I Am Sam (2001)

Gehandicapte mensen in films doen het in de VS altijd goed, wat ook uit deze film maar weer blijkt: een oscar nominatie voor Sean Penn.

Ondanks alle cliché's in het script is het best vermakelijk, maar ik vond de rol van Penn in deze dus film veel te makkelijk. Je scoort er zo snel mee, net als hier dus; Penn lijkt er niet eens moeite voor te doen.

Het uitgangspunt vond ik dus wel goed, maar de uitwerking was stukken minder. 2,5*

Ik kan meteen duidelijk zijn; wat een prachtige film! Dit vind ik een erg mooi feelgood drama. Natuurlijk, in het echt zal dit misschien al vanaf de geboorte van het meisje al niet spelen omdat een geestelijk gehandicapte normaal geen kind kan opvoeden, maar mij maakte dat weinig uit met betrekking tot de film. Ik vond het een erg aandoenlijk verhaal dat zo goed en mooi was doordat iedereen het erg overtuigend speelde. Sean Penn zet een prachtige rol neer als een geestelijk gehandicapte met het verstand van iemand van 7. Net zo oud als zijn dochtertje dus. Ook erg goed gespeeld door Dakota Fanning. Dakota heeft veel talent, dat zie je ook aan diverse filmrollen van haar. Ze speelt vaak verschillende rollen. Michelle Pfeiffer komt na een tijdje ook de film in als de advocate die teveel werkt en te weinig oog voor haar eigen kind heeft. Ze zet die rol goed neer. Je ziet haar langzaam wat ontdooien en menselijk worden.

Ik vond vooral de scene's waarin je de onvoorwaardelijke liefde van Sam voor dochter Lucy ziet heel mooi. Dat ontroerde me zelfs soms. Ook de kinderlijke onschuld van Sam in de rechtszaal is goed in beeld gebracht. Hij zet gewoon echt een overtuigende rol als gehandicapte neer, wat me erg moeilijk lijkt.

Uiteraard kan je de film wel aardig voorspellen richting eind, maar als dan gebeurd waar je op hoopt, dan is dat toch mooi.

Iam Sam is gewoon een dikke aanrader voor liefhebbers van dit soort films.

4*

Brrr, wat een slechte film. Duidelijk mikkend op het 'makkelijke' publiek roept deze film niet alleen foute associaties op naar Forrest Gump, Rain Man en andere toppers in het genre op, het is ook gewoon slecht jatwerk.

Hoe verder de film vorderde, hoe meer ik hoopte dat Lucy bij een gastgezin geplaatst zou worden, zo ongeloofwaardig waren alle pleidooien voor Sam's Cause. Pfeiffer en Penn zijn tenenkrommend slecht, het tekent de academy dat ze Penn met een 'nod' belonen, ze lijken gewoon te gaan voor de politiek correcte keus.

De cameraman van deze film had duidelijk iets te diep in het glaasje gekeken, ik werd bijna onpasselijk van alle close-ups, wentelingen en andere schokken. Daarnaast wordt bijna op Mystic-River-achtige (ja, die is jonger) manieren de blauwe filter toegepast, alsof geen ander trucje bedacht kon worden.

Kortom: Een film om snel te vergeten.

1,0 ster

Redelijke film, alhoewel het wel erg lang duurt voordat je in het verhaal komt doordat Sean Penn erg overdreven acteert. Daarnaast ligt maatschappelijke boodschap er wel erg dik bovenop, en ik hoopte, net als Ronnievb, dat dat meisje ook in een gastgezin terecht zou komen. Iemand die er een paar jaar over doet voordat hij een kop koffie kan klaarzetten kan toch geen kind opvoeden, hoe lief hij ook voor haar is...

Het camerawerk sloeg nergens op en het constant schudden en inzoomen is totaal niet functioneel.

3*

Best wel een mooi en aangrijpend drama met een prima spelende Sean Penn als psychisch gehandicapte. Ook Michelle Pfeiffer en Dakota Fanning deden het zeer goed in deze mooie en boeiende film.

Een mooie, ontroerende film waarin Penn echt geweldig speelt. Ik heb de laatste tijd meerdere films van hem gezien en hij hoort nu echt wel thuis in mijn rijtje van beste acteurs. Het is echter niet alleen hij die het goed doet, ook Fanning en Pfeiffer doen het goed.

Wel was er moment in de film waar ik even dacht, hoe lang duurt hij nog? Hij zakte wat in. Gelukkig maakte de scenes daarna dat moment goed.

Leerzame films. Films met een lesje. Een boodschap. Een doel. Noem ze hoe je ze noemen wilt, maar ze bestaan, en I Am Sam hoort erbij. De film wil je een paar dingen leren (o.a. dat de Beatles geweldig zijn ).

