit. Sterk afwisselend cameragebruik wordt gecombineerd met enorm sterke en vooral ook mooie kleuren.
Verder zijn er nog de acteurs, die best sterk spelen met vooral ook twee sterke dames. Stefania Sandrelli en Dominique Sanda zijn daarnaast ook nog een mooie dames en leveren samen een heerlijke lesbische dans af. Normaal hoeven dit soort scènes niet altijd van me, maar hier is het gewoon erg mooi om te zien. Dit komt trouwens ook door de goed gekozen muziek, die op sommige momenten serieus is, maar op andere momenten gelukkig ook vrolijk en luchtig. Een heel aangename film dus, met een sterke sfeervolle afloop in de besneeuwde bossen, iets wat altijd nog een extra dimensie aan de toch al sterke sfeer van de film geeft. Jammer dat de film in mijn ogen wat traag op gang komt, maar dit is zeker een film om ooit nog eens te herzien, want er valt zeker nog meer uit te halen. Daarnaast is mijn interesse voor Bertolucci na deze film nu helemaal gewekt en wil ik zeker meer van de man zien.

Dikke 4,0*

avatar van Vinokourov
3,0
Nee, niet een goede film waar ik vooraf op gehoopt had. Ik raakte maar niet betrokken met het verhaal en de hoofdrolspelers. Na de climax ging de film naar mijn gevoel te ver door. De rest daarna had weinig toegevoegde waarde. Wellicht ging ik met verkeerde verwachtingen de film in. Ik verwachtte een mooi tweestrijd tussen de prof en de leerling, die niet weet hoe te handelen, maar achteraf gezien was het meer een karakterstudie. Op de cinematografie was niks aan te merken, maar echt door betoverd werd ik eveneens niet.

avatar van Lucsz
4,5
Echt veel beter dan Last Tango in Paris. Deze film heeft heerlijk camerawerk en een voortreffelijke soundtrack en dat doet de film net boven uit maaiveld uitsteken. Het verhaal is niet geweldig en de hoofdpersoon wordt naar mijn mening iets te kil neergezet, maar de cinematografie is erg verfijnd en smaakvol.

De scene waarop de hoofdpersoon langs gaat bij zijn vader in de inrichting is mij het beste bijgebleven, wat een geweldig shot schieten ze daar zeg. Ik vind echter de relatie tussen de professor en zijn oud-leerling niet genoeg uitgediept en je komt er eigenlijk niet achter of de hoofdpersoon nu wel of niet in conflict met zichzelf raakt hierover.

avatar van ®Tc
4,0
Geweldige film.

Vooral op visueel gebied scoort de film zijn meeste punten. Het gebruik van lichtinval en kleur op de verzorgde decors zorgen voor knappe plaatjes. Het goed camerawerk met de vlotte montage op de schitterende locaties zorgen voor nog betere shots. Denk maar aan de scène waarin de Quadri's vermoord werden. Een echte topscène met veel sfeer waarin bovengenoemde punten allemaal boven water komen. Echt geniale camerastandpunten.

Het verhaal gaat zowat rustig zijn gangetje. Ik vind wel dat het fascisme en het hele jaren 30 politiek nog best meevalt. Het wordt voldoende afgewisseld met andere dingen. Soms wordt het wat volledig op de achtergrond gedreven en maakt het plaats voor Marcello zijn huidig leven en verleden. Het maakt het allemaal interessanter en vlotter te volgen.

Echt een toppertje.

