The Italian Job (1969)

Aardig idee, maar nogal zwak uitgewerkt. Het eerste uur was zelfs erg flauw, maar het gedeelte met de mini's was dan toch wel vermakelijk. En dan het einde..tja..

Een 2,5 is toch wel het maximale voor mij. Ik hoop dat de remake beter is.

Heerlijk Britse humor. Neem alleen al die kleuren van de drie mini's! Op humor gebied in ieder geval al stukken leuker dan de remake. Naast de rol van Caine is ook de muzikale rol van Quincy Jones prima. 3.5 sterren

De remake zag ik nog altijd niet, maar (veel) minder dan dit kan hij niet zijn. Voor de 'boefjes' had ik in deze film geen sympathie, toch wel een voorwaarde voor een vlotte heistfilm. Voor Caine en de autootjes: 2*.

Wel een melig filmpje, met een apart soort humor.

Volgens hedendaagse maatstaven duurt de aanloop naar de climax misschien wat te lang, maar ik vond het nergens saai.

Vooral het laatste half uur is erg vermakelijk.

The Italian Job blijft een lekker film.
Michael Caine is (zoals in bijna al zijn films uit deze tijd) erg cool en de heist is prachtig in elkaar gezet. De muziek van Quincy Jones maakt het geheel af.
Bij elkaar zou dit een vette voldoende moeten zijn, maar het nogal abrupte einde (komen ze met het geld weg. of storten ze naar beneden zorgt bij mij voor vraagtekens. Waarom zo'n einde?

Maar bij elkaar is dit gewoon een zeer lekkere wegkijkfilm, die je vaker kan zien!

3,5*

Heerlijk luchtige (en soms cartooneske) heist-film met een geweldige Michael Caine (als broekventje). De opbouw is vrij goed (al zakt het na drie kwartier ofzo wel wat in), maar de uiteindelijke heist (de 3 mini's, weet je wel) is het toppunt van geweldig stuntwerk. Het einde vond ik dan weer wat spijtig, want ookal is het iconisch voor de Britse cinema, een open einde is meer dan de film plots af te kappen. Waarom Benny Hill erin zit begrijpt geen mens. Geweldige fun fact trouwens: Paramount (dat de rechten heeft op deze film) heeft de chase scène gerecycleerd in een van de eerste MacGyver afleveringen, waar je feitelijk gewoon het laatste half uur van de film kijkt met wat MacGyver-dialoog ertussen. Geniaal om te zien.

Dit is een absolute klassieker en imho lichtjaren beter dan de slappe remake

Geen film voor iedereen misschien maar elke petrolhead (autoliefhebber) MOET deze film gezien hebben .

Het is samen met "Bullit" en de originele versie van "Gone in 60 seconds" uit 1974 en misschien " Vanishing point" een van de absolute autofilmklassiekers ooit .

Elke petrolhead (autoliefhebber) MOET deze film gezien hebben .

En niet alleen voor de mini's, ook de Italiaanse auto's komen ruim aan bod)

.Niet voor niets wordt deze film in Engeland nog regelmatig op het grote doek vertoont voor echte liefhebbers.

De prachtige scenes in de bergen , maar ook in Rome geven een heerlijke sfeertekening van de zestiger jaren, een sfeertekening die ook mooie gevoelens oproept als je niet van auto's houd trouwens.

Het verhaal is natuurlijk niet al te zwaar maar kan me wel zeker boeien en de humor is lekker Engels.

Het open einde waar een aantal mensen hierover klaagt vind ik geen probleem, kennelijk zijn velen een prachtig afgewerkt Hollywood einde gewend maar zo blijft er wat te fantaseren over .!

Voor mij een absolute topper!

Vermakelijk.

Ookal hangt de hele film als los zand aan elkaar en is de heist allesbehalve realistisch, toch is dit een leuk filmpje.

Met dank aan de charismatische Caine, de dubieuze soundtrack, leuke achtervolgingsscenes (let op de politie-dummies in de politieauto die uit de tunnel komt) en de schitterende plaatjes van het landschap. En natuurlijk de humor.

De BluRay is een pareltje. Wat een kleurgebruik ook. Met zorg uitgebracht.

De remake kun je rustig overslaan, op de titel en de mini's na heeft dat gedrocht weinig met het origineel van doen.

