Stalingrad (1993)

Aangrijpende film over een tragische geschiedenis.

Je ziet nu eens een keer alles vanuit het perspectief van de Duitse soldaat. Het mooie ervan is dat dit perspectief niet zo veel verschilde van die van de Geallieerden. Niet alle Duitsers waren beulen.

Prachtig om te zien hoe ze fantaseren over na de Krieg. Wat voor plannen ze hebben. Maar bovenal zie je ze worstelen met doodsangst.

Het begin is heel sterk. Uit Italie, waar ze een paar dagen verlof hebben gehad, vertrekken ze met de trein naar Rusland.

Dan barst de hel los. Lopend langs zwaar verminkte gewonden slaat het moraal snel om.

Blijkt dat ze met veel te weinig zijn, en de Russen met zoveel.

Als ratten in de val, zet het verhaal nog een tandje zwaarder in. Dit laatste deel waarin de bittere kou en de hongerwinter intreedt vond ik het indrukwekkendst. Puur overleven, waarbij de contrasten tussen de soldaten zich vergroten. Er ontstaan scheuren in het kameraadschap. Met verstrekkende gevolgen..

Een film die nog lang in mijn hoofd bleef nadreunen.

Het eerste uur van Stalingrad heb ik met enige moeite weten te doorstaan. Uitermate saaie en plichtmatige introductie van de karakters, allemaal met uiteenlopende karaktertrekken etcetera...inclusief een Tsjechische acteur die als enigste zeer slecht gedubt werd (hevig irritant). Tevens de scenes opgenomen bij een of ander oude fabriekshal vond ik benedenmaats. [2,5*]

Dan komt gelukkig de ommezwaai. Het moment dat onze 'helden' in een strafbataljon worden geplaatst vliegen de mooie plaatjes en aangrijpende gebeurtenissen je om de oren. De film wist me toch in te pakken. Jammer alleen dat dat Russische jongetje en de Russische jongedame ook nog even terug moesten keren in het script. En dan nog een zeer goed einde. [4,5*]

De hoofdrekenaars weten mijn waardering. Een sub-topper als het aankomt op WWII-films.

Behoorlijk indrukwekkende oorlogsfilm, gezien vanuit het perespectief van de duitsers. Alleen dat maakt dat de film al opvalt tussen het gros van de films die de geallieerde kant belichten. Deze film kan dus mooi in het rijtje (Grave of the Fireflies, Der Untergang en Das Boot) stuk voor stuk erg interessante films imo, vooral omdat de zaken vanuit een andere invalshoek bekeken worden.

Het is geen oorlogsfilm die het vooral van de spectaculaire veldslagen moet hebben (alhoewel er een aantal prima actie-scenes inzitten) maar meer van het moreele verval wat de soldaten doormaken.

Vooral in het tweede gedeelte als de winter invalt wordt de film letterlijk en figuurlijk ijskoud en bitter. De mannen zijn niet meer bezig met hun toch al onmogelijke missie maar het enige wat telt is overleven. Voor enige eer of waardebesef is op een bepaald moment geen plaats meer, de soldaten zijn verworden tot een troep hongerige in doodsangst verkeerende beesten. Vechtend tegen de kou, de honger, de russen en tegen de eigen militaire leiding die ze ook al heeft lijken te laten vallen.

De film biedt uiteindelijk ook geen ontsnapping, geen sprankje hoop in de russische winter. Iedereen sterft alleen en verbitterd, russen en duitsers, militair of burger gelijk. Uiteindelijk zijn al die mensen die daar de dood vonden slachtoffer van de politieke en militaire spelletjes tussen de regimes die hun landen (en hun levens) in een ijzeren greep hielden.

Stalingrad is een stevig en donker anti-oorlogsstatement en verdient niet minder dan 4 goede sterren.

Dit is waarschijnlijk de beste oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. Het verhaal is uitstekend (realistisch), het acteerwerk is uitstekend en de beelden zijn superieur. De film heeft in ieder geval bij mij een diepe indruk achter gelaten.

Vrij mager werk. Uitstraling van een tv-film anno 1980. Vooral het acteren stelde werkelijk geen zak voor, beetje met de tong uit de mond hangen als je neergeschoten wordt, het leek wel een slapstick af en toe. Aanvankelijk stelt het verhaal ook niet zo gek veel voor, de uitwerking is mager, net als de personages. Met de terugtocht wordt het allemaal een pak interessanter, maar eigenlijk is dat al te laat. Visueel ook behoorlijk gedateerd voor de tijd al, als je ziet dat Schindler's List om maar iets te noemen uit hetzelfde bouwjaar is.