****

avatar van goongumpa
4,0
Een man voelt dat hij anders is dan de mensen rondom hem. Hij voelt zich niet comfortabel in zijn lichaam en de wereld waarin hij leeft. Is het om het feit dat hij als kind een moord pleegde? Omdat diep in zijn geest homoseksuele gevoelens leven? Is het omdat zijn vader gestoord is? Honderd procent zeker weten we het niet, wellicht is het een combinatie van verschillende factoren. Om te verbergen en te onderdrukkend dat hij zich "anders" voelt, wil hij zich gedragen als de perfecte conformist, de normaalste man denkbaar. Hij trouwt met een vrouwtje uit middenklasse - zo eentje voor wie familie, godsdienst en andere traditionele waarden belangrijk zijn. En aangezien hij tijdens het fascistisch regime leeft, wordt hij fascist. Maar "gewoon" fascist zijn is nog niet genoeg: hij gaat het vertrouwen winnen van tegenstanders van de partij, om daarna een dodelijke hinderlaag voor hen op te zetten...

Zware stof, maar vreselijk interessant. In het eerste uur liep ik wat verloren en wist ik niet altijd even goed welke kant Bertolucci op wou, maar het laatste uur vond ik adembenemend, toen vielen de meeste stukjes ook op hun plaats. Visueel is het vast en zeker een van de beste films ooit. Kleur, camerawerk, licht & schaduw, montage, decoupage... Allemaal verschrikkelijk knap.
Met deze film ben ik nog niet klaar, het is eentje om vaker te zien.

avatar van Black Math
4,0
Met dank aan wibro, die hem bovenaan in zijn top 10 heeft staan, dat ik deze film ben gaan opzoeken.

Ik moet zeggen dat ik enigszins terughoudend ben met de wat oudere films, omdat ik het idee heb dat men bij dat soort films veel minder aandacht besteedt aan het visuele. Wat dat betreft weet Il Conformista me in positieve zin te verrassen.

Duidelijk is dat er veel aandacht is besteed aan cameraposities en aan de bewegingen van de camera. De mooie wijdse shots zijn werkelijk een genot om naar te kijken. Even zo belangrijk is de belichting. De scène waarbij over de grot van Plato werd gesproken was werkelijk prachtig belicht, zeker als je de dialoog erbij in ogenschouw neemt. Maar ook de scène in de trein is werkelijk subliem.

De soundtrack vond ik niet helemaal geweldig, maar was ook niet storend. Het was eigenlijk wel passend bij de sfeer van de film. In het bos worden ineens de omgevingsgeluiden uitvergroot wat de sfeer huiveringwekkend maakt. Geweldig. Alleen jammer dat de camera bij de achtervolgingsscène zo onrustig is. Een beetje een stijlbreuk met de rest van de film. Bij de dood van de professor moest ik overigens een beetje aan Caesar denken.

Wat mij betreft had de film nog wat meer op sfeer mogen spelen. Vond het toch nog wel behoorlijk dialoogrijk. Verder moet ik zeggen dat ik het hele gebeuren rondom de chauffeur Lino een beetje vaag vond.

Uiteindelijk vooral blij verrast. Ik moet misschien toch maar eens wat meer oudere films gaan zien. 4*.

avatar van The One Ring
4,0
Verreweg het beste aan Il Conformista is de cinematografie. Dat zegt best wat, omdat de meeste andere eigenschappen van de film ook prima geslaagd zijn. Bertolucci, die ik tot nu toe alleen kende van het ietwat suffige The Last Emperor en het niet bijzonder geslaagde The Dreamers, leek zich kennelijk ten doel gesteld te hebben dat ieder shot een kunstwerk op zich moet zijn. Daar slaagt hij best goed in. Leuk om nu te lezen dat de dvd er in Nederland aankomt. Je zou de film constant op de achtergrond willen laten afspelen als een kunstwerk. Hoogtepunten zijn blaadjes die over een stoep waaien op een bijzonder fraaie manier, de scheve shots op straat en het kleurgebruik overal, maar met name in de trein.

Het verhaal vond ik moeilijker in te komen. Niet zozeer omdat het zo ingewikkeld was. Integendeel, ik vond het soms eerder net iets te duidelijk. De motivaties van de hoofdpersoon worden meteen uitgelegd en Bertolucci bedient zich van een bijna Freudiaanse methode om de verhulde homoseksualiteit van de hoofdpersoon een rol te laten spelen. Ik dacht dat we dat wel gehad hadden rond 1970. De reden waarom ik echter niet meteen in de film zat was meer doordat het wat aan spanning ontbrak en omdat ik misschien afgeleid was door de beelden. Net als Goongumpa wist ik ook niet welke kant het altijd opwilde, dus herziening zal waarschijnlijk beter werken.