En het beste dat de film doet is de hoofdrolbekledende gehandicapte overtuigend als personage neerzetten en hem overtuigend interactie laten ondergaan met zijn omgeving. Ik ken persoonlijk geen verstandelijk gehandicapte, en ben op dat gebied dus redelijk onervaren, maar als je wel eens langs ze wandelt op straat denk je soms onwillekeurig: moet dat niet moeilijk zijn voor hun naasten? Maar toch lees/hoor je, al medelijdend, wel eens over die naasten, die dan zeggen dat de verstandelijk gehandicapte hen juist gelukkig maakt. Hoe kan dat dan in Godsnaam, vraag ik me dan af? En daar komt, jawel, het leerzame karakter van de film om de hoek kijken! I Am Sam, wel een idiote filmtitel overigens (wat dus eigenlijk misschien wel geslaagd is), laat wonderbaarlijk knap zien hoe dat proces van gelukkig-maken in zijn werk gaat. Overtuigend zijn niet alleen de vader-dochter relatie die natuurlijk centraal staat, Sam's vriendengroep die hem door dik en dun steunt, en zijn werkgever die maar al te bereid is om Sam promotie te geven en te steunen in de rechtzaal, maar vooral ook Sams relatie met zijn advocate. Heel cliché, maar toch wel mooi, dat zij door hem min of meer inziet waar het om draait.

De film heeft wel veel te danken aan zijn acteurs. Sean Penn is geweldig, maar niet overrompelend, maar dat is meer de schuld van de regie dan van hem. Je twijfelt hoe dan ook geen moment aan hem. Michelle Pfeiffer schiet ook de hele film door raak, behalve dan misschien op het moment dat ze zegt dat ze zichzelf lelijk vindt, en weet uit het tamelijk stereotype karakter nog best een boeiend personage te persen. Dakota Fanning doet gewoon waar ze goed in is, en ook Laura Dern weet met haar paar minuten schermtijd te doen wat ze moet doen.

Het plot is niet veel bijzonders verder. De hele rechtzaak enzo geloofde ik allemaal wel, en op emotioneel/relationeel gebied volgt de film vrij nauw de lijntjes die daar al jaren voor bestaan. Dat het geheel uiteindelijk nog redelijk ontroerend is, komt door het acteerwerk. En het einde had een stuk beter gekund.

De kracht van de film zijn de emoties. Gesteund door het redelijk aanstekelijke camerawerk lijken alle personages ontleed te moeten worden. En dan borrelt er wel eens wat naar boven.

Dat Sam van The Beatles houdt is, naast heel logisch, best grappig. Zijn anekdotes slaan vaak nergens op, maar toch. De covers (ik heb er een stuk minder gehoord dan er op de soundtrack staan trouwens) vond ik weer minder leuk. Op de één of andere manier hebben ze het gepresteerd om een groep zangers op te trommelen die allemaal vrijwel dezelfde zangtoon voortbrengen. Doe mij dan het origineel maar. Ik vond het al met al weinig toevoegen aan de film, en de geschreven score vond ik beter werken. Wel heel leuk:

Do you think your dad can give you what you need?

- All you need is love.

3*

Huilen zal je! Hier met die tranen!

Tikkeltje te sentimenteel en braaf, maar toch ook wel een erg fijne Sean Penn.

Penn was inderdaad 132 minuten lang een marteling, en dan heb ik het niet eens over de vreselijke Beatles covers die men onder de film heeft geplakt.

Wat een geweldige film. Sean Penn acteert geweldig. En ook de andere acteurs doen het goed. Het verhaal is aangrijpend van het begin tot het eind. Ook het kind zette een geweldige rol neer. De emoties komen goed over en al met al wordt deze film geloofwaardig neergezet.

Een slechte film, rommelig en op fronten ook volslagen onrealistisch en het doet het onderwerp te kort. Penn zet misschien aardig een "debiele" vader neer maar of dat zo moeilijk is voor een acteur? Ik vond het overacting trouwens en verder doordrenkt van goedkoop Amerikaans sentiment.

Een film die langzaamaan aan zijn eigen sentiment ten onder gaat. Jammer, want het acteerwerk is prachtig. Toch vind ik het lastig me mee te laten voeren in het verhaal wanneer de slechteriken, hoe onsympathiek ze ook zijn, eenvoudigweg gelijk lijken te hebben.

Voor wie daar lekker geen boodschap aan heeft: prettige snotterfilm.

Prachtige, bij vlagen ontroerende film met een emotierijk verhaal en indrukwekkend acteerwerk van Sean Penn en een vertederende Dakota Fanning, die beiden de sterren van de hemel spelen. Maar ook de vertolkingen van “de vrienden van Sam” klinken als een klok. Heel erg mooi allemaal.

