Bridget Jones: The Edge of Reason (2004)

Kan me van deel één niet veel meer herinneren, behalve dat ik die volgens mij iets leuker vond. Maar ik vond het erg lekker wegkijken, helemaal niet typisch een vrouwenfilm (of je moet wel een HELE stoere voetbal-kijkende en boerende man zijn).

Bridget was een beetje te irritant en vervelend, kon me niet zo goed inleven. Het stukje in Thailand was wat vreemd en ongeloofwaardig. Maar verder erg vermaakt. Wat was Zellweger aangekomen zeg, volgens mij veel dikker dan in deel één toch?

Gewoon een ouderwetse lekkere film die vol zit met veel subtiele Engelse humor. haalt het niet met het eerste deel maar toch een dikke voldoende.

Een zeven dus 3.5*

Ik vond het best vermakelijk.

3 sterren

Het gevecht tussen Firth en Grant was het leukste van de film. Lekker knullig. De film was verder niet echt boeiend. Hee, er gebeurd dit, dan zal er in de volgende scène wel dat gebeuren; en je raad het al.....

2*

Tweede misbaksel rond één van de meest vervelende boekpersonages allertijden. Zwelgend in zelfbeklag beleeft mevrouwtje Jones ook nu weer allerlei hilarische avonturen met haar mannen, van wie je geen seconde gelooft dat ze ook maar 1 seconde op de hopeloze Jones zouden vallen. Een mislukking met hier en daar een heel voorzichtig glimlachje.

1*.

wel leuke humor maar ik kan er niet echt eindeloos van genieten, vond deel 1 ook niet echt boeiend.

Inderdaad een redelijke film met leuke stukjes.

Maar zover ik me nog herriner was deel 1 leuker.

3***

Niet echt slecht. Ben het wel eens met de mensen die zeggen dat de scriptschrijvers af en toe het spoor bijster waren. De ski-trip, de Thaise gevangenis en de lesbische Rebecca; nogal ver gezorgd. Gelukkig blijft Bridget Jones een heerlijke personage en waarschijnlijk de beste rol die Zellweger ooit zal spelen. Het is dan ook vooral zij, en de goede wisselwerking met Firth en Grant, dat deze film zich staande houdt en hij kijkt erg goed weg. Ik heb er nog 3* voor over.

Ik heb deel 1 nog niet gezien, dus kan enkel spreken over dit gedeelte. Veel van gehoord over Bridget Jones, maar nog niets van gezien. Tot nu dus, omdat ik m'n vriendin wou helpen met een filmbespreking hierover. Maar dan moest ik de film zelf ook een keer zien natuurlijk.

De film begint nogal absurd met die parachutesprong en Bridget die tussen de varkens eindigt met haar gat voor de camera. Ik dacht toen al bij mezelf dat als dit heel de film zo gaat duren, dit zeker niet mijn ding zou zijn. Helaas kwamen dergelijk 'grappen' regelmatig terug. Die waren dan ook nog amper in het verhaal verwerkt en leken jammerlijk bladvullingen te zijn. Denk maar aan de gevangenis in Thailand, het skiën, de outing van Rebecca, de moeder met de paarse kleren, ... Enkel Bridget die in gebarentaal een zwangerschapstest probeert te kopen vond ik nog wel leuk. Al is dat nogal mager voor een romantische komedie.

Het romantische gedeelte dan maar... hm... Ik denk dat deel 1 interessanter moet zijn, omdat ze daar haar liefde leert kennen waarschijnlijk en ze nog een koppel moeten vormen. Niet dat het dan zo'n verbetering is, maar romantische komedie met romantiek helpt wel om te voldoen aan de verwachtingen van een film. Hier in deel 2 kregen we echter met een verliefde puber te maken van 32 jaar die wel erg labiel is, constant onzeker over zichzelf en elk woord van advies als waarheid aanneemt. Meer een verfilmde 'Flair' met een hoop slapstick tussendoor.

Niet echt mijn film dus deze Bridget Jones 2, met weinig originaliteit. Het acteerwerk is ook niet echt om naar huis te schrijven. Waarom Zellweger hiervoor een Golden Globe nominatie kreeg is me wat onduidelijk. En ze moet de rol blijkbaar toch goed genoeg hebben gespeeld in deel 1 om daar een Oscarnominatie voor te verdienen. Niet dat die prijzen per se een referentie zijn, maar je verwacht toch wel iets meer. Colin Firth is puur decorstuk, al komt hij net leuk over als tegenpool van de labiele Bridget Jones. Wel goed geacteerd - voor een romantische komedie dan - is Hugh Grant. Al valt hij waarschijnlijk op door de lage kwaliteit van de rest van de film.