Goed.

Zelfs Michael Caine was maar zo zo. Zijn charme en acteertalent rijpen als een whiskey. maar hier is hij nog jong. Verder is The Italian Job veel te flauw voor een Britse film en naar het einde toe stapelen de plothiaten zich op. De veelgeprezen Minirace houdt daardoor ook niet over, ook al is het in de basis best cool. Deze prent mist de bezieling die veel andere Britse misdaadfilms wel hebben. Het gaat te vlot en mist sfeer. Benny Hill die in dikke konten knijpt is niet grappig. De remake is met dezelfde opzet een stuk beter uitgewerkt. Dit is suf. Toch een cool einde, dat nog net wel.

Vermakkelijke caper-movie met de fameuze achtervolgings-scene met de drie mini-coopers, die er inderdaad spectaculair uitziet. Zelfs 40 jaar na dato. Mooi camerawerk en ook het einde is briljant.

De eerste helft van de film is helaas wat minder boeiend. Ook worden er maar een paar leden van het team uitgelicht, waardoor je er toch minder bij betrokken bent.

Dubbel.

Het begin is erg goed (de tijgerdialoog!) en dat blijft zo tot de eigenlijke voorbereiding begint. Nadien zakt het niveau zienderogen. Het (te grote) team heeft weinig kleur en animo en enkele personages zijn te flauw voor woorden.

De overval zelf is redelijk, maar weinig bijzonder - ook de achtervolging met de mini's is maar zo zo. De eindscène daarentegen is wél helemaal geweldig.

De stijve doch charismatische Michael Caine draagt natuurlijk de film. Zijn komische timing is sowieso het sterkste punt aan The Italian Job en dat vette cockney-accent zorgt eveneens voor amusante dialogen.

Op BluRay ziet The Italian Job er verrassend goed uit - fantastisch zelfs. De kleuren zijn erg mooi, maar ook van enige gedateerdheid inzake cameravoering is geen sprake. Anno 2012 hoeft The Italian Job zich niet te schamen op dat vlak.

2,5

"You must have shot a lot of tigers, then."

"Yes, I used a machine gun."

Hoe misleidend een affiche kan zijn. Ik kende The Italian Job vooral van de remake met Mark Wahlberg en Edward Norton uit 2003. Deze originele versie heeft wel de nodige charme, maar de grote cast is niet in vorm moet ik zeggen. Bovendien rammelt het verhaal nogal, iets wat eerlijk gezegd later beter werd gedaan in de remake. De grote troef in deze film zijn de achtervolgingen met de mini's die wat aan Herbie doen denken. Vooral humor natuurlijk, heel anders dan een film als Gone in 60 seconds. Gelukkig werken de 60's sfeer en het gebruik van de mini's wel. Verder is dit niet zo'n sterke film.

Nog even terug op de affiche komen die best wel misleidend is. Blijkbaar werd deze vooral in de VS gebruikt en was Caine hier verre van tevreden over omdat het geen juist beeld van de film geeft. Geen idee trouwens of dit wel degelijk de originele affiche zou zijn.

Het is dat het actievolle laatste stuk nog enigszins geinig uitgevoerd werd, anders was het oordeel wel wat lager uitgevallen. Een groot gedeelte zit lam en klunzig in elkaar en gaat meer over het dissen van de Italianen door een stel Britten. De humor levert spaarzame grinnikmomenten op en Michael Caine doet ook maar duffig. De remake is hoe dan ook beter.

Opvallend dat deze film hier slechts 387 keer bekeken is en dat de remake bijna 10 keer zo vaak beoordeeld is. Ook krijgt de remake een betere beoordeling al zijn deze verschillen minder rigoureus. Het is een tijd geleden dat ik de remake gezien heb maar dit origineel is wat mij betreft absoluut de betere van de twee.

Een korte research leerde mij dat deze film in eigen land een cultstatus heeft door de Britse toon die erin verwerkt zit, daarnaast is de zin 'You're only supposed to blow the bloody doors off' algemeen bekend. Films uit het Verenigd Koninkrijk kan ik over het algemeen goed waarderen en het viel dus te verwachten dat ik me met deze uitstekend zou vermaken, en niks is minder waar.