Storen deed dit nauwelijks. De hoofdpersoon is erg boeiend en sterk gespeelt door Trintignant. Een outsider die juist doordat hij probeert zich te conformeren alleen maar meer een outsider lijkt. Daarnaast is het laatste half uur gewoonweg groots, met die moord en de finale na de val van het fascisme, met een eindshot (over de schouder kijken) die een toepasselijk ongemakkelijk gevoel achterlaat. Het is een simpel shot, visueel minder opzichtig dan alles wat ervoor kwam. En tegelijkertijd verbeeld het perfect het gevoel dat de hoofdpersoon zich nooit zal kunnen conformeren. Ook nog veel lof trouwens voor de erg goede rol van Stefania Sandrelli.
4*

avatar van Norma
2,5
Ik keek enorm uit naar dit door velen bejubelde meesterwerk, maar het viel me enorm tegen. Van de schitterende beelden had ik me nog iets meer voorgesteld; hoewel ik toe moet geven dat bepaalde scènes echt prachtig in beeld zijn gebracht (die vrouw in zwart/witte jurk in de kamer waarin de lichtval voor scherp contrasterende schaduwen zorgt; wow!) zat ik me zeker niet voortdurend te vergapen aan alles wat ik zag.

Grootste probleem was echter dat de personages me volledig koud lieten. Ik begrijp wel dat de kille gereserveerdheid van de hoofdpersoon zo bedoeld is, maar ik kon er echt helemaal niks mee. Ik kon niet meeleven, me niet inleven, niks. En dan is het een hele zit. Daarbij ging ik me ook nog eens ergeren aan het acteerwerk van de dames, het schelle gegil en hysterische gegiechel stond me tegen.

De film bevatte uiteindelijk maar één moment dat oprecht mijn aandacht wist op te eisen, namelijk de scène waarin de auto wordt klemgereden in het bos; de kalmte van de omgeving, het onmiskenbaar naderende onheil, iedereen in afwachting van welke actie de andere partij zal ondernemen….. Dat maakte wel indruk op me. Een nare, maar toch.

Nee, dit is het niet voor mij, ik ben blij dat ik hem eindelijk eens gezien heb, maar ik vond het een deprimerende, afstandelijke film die me op geen enkele positieve wijze wist te raken.

avatar van Co Jackso
3,0
Helaas ben ik het helemaal eens met de mening van Norma. Lang naar uitgekeken en dan zo teleurstellen. Natuurlijk de film is visueel een parel, maar dat verhaal deed mij echt te weinig. Dit weekend doe ik een nieuwe poging, wellicht dat de puzzelstukjes dan beter in elkaar vallen.

avatar van flore
4,0
Deze film weet mij voorlopig nog niet diep te raken toch is er wel een zekere liefden voor ontstaan.
Deze liefde zit hem in de werkelijk verbluffende cinematografie waar andere gebruikers ook al hun meningen over hebben laten gaan.
Dat deze film nog niet diep weet te raken zit hem naar mijns inziens in de vertel structuur deze is te afstandelijk om emotioneel betrokken raken. Is dit dan slecht? nee zeker niet want juist door deze afstand tot de personages kon ik mij beter concentreren op de kern van de film in plaats van dat ik mee werd gevoerd tot aan het sentimentelen en hierdoor essentie van de film misten.
Voor mensen die van de Italiaanse cinema houden en beschikken over een redelijke portie geduld zouden deze film zeker een kans moeten geven.
Ik geef deze film voorlopig een 4 voor de mooien beelden en de boodschap waarbij de ideenleer van Plato in combinatie met de titel - The Conformist- veel zeggend zijn!

avatar van Ferdydurke
4,5
Heeft zoveel schoonheid nog een 'verhaal' nodig? Na het zien van deze film heb ik het boek er maar eens bijgepakt. Ik heb een uitgave uit 1975, ooit bij De Slegte op de kop getikt, maar kennelijk nooit gelezen, zo bleek mij.