2*

Bij vlagen aardig indrukwekkende oorlogsfilm over het wel en wee van een groep Duitse soldaten die naar Stalingrad gaan voor de grote slag. Het was eventjes wennen om een film weer te zien vanuit het perspectief van de Duitsers, de vijand dus. Maar het slaagt wel. Niet dat ik nou symphatie voor hen kreeg maar de film laat wel goed zien dat een hoop Duitse soldaten toen eigenlijk ook niks van oorlog en moorden moesten weten.

Het begin van de film vond ik traag en niet altijd even boeiend maar zodra de oorlog in Stalingrad los barst wordt de film regelmatig toch wel intens en spannend. Zeker later in de film als er hevige sneeuwval is vond ik de film heel sterk. De Duitse soldaten moesten maar gaan terwijl ze eigenlijk zelf ook zagen dat het allemaal geen zin meer had. Die onmenselijke Duitse commandant met dat brilletje was daarin erg sterk als gewetenloze ploert. De laatste scene met hem vond ik dan ook een bevredigende. Naar het einde toe vond ik de film ietswat overgedramatiseerd worden maar het ging me niet storen.

Het acteerwerk was zo slecht niet, al vond ik het ook niet hoogstaand. Echte uitblinkers waren er ook niet buiten de net genoemde Duitse commandant. De aankleding van de film was prima met een realistisch weergegeven grote strijd in Rusland. Ook was de soundtrack prima en het totale plaatje van de film stemde me positief.

Dit is zeker 1 van de betere WO 2 films die ik gezien heb.

4*

Altijd interessant om de oorlog eens van de andere kant te zien. In deze film wordt er gelukkig niet te krampachtig gedaan: niet te moralistisch en uiteraard niet te vergoeielijk. Jammer minpunt is dat er veel verschillende karakters gevolgd worden, iets waar ik niet erg enthousiast over kan zijn in oorlogsfilms. Voor de rest zat het wel snor met de uitvoering.

Een oorlogsfilm uit 1993. Daar gaat mijn hart niet hard van kloppen. Dit komt omdat films met dergelijke leeftijd vaak ietwat gedateerde gevechtscènes bevatten, hetgeen in oorlogsfilms een belangrijk element is. En toegegeven komen die van Stalingrad een tikkeltje gedateerd over. Aan de andere kant bevatten oorlogsfilms vaak een boodschap die op krachtige wijze kan worden uitgedragen. Denk bijvoorbeeld aan de 1930-versie van All Quiet on the Western Front. En waar moderne films daar nog wel eens tekort schieten, doet Stalingrad dat allerminst. De menselijke kant van de strijd wordt op adembenemende wijze in beeld gebracht. Het feit dat het om die 'barbaarse nazi's' gaat, maakt het des te interessanter. Het is een zijde die zich voor filmmakers gemakkelijk leent als het ultieme kwaad. We keken immers met groot genot toen de basterds in Tarantino's film korte metten maakten met de Duitsers. In Stalingrad zijn het de gewone infanteristen die het af zien, terwijl hun hoge officieren de echte barbaren zijn. De film biedt dus een genuanceerd en overtuigend beeld. Hoewel de film een historische slag behandelt, dient dit echter als decor voor het menselijke leed en valt dus moeilijk te vergelijken met het patriottische Enemy at the Gates.

Kortom, Stalingrad is een indrukwekkende oorlogsfilm die op treffende wijze het leed van de alledaagse wehrmachtsoldaat laat zien en geldt eigenlijk als film over oorlogsleed in het algemeen. Aanrader!

Na het zien van de film ben ik nog meer gechoqueerd door uw taalgebruik. Het soort mentaliteit dat in bovenstaande quote te zien is (afschilderen van 1 bepaalde groep als ‘slecht’) heeft in de geschiedenis altijd geleid tot het soorten oorlogen en moordpartijen dat we onderandere in WO2 gekend hebben.
Duitse soldaten zijn evenzeer het slachtoffer van de nazi’s als anderen. Ook zij werden nutteloos de dood ingestuurd door de nazi’s in een oorlog die niet hoorde te zijn, en die voor veel duitsers ook niet hoefde.
Door simpel nog maar eens op vakantie te gaan naar Duitsland kan je al merken dat Duitsers net zeer vriendelijke en joviale mensen zijn, en geen bloeddrinkende en vuurspuwende neo-nazi's.