De 'Britse toon' is fantastisch, om te beginnen met Michael Caine. Mark Wahlberg is zeker geen slechte acteur maar hij haalt het niveau van Caine bij lange na niet in de remake, wat een rol zet deze man neer. Om Caine heen zit een fijne maar voor mij onbekende cast die stuk voor stuk typische personages spelen. Deze personages gaan hand in hand met humor, een ander sterk punt. Geen geforceerde grappen en ook geen grappen/scenes waarvan je van de bank rolt van het lachen maar de film wekt veel, heel veel, glimlachen op. Dit zorgt er mede voor dat de film geen moment gaat vervelen.

En uiteindelijk de ontsnapping waar het allemaal om draait, met de mooie en inmiddels antieke Mini Coopers. De gehele ontsnapping is één groot feest om naar te kijken, dat niet alles even geloofwaardig is doet hier niks aan af. Ook het eind van de ontsnapping als voetbalfans is leuk gevonden en uitgewerkt.

Zo sterk als ik de openingsscène met Rossano Brazzi rijdend in een Lamborghini Miura door de Italiaanse Alpen vind zo jammer vind ik het einde van de film. Het open einde had wat mij betreft weggelaten mogen worden, de film simpelweg een paar minuten korter laten duren had ik een betere oplossing gevonden. Maar goed, een nare nasmaak geeft het gelukkig niet. 4 ruim verdiende sterren!

Mooie auto's in beeld, een coole Michael Caine en 2-3 grappige momentjes met Benny Hill. Meer heeft deze The Italian Job niet te bieden.

Perfect.

Een genrefilm, alla, maar dan ook wel een voorbeeld van hoe zo’n film gemaakt dient te worden. Alles klopt, en dan nog de geniale scene voor Michael Caine - ‘you were only supposed to blow the bloody doors off’, kom er eens om. En zo zijn er nog wel wat. Het is dat ik een bloedhekel aan Mini’s heb, en wat een verschrikkelijk slechte autos zijn het tenslotte, tot in de dag van vandaag. Toch wel een teken, dat zelfs de Duitsers van BMW daar niets mee kunnen.

Maar goed, het ging over de film. Geniaal, dat past wel als woord, al is het toch wel wat ongeloofwaardig - de Italiaanse tank die als het er op aankomt een waterkanonnetje heeft, als voorbeeld. Maar wat maakt het uit, het einde is ijzersterk.

Heerlijke klassieker, vooral dankzij Michael Caine en de aangename muziek, mooie locaties, de nodige humor en natuurlijk de Mini Coopers!

Volgens IMDb FAQs was er inderdaad een sequel gepland, maar die is er jammer genoeg nooit gekomen omdat de film geflopt was in de VS. Toch vind ik het open einde aan deze film wel interessant en zeker onvergetelijk.

Luchtig en leuk, met Caine als een crook die eigenlijk gewoon een hippe cat uit de swingin' sixties is. Lekker kort en vlot, met veel nog niet of slechts half bekende gezichten in de cast (onder meer mijn persoonlijke favoriet Robert Powell) en Noël Coward in zijn laatste filmrol als kers op de taart. Ik kan er wel inkomen dat mensen hier moeite hebben met de meligheid van het eerste uur, maar wanneer de Mini's eenmaal aan het rollen gaan komt ook de film als geheel in een hogere versnelling en krijg ik een hilarische choreografie voorgeschoteld. Heerlijk, alles ècht gedaan, geen CGI, een misdaadkomedie met een ranke gestalte en geen onsje vet.

Deze kraakkomedie volgt het driedelige patroon van planning, uitvoering en problemen achteraf, doorspekt met Britse humor. Michael Caine maakte van z'n Cockneyaccent z'n handelsmerk. Het zinnetje "You're only supposed to blow the bloody doors off!" werd door Rob Brydon geïmiteerd in The Trip (2010). De overval op een geldtransport wordt verteld uit het standpunt van de "sympathieke" Britse misdadigers. In Italië zitten zij tussen twee vuren, want ze hebben zowel de politie als de maffia tegen zich. Er zit al wat Brexitmentaliteit in, want stelen van een Italiaanse bank wordt voorgesteld als goed voor de Britse economie. Een minpunt zijn de seksistische grapjes in de eerste helft, maar dat zijn er gelukkig niet te veel.