De flaptekst heeft het over het conformisme van de kleine bourgeoisie, dat in de jaren dertig tot het Italiaanse fascisme zou hebben geleid, en voegt daar waarschuwend aan toe: 'Een verschijnsel dat zich nu dreigt te herhalen'. Ja, in de jaren zeventig was het naoorlogse verzet zéér waakzaam.

Bertolucci tovert Moravia's psychologische roman om in een sfeervol feest van licht, schaduw en kleur (rood en blauw!) in een onafgebroken reeks van visueel sublieme scènes, in prachtige interieurs. Het door de flashbackstructuur nogal fragmentarische karakter van de film wordt nog eens extra benadrukt doordat die flashbacks herhaaldelijk óók weer worden doorsneden door andere scènes.

Het resultaat is een steeds van kleur verschietende caleidoscoop van beelden, draaiend rond de episode van de twee mannen in de auto richting de Savoie, zoals de dansenden rond Marcello draaien. Maar Marcello danst niet mee, en ook in de epiloog wordt hij niet opgenomen in de massa voortmarcherenden na de val van Mussolini. Terwijl hij juist tot de massa wil behoren.

Dat is de tragiek van deze figuur, die in het boek - méér dan in de film, denk ik - geschetst wordt als iemand die zichzelf als de mens die hij nu eenmaal is, opgesloten in zijn eenzame worsteling met schuld en een veronderstelde perversiteit, zonder morele bakens, niet kan aanvaarden (hij zit zogezegd in de kast, samen met een 'lijk' ), en zoekt naar een niet bestaande 'heelheid'.

Marcello noemt dat 'normaliteit'. Maar in het boek zegt iemand: 'Allen verliezen we op een of andere manier onze onschuld...dat is normaal'. Dat is normaal, inderdaad.

Misschien heeft mijn bovenbuurman Apster hier gelijk, en verkiest Bertolucci stijl boven inhoud. Maar ik ben er nog niet uit. Het verband tussen de figuren Lino en Anna (die in het boek nota bene Lina heet!) is intrigerend. Wat te denken van die hoofdwonden? Lino en Anna lijken in de geest van Marcello twee kanten van dezelfde medaille, of van dezelfde steen des aanstoots.

Trintignant en Sanda zijn in deze film uitstekend, maar hoe Stefania Sandrelli haar Giulia, in al haar onnozele, kleinburgerlijke opgewektheid en ééndimensionaliteit, tot leven laat komen, is werkelijk grandioos. Zij is het warmbloedige eiland in een zee van koele berekening, het naïeve kind tussen volwassen poseurs.

Inderdaad een film om steeds weer te herzien.

avatar van gauke
3,0
Een stijlvol, traag, veeleisend, lyrisch, intens, politiek geladen en intellectueel mengsel van drama en (psychoseksuele) spanning, vol met symboliek, spelend in de ingrijpende jaren dertig in Italië, waar een fascistische stemming meer en meer de overhand kreeg. De cast beeldt de onwaarschijnlijke en aandoenlijke personages subtiel uit en de beelden zijn (bijna ondubbelzinnig) prachtig, onder meer doordat gebruik wordt gemaakt van licht, duister en schaduw. En toch raakte het me niet echt en werd er wat vermoeid door.

avatar van wendyvortex
5,0
In de herziening, omdat ik nou eindelijk wel eens wilde weten wat nu mijn favoriete Bertolucci-film is: "La Luna" of "Il Conformista"?
Na herkijk van beide films moet ik concluderen dat ik er nog steeds niet uit ben.
Il Conformista zit namelijk ook zo geweldig in elkaar en zo prachtig vormgegeven en heeft een dubbel klassieke eindscene...of een klassieke eindscene met klassieke epiloog eigenlijk.
"La Luna" is een levendiger film is met het beste uur film dat Bertolucci ooit heeft gemaakt, maar daar staan wat flaws in het begin tegenover.
"Il Conformista" is wat literairder en afstandelijker, maar is over de hele linie weer evenwichtiger.
Ik ben er niet uit....geeft niet...proberen we het over een paar jaar nog eens.
Meesterwerkje!