En in deze film wordt dat eerste enorm goed geïllustreerd. De miljoenen Duitse soldaten die moesten gaan vechten (en nooit meer terug kwamen) waren ook maar gewone jongens. De nazi’s hadden immers de dienstplicht ingevoerd. Weigeren van de dienstplicht kon leiden tot executie of opsluiting in een concentratiekamp.
Om een hallucinant cijfer te noemen: 740 000 Duitse soldaten uit de asmogendheden sneuvelden in Stalingrad. Daarnaast kwamen er ook 44 000 burgers en 750 000 sovjet-soldaten om het leven.
Daarnaast werden 110 000 Duitse soldaten gedeporteerd naar Russische krijgsgevangenkampen, die bikkelhard waren. Sommigen werden tot 1955 (!) vast gehouden en slechts 6000 van hen keerden ooit terug naar huis. 6 000 van de 850 000!
Duitse en geallieerde krijgsgevangenkampen waren doorgaans veel comfortabeler voor de krijgslieden. Japanse krijgsgevangenkampen waren dan weer een stuk zwaarder. (tips: Stalag 17 (1953) en Bridge on the River Kwai, The (1957) )


Bon, ik kan uren praten over de achtergronden in dit soort films. Terug naar de film.


De film schets een zeer mooi beeld over de slag bij Stalingrad. Wie veel gepraat niets vind zal hier zeker graten in vinden, want men vliegt er meteen in.
En men is zeker niet schuw om bepaalde aspecten die not-done zijn in de film te steken. De jongen die per ongeluk zijn beste vriend dood schiet, het staakt-het-vuren met de Russen, de semiverkrachtingsscène, de scène waar ze hun gek geworden overste dood schieten … het zijn een aantal voorbeelden hiervan.
Ook harde scènes schuwt men niet. Voorbeeld: De scène waar de gestraften zich van hun overste opnieuw moeten bewijzen door een aantal verzetsstrijders dood te schieten (waaronder een kind, die hen enkele dagen tevoren nog had geholpen).
Maar oorlog is hard, dus moet men zich niet inhouden om ook harde scénes te tonen.


De acteurs zijn zorgvuldig gekozen en doen het zeer goed. Hun gelaatsuitdrukkingen spreken boekdelen. Het enige nadeel is een beetje dat je constant soldaten ziet sterven, maar dat het soms moeilijk is om te zien wie nu eigenlijk op die moment het loodje legt.

Ook de dialogen staan volledig in het kader van de bikkelharde scènes die soms surrealistisch lijken.

Voor mij mocht men nog ietsje dieper in gaan op de soldaten en het persoonlijke en emotionele leed. In de film zijn ze net ietsje te veel speelgoedsoldaatjes, terwijl iedereen een huis en een familie had. Op een paar losse stukjes in de film na wordt hier weinig op in gegaan. Nochtans was de intentie in het begin er (de scène in de trein bijvoorbeeld).

Al bij al een zeer degelijke film
4,0*

Het verhaal en de keuze om vanuit het duitse kamp de verhaalvertelling te doen zijn geweldige ingredienten voor een topfilm.

Maar helaas de uitwerking is zo slecht gedaan dat de film nergens echt tot een topper komt.

De scenes lopen slecht in elkaar over en gaan vooral in het begin van de hak op de tak wat amaturistisch overkomt op mij.

Mede hierdoor stoorde ik me echt waardoor ik me niet met de personages kon inleven en ik dus nergens echt geraakt werd wat toch vreemd is bij zo n beladen onderwerp.

Ook de decors viel me een beetje tegen graag had ik meer shots van de stad gezien wat meer recht aan de titel zou doen.

Al met al toch wel een tegenvaller.

Film met twee gezichten. Het eerste deel - tot aan de tank-scene - wil niet lekker van de grond komen. Misschien omdat het acteerwerk nog niet overtuigend is en audiovisueel weinig bijzonder. Wat dat laatste betreft vind ik Talvisota (ook in een winter-setting) mooier.

Daarna wordt het een stuk beter met een goed neergezette ijzige sfeer. Behoorlijk angstwekkend, die witte doodse omgeving en hardheid. Het heeft zo'n grimmig karakter zoals Das Boot en ik zag wel meer overeenkomsten, denk aan het jolige begin. Een sterke soundtrack laat zich horen maar ondanks het einde heeft het niet de impact waarop ik had gerekend. Denk dat het veel had gescheeld als de focus op slechts een of twee personen had gelegen.

Erg matige film waarvan ik zeer hoge verwachtingen had. Ben een groot liefhebber van WO-II films, maar deze mag tot een van de grootste teleurstellingen gerekend worden.

Vooral het begin van de film is slecht. Het ziet eruit als een slechte jaren '80 film en het acteerwerk is om te huilen. Ook is het nergens boeiend en wordt er van de hak op de tak gesprongen.

Gelukkig wordt het tijdens de bittere kou wel wat beter. Audiovisueel is het dan ook wat sterker, evenals het verhaal. Af en toe komt er een spannende scene voorbij, maar het mag duidelijk zijn dat de lol er voor mij allang af was.