Sean Penn laat in deze film zien wat acteren precies is. Wat Tom Hanks deed in Forrest Gump doet hij in deze film genaamd: I am Sam. Een film die Oscarwaardig is, wat een geweldige acteerprestaties.

Zowel Penn als Pfeiffer zijn geweldig in deze film. De film vertelt een mooi, meeslepend en dramatisch verhaal. Een verhaal waar ik echt kippenvel van krijg, zo goed. Dakota speelt ook geweldig maar de meeste credit gaat natuurlijk (terecht) naar Sean Penn die gewoon een meesterlijke acteerprestatie neerzet. Al met al een film die naar mijn mening een dikke 9 verdient!

4,5*

Een schattige en hartverwarmende film die je niet makkelijk meer vergeet. Uitstekende acteerprestaties, o.a. van Penn en van de kleine Dakota Fanning, en hele knappe dialogen. Een toppertje onder de feelgood drama's wat mij betreft. Soms misschien iets te rooskleurig en zoetsappig, maar dat mag de pret niet drukken. Aanrader.

Dat Penn de Oscar niet won is mij een raadsel (de Oscar voor beste acteur ging naar Denzel Washington voor Training Day).

Toch al even geleden dat ik deze heb gezien. Een film die me zeker niet onberoerd heeft gelaten. Denk dat het een van de weinige films is, waar er bijna traantjes hebben gevloeid bij mij. Sean Penn is geweldig in deze rol van verstandelijk gehandicapte maar heel liefhebbende vader. De relatie met zijn dochter en de vriendschap die hij met andere mensen met een beperking had was hartverwarmend. Ook Dakota Fanning speelt goed, het was toen al duidelijk dat ze een grote carrière zou gaan uitbouwen. Het is soms wat vergezocht en onrealistisch, maar zo lekker feel-good maar wel met de nodige dramatiek.

Penn doet een Rainmannetje.

Het verhaal is aangrijpend en zet aan tot denken, maar met de uitvoering had ik wat moeite. Hoe verschillende mensen met Sam omgingen vond ik niet realistisch. Ook (de karakterontwikkeling van) het personage dat Michelle Pfeiffer speelt was erg clichématig. Verder vond ik af en toe de "wilde" cameravoering wat storend en niet passen bij een film als dit, maar meer bij bijvoorbeeld een actiefilm.

Positief puntje is het spel van de toen nog erg jonge Dakota Fanning.

Film toont de ontroerende liefde van een vader voor zijn dochtertje en die liefde werkt zelfs aanstekelijk.

Mooi, maar dit is zowat het enige dat ik van deze film wens te onthouden, want eigenlijk kan ik mij enkele geschetste toestanden moeilijk effectief voorstellen.

Ik keek uit om deze "I am Sam" te zien wegens de positieve recensies die ik her en der las. Toch al bij al vrij ontgoocheld geraakt naarmate de film vorderde. In tegenstelling tot Awakenings (met Robert De Niro en Robin Williams) die ik gisteren zag, vond ik het grootste pijnpunt de overdreven sentimentaliteit die er overal net te dik oplag. Zo had je kleine Lucy die smekend rond de benen van advocate Rita Harrison vloog, de melodramatische haast onmenselijke scheiding van Sam en Lucy wanneer ze al huilend afscheid namen, de onnodige polarisering en zelfs demonisering van justitie als de grote boemannen terwijl de rol van Sam verheerlijkt werd en amper door derden in vraag werd gesteld. Ook Michelle Pfeiffer levert een afschuwelijke rol af als cliché-advocate die de zaak eerst afwimpelt, maar dan toch uit "compassie" meegaat in het verhaal van Sam en ga zo maar door.

De ergernissen stapelden zich gaandeweg op, maar de rol van Laura Dern was echt tenenkrullend, zeker wanneer ze haar kar keerde op het einde. Op de duur begin je zelfs goede elementen in vraag te stellen. Zo vond ik aanvankelijk de Beatles nog een leuk toemaatje, maar bij "All you need is love" had ik het toch gehad.

Sean Penn dan. Penn doet het eigenlijk zeer goed als mentaal gehandicapte. De focus ligt eerder bij hem dan bij het melige verhaal. Veel diepgang krijgt het karakter echter niet. Zo is het onduidelijk hoe hij zijn Lucy eigenlijk in handen heeft gekregen. Als je zes jaar je kind kan opvoeden, dan moeten de volgende jaren ook wel lukken, denk ik zo. Meligheid troef wanneer je Dakota Fanning bezig ziet als een soort wonderkind dat altijd en overal gevat en intelligent overkomt. Kwestie om de nadruk te kunnen leggen op het feit hoe goed Sam het de afgelopen zes jaar wel niet heeft gedaan. Een ander pijnpunt is de geloofwaardigheid van de film die omwille van de "sensatie" te niet wordt gedaan. Enerzijds tracht je in de rechtbank een bekwame Sam te creëren die wel in staat is zijn dochter te voeden, maar anderzijds laat je het personage tezelfdertijd onzin uitkramen of hem koffienat de rechtszaal binnenkomen. Grappig? Zielig vooral. Wie kan het de rechter dan kwalijk nemen als men een pleeggezin de beste oplossing vindt?