Geen aanrader dus, en sta ook niet te springen om deel 1 te zien, tenzij m'n vriendin daar ook een bespreking over moet maken.

Iets minder dan deel 1, de uitmelkmachine heeft onbetwist gezorgd voor clichématige onderbroekenlol.

2.5*

Vergeleken met deel 1 vind ik dit deel zo zwak Ze hadden het ook beter bij dat eerste deel kunnen laten. Het komt nu toch een beetje geforceerd uitgemolken over. Bridget had haar happy end gehad en daar hoefden ze niet op door te gaan.

Ik vond de chemie tussen Marc en Bridget ook veel minder in dit deel. De film begon wel sterk met Bridget in de gevangenis en dat was echt een grappige scène maar toch klopte het voor mijn gevoel niet. Het verhaal was voor mij klaar.

Er zitten wel een aantal grappige stukjes tussen maar helemaal wild was ik er niet van.

Hm, velen zeggen meteen dat deel 1 beter is; en in het begin vind ik dat ook wel zo. Maar op het einde komt deze film echt wel goed op gang, de ene grappige situatie na de andere, en dan vind ik hem toch minstens even goed!

De basisformule blijft hetzelfde: grappige personages en daardoor grappige situaties. Nog steeds cliché, maar ook nog steeds heel naturel en humoristisch.

Eigenlijk kan ik van deze film ongeveer hetzelfde zeggen als van deel 1; alleen dat deel 1 over het algemeen grappig in elkaar zat en dat dit deel wat minder begint en dan in stijgende lijn gaat.

Een heel deel situaties uit deel 1 keren hier trouwens ook terug.

Hieronder zag ik iemand iets zeggen van te veel muziek; dat gevoel kreeg ik ook wel! Dat had iets minder gemogen, op den duur leek het wel een shuffle van popliedjes.

Wel moet ik zeggen dat ik dat liedje "I believe in a thing called love" echt gewéldig bij die vechtscène tegen het einde vond passen! Mijn favoriete stuk uit de film

En als laatste wil ik dan nog kwijt dat ik nu écht wel een fan van Hugh Grant geworden ben, die man heeft gewoon een goed charisma hé! En mooie ogen. En zijn haar is ook veel mooier in dit deel. Maar ja, genoeg puberig gezever hoor, ik raad deze film in ieder geval aan voor andere tienermeisjes!

Bridget Jones: The Edge of Reason,... Een blockbuster of een flop?

Eigenlijk zit de film een beetje tussen beide.
Er zit een lekker romantisch, Brits feelgood-sfeertje in de film, en alles lijkt zo vrolijk en perfect. Totdat Bridget denkt dat haar vriendje haar bedriegt. Totaal verkeerd gedacht! Ze schijt op vrouwen te vallen! . Ik heb me werkelijk ziek gelachen met die scene.

Renée Zellweger is echt een lust voor het oog om naar te kijken. Ze wel een beetje mollig, maar ze kan zo goed overtuigend spelen. Die magere Hollywood-meisjes kunnen nog iets leren van haar: Je moet niet mooi (of slank) zijn om te stralen.

Het beste deel uit de film vond ik wel het skiën.

Moch, sie ist schwanger!

Veel betere film dan de eerste. 3.5*

verschrikkelijk! enorm voorspelbaar en alleen gemaakt uit winstbejag

'k had eens zin in een ontspannend no brainer filmpje en eens deze geprobeerd. Het was wel alweer een tijdje dat 'k het origineel heb gezien, maar wist nog wel vaag hoe hij ging.

'k vond dat deel twee veel meer de drama toer opging, ipv komedie. Het grote thema in de film was trouwen. Heel wat zaken keren ook weer terug uit het origineel; de cast, maar ook zaken als bv het inzoomen op de kont van Brigdet.

'k vond deel twee zeker niet slecht, ze hebben er toch een iets andere film van gemaakt die toch wel te pruimen was.

Nu Bridget Jones II vanavond voor de 138e keer op televisie te zien is en ik voor de tiende keer kijk, kom ik er net achter hier nog nooit iets over geschreven te hebben.

Bridget is leuk. Ik herken mezelf in haar. De onhandigheid, de onzekerheid, de zelfbescherming, de lompheid, de problemen met zelfacceptatie.. herkenbaar. Hoewel dit tweede deel niet zo leuk is als het eerste, is het wel nog steeds een fijne film vol genante en grappige scènes. Met name de scherpe tong en de sarcastische opmerkingen van Bridget zorgt voor leuke momenten.