De weg naar het einde toe was nog een lange en ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was dat het erop zat.

Een grote tegenvaller!

Wat een slechte film is dit zeg! Hoe kan dit zo hoog gewaardeerd worden? Geen verhaal, het springt van de hak op de tak, het slaat werkelijk nergens op! Acteerwerk is matig, camerawerk slecht.

Lijkt me niet. Deze film laat duidelijk zien, bijvoorbeeld door de mishandeling van krijgsgevangenen op het station en de executie van onschuldige burgers, dat de Russen eveneens op een gruwelijk manier het slachtoffer waren van het Duitse brute geweld.

Klopt niet helemaal. Tijdens de slag om Stalingrad was er voor de direct betrokken generaals weinig tot geen ruimte voor zelfstandig handelen. Bijna alle `strategische` beslissingen werden door Hitler persoonlijk genomen. Beslissingen die soms aan het absurde grensden en de generale staf ter plaatse tot wanhoop dreef. Aan het begin van de slag in september `42 was het Duitse moreel inderdaad nog hoog. Naarmate de slag vorderde en de stad niet ingenomen werd, de winter inviel, het Duitse 6e leger omsingeld werd, bevoorradingen door de lucht geheel stil kwamen te liggen en de Duitsers bewust geen winterkleding kregen, daalde het moreel tot een absoluut dieptepunt. (Hitler was van mening dat als de manschappen winterkleding kregen, ze konden gaan denken dat de slag langer zou kunnen gaan duren dan gepland. Dit zou volgens A.H. een demoraliserend effect op de manschappen hebben.) Op dat moment had de staf ter plaatse al ingezien dat de slag om Stalingrad niet meer in het voordeel van Duitsland beslist kon worden. Na de capitulatie van het Duitse 6e leger, was het Duitse volk, na het vernemen van dit nieuws, in totale shock en meende al velen dat de oorlog niet meer gewonnen kon worden. Ik vind persoonlijk dat de demoralisatie van de Duitsers in deze film juist sterk naar voren komt.

Keiharde oorlogsfilm over de bloedige gevechten en verschrikkelijke ontberingen tijdens de slag om Stalingrad waarbij de focus vooral gericht is op de interactie tussen de soldaten in deze inhumane omstandigheden. Ondanks het prima acteerwerk en de uitstekende cinematografie niet helemaal mijn ding.

Een hele goede oorlogsfilm met een realistische weergave. Ik heb ook pas geleden enemy of the gates gezien. Die film werd ernstig verstoord door het liefdesverhaal. Veel films maken de fout om de situatie zwart op wit weer te geven, er zijn "good guys" en "bad guys" en bij de good guys zijn ze allemaal helden en de bad guys zijn allemaal monsters. Maar zo is het niet, deze film is meer grijs wat dat betreft. Tussen de Duitsers zijn er ook "slechtes" en "goeies", en ik vind het op z'n zachtst gezegd vreemd dat sommige mensen hiermee niet kunnen leven en vinden dat de Duitsers zichzelf als slachtoffers van de oorlog gezien. Het laat de verbittering zien van de soldaten die alle emotie verliezen en iemand doodschieten om z'n laarzen te stelen die beter beschermen tegen de kou. Dat is wat ieder mens ondergaat in de oorlog. Deze film is eigenlijk een gebaar dat oorlog iets is wat je niet wil, wat niemand wil. En dat is helaas niet met alle oorlogsfilms zo.

Blijf bij mijn eerste mening een puike film is dit.

Nog aan toevoegen dat de geloofwaardigheid van de film nog wordt vergroot door het feit dat het een Duitse prent is en bijgevolg ook de Duitse personages hun moedertaal spreken, iets wat bij Engelse producties al eens over het hoofd wordt gezien.

Stalingrad is een meeslepende film die op een indringende wijze laat zien dat de jongens van de Wehrmacht niet alleen maar monsters waren. Het zwart-wit beeld dat de media en maatschappij geven van de Duitse jongens is simpelweg lariekoek. Het is grijs, heel grijs. Regisseur Joseph Vilsmaier laat op een hele realistische (en akelige) manier zien hoe doodnormale Duitse jongens, zonen, vaders en broers op brute wijze worden verscheurd door de oorlog. Soldaten die na enkele maanden vechten in beesten veranderd zijn. Geen enkele blaam voor deze soldaten, enkel voor hun leiders en de sadistische bloedzuigers die tussen ze rondliepen. Er werd bitter gevochten om een ruïne, een vernietigde stad.

