Zoku Zatôichi Monogatari (1962)

Deel 2 van de Zatôichi reeks.

Vergeleken met zijn voorganger, bevat dit deel veel meer actie maar is het, visueel gezien, toch echt de mindere. Het moet inboeten aan sfeer en flair, onder andere door nauwelijks gebruik te maken van schaduwspel en doordat het een stuk minder extreem in zwart/wit is geschoten. Ook mist het wat diepgang, maar vooral 'subtiliteit'. In de dialogen, de scènes, de actie, de drama, de humor, de spanning, de dreiging, ...

Maar met nog 24 delen in het vooruitzicht, heb ik goede hoop op beter .

3,0*

Grappig dat de broers Shintaro Katsu en Tomisaburo Wakayama in deze film óók broers spelen! Sowieso had ik de twee nog niet in één film samen gezien. Weet iemand eigenlijk waarom ze verschillende achternamen hebben? Halfbroers? Artiestennamen?

Voor de rest een beetje een tam verhaal, maar weer amusant genoeg. Leuk gedaan vind ik is hoe de film verder gaat vanuit deel 1 met dezelfde personages. Wel een erg abrupt einde! Overigens vind ik Katsu als blinde altijd overtuigend overkomen in mimiek en bewegingen.

Edit (via imdb):

Shintaro Katsu en Tomisaburo Wakayama zijn blijkbaar artiestennamen, hun eigenlijke namen zijn Toshio en Shintaro Katsu en Masaru Okumura!

Wat andere verwachtingen van te voren. Ik dacht: nieuwe film, nieuw avontuur dat los staat van de vorige film. Dat blijkt dus niet zo te zijn. Sterker nog, ik vraag me af of deze film niet behoorlijk onbegrijpelijk is als je de vorige niet hebt gezien. Ook al voelt het einde ergens logisch aan, is het toch vrij abrupt. Ik krijg er een beetje een soap gevoel bij, het zou me weinig verbazen als de volgende film gewoon doorgaat waar deze gestopt is.

Verder blijft dit toch vrij armzalig. Af en toe mooie contrasten in het zwart/wit, maar dat is meer uitzondering dan regel. Het camerawerk is vrij houterig, met name de plotselinge zooms zijn verre van subtiel. En ook de gevechten lijken nergens op, net als in de vorige film een hoop gezwaai in de lucht waarna tegenstanders omvallen. Het kan wel gezegd worden dat de muziek niet onaangenaam is.

In het genre zeker niet de meest interessante film, zowel wat actie, camerawerk als diepgang betreft. Ondanks dat ben ik toch nieuwsgierig naar wat er verder gebeurt in de reeks, met name of de uitwerking van de gevechten meer richting de manier waarop de gevechten in de Baby Cart reeks uitgevoerd worden. Voor dit deel net als het vorige 1*.

Een vrij direct vervolg op Zatôichi Monogatari (1962) (iets uitzonderlijk voor dit soort series, die meestal random door elkaar te kijken zijn als losstaande episodes), dus heb em er ook maar gelijk achteraan gekeken (kort filmpje ook, dus geen probleem). En ik denk inderdaad dat je deze niet eerst/los zou moeten zien.

Er zijn gelijk allemaal verbeteringen op de eerste film te ontdekken. Meer vaart en veel meer actie vooral. Het personage Zatoichi komt hier eindelijk echt als de held voor de dag. En de grootste bonus van deze film is dat "de twee broers" hier het scherm delen. Als broers ook uiteraard. Verhaaltechnisch stelt het nog steeds weinig voor en is er iets te veel aan clunky expositie. Maar de personages werken dus wel. Zeker de hints naar het verleden van Zatoichi geven hem wat meer diepgang en maakt het drama wat meer invoelbaar.

Als losstaande film mist deze wat body, maar ik heb het gevoel dat de derde keer toch scheeprecht gaat zijn voor Zatoichi als de stijgende lijn wordt voortgezet.

Tweede film in de Zatoichi -serie en de laatste zwart-wit film. Deze film is ook een directe opvolger van het eerste deel. Zatoichi keert na een jaar terug naar Sasagawa om eer te bewijzen aan Hirate Miki in de Joshoji-Tempel. Hij krijg het aan de stok met een doorgedraaide lord van de Kuroda-familie. En tot overmaat van ramp komt ook Sukegoro, de Yakuza gangster uit het vorige deel langs. Ditmaal is het regisseur Kazuo Mori die achter de camera kroop en dat is duidelijk te zien. Helaas niet in positieve zin, de film lijkt dan ook veel chaotischer dan zijn voorganger. Wel zijn er meer gevechten maar aangezien het zwart-wit zich niet goed leent om ook bloed te tonen en er van gore ook niets is te zien, blijft het bij een beetje neervallen van samoerai's. We komen echter wel weer iets meer te weten over Zatoichi.

Het vervolg is ook echt een vervolg en eigenlijk vormen deel 1 & 2 gewoon een lang verhaal. Het is misschien iets minder breed opgezet als het eerste deel. Ook niet nodig, want de meeste personages zijn reeds geïntroduceerd. Wel wat meer gevechten en met een speelduur van 72 minuten prima in balans. Kijkt lekker weg.

Kleine 3,5