Liefhebbers van auto's uit die periode kunnen hun hart ophalen aan een Aston Martin, twee Jaguars en vooral drie Mini's in de kleuren van de Union Jack. De primaire kleuren van die kleine wagentjes geven er iets knulligs en kwajongensachtigs aan. Het hoogtepunt is de lange achtervolging over daken en bergpassen. Het camerawerk, met kranen en helikopters, is meer dan in orde.

Het open einde is letterlijk en figuurlijk een cliffhanger. Ook "hang on" kun je dubbel interpreteren. De voor de hand liggende ontknoping zou zijn dat ze overleven door de tank leeg te laten lopen, maar dat het goud in het ravijn valt. Onderweg hebben ze een hoop onkosten gemaakt, met die vernielde auto's en zo. De conclusie is dat een veilige kantoorjob een snellere manier is om geld te verdienen.

Hang on a minute, lads. I've got a great idea....er...er...

Oei! Deze was door jeugdsentiment en nostalgie toch ingekleurd tot iets beters dan werkelijk het geval. Toch kan de te vlotte remake met Norton en Wahlberg niet tippen aan dit vrolijke en kleurrijke origineel waar ontegenzeggelijk veel aan op te merken valt.

Negatief is toch wel het onvervalste stukje Engelse patriottisme dat van de film en vooral Mr. Bridger afstraalt. Een serieuze of zelfkritische middelvinger, wie zal het zeggen? Dan is er de behoorlijk lange aanloop naar de klus met bijvoorbeeld de escapades van Croker. Allemaal niet zo nodig zou je zeggen. En dan de soms wat jolig sfeer, waar ik niet zo zwaar aan til maar een ander mogelijk wel. Het zijn alleen dingen die vooral in het tijdsbeeld van '69 gezien moet worden.

Eenmaal terplaatse davert The Italian Job aan je voorbij. De kraak is even briljant bedacht als uitgevoerd. De achtervolging met de Mini's uiteraard iconisch. De voorbereidingen met de stoorzenders humoristisch, net als het veroorzaakte verkeersinfarct. Meer mensen die Von Smallhausen herkende in de controle kamer? Benny Hill is natuurlijk geweldig als viespeuk met oog voor wat meer vlees, en zo blijkt The Italian Job toch achteraf meer te hebben dan ik onderweg dacht te zien. Het einde, toch ooit wel wat onbegrepen toen ik de film 25 jaar geleden zag, past perfect in het niet al te serieuze beeld.

Het maakte The Italian Job tot een stijlvolle en vooral vrolijke film waar het vooral ook genieten is van veel mooie auto's, de leuke eindfase en een uitstekende Michael Caine. Toch lekkerder en leuker dan tijdens het kijken leek.

Heel toffe caper. De charme zit hem voor mij dan vooral in de Britishness en tongue in cheek aanpak. Naast die Britishness is er de aanwezigheid van Michael Caine en zijn er de prachtige achtervolgingsscène met de Mini’s. Het bevat ook aardig wat satirische elementen zoals een Noel Coward die vanuit de gevangenis redelijk openlijk zijn zaakjes afhandelt. De afbeelding van de Maffia - waar de Italianen misschien minder mee kunnen lachen - gaat er ook vlotjes over. Leuk zijn de rolletjes van John Le Mesurier (op dat moment ook actief in BBC hitserie Dad’s Army) en Benny Hill (in een typerende rol).

De muziek is van Quincy Jones en die had ik iets jazzier verwacht. Anderzijds voldoet het prima als soundtrack.

Het scenario heeft voldoende in huis om te blijven entertainen al zit de status van de film hem dan toch vooral in de grandioze finale. Een (meer dan) goed einde is dan ook een belangrijke factor om een film ‘goed’ te kunnen vinden.

"This is William, Big William for some obvious reason" deze zin typeert de humor in het tijdsbeeld eind jaren '60. Verder brengt de komische "Britse" noot een welkome ontspanning in deze film. Het live-stuntwerk mag er zijn en de achtervolging met de 3 mini's is puik werk met een knipoog. Caine doet t goed evenals de overacting rol van Coward. Blye voor t feminine part en ja hoor Benny Hill met een duidelijke link naar zijn latere tv shows. Vermakelijker dan zijn remake. 3,7*