Talaye Sorkh (2003)

Spijtig dat je de affiche niet goed kunt lezen, ik zal jullie even vertellen wat erop staat:

Prix du jury - Un Certain Regard - Festival de Cannes 2003

Beste film - Chicago Festival 2003

Brilliant and unforgettably powerful ... an Iranian Taxidriver (Daily Telegraph)

Powerful, fascinating and superb... (NY Post)

One of the best films of the year! (Los Angeles Times)

En ik sta achter elk van deze commentaren, dit is werkelijk een fantastische film. Hij lijkt misschien nogal erg op Taxidriver, maar door de andere achtergrond geeft hij er een exra dimensie aan. De hoofdpersonages zijn niet alleen erg goed geacteerd maar ze worden wondermooi in beeld gebracht. De film is nogal traag, en in het begin was ik een beetje verveeld door het vele gepraat, maar hij is zo zuiver en zo mooi dat je dat er wel bijneemt. Ik had ook mijn vragen bij het feit dat je het einde in het begin ziet, maar zo blijft dat natuurlijk de hele film door aanwezig op de achtergrond, en weet je hoe tragisch het eigenlijk wel afloopt (dit is natuurlijk niet origineel meer, maar het blijft wel werken)

Nee, ik ben echt wel enthousiast over deze film, en had nooit verwacht dat een Iraanse regisseur zoiets kon maken (oke, de film is in Iran wel verboden wegens te kritisch, maar toch) Een even aangename verrassing als Cidade de Deus! (alhoewel 'aangenaam' bij beide films misschien niet het juiste woord is)

De film is gebaseerd op een klein krantenberichtje over een dief die door het beveiligingssysteem was opgesloten in een juwelierszaak. De man vermoordde de manager en schoot vervolgens zichzelf dood. Jafar Panahi (The Circle) vroeg collega-regisseur Abbas Kiarostami een scenario te schrijven rond de vraag wat iemand tot zo'n extreme daad kon brengen.

Bron: cinema.nl

Er gebeuren verschillende dingen waarvan je niet eens weet waarom het gebeurt. De regisseur heeft er blijkbaar voor gekozen om zijn tijd te nemen en er gebeurde niets overhaast. Misschien kwam dat mede door de hoofdpersonage Hussein: een gedeprimeerde pizzabezorger die de maatschappelijke vernederingen meer dan beu is, die vernederingen moeten het vooral hebben om zijn uitdrukkingen met een betekenis achter die men niet uitlegt of verteld maar die men gewoon weet.

We krijgen een indringend beeld te zien van het leven in Teheran en wat er zich soms kan afspelen achter gesloten deuren in de rijke woonwijken van Teheran.

(Deze film is zeker en vast een gouden tip waard voor de MovieMeter pakketservice, en zo niet moet je hem maar eens gaan huren net als ik dat deed)

Taxi Driver in Teheran. Zwijzame Iran/Irak-veteraan in de hoofdrol. En ipv een taxichauffeur een pizzakoerier met brommer.

Geeft een behoorlijike inkijk in het leven in Teheran en zelfs zo realistisch dat de film in Iran zelf niet vertoond mag worden.

Ook de eerste Iraanse film die me echt aanspreekt en daarmee een voldoende scoort. Jammer dat sommige scenes duidelijker geslaagd zijn dan enkele mindere scenes.

Yeah, een film over een depressieve Iraanse pizzabezorger die ogenschijnlijk een oorlogstrauma heeft opgelopen. Hij bezorgt zijn pizza's in de rijke buurten van Teheran, banjert rond in die weldadige huizen, maar wat er nou echt in zijn hoofd omgaat, is een raadsel. De rol van pizzabezorger wordt in ieder geval erg knap vertolkt. Jammer dat het einde al in het begin van de film gespoilerd wordt, dat had deze film niet bepaald nodig.

Zeer rustige film qua tempo, die het verhaal verteld rondom een man, die graag wat meer van zijn leven wil maken, maar al snel ziet dat dit niet eenvoudig zal zijn.