De gevechten zijn van groot niveau, intens en afschuwelijk. De beelden blijven hangen omdat de film een grote impact weet te creëren. Mensenlevens die binnen een seconde worden verpletterd. De realiteit van de slag om Stalingrad en de uiteindelijke terugtrekking van de nazi's is bijzonder goed weergegeven. Het is episch en indrukwekkend.

Geweldige acteerwerk van Dominique Horwitz, Thomas Kretschmann en Jochen Nickel. Deze acteurs weten met absolute overtuiging soldaten te spelen met een geweten. Thomas Kretschmann is magistraal als een luitenant die ondanks zijn positie het toch opneemt voor de zwakkeren op hem heen, wetende dat hij daarvoor bestraft zal worden. Hans Von Witzland voert een onmogelijke strijd: zowel tegen de Russen als tegen zijn bevelhebbers. Dominique Horwitz en Jochen Nickel spelen mannen die enkel wat lol willen hebben voordat ze ten strijde moeten trekken. Eerst zijn ze altijd vrolijk en maken ze geintjes, daarna zie je ze langzaamaan afbrokkelen. Doodnormale kerels een hel moeten doorstaan, in en in triest.

Stalingrad is een echte klassieker. Altijd fascinerend om de Tweede Wereldoorlog vanuit een andere invalshoek te zien. Persoonlijk ben ik altijd al meer geïnteresseerd geweest in de verhalen van de Duitsers dan de Geallieerden. Hoe bizar moet het zijn om te weten dat je simpelweg kanonnenvoer bent, ongeacht hoe je het er vanaf brengt? Wetende dat je bevelhebbers geen enkele moer om je geven en je enkel belonen met een stom lintje of medaille? Stalingrad is een absolute aanrader voor iedereen die ook maar een snufje interesse heeft in de Tweede Wereldoorlog. Het is ook fijn om van je tunnelvisie (als je die had) geholpen te worden, want de film laat je sympathie hebben voor die Duitse jongens. Jongens die zoals in elke oorlog slachtoffers zijn van gewetenloze leiders, totaal niet uitmakende onder welke vlag ze voeren. Een oorlogsklassieker.

4*

Stalingrad

Stalingrad is 1 van de zoveelste WWII films die er bestaan maar, Stalingrad is 1 van de weinige die mij zo heeft kunnen boeien. Ik denk nee, ik weet wel zeker dat Stalingrad bij het top rijtje hoor. Dit is voor mij het rijtje met Der Untergang (2004) , Unsere Mütter, Unsere Väter (2013) en Saving Private Ryan (1998) erin. Dit waren zoverre nog voor mij de echte toppers binnen deze genre en ik denk dat Stalingrad daar ook binnen gaat vallen, al ben ik nog niet honderd procent zeker of dit een film is die in mijn top 10 gaat komen.

In verband met 4 en 5 mei heb ik besloten weer eens WWII films op te zoeken en te gaan kijken, vorig jaar waren dit Hart's War (2002) en Where Eagles Dare (1968) waar ik ook erg van genoten had. Dit jaar is dit The Big Red One (1980) en deze film geworden en uiteraard ook geen spijt van. Stalingrad was ook zeker een topper om mee af te sluiten.

Stalingrad, ik denk dat menig WWII liefhebbers hier al wel van alles over gehoord heeft. Stalingrad is natuurlijk de stad waar de Duitsers berg afwaarts gingen. Dankzij de kou en het weinig eten gingen ze langzaam een stille en pijnlijke dood tegemoet want dat dood vriezen lijkt me bij elkaar geen pretje. Een stad waar bijna elk gebouw, huis wat dan ook wel plat was gebombardeerd maar, ook de harde regels van het rode leger. Terug trekken was landverraad en dat was ter plekke de dood straf. Wanneer je dan terug aan het rennen was, zat de leider van het de divisie je op te wachten met een lotgenoot die je even overhoop zat te knallen. Dit word dan zowaar niet naar voren gebracht in deze film maar deze informatie wist ik van paar bronnen af te plukken, wat het Rode Leger eigenlijk ook best koudbloedig wist te maken.

Deze film wist uitstekend te tonen hoe het eigenlijk zo'n beetje in zijn werking ging binnen het Duitse leger met de aanval op Stalingrad. Soldaten die lekker aan het water zaten te relaxen, die vervolgens in een trein richting Rusland gingen om daar te vechten. Waar dus het uitstekende verhaal mee door ging. Na wat weddenschappen gingen ze vol de strijd aan. De Duitsers wisten uiteraard in het begin terrein te winnen, zoals het ook in het echt gebeurde. Bij een paar succesvolle gevechten keerde de rollen allemaal om. Waar de Duitsers vrijwel de slachtoffers werden en de Russen begonnen te winnen. Het eerste gedeelte van het verhaal bevatte vrijwel alle actie, veldslagen en noem zo maar op. Het tweede gedeelte wist je te vermaken met het overleven van de kou en de hongersnood, verraad en meer. Want ze werden ook nog gevangenen in een kamp, echter wel van korte duur. Helaas waren daar soms wel momenten te vinden wat mijn concentratie ietwat naar beneden hielp maar, wat je niet wist te vervelen.