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Politiek op zijn 70's Italiaans. Wat subtieler dan in pakweg Bertolucci's eigen Novecento. Maar toch ook weer behangen met nogal een Freudiaanse kijk op seksualiteit en een wat geforceerde koppeling aan de politieke waarheid van Marcello. Het prachtig gefilmde einde bijvoorbeeld spreekt dat wel al te nadrukkelijk uit.

Maar tot zover wat me minder beviel. Want de film is heel bijzonder. Bertolucci's jaren '70 films maakten al eerder indruk wat betreft de cinematografie (Novecento en La Luna) maar deze verslaat beide. Ook fantastisch is de opbouw van de film. Een andere veel latere Italiaanse film die ik niet zal noemen heb ik eens om zijn opbouw geroemd, maar die blijkt dat dus deels uit deze film te hebben gehaald. Je weet al heel snel dat er gaat gebeuren, de film is de terugblik op hoe het zover kwam. Hoe Marcello zich uit het verlangen normaal te zijn liet verleiden tot moord. De film bouwt daardoor een flinke spanning op die tot ontlading komt in de adembenemende scene waarin de moord werkelijk plaatsvind.

Mijn favoriete Bertolucci tot nu toe (het is mijn zevende).

4.0*

avatar van Montorsi
4,0
Erg mooie, melancholisch aandoende film. Het tijdsbeeld icm de schitterende sfeervolle cinematografie en het interessante verhaal met uitstekende acteurs maakt het vrijwel een perfecte film. Ook erg goed verteld en geregisseerd, maar soms net wat te stug zo hier en daar. Prachtige muziek ook. Ruime 4*

4,5
Geen zin een uitgebreid verhaal te schrijven (maar wel de behoefte hier iets over te roepen), dus even kort wat bevindingen op een rij.

De combinatie van het waanzinnige visuele, de complexiteit van het hoofdpersonage en de sfeer, aangevuld met prachtige randzaken (de literaire verwijzingen, het politieke gedachtengoed, afgewisseld met een soort magisch realisme en eigenlijk alleen maar interessante bijpersonages) maken dit een prachtige film.

De mooiste momenten van de film vond ik de flashbacks naar het kind zijn (de biecht vooral), de treinreis, het dansen van de twee vrouwen en vooral die prachtige scene tegen het eind in het bos.

Op papier zou dit 5 sterren moeten krijgen, maar gevoelsmatig verdient ie dat niet. Bertolucci is wel een geweldig filmmaker. 4 dikke sterren.

avatar van Hansjepansje
4,0
Uitstekend.

Ik kan deze review moeilijk anders beginnen dan met een ode aan cinematograaf Vittorio Storaro. Van de onheilspellende rode gloed uit het openingsshot tot het sterke camerawerk tussen de bomen in de finale, Storaro levert hier echt wel zijn visitekaartje af. Vooral de shots waarin de kale, strakke architectuur een hoofdrol speelt zijn prachtig gekadreerd en stuk voor stuk pareltjes. Naast een puur esthetische functie heeft de cinematografie ook een belangrijke rol in het vertellen van het verhaal. In de scène waarin Plato's allegorie van de grot ter sprake komt bijvoorbeeld is het erg knap hoe gespeeld wordt met licht en schaduw om de dialoog kracht bij te zetten. De soundtrack weet het hoge niveau van het visuele luik zelden echt bij te treden. Storen doet het nooit, maar echt iets toevoegen helaas ook niet.