Weer niet mijn ding, helaas. Het begint al met Bridget die met haar parachute tussen de varkens landt, welke vervolgens gaan copuleren onder het oog van televisiecamera's die alles registreren.

Is dat komisch?

Hier laat ik mijn review maar bij want dit zegt genoeg, dacht ik zo.

PS: De uitvoering is wel heel ok qua beeld en geluid, daar mankeert niets aan.

Onze dolende dertiger moet nog meer kolderieke fratsen uithalen om over haar dertigersdip heen te komen. In het universum van Bridget Jones zijn vriendschappen en liefdesrelaties de enige manieren waarop een moderne, vrijgevochten vrouw aan haar eigen zelfbeeld kan werken. Nog altijd wordt de titelheldin door alles en iedereen onderuit getrapt in plaats van dat zij leert om blij te zijn met zichzelf. Een echte ontwikkeling ten opzichte van het eerste deel lijkt zij ook niet door te hebben gemaakt.

Was het eerste deel nog ergens grappig en charmant, hier valt vooral op dat Bridget zich in pijnlijk ongrappige bochten moet wringen om het voorspelbare plotje voort te stuwen. Daarbij worden grappen uit het eerste deel eindeloos gerecycled. Kijk Bridget sociaal onhandig zijn en seksueel getinte opmerkingen maken in ongepaste situaties! Wat is Mark Darcy toch een stijve hark en Daniel Cleaver een onaangename losbol! Grappig hoe zelfs de soundtrack zo ongeïnspireerd is dat het niet meer doet dan de grote pophits uit die tijd achter de gebeurtenissen plaatsen.

“I truly believe that happiness is possible... even when you're thirty-three and have a bottom the size of two bowling balls.”

Een minder vervolg. Dit tweede Bridget Jones avontuur voelt repeterend aan en moet te veel krachttoeren uithalen om interessant te blijven. Gelukkig is het trio Zellweger, Firth en Grant weer uitstekend op dreef en zorgen ze ervoor dat het allemaal boeiend blijft. De klunzige Bridget zorgt weer voor een aantal gedenkwaardige scènes, en ze heeft de lachers op haar hand. Jammer genoeg is het script niet van hetzelfde niveau.

Bridget Jones: The Edge of Reason is vooral meer van hetzelfde en eigenlijk vrij overbodig als vervolg omdat er uiteindelijk niks verandert (ze komt toch weer samen met Mark Darcy), maar het is alsnog een vermakelijke film geworden omdat de onderlinge chemie tussen de 3 hoofdrolspelers nog altijd leuk is (wel een matig gevecht tussen beide mannen dit keer vergeleken met de eerste film). Renée Zellweger doet het opnieuw erg leuk. Ze is wel een stuk dikker dan in de vorige film heb ik het idee, beetje pafferig gezicht zelfs, wat wel jammer is. Het eerste deel van de film als je als kijker duidelijk wordt gemaakt dat het leven van Bridget en Mark Darcy te verschillend is vond ik te lang duren.

Daarna volgt een wazig stuk waarin Bridget weer richting Daniel Cleaver trekt, maar dat deel sloeg eigenlijk nergens op. Dat hele drugsverhaal in Azië, met haar gevangenisverblijf is wel erg opzichtig erbij gehaald om later Mark Darcy zijn invloed als advocaat te kunnen gebruiken. De Madonna-momenten in de cel waren echt tenenkrommend slecht en ongrappig.

Maar goed, het slot van de film maakt wel weer voldoende goed, als Bridget merkt hoe hard Mark voor haar geknokt heeft en zij hem in een geniale slot van de film probeert duidelijk te maken dat ze hem terug wil. Heerlijk feelgood, maar wel op de Bridget Jones manier, dus ongemakkelijk, klungelig en bijna mislukt.

Deze tweede film is duidelijk minder dan de eerste, maar nog altijd leuk genoeg voor een voldoende.

3* stonden en blijven staan.

Een goede komedie/drama/romantiek film...

Leuk verhaal...

Goed en flauw acteerwerk...

Bekende acteurs Colin Firth en Hugh Grant...

Goed kwaliteit breedbeeld, geen HD aanwezig...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Matiger nog dan het eerste deel. Herhaling van zetten die nergens leuk wordt en ook de acteurs sprankelen wat minder. Vaak ook pijnlijk ongrappig. Leukste blijft nog dat er weer een knokpartij is tussen beide heren, maar daar blijft het dan ook bij. De film duurt net iets meer dan anderhalf uur maar dat was nog te lang. Weinig interessant en na een aardig halfuur is het dan al op. 1,5*.

Van de juiste proportie uit "deel 1" blijft in dit deel nog maar weinig over.