Ook de acteurs wisten mij goed te vermaken. Op de dode stiltes was het zelf voor mij nog wel eens spannend om te kijken, je verwacht eigenlijk op elk moment een inslag. Maar wanneer je het niet verwacht valt er een inslag.. Topper.

Stalingrad bracht eigenlijk alles wat een fijne WWII film moet brengen, iets wat de eerder opgenoemde films ook vaak bevatte maar, misschien was deze soms wel heftiger. Zoals een kanonskogel die er voor zorgde dat het lichaam van een soldaat werd gescheiden. (romp en benen), die je dan eerst nog wat ziet spartelen en daarna dankzij de adrenaline gewoon bewusteloos raakte en daar zou overlijden. Maar ook een man die een been niet meer kan gebruiken, die dan overreden word door een tank (sound effecten geven al genoeg prijs), waardoor deze topper alsnog maar aantrekkelijker werd.

Ik weet niet of dit een top 10 film van mij is maar, ik ga er wel vanuit. Dus ik besluit nu nog even wat ik er mee ga doen, en dan kunnen de volgers (die mij bij hun updates hebben of algemeen volgen) wel merken wanneer hij er bij staat. Ik denk dat hij er wel in komt, want ik heb me uitermate vermaakt met deze WWII film uit Duitsland. Die in mijn ogen vaak kwalitatief goed zijn in dit genre, nu al drie toppers gezien! En dit is ongetwijfeld mijn langste recensie, hij heeft Auschwitz: The Nazis and the 'Final Solution' (2005) al overtroffen haha!

4.5*

Prima film! Ik heb net wat over de Battle of Stalingrad gelezen en de film ziet er vrij waarheidsgetrouw uit. In 1941 probeerden de Duitsers Moskou te veroveren, maar toen dat niet lukte splitste Hitler zijn leger aan het Oostfront in 2 en ging het Zesde Leger op weg naar Stalingrad. Stalingrad veroveren zou overigens de moraal van het Rode Leger sterk doen dalen, zo dacht Hitler omdat de stad symbool stond voor de prestige van Stalin.

Zo gepland, zo gedaan werd Stalingrad bijvoorbeeld eerst platgebombardeerd door de Duitse Stuka (bommenwerpers) waarbij een 40.000 Russen zouden gesneuveld zijn. Achteraf bekeken sneden de Duitsers hiermee in hun eigen vingers, want in man-op-man gevechten bleken ze minder sterk te zijn. Hoewel de Duitsers op een bepaald moment een heel groot deel van Stalingrad hadden ingepalmd, werd het uiteindelijk een barre winter en deden de Russen in november 1942 uiteindelijk een georganiseerd tegenoffensief: Operatie Uranus onder leiding van generaal Zjoekov. De Roemenen en Italianen, die uiteraard meevochten met de Duitsers, werden al snel onder de voet gelopen door het Rode Leger. Doordat Hitler absoluut Stalingrad wou behouden, werden een kwart miljoen Duitse soldaten uiteindelijk volledig omsingeld door de Russen. De Duitse Luftwaffe trachtte tevergeefs hun enorme leger te bevoorraden, maar slechts een klein deel van de bevoorrading bereikten daadwerkelijk hun doel. Er stierven daardoor heel erg veel soldaten aan honger of aan de bijtende koude of ziekte, iets wat ook duidelijk in het tweede deel van de film te zien is. De wanhoop nabij en zich in de steek gelaten door hun eigen land, waren er vast ook bij die gewoon zelf het loodje legden zoals in de film.

Nu dan wat meer over mijn indruk van de film. Ik kon er in het begin niet zo heel goed inkomen en voordien wist ik eigenlijk zo goed als niets van wat zich er had afgespeeld. Op bepaalde stukken vond ik het even wat saaier maar over het algemeen is het wel een sterke film. Ik denk ook dat een herziening waarschijnlijk nog beter zou uitpakken. Eigenlijk wel een must-see voor de liefhebber van oorlogsfilms.

De wreedheid van de oorlog gezien vanuit de Duitse hoek. De filmt toont het gruwelijk leed van de agressor aan de hand van vreselijke, indrukwekkende scènes. Film kan alleen maar de afschuw van de oorlog verhogen.