Gelukkig is dat het enige puntje van kritiek dat ik kon verzinnen, want voor het overige haalt deze film een ontzettend hoog niveau. Bertolucci geeft een analyse van de opkomst van het Italiaanse fascisme via zijn hoofdpersoon Marcello Clerici. Waar Europa getraumatiseerd uit de chaotische Eerste Wereldoorlog kwam, wordt Clerici achtervolgt door trauma's uit zijn jeugd. De uiterlijk kille maar inwendig met zichzelf worstelende Clerici, overigens uitstekend gespeeld door Jean-Louis Trintignant, zoekt in het fascisme naar een vorm van stabiliteit en conformiteit in zijn leven. Hij trouwt met de naiëve Giulia en krijgt de opdracht om zijn oude, antifascistische professor te vermoorden. De confrontatie met professor Quadri en diens biseksuele vrouw Anna ontspint zorgt er echter voor dat Clerici nog meer in de knoop komt met zichzelf en zijn overtuigingen. In de scènes tussen Clerici en Anna maar vooral tussen Giulia en Anna is de spanning bijna voelbaar, uitmondend in een geweldige finale met eerst de fantastische dansscène, dan de moord en tenslotte de belangrijke epiloog waarin duidelijk wordt dat Clerici nog steeds geen innerlijke rust heeft gevonden .

Cinematografisch pareltje, erg interessant plot en overtuigende acteerprestaties. Mijn eerste Bertolucci heeft heel wat indruk gemaakt. 4*

avatar van eRCee
3,0
De roman van Moravia kon me niet erg boeien, en hoewel ik de film beter vind, blijven het verhaal en met name het hoofdpersonage een struikelpunt. Vermoedelijk heeft dat vooral te maken met de amorele levenshouding van Marcello Clerici. Het voordeel van Bertolucci's versie van Il conformista is in elk geval dat het een stuk vlotter gaat, narratief is het zelfs wat rommelig te noemen. Nog groter voordeel is de al veel geroemde stijl. Dat shot tussen opwaaiende bladeren door, wauw. Ook de decors zijn mooi. De scene waarin alle sterke punten van de film samenkomen is de moordpartij in het bos. IJzingwekkend goed. Daar tegenover staan echter ook momenten die ik weinig interessant vond en over de gehele linie middelt zich dat een beetje uit. Il non-conformista zou mij een beter uitgangspunt lijken...

avatar van mjk87
3,0
Lastig te beoordelen, deze zesde Bertolucci voor mij alweer, en toch wel zijn minste uiteindelijk. Jammer, want ik had stiekem gehoopt dat dit dan zijn meesterwerk zou zijn (allicht moet ik The Last Emperor nog eens terugzien, dat is alweer een tijdje terug immers).

Om te beginnen, zoals ook iedereen aangeeft, is vooral het visuele aspect hetgeen het meest opvalt, en eigenlijk ook datgeen dat veruit het beste is. Mooie shots, goed gekadreerd, soms opvallende standpunten, vaak een bewegende camera die dan een beeld of scène in een volstrekt ander perspectief zet of heel andere extra informatie geeft, et cetera. Ik denk dan alleen al aan één van de eerste shots met de protagonist in bed die belt, opstaat en de camera die iets omhoog gaat waardoor je een vrouwspersoon naakt ziet liggen. Ik kan heel erg genieten van zulke shots. Daarnaast ziet het er gewoon mooi uit, met het spel met licht en donker en de kleuren. Enkele scènes schieten er ook bovenuit, met die dansscène iets na de helft en natuurlijk de moord in de besneeuwde bossen die een serene rust en angst tegelijk uitstraalt. De muziek verder werkt sfeerverhogend doorheen de hele film.

