Places in the Heart (1984)

Deze film wist me, ondanks de drakerige titel en Sally Field - waar ik meestal allergisch voor ben - volkomen mee te nemen.
Een telkens kalme cameravoering, zeer ingetogen acteren, en dat geplaatst in een tijd van grote armoede en religiositeit op het platteland van Texas. Ik had niet verwacht het iets te vinden. Misschien is dat dan de ideale kijkhouding. Want ik vond het wat. Het begin vond ik ietwat houterig, maar toch gebeurde er genoeg (op een ongebruikelijke manier) om me te laten blijven kijken op dit nachtelijke tijdstip van uitzenden. Slechts af en toe wist sentimentaliteit een beetje grip te krijgen op het verhaal. Meestal werd er sober en serieus geregistreerd wat er gebeurde. Het acteren tot in de kleinste bijrolletjes is geweldig. Naast het verhaaltje van Field (die zich inhoudt - ik hoefde maar één keertje geërgerd te zuchten toen Field tegen Glover zei dat de oogst aan hem te danken was etc. Ja, dat snapte ik ook wel.), speelt nog een plot rond haar zus en dier man. Het staat los van het hele katoenverhaal en toch weten deze twee verhalen zoetjesaan in elkaar te grijpen.
Het einde vond ik - ondanks het anachronisme van de kleine wijnbekertjes - simpelweg weergaloos.

Het Texaanse platteland tijdens de Grote Depressie. Met de hulp van een dakloze neger tracht een alleenstaande moeder te midden van economische tegenspoed, zinloos geweld en racisme het hoofd boven water te houden.

Sterke hoofdrol van Sally Field, maar ook de bijrollen van Lindsay Crouse (vaak ondergewaardeerd) en John Malkovich klinken als een klok.

Beklijvende film, maar het is geen The Grapes of Wrath (1940).

Mooie sfeertekening, ontroerend maar ook wat somber.

Goed acteerwerk van met name Malkovich, maar ook van Field, Glover, Harris en Lindsay Crouse

Goeie film over een weduwe met twee kinderen die er het beste van probeert te maken. De film speelt zich af tijdens de grote depressie in Texas. Het tijdsbeeld en het harde leven worden dan ook mooi weergegeven zonder al te veel in sentiment te vervallen. Echt aangrijpend wil het niet worden. Dit ondanks de goeie cast.

Deze rustige dorpskroniek speelt zich af in de tijd van de Amerikaanse depressie en vertelt over een jonge weduwe die het hoofd boven water moet houden met haar twee kinderen. Ze zit immers financieel erg krap en wordt door de lokale bankier aangemoedigd om haar huis te verkopen . Deed me qua sfeer wat aan Grapes of Wrath denken maar dan iets minder deprimerend en met wat nostalgie.

De regisseur creëerde vooral beelden uit een andere tijd, waarin het knokken was om te overleven en waarin zwarten het nog steeds hard te verduren hadden. Hij inspireerde zich hiervoor uit zijn eigen jeugd in Waxahachie. Dit drama is ook interessant door de sterrencast met een debuterende John Malkovich als blinde man die intrekt bij de weduwe, of de overspelige schoonbroer, gespeeld door Ed Harris. Persoonlijk vond ik die verhaallijn wat onnodig en saai vermits dit niet echt hoofdpersonages zijn. Vond Danny Glover hier wel beter in passen. Wel verrast door de ernstige rol van Sally Field, die ik eerder ken als 70s stoeipoes in komedies.