Filmisch zeker te waarderen en ook goed vertolkt.

Waar eerder Das Boot op succesvolle wijze de oorlog uit het perspectief van de Duitse marine liet zien, doet Stalingrad dit met een peloton Duitse soldaten tijdens de slag om Stalingrad.

Een peloton Duitse stormtroepen is net terug uit Noord-Afrika als ze te horen krijgen dat ze naar Rusland worden gestuurd. Omdat hun vorige luitenant gewond is en zijn verstand heeft verloren krijgen ze de jonge idealistische Hanz Van Witzland toegewezen. Onderofficier Manfred 'Rollo' Rohleder gaat een weddenschap met hem aan, wie het langst zal overleven...

Stalingrad schetst een sterk en realistisch beeld van de veldslag. De locaties zagen er goed uit en de gevechten waren indrukwekkend. Om nog maar te zwijgen van de scènes in de sneeuw. Het acteerwerk van de belangrijkste figuren was ook dik in orde. Met name Thomas Kretschmann en Dominique Horwitz maakte indruk. De film laat zien dat Nazi Duitsland evengoed zijn eigen soldaten op gruwelijke wijze heeft behandelt en maakt duidelijk wat voor verschrikking het Oost-front is geweest.

Net als bij Das Boot slaagt echt de andere kant van een bekend verhaal te zien. Toch vond ik het hier een stuk minder goed werken als daar. Dat kwam denk ik vooral door de manier waarop de eerste helft van de film in beeld is gebracht. De gevechten zijn vrij onoverzichtelijk gefilmd, er gebeurt van alles en het is lastig om bijvoorbeeld te herkennen wie er sterft. Daarnaast vond ik het ook erg lastig om personages te onderscheiden, het was wellicht beter geweest als ze bij wijze van introductie ons eerst het peloton hadden leren kennen zoals je dat bij Vietnam-films bijvoorbeeld vaak ziet. Nu voelde het alsof sommige personages pas heel laat in de film hun intrede deden.

Stalingrad maakte niet al mijn verwachtingen waar, maar is uiteindelijk toch een sterke Duitse oorlogsfilm.

Wauw! Wat een film en dat voor die tijd. Ik weet nog hoe flabbergasted ik was na het zien van het gevecht tussen het strafbataljon tegen de Russische tanks. Wat een rauwheid en realisme! De man die geplet wordt, de officier die in tweeën geschoten wordt en zijn laatste gruwelijke moment beleeft. zo realistisch voor een film uit 1993 en nog wel een Duitse productie. Maar goed, dat betreft de hele film, een top productie voor Europese begrippen. Zoals Vietnam bijzonder diep zit bij de Amerikanen is Stalingrad een delicaat onderwerp voor Duitse begrippen.

Een erg realistische en waarschijnlijk accuraat beeld van de inval in Rusland, Operatie Barbarrossa, en de onvermijdelijke ondergang bij Stalingrad. Het geloof, de overmoed, de arrogantie, en uiteindelijk de kameraadschap die overblijft. Mooie en realistische actie, mooie grimmige beelden wanneer de mannen uiteindelijk in het strafbataljon geplaats worden en mijnen moeten ruimen. Maar ook hoe ze overmand door gelatenheid steenkoud in de vrachtwagen langs het verbrandden van een enorme stapel lijken rijden. Er was een weg nabij Stalingrad die ze 'de beenderenweg' noemden omdat men het pad in de sneeuw, want meer was het niet, gemarkeerd hadden met botten die uit de sneeuw staken. Men had het eerder met houten paaltjes geprobeerd maar de verhongerende en verkleumde Duitse troepen stalen alles dat eetbaar en brandbaar was dus zelfs die paaltjes waren niet veilig.

De ellende, de kou, de honger, de uitzichtloosheid, de irritatie onderling maar ook de kameraadschap. Stalingrad schetst een beeld van Duitsers die ook maar menselijk waren en 'hun werk' deden als soldaten, en protesteerden en weigerden in bepaalde zaken. Het einde is ronduit deprimerend, maar dat is geheel in stijl van de film.


Mooie pakkende soundtrack trouwens.

Deze film toont de oorlog in al zijn facetten, de kameraadschap tijdens de pauzes als de mannen de post lezen en wat zitten te ouwehoeren maar ook zoals hier bij een gevecht tussen ingegraven Duitse soldaten en Russische infanterie met tanks!

Je krijgt een soldaat te zien die nog even gek is van de pijn, als zijn hele onderlichaam weggeslagen is. Dat is de oorlog en het resultaat voor een jonge man!

Rauwe film maar de waarheid is vaak onwelkom en rauw!