En ja, kinderen opvoeden is niet simpel. En ja, perfecte ouders bestaan niet en allen hebben ze hun gebreken. Maar om simplistisch te stellen dat je "gewone" ouders kan én moet vergelijken met mensen met een mentale beperking? Neen, het lijkt me iets complexer dan dat. De realiteit is vaak ook anders. All you need is love? Een tikkeltje meer ook als het kan wat mij betreft ...

Een vertederende en soms mierzoete film, met prima acteerprestaties, die meerdere boodschappen herbergt. Een wat mij betreft terechte discussie komt opgang over de 'zorg' van Lucy, iets wat overigens al veel eerder had moeten gebeuren. Als ze zich zo zorgen maken hadden ze hem al lang bij het consultatiebureau aan de tand kunnen voelen, de toen veel terechte ongerustheid of de baby wel veilig zou zijn is nu de rationele discussie of hij het kind niet in de weg staat van haar ontwikkeling, maar never mind...

De film brengt met een vrij vrolijke en aanstekelijke noot de chemie en band tussen Sam en Lucy. Het is uberhaubt geen moment een issue of het kind in gevaar is, sterker, de twee leven in een prachtige wereld en het zou een schande zijn ze uit elkaar te halen. Uiteindelijk draait de film heel subtiel over vooroordelen en de vooringenomenheid van alle betrokkenen. Ze vinden er allemaal op hun eigen rationele manier wat van, iets dat allemaal ingekleurd is door eigen ervaringen en vorige zaken. Maar ondertussen blijken al die mensen stuk voor stuk, ook de succesvolle advocate die Sam bijstaat, iemand die alles heeft en uiteraard slimmer dan Sam, slechtere ouders dan Sam zelf. De vraag is dan ook niet of het gemis van IQ het groot brengen van een kind in de weg staat, of het ontbreken van gevoel en empathie, of altijd met je werk, juist slechtere kinderen maakt. Gelukkig vullen we dat wel even in met ons rationeel denken. Rare discussie ook eigenlijk om te zeggen dat het kind zich beperkt door aan de vader aan te passen, terwijl ik dan zou zeggen dat zo'n kind dan juist uitermate intelligent is.

De film kenmerkt zich verder door een behoorlijk luchtig karakter met een bijzonder wijs kind, misschien wel wat te wijs. Ik lees dan hier boven over de sentimentaliteit die er te dik boven op ligt en onrealistisch en ik kan dat niet ontkennen. Maar de film gaat prima op de luchtige toon. Ik ben dan ook van mening dat de boodschap er goed bij vaart omdat de film anders veel te 'zwaar' zou worden. Het is nu eenmaal een 'feelgood', licht qua toon, met veel humor gebracht en een paar interessant discussiepunten.

Verder mooie soundtrack met veel Beatles nummers, bijzonder aanstekelijke rol van Sean Penn, een man die mij bijstaat als een vreselijk moeilijke man op en naast de set, even een schrikmomentje wanneer 'Percy Wetmore' Doug Hutchison binnenkomt, bijzonder grappig dat 'beperkte' vriendengroepje met alle discussies, en verder een succesvolle advocaat die een behoorlijke levensles krijgt en een pleegmoeder die leert dat je de liefde van een kind niet koop. Wellicht gemakkelijk en cliché allemaal maar de boodschap is er niet meer om.

Altijd plezierig om te zien. Leuk, gewoon leuk...

Wat een lieve, ontroerende film met een zeer schattige Dakota Fanning, Sean Penn zit erg goed in zijn rol en ook Michelle Pfeiffer zet haar rol als drukke, nogal hysterische advocaat goed neer, al vind ik haar soms misschien iets te dik aangezet en overdreven. Ik was bang dat ik het een saaie film zou vinden, dat vind ik films waarin rechtszaken een grote rol spelen regelmatig, maar deze film vind ik zeker niet saai. Het keek vlot en fijn weg en ik vind het een sterk verhaal met interessante personages. Qua beeld vind ik het er ook prima uitzien. Het is misschien gek dat ik deze nog niet kende. Ruim een 8. 4*

Ik was nooit een enorme Sean Penn fan, maar dat veranderd na deze film. Grandioos. Prachtige film.