De hoofdrolspeler zelf komt ook niet al te snel over, al past dat overigens goed bij zijn rol. Je ziet hem vaak nadenken, tenminste zo lijkt het, en hij oogt enorm ontevreden met zijn huidige leven. Regisseur Jafar Panahi maakt er een uiterst realistische film van, die door middel van een grote flashback toont hoe de zaak in de juwelierszaak uiteindelijk zo uit de hand kon lopen. De dikke Hussein oogt niet al te sympathiek, maar blijkt uiteindelijk sympathieker te zijn dan gedacht.

Panahi laat zien dat er in Iran een zeer grote tegenstelling is tussen arm en rijk, wat in diverse scenes naar voren komt en waar Hussein uiteindelijk het slachtoffer van wordt. De kritiek van de regisseur uit zich ook duidelijk daarop. Los daarvan vond ik het een film, die me bij vlagen greep, maar die ondanks de gebeurtenissen, geen onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Het heeft in ieder geval wel een interessant onderwerp, dat moet gezegd worden.

3,0*

Schrijnend. Mijn derde Panahi na This is not a film en Taxi Teheran, en ik ben blij dat ik nu eindelijk voor zijn iets 'oudere' werk ben gaan zitten. Ik vond de worsteling van de hoofdpersoon met de voor hem onoverbrugbare kloof tussen rijkdom en armoede, en de manier waarop de mensen om hem heen naar hem kijken, intens droevig. Het feit dat de acteur in het echt ook een pizzabezorger was, lijdend aan paranoïde schizofrenie, maakt het nog intenser.

Panahi neemt de tijd om ons te voelen wat er in de belevingswereld van deze man omgaat, ogenschijnlijk zonder hem daarbij een scala aan emoties te laten tonen: alles lijkt onder de oppervlakte te gebeuren, al giert er daarbinnen voor je gevoel iets dermate sterks, dat de man het soms amper binnen kan houden. De scène bij het verlaten van de juwelier is daar denk ik een goed voorbeeld van.

Na deze ervaring kan ik bijna niet wachten om The White Balloon, Ayneh en Dayereh te gaan zien, en me weer eens wat meer onder te dompelen in die wondere wereld van immer fascinerende Iraanse cinema. Gelijk maar even wat leesmateriaal aangeschaft, en ik kon daarbij het pas verschenen boek over Asghar Farhadi natuurlijk niet laten liggen.

Geschreven door de ons recent ontvallen meester Abbas Kiarostami, maakt Panahi van Talaye Sorkh een moderne tragedie over een man die zijn plaats in de wereld nauwelijks langer vol lijkt te kunnen houden.

4.2*

Geen verkeerde film van Panahi, zeker meer dan degelijk, maar 100% overtuigd ben ik ook niet geraakt. Ik vond in de eerste plaats de aanpak van Panahi niet geslaagd. De openingsscène gevolgd door de flashback verraadt eigenlijk al het hele plot van de film. Soms werkt dit, maar hier had ik minder dat gevoel.

Wel zie je beiden, waarvan specifiek Hoessein, evolueren en zie je waarom je overgingen tot zo’n drieste daad.

Crimson gold is een film die draait rond de kloof tussen arm en rijk en hoe je ermee omgaat als je aan de “verkeerde” kant bent ingedeeld. Ploeterend met een hongerloontje als pizzabezorger en een bijverdienste met kruimeldiefstallen zal het hoofdpersonage niet meer aanzien of toekomst bieden. De film bevat enkele uitstekende scènes, die bij de juwelier bijvoorbeeld was ijzersterk en toonde mooi het contrast en het misprijzen aan. Andere scènes vond ik dan weer ellenlang vervelend (het avondfeest).

Ik volg Spetie in deze. Een film met het nodige potentieel en een intrigerend onderwerp, maar eveneens een film die me niet altijd mee had. 3,0* of 3,5*, what’s the difference?

Jammer, ondanks de goede recensies hier, pakte de film mij niet. Met zeer veel moeite de hele film gekeken. Met name het geluid vond ik erg vermoeiend. Continu ruis en stoorzenders of verkeer op de achtergrond. Het camerawerk was hier en daar ook schokkerig, daar moet je van houden maar daardoor kwam ik niet in de film. Het plot is ook erg simpel.