Het verhaal draait vooral om Hanz Van Witzland, deze is nogal ideologisch ingesteld en meent net als velen dat het Duitse rijk een toekomst heeft. Zijn tegenspeler is een realist, Manfred Rohleder, en deze gaat het alleen maar om een ijzeren kruis te verdienen door zijn heldhaftigheid.

Beiden praten later anders als ze de werkelijkheid van Stalingrad mee hebben gemaakt!

In zijn genre is dit een uitstekende prent en van ons is de waardering dan ook een 8!

Stalingrad

Uitstekende oorlogsfilm over de slag om Stalingrad. Het was een grote miscalculatie van Hitler om te denken dat de Duitsers Stalingrad wel even zouden veroveren, en het resultaat was een slachtveld waarbij over een miljoen soldaten zijn gesneuveld.

Stalingrad laat dit op rauwe en realistische manier zien, en de manier waarop regisseur Vilsmaier de zinloosheid van de oorlog en het superioriteitsgevoel van de Duisters laat zien is indrukwekkend. De leiding stuurden jonge soldaten hun dood in, allemaal in naam van het Duitse Rijk. Het platgebombardeerde Stalingrad wordt werkelijk magistraal in beeld gebracht, en ook het acteerwerk is sterk. Het laatste shot van de twee jonge mannen in de sneeuw, doodgevroren, is briljant en zal me nog wel een tijdje bijblijven.

50 jaar na de overgave van de Duitsers in Stalingrad kwam deze film uit, die door Duitsers zelf werd gemaakt. Het lot van een Duitse eenheid in de hel van Stalingrad wordt hier verder uit de doeken gedaan met alle ellende dat erbij hoort. Dit is toch een erg harde en wrange oorlogsfilm geworden over een patstelling waarin geen ontsnapping meer mogelijk was. Het is niet zo grootschalig gefilmd op het vlak van decors maar het maakt wel voldoende indruk. Na een wat traag en aanmodderend eerste uur volgt een uitstekend tweede uur wanneer de eenheid moet overleven en de leden ervan stilaan afvallen. Op het einde is de anti-oorlogsretoriek compleet.
Ik wil best geloven dat de Duitsers ook zwaar hebben afgezien, vaak onder druk van brutale en onmenselijke officieren (hier uitgebeeld door hauptmann Haller) die geen protest duldden. Of het een excuus is voor vier jaar oorlogsgruwel is voer voor discussie. Feit is dat Hitler met Stalingrad zijn eigen graf heeft gedolven.

Sterke film over één van de meest legendarische veldslagen uit de Tweede Wereldoorlog gezien vanuit Duits standpunt. Een soldaat van de Wehrmacht is niet noodzakelijk een nazi of Hitleradept. Het komt hier even aan bod. Een zuivere anti-oorlogsfilm waarbij het leed en zinloosheid van de oorlog en deze veldslag naar voren komt.

Enkele vechtscènes zijn bijzonder sterk zoals die in de riolen of even later in de besneeuwde vlakte met de tanks. Ook de persoonlijke gevoelens en getuigenissen van de soldaten maken indruk. Zo gaf iemand iemand zijn gevoel weer van een vreemde te zijn tijdens zijn verlofperiode bij zijn gezin. Hij hunkerde er zelfs naar om terug naar het front te komen. Het is een gevoel dat niet onbekend was voor velen die na de oorlog (definitief) huiswaarts keerden.

Jonge mannen met een toekomst worden opgeofferd in naam van het Duitse Rijk. De kameraadschap onderling komt ook sterk naar voren en het is zowat het enige wat hen echt drijft. Sterke slotscène ook die indruk maakt waarbij de koude en ontbering letterlijk toeslaat.

Stevige oorlogsfilm. Na het vakantietripje in Italië krijgen we een aantal lange en vooral bloederige gevechtsscènes te zien waarbij afgeschoten ledematen overal verspreid liggen. De aanval op het fabrieksgebouw is er eentje die knap in beeld is gebracht en ook de aanval op de Russische tanks is er ééntje die er bovenuit steekt.

Toch heeft de film me niet echt weten te raken. Er wordt geprobeerd om vanuit het Duitse perspectief hun soldaten toch wat menselijkheid mee te geven. Het Russische jongetje moet gespaard blijven van het vuurpeloton (wat uiteindelijk niet lukt), de Russische vrouw moet beschermd worden en mag niet verkracht worden,… maar al bij al blijven het gewoon cliché personages zonder echte diepgang waar nauwelijks een band mee gecreëerd wordt.

Niettemin is het wel een degelijke oorlogsfilm vanwege enkele stevige scènes en de ontbering van de kou waar de soldaten aan worden blootgesteld.

3*