Maar verder kon het me allemaal niet zo boeien. De hele inhoud kwam eigenlijk nooit over, vooral door het matige acteerwerk over de hele linie. Het begint al met die overdub (althans, het is Italiaans en die films hebben er patent op en de teksten leken net te vaak niet gesynchroniseerd of überhaupt heel wat anders te zeggen dan de acteurs op het beeld deden), maar ook het hysterisch gegil van vrouwen, het totaal zonder gevoel inspreken van teksten die daardoor nep overkomen en ga zo maar door. En dan is er nog de kille hoofdpersoon waar geen enkele emotie vanaf spat waardoor deze in potentie interessante figuur, waar de hele inhoud van die 'conformist' om draait, nooit uit de verf komt. Je kijkt dus als kijker vrij passief en dan wordt de film, behoudens een sterker middenstuk, vrij saai. 3,0*, voor de beelden en de sfeer.

avatar van leatherhead
2,5
Kent zeker zijn sterke punten, maar wist me als geheel weinig bij de strot te grijpen.

Mijn eerste kennismaking met de heer Bertolucci was er geen om over naar huis te schrijven, gelukkig wist ik deze iets beter te appreciëren. Al heb ik d'r uiteindelijk gewoon weinig mee, en is dit niet echt mijn soort film.

Mijn kritiekpunten liggen hoe dan ook niet bij het visuele; de cinematografie hoort immers bij het beste wat ik zoal ken uit de 70' jaren. Mooie composities, kleurrijke shots, die meestal met veel elegantie en schwung gepaard gingen. Zo'n treinscene kun je gerust een (klein) hoogstandje noemen, en zo waren er diverse momenten waarop de film zijn visuele spierballen toonde. De soundtrack is wel beneden alle peil, nauwelijks up to par met het visuele.

Verder snap ik wel dat mensen die veel met de thematiek hebben hier een meesterwerk in kunnen zien. Helaas boeide het verhaaltje me niet zo, daarnaast ben ik nogal wars van het bordkartonnen acteerwerk en de ietwat gekunstelde dialogen, die je daar steevast cadeau bij krijgt in dit soort films. Na de, weliswaar aardige moordscene, bleef het ook maar wat aanmodderen allemaal, en vond ik het wel mooi geweest.

Maar goed, slecht is het niet, daarvoor is de Storaro's werk simpelweg te goed. Jammer dat het geneuzel errond (uitgezonderd één of twee scenes, plato scene bijv.) me eigenlijk nogal gestolen kon worden. Nipte voldoende, 2,5*.

avatar van HarmJanStegenga
2,5
Zo, gister maar weer eens 'Il Conformista' uit het stof gehaald. Een paar jaar geleden al eens aan begonnen, maar verder dan de eerste 10 minuten kwam ik toen niet. Nu weet ik ook weer (een beetje) waarom.

Op visueel vlak niks te klagen. Bertolucci zorgt voor een mooi uitziend geheel, vol met knappe shots en mooie locaties. Van de muziek van Delerue had ik wat meer verwacht. Kritiekpunt ligt 'm vooral bij het verhaal zelf. Halverwege de film kreeg ik echt zin om een dutje te doen hoor, zo oninteressant allemaal.

Naar het einde toe werd ik wat wakker geschud. Vooral de scene (executie) in het bos in de sneeuw is erg goed, maar als geheel had ik toch op veel meer gehoopt. Hopelijk biedt Bertolucci meer de volgende keer.

avatar van Onderhond
2,0
Mwah.

Je kan niet zeggen dat Bertolucci z'n best niet gedaan heeft. Visueel zie je hem echt moeite doen, af en toe ook wel met resultaat. Maar om nu te zeggen dat het écht mooi is? Daarvoor spreken de kleuren net niet genoeg en mag het contrast net wat scherper.

De opzet is op zich wel interessant, maar de uitwerking is minder spannend. De film hinkt op meerdere benen tegelijkertijd en houdt zo moeilijk een sfeertje vast. Ook het acteerwerk vond ik allesbehalve. Erg houterig allemaal, zowel qua mimiek als dialoog vlot het amper.

