Wimbledon (2004)

Niet grappig (WAAR, mensen, WAAR hebben jullie om gelachen??), totaal geen chemistry tussen Dunst en Bettany, en verschrikkelijk vreemd getimed allemaal. Sommige scenes zat ik met plaatsvervangende schaamte te kijken. De wedstijdbeelden waren wel aardig, een hele krappe 2 dan maar.

Heb de film zaterdag gezien, in Haarlem. Klopt het dat er een stuk in de film redelijk donker is, of was er een probleem met de projector? Er was een stuk van ongeveer een tot twee minuten, waar de ondertiteling wel redelijkhelder was, maar verder alles onzichtbaar of in vage schaduwen.

Oja, verder was de film wel okee, alleen, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld, was erg duidelijk dat de film eigenlijk geschreven was voor Hugh Grant, Paul Bettany zie ik dit soort uitspraken en flaters eigelijk niet maken. Was een beetje ongeloofwaardig. Maar goed, misschien komt het doordat ik gehoord had dat Hugh de film niet wilde doen, maar de rol wel voor hem geschreven was.

Een gezellige film, maar verder niet zo heel bijzonder. Paul Bettany acteert prima en ook de wedstrijdbeelden waren erg geslaagd, maar helaas was het allemaal nogal voorspelbaar. Wel een erg lekkere soundtrack.

2.5 sterren.

Dat valt mee, zo won Sampras in 1994 Wimbledon en heeft hij tijdens dat toernooi maar 1 set verloren en dat komt wel vaker voor.

Dan over de film, Paul Bettany vind ik nog wel meevallen. Hij serveert best aardig en speelt zijn rol goed. Kirsten Dunst vond ik helemaal niks, een speels trutje die absoluut niet kon overtuigen in haar rol. Vooral dat rennen van haar zag er niet uit.

Met tennis heeft de film eigenlijk helemaal niks te maken. Een simpel liefdesverhaaltje. 2*

Bepaalde sporten zijn al eens eerder in een film van zijn spannende kant laten zien. Tennis vind ik nooit heel veel aan, maar vooral hier met enkele zeer mooie truukjes werd ik er helemaal in meegesleept. Dan blijft over een een vermakelijke formule film met een Dunst die iets minder mieperig is als normaal, maar nog steeds mijn sympathie niet echt kan krijgen. 3 sterren

Leuk, mooi en lief. De tennisscènes zien d'r goed uit, Dunst doet het erg leuk (al vanaf haar eerste lachje onder de douche) en het voorspelbare verhaaltje...ach fuck it! Dat nemen we dan een keer voor lief...

4*

Men neme de voorspelbaarheid van de gemiddelde romantische komedie en voegt dat samen met de voorspelbaarheid van de gemiddelde sportfilm. Zie vijf minuten van Wimbledon en voorspel met gemak tot in detail hoe de volgende 90 minuten eruit gaan zien. Tja, het is en blijft spijtig dat films als dit altijd exact volgens het boekje moeten en nooit een stap buiten de platgetreden paden durven te zetten.

Maar het houdt niet op bij enkel een script met tonnen clichés en standaard personages, want ook de humor is erg ver te zoeken. Daarnaast doen hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Paul Bettany me werkelijk geen malle moer, wat inleven ook niet echt bevorderlijk maakt. Behoorlijk slap spel van het tweetal en hun personages waren ook nog eens oersaai. Wat dat betreft was ik blij dat Jon Favreau even voorbij kwam, die wist nog wel voor een paar bescheiden glimlachjes te zorgen.

Overigens was Favreau niet het enige lichtpuntje; de film kijkt op zich nog best aardig weg, mede door de redelijke sfeer die men nog wist neer te zetten, en vooral visueel was het toch nog prima verzorgd. De geestig vormgegeven begincredits waren haast het leukste van de hele film.

2 héle kleine sterren.

Lekkere romantische sportfilm met een heel aardig sfeertje van de aanloop naar Wimbledon. Niet helemaal geloofwaardig, maar zeker ook niet de extreem lage score waard.

Een weinig overtuigende film. De sportscènes waren op zich best interessant en boeiend, maar wel gigantisch voorspelbaar. Dat is echter niet zo'n groot probleem, wanneer de rest wel leuk is uitgevoerd. Ook dat was helaas niet het geval. De chemie tussen Dunst en Bettany ontbrak volledig en de meeste gedachtenkronkels van Bettany waren echt rampzalig.

Verder eigenlijk nergens om kunnen lachen. Het keek allemaal aardig weg, maar Wimbledon was over het geheel genomen toch een diepe onvoldoende. 1,5 sterren.

1e ziening van Wimbledon.

Och heremetijd, hoe durven ze dit soort films nog te maken. Zo inspiratieloos.

Film ziet er wel prima uit, veel wit. Stijlvol, past ook goed bij het toernooi.

