Gruppo di Famiglia in un Interno (1974)

Visconti houdt van iets moois op het doek te brengen : mooie mensen, mooie kleren, mooie kleuren, interieurs en decors met daarop heel veel close-ups, net als in "Morte a Venezia", van de hoofdpersonages, hier vooral Burt Lancaster, expressief en in zijn latere carrière, een uitstekende vertolking neerzettend.

Het contrast tussen de gewild vereenzaamde en kunstminnende professor en het zooitje dat hem komt verstoren is steeds aanwezig en zorgt voor een zekere spanning en eigenlijk zit er buiten dit en de mooie beeldvorming niet meer in. Lancaster en de mysterieuze Silvana Mangano zijn natuurlijk wel het volgen waard.

Visconti op zijn best

Luchino Visconti is sinds ik zijn Il Gattopardo heb gezien één van mijn favoriete regisseurs geworden. Hij heeft een aantal pareltjes gemaakt (Gattopardo! Rocco! Notti Bianche!) en Gruppo di Famiglia in un Interno (een titel die naar mijn gevoel enkel in het Italiaans de lading lijkt te dekken) was de laatste film die ik op DVD heb en nog niet had gezien. Ik wou namelijk geen collectie hebben waar ik geen ongeziene Visconti heb, maar uiteindelijk gisteren toch eens voor gaan zitten.

Het is trouwens niet de laatste film die ik van de man nog moet zien (Siamo Donne, Vaghe Stelle dell'Orsa, Lo Straniero en Le Streghe hebben geen stem, maar van de laatste heb ik al wel Visconti's segment gezien) maar ik had niet verwacht dat dit zo'n geweldige ervaring ging zijn. Met uitzondering van Morte a Venezia vind ik de Italiaan op het einde van zijn carrière niet zo formidabel als in het midden, maar dat is dus zonder deze Gruppo gerekend. Eigenlijk op zich een simpel verhaal. Een vereenzaamde man laat zich overhalen om de verdieping boven hem te verhuren, komt in contact met een andere wereld en toch zit er heel veel symboliek en detail in die ervoor zorgen dat dit één van de interessantste films is die Visconti heeft gemaakt. De woede-uitbarstingen, de onderhuidse spanningen tijdens het eten, het mysterie rond Konrad, ... Vooral de dynamiek tussen Il Professore en het gezin van Brumonti is heerlijk om te volgen.

Dat Burt Lancaster en Visconti een goede combinatie was, dat wisten we al. Dat Silvana Mangano en Visconti een goede combinatie was, dat wisten we ook al. Dat, wanneer je deze drie samenbrengt, de vonken eraf springen? Dat wist ik nog niet. Er is iets knetterend tussen hen (het misverstand waarmee ze elkaar ontmoeten alleen al!) en dan is de immer geweldige Helmut Berger nog niet vermeld. Hij speelt de destructieve Konrad die de ogenschijnlijke lijm in het gezin is en weet in zowel de scènes met Lancaster alsook die met Mangano te overtuigen. Al is het niet helemaal terecht om Claudia Marsani en Stefano Patrizi (Lietta en Stefano) niet vermelden, want ook zij staan duidelijk hun mannetje tegenover al dit acteergeweld. Zeker Patrizi heeft nog een aantal erg geslaagde scènes met Lancaster. Rolletje van Claudia Cardinale is trouwens verwaarloosbaar, daar moet je het niet voor doen.

Il Gattopardo is en blijft mijn favoriete film van de Italiaanse regisseur, maar Gruppo is misschien zelfs nog wat beter dan Notti Bianche en komt gevoelsmatig erg dicht in de buurt bij Rocco. Veel scheelt het allemaal niet, ze zitten alledrie nu op 4.5*, maar een zekere nuance mag altijd. Onbegrijpelijk dat dit gemiddeld zo laag gewaardeerd wordt, vervelend dat die top 1000 alweer gepasseerd is. Dit had hoog binnengekomen in mijn lijst in ieder geval.

4.5*