De speelduur is aan de lange kant, maar omdat Bertolucci z'n best blijft doen en omdat er toch geregeld een scene is die wel de aandacht weet te grijpen wordt het nergens overdreven vervelend of saai. Maar veel meer kon er ik ook niet mee. Nergens pakkend, op stijl overleeft het ook niet en het onderwerp had een betere uitwerking verdiend.

2.0*

avatar van dennis013
2,0
Een visueel spektakel. Prachtig om te zien, helaas is het verhaal nergens echt boeiend en stond deze film maar op als levend behang

avatar van Film Pegasus
4,5
Film Pegasus (moderator)
Ik had al enkele films gezien van Bernardo Bertolucci, maar dit is wel z'n beste film tot nu toe. Mooi gemaakt met een stijl die doet denken aan Jean-Pierre Melville. Maar ook Jacques Tati heeft zo'n mooi kleurenpalet. Mooier dan de meeste films over oorlogsjaren. Gezien de foto's toen zwart/wit waren, heb ik geen idee of deze aanpak een juist beeld geeft. Maar het is in elk geval mooi om te zien.

De film is een neo-noir met een dosis oorlog, politiek en thriller. Dit zal vooral werken als boek. Het verhaal komt dan ook minder uit de verf, en dat heeft deels ook te maken met het personage. Dat is nu eenmaal een man die mee heult met het beleid om zo wat kleurloos te worden en zijn eigen geschiedenis te doen vergeten. De film moet het dan ook niet echt van het verhaal hebben, maar de combinatie van de thematiek en de cinematografie, maken wel dat dit een pareltje is. De samenwerking van regisseur en cinematograaf in de latere werken heeft nooit hetzelfde resultaat.

1,5
TMP
Naar aanleiding van het recente overlijden van Bertolucci maar eens deze film van hem opgezet. De film kon mij niet bekoren. Hier en daar wel fraaie shots, maar dat is het dan ook wel. Het verhaal kan nergens echt boeien en het acteerwerk is nogal kleurloos. De non-lineaire vertelwijze voegt niets toe. Het verhaal komt wat leeg over en de film gaat ook nog eens te lang door.

4,0
De film gaat over de zeer onsympathieke Marcello in fascistisch Italië, die in wezen nogal bohemien is (en wat jeugdtrauma’s heeft) maar die - zoals de titel al verraadt - besloten heeft zich te conformeren, zowel qua burgerlijke moraal (hij gaat trouwen) als qua het fascistische regime (en uiteindelijk ook qua religieus geloof). De beelden zijn heel fraai en het begin van de film is aangenaam geheimzinnig maar gaandeweg wordt het verhaal vaag en langdradig met de meeste aandacht voor de seksuele spanningen c.q. quasi-partnerruil tussen de twee paren in Parijs.

In het midden van de film wordt Plato’s mythe van de grot – waar de mensen slechts de schaduwen en niet de dingen zelf zien – verteld hetgeen een centrale thematiek lijkt, nu Marcello’s beste vriend blind is en Marcello in Parijs zegt dat de professor zijn ogen heeft geopend al is me niet duidelijk waarvoor dan anders dan dat hij de vrouw van de professor wil. De film lijkt zelf wel een schaduwspel in de grot waar we moeten raden wat er nu echt gaande is (hetgeen volgens Marcello ook geldt voor de politiek in Italië): aan de buitenkant lijkt Marcello gewoon niet te kunnen kiezen tussen fascisme en antifascisme en tussen huwelijk en minnaressen of zelfs homoseksualiteit (hij begeert Anna die hem doet denken aan de man met wie hij als jongen een homoseksueel contact had).

De film is een thriller maar is zo vaag en er wordt zo enorm veel (lees: constant) geouwehoerd dat er van spanning niet veel sprake is. Bijzonder, wellicht zelfs intrigerend, is de film wel.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:37 uur

geplaatst: vandaag om 04:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.