Kirsten is hier en daar oogverblindend en sexy niet te kort. (Alleen die tandjes hè. Eigenlijk geen pan. Zij komt er wel mee weg. Natuurlijk )

Tot slot is het getoonde tennis knudde. Op deze manier schoffeer je wel een groot aantal tennisfans.

Daar zal de f het wel niet van hoeven hebben.

Ik heb deze film altijd erg ondergewaardeerd gevonden. Dunst en Bettany zetten erg leuke rollen neer en er is veel chemie. Verder is de setting, sfeer en situaties erg goed neergezet en heb ik hier toen van begin tot het eind met heel veel plezier naar gekeken.

Ga hem straks nog eens herzien.

Herzien. Begint aardig, maar gaat steeds meer verslappen (incl. een paar pijnlijke pogingen grappig uit de hoek te komen) waardoor er niet meer dan een wegkijkertje overblijft.

Het verhaal is veel te cliché en voorspelbaar, denken ze in hollywood echt dat er mensen zijn die dit leuk vermaak vinden.

Deze film is 100% waste of time.

Samengevat, bedroevend slecht, deze film verdient eigenlijk geen half sterretje maar geen ster kan ik blijkbaar niet geven. spijtig

Op zich is dit wel een leuk filmpje om naar te kijken. Niks mis mee. Ook al spreekt het verhaal niet zo tot de verbeelding en is het nou niet bepaald een romantisch verhaal. Dit zou het wel moeten voorstellen maar ik vind dat het weinig romantisch is neergezet. Twee zeer ambitieuze tennissers die met pijn en moeite uiteindelijk toch voor elkaar kiezen. Niet echt romantisch dus. Maar de chemie tussen de twee hoofdrolspelers heerst wel genoeg chemie dus dat maakt wel weer een heleboel goed.

Dat het verhaal voorspelbaar is en vol clichés zit irriteert mij niet zo erg bij een romcom. Maar ik vond het wel erg saai verlopen allemaal. Dit komt waarschijnlijk omdat de verhaallijnen niet zo heel erg uitgewerkt zijn. Zoals bijvoorbeeld die vader die eerst niks van Colt moest hebben maar zonder al te veel moeite toch opeens helemaal om is en de twee samen probeert te krijgen. Het hoe en waarom de goede man van gedachten is verandert zie je niet. Ook als ze samenkomen zie je niet echt waarom ze nu besloten hebben om dit te doen.

Paul Bettany vond ik wel een hele goede speler. Hij zette zijn rol erg leuk neer maar ook hij kon niet veel doen aan de saaiheid die er heerste. Wat mij betreft is dit een "met de hakken over de sloot" film.

Ok, het is een romcom, maar af en toe ontdek je er eentje tussen die best wel meevalt. Wimbledon begint trouwens creatief met een mooie weergave van de tennis zelf. Net op het moment dat ik vond dat die creatieve insteek wat verdwenen was, kwam die zachtjes terug. De hoofdrolspelers Bettany en Dunst stonden bij mij niet meteen op de A-lijst, maar hier vallen ze echt wel goed mee. Te bedenken dat normaal gezien Hugh Grant de hoofdrol zou spelen. Hem zie ik hier toch niet zo in passen. Een topfilm kan ik het niet noemen. Daarvoor kent het teveel clichés, wat anderzijds ook wel eigen is aan dit genre. Je weet blindelings waar het einde naar toe wil gaan. Maar de trein loopt wel en als je de film in z'n juiste context bekijkt is dit best wel een mooie film. Je kan een western ook niet verwijten dat er paarden in rond lopen.

Formulewerkje volgens het standaard recept van Working Title.

Vakwerk, zou je dus verwachten - uit die studio zijn tenslotte een hele serie erg succesvolle films gekomen. En al zeker in dit genre. Maar toch, na een halfuurtje of zo was de inspiratie kennelijk op, worden de grappen flauwer, het verhaal suffer, het scherpe randje raakt bot. Terwijl er in het begin toch een aantal echt goede scenes zitten - bijvoorbeeld wanneer Peter en Lizzie elkaar 'voor het eerst' tegenkomen, en een hele serie dubbelzinnigheden uitwisselen. Of het shot van de tennisbal, vanaf het racket totdat de serve de grond raakt. Het idee zal wel geweest zijn dat de tweede helft door het tennissen spannend zou worden, maar dat werkt maar matig.

Toch is het best een goede film. Deels door wat min of meer een ode aan Wimbledon en al haar eigenaardige gewoontes is, deels door de met zichtbaar plezier zichzelf spelende tenniscoryfeeën, en - vooruit - ook door de prettig spelende Bettany en Dunst. En wellicht zelfs door het romantische verhaaltje tussen die twee - het is tenslotte een romcom.

“Having a tough day?”

“Well, you know, disastrous.”