Een halfuur waar om de 2 zinnen over neuken wordt gepraat, een intermezzo in Thailand en de gevangenis (waarom like a Virgin van Madonna zo misbruiken??), weer een gevecht (rarara, waar hebben we dat nog gezien), ... Er wordt van de hak op de tak gesprongen, en van spontaneous acting blijft bitter weinig over, alle bekende liedjes ten spijt.

Misschien leuk als Ladies Night, maar voor de rest zeer teleurstellend.

Meer van hetzelfde.

Eigenlijk zo'n beetje een kopie van het eerste deel, met dat verschil dat de locaties en de gebeurtenissen wat grootser zijn. Een typische sequel met andere woorden. Er komt wat gesleutel aan te pas om iedereen weer op z'n plaats te krijgen, maar dat valt allemaal netjes binnen de verwachtingen.

De drie centrale acteurs doen het op zich wel weer leuk. Ze zijn allen perfect geschikt voor hun rol, waarbij het toch vooral Zellweger is die zichzelf vaak van de minst charmante kant moet laten zien. Het is nét datgene wat deze film zo populair gemaakt hebben vermoed ik, maar zoveel jaar later maakt het toch niet erg veel indruk meer.

Hier en daar best grappig, maar even vaak ook helemaal niet. De scenes in de Thaise gevangenis zijn bijvoorbeeld een stuk minder, deze films werken dan ook gewoon het best wanneer ze lekker in Engeland zitten. Niet verkeerd voor een keertje, maar daarna liever ook niet meer.

2.0*

Film die niet had gehoeven.

Maar wellicht ook weer wel als je naar de opbrengst kijkt van Bridget Jones. Ik zie deze trilogie eigenlijk voornamelijk als vrouwenfilms of films die je in gezelschap kijkt als stel. Dan werkt de film waarschijnlijk ook net wat beter dan als je hem alleen kijkt.

The Edge of Reason volgt de bekende Bridget Jones paden. Zellweger raakt zo weer ouderwets ongemakkelijk in de problemen en leest tussen de film een paar typerende quotes uit haar dagboek voor. In de eerste film werkte het nog, maar hier is het effect er langzaam af gegaan.

Ook is het dat de grappen zelf gewoon niet zo heel leuk meer zijn. Slechts de scenes in de met sneeuw besmeerde bergen kwam er voor het eerst een lachje af. Een hoop grappen liggen me gewoon niet zo, maar waar deel 1 nog een beetje vlot kon zijn, was dit langer en vooral minder memorabel.

Regelmatig gaat deze film ook iets meer over-the-top met de grappen en de battle tussen Grant en Firth was een beetje wat deel 1 zo vlot maakte. Hier komt dat duidelijk wat minder aan de orde, net als dat het gevecht tussen de twee heren ook wat minder doeltreffend was.

108 minuten was wel echt te lang. Vooral omdat de film niet zo heel veel te vertellen heeft. Bepaalde stukken hadden dan ook gewoon geschrapt mogen worden, om te beginnen met de gevangenis in Thailand. Zellweger blijft echter wel heel goed in haar rol en ook Grant en Firth doen weer waar ze goed in zijn. Charme ten top.

Het zijn dan vooral de karakters zelf die de film rechtop houden. Grappen slaan vaker de plank mis, film duurt te lang en kent helaas te weinig memorabele momenten ondanks dat het allemaal iets grootser is.

Bridget Jones: The Edge of Reason had wat mij betreft qua inhoud net iets meer body dan zijn voorganger.

Kansloos.

Viel het eerste deel nog mee, is dit vervolg ronduit slecht. Alle ontwikkelingen uit deel 1 ten spijt: Bridget Jones maakt een uur lang rare kronkels als het om haar relatie gaat, met de verwachte uitkomst, om nadien snel-snel heel de eerste film terug te beleven - inclusief knokpartijtje tussen de heren. Met het intermezzo in de gevangenis lijkt het dieptepunt bereikt, maar ik heb gehoord dat het derde deel nog slechter is, dus die laat ik aan mij voorbij gaan. Deze film kan al genoeg tellen als tijdverspilling.

1

Genoeg grappen om het tot het einde vermakelijk te houden, maar feitelijk een totaal overbodig vervolg op het hilarische origineel, alsof ze scènes die ze bij deel 1 hadden geschrapt nu voor deel 2 weer hebben opgewarmd. En de scène in de vrouwengevangenis valt extreem uit de toon en getuigt bovendien van slechte smaak. Nee, ik heb bewondering voor hoe Renée Zellweger er uit durft te zien, maar uiteindelijk voegt deze sequel voor mij toch helemaal niets toe aan het origineel.