Voorspelbare romcom met twee charismatische hoofdrolspelers. Dat laatste is belangrijk, want Wimbledon is echt te voorspelbaar en zelfs de bezorgde vader en de jaloerse concurrent komen langs. Dan weet je in wat voor film je terecht bent gekomen.

De tennisscènes zijn redelijk geschoten, maar het is gewoon te duidelijk zichtbaar dat de acteurs het zichzelf moesten aanleren. En de halve finales niet op Centre Court maar op een achteraf baan? Kom op makers... Gelukkig zijn Bettany en Dunst sterk op dreef en hebben ze een aangename chemie. Maar het leukste gedeelte? Het tenniscommentaar van John McEnroe. Dat zegt al genoeg...

Tijdens Wimbledon 2003 werden opnamen gemaakt voor dit luchtige en romantische sportdrama.

Tennisser op leeftijd Peter Colt (Paul Bettany) doet voor de laatste keer mee aan Wimbledon. Niemand verwacht iets van hem en hij kijkt angstvallig naar alle jonge, nieuwe spelers. Toevallig komt hij in contact met de rijzende ster Lizzie Bradbury (Kirsten Dunst). De twee belanden tussen de lakens en als ze daarna beiden een wedstrijd winnen, willen ze dat ritueel vasthouden uit een soort van bijgeloof. Voortgestuwd door de liefde gaat Peter Colt steeds beter spelen. Kan dat goed blijven gaan ? En wordt hun relatie een heuse "lovegame" ?

"Wimbledon" is een aangename verrassing. Dat is vooral te danken aan de chemie tussen de hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Paul Bettany, die van het scherm spat. De film laat ook een iets andere kant van de sportwereld zien, dan het eeuwige winnen. Maar echt diep gaat het niet, maar prettig kijken is het wel.

Vlot en simpel.

Heb niet zo veel met tennis. Voetbal is de sport die ik eigenlijk in het algemeen kijk, nu ook vaker het WK dan een nieuwe film. Toch deze maar meegepakt omdat hij me wel een lollig filmpje leek. Bovendien kan ik meestal wel genieten van Sportfilms.

Dunst is schattig en Bettany doet her best leuk als de Peter Colt die zijn laatste jaar op Wimbledon gaat spelen en inspiratie krijgt van Dunst. De chemie is er niet echt en de humor is erg plat en soms flauw, maar de film is toch wel erg vlot.

Beelden op de tennisbaan zijn leuk gedaan en mooi verfilmd. Visueel is deze film dan ook dik in orde, het ziet er zonnig en simpel uit. Best een leuke uitkijker.

Die beelden van Wimbledon zijn leuk en de (iets te lang durende) finale ziet er zo mooi uit, als is het raar dat de halve finale op één of andere side court wordt gespeeld. Er had overigens nog best meer sfeerbeelden in mogen zitten. Als romcom wel oké, vooral door de chemie tussen Bettany en Dunst. Als drama wat minder, daarvoor zit er te weinig originaliteit in en ook de rol van Sam Neill is niet heel boeiend. Overige rolletjes zijn wel oké, vooral Favreau in zulke rollen vind ik altijd prettig. Geinig dat Federer wordt genoemd nog tussen neus en lipen door, dat het knap is dat een bepaalde persoon in de film daarvan won, net als van Hewitt. Federer had toen net pas 1 keer Wimledon gewonnen, hoe zwaarder voelt zo'n opmerking nu 16 jaar later. De film vermaakt maar boeit niet altijd. 3,0*.

Ik vermoed dat eenieder die hieraan begint wel weet dat hem of haar een formulewerkje te wachten staat. Wimbledon verloopt braaf volgens het boekje en je kunt het verloop dan ook met gemak vooraf uitstippelen. Persoonlijk vind ik dat niet zo erg. Die formule vind ik immers best wel fijn op zijn tijd en zolang het gepaard gaat met wat leuke grappen kan ik me er niet aan storen. Helaas valt net dat laatste wat tegen bij deze film.

Sterker nog, uiteindelijk blijkt de film het vooral van de tenniswedstrijden zelf te moeten hebben, want qua humor vond ik het allemaal erg mager. James McAvoy en Jon Favreau doen wat leuke pogingen, maar daar blijft het wel bij. Het gevolg is dat de film soms toch wat saaiig is en zelfs sleept. Zoals gezegd zorgden de tenniswedstrijden (die qua camerawerk en montage prima in elkaar steken) er wel voor dat ik telkens weer opveerde. Paul Bettany deed het oké en voor Kirsten Dunst heb ik een beetje een zwak. De chemie tussen beiden was er wel, hoewel het plotse samenkomen van de twee op het einde niet helemaal geloofwaardig is (maar wel zoals het hoort natuurlijk). Ups en downs dus, maar al met al zeker niet onaardig om eens mee te pikken.

2,5*