Leprechaun: Back 2 tha Hood (2003)

Wat Davis toch steeds moet in deze films... te belachelijk voor woorden met (laat ik het aardig zeggen) matige acteerprestaties.

1,5*.

Hmmm.

Volgens mij de eerste in de reeks die oogt naar het jaar dat hij in geschoten is. Toch zorgt het ook hier weer niet voor een betere film.

Regie is iets beter en netter, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Het is een vervolg voor mensen die Davis z'n personage leuk vinden, ik hoor daar jammer genoeg niet bij.

Hij is hier tamelijk niet te verslaan, dus de hel film lang tovert hij zich weer tot leven om dan uiteindelijk op een wat belachelijke manier het onderspit te delen. De volgende in de reeks begint vast met een gebouw dat afgebroken moet worden.

Grappig is het niet, de gore wil ook niet mee en het gangstergebeuren is povertjes uitgewerkt. De combinatie is wel lollig maar daar kan deel 5 met de credits gaan lopen. Een tweede herhaling had ook echt niet gehoeven.

Mnee, weinig appeal dit reeksje.

1.0*

Toch een kleine verbetering op het beroerde Leprechaun in the Hood. Back 2 tha Hood is het huidige laatste deel van de Leprechaun reeks. Een serie die zichzelf vanaf de derde film niet te serieus meer nam en steeds meer wat humor in de mix ging gooien. Lang niet altijd geslaagde humor, maar men doet in ieder geval niet meer zijn best om het karakter van Davis enigszins eng te maken. Lijkt me ook een onbegonnen zaak, het karakter vraagt gewoon om wat humor. En in tegenstelling tot Leprechaun in the Hood doet deze laatste film het iets beter. Het is bijzonder flauw, maar zelfs momenten dat Lep zo stoned als een garnaal door de keuken struint hebben toch een bepaalde charme. Hoe flauw ook, er is hier toch een beter gevoel voor humor en timing.

De nodige ingrediënten zijn natuurlijk aanwezig; er is een pot (of kistje, in dit geval) met goud en een stel karakters dat dit goud in handen krijgt. Vervolgens verschijnt onze Leprechaun weer om het goud terug te krijgen. Het karakter van Lep is ditmaal weer iets beter op zijn plaats, hij mag net even iets meer zijn nek uitsteken dan in de vorige film. Maar hij heeft natuurlijk weer een flinke last op zijn schouders, hij moet de rest van de karakters in de film compenseren. Want wat krijgen we weer een stel opgedroogde vaatdoeken voorgeschoteld. Je duimt in ieder geval continu voor de kabouter. Verder is het allemaal weer karig qua effecten en beeld en geluid. Zelfs de page-peel overgang wordt zorgvuldig gebruikt door de editor. En dat dekt eigenlijk wel de hele lading.

Vooruit, toch 2 kleine sterren.

De opleving in de vorm van Leprechaun in the Hood (2000) blijkt, niet geheel verrassend, van tijdelijke duur. Maar dat de zesde film in de uitgemolken Leprechaun-reeks zó slecht zou, had ik niet verwacht. Het lijkt erop alsof onvoorziene krachten bezig waren met een serieuze horrorfilm, terwijl de schrijvers meer de komische kant op wouden. Helaas is deze film totaal niet grappig (ondanks vele nadrukkelijke pogingen dat te zijn) en scoort het ook op de horrorschaal nauwelijks hoger dan een 0. Dus...

Ik weet niet wat het is met die Leprechaun-reeks. Het is niet eng, matige tot geen gore, de grappen zijn makkelijk, veel interne logica is er meestal niet in te vinden, en in dit deel rijmt de Leprechaun zelfs niet meer. En toch vermaak ik me er stiekem prima mee. Ja, de eerste twee delen van de serie zijn een stuk beter. Ook het hele hood-gebeuren is allemaal vrij standaard uitgewerkt, maar dit is alsnog een hele verbetering ten opzichte van het verschrikkelijk slechte Leprechaun in the Hood. Met een paar biertjes erbij was dit een prima luchtige wegkijker.

What's up, ninjas?

Met Back 2 tha Hood ben ik terecht gekomen bij de laatste "echte" Leprechaun film gekomen. Er volgen nog wel 2 reboots/remakes/hoejehetookwilt noemen maar die zijn niet meer met Warwick Davis en laten we eerlijk zijn: hij is toch degene die de reeks zijn (lelijke) smoelwerk geeft. De kwaliteit van de reeks is echter ver te zoeken en het niveau van de eerste film wordt nergens meer bereikt. Na een korte heropflakkering met deel 3 ging de reeks compleet de dieperik met Leprechaun in Space en Leprechaun in the Hood en nu keren we terug naar diezelfde Hood.

Het einde van in the Hood liet dan ook ruimte open voor een vervolg, want voor de eerste keer in de franchise legde onze Ierse vriend niet het loodje op het einde film. Oké, hij kwam sowieso elke keer wel terug voor de sequel maar eigenlijk zijn het allemaal losstaande films met telkens hun eigen versie van de Leprechaun. Back 2 tha Hood is daar vreemd genoeg geen uitzondering op. De setting is nog ongeveer hetzelfde gebleven, maar voor de rest is het een andere film dan zijn voorganger geworden. Het trio hiphoppers is gelukkig genoeg niet meer van dienst maar de Leprechaun is jammer genoeg dan ook weer gestopt met rijmen. Dat was toch nog één van de meer leuke aspecten van de voorganger en dit 6e deel is dan ook over de gehele lijn triestig. Het heeft allemaal iets te maken met het standaard verhaaltje dat de Leprechaun zijn goud terug wilt hebben maar voor de rest is het weinig memorabel.

Vooral ook omdat hier weer zo'n beroerde cast aan te pas komt. Het blijft me verbazen dat Davis keer na keer blijft terugkomen voor de rol van de groene kabouter, want veel plezier lijkt hij er niet meer aan te beleven. Het zal wel een goede paycheck zijn geweest vermoed ik. Geen trio hiphoppers dus die het willen maken in de muziekindustrie maar wel een trio wannabe gangsters (of toch zeker een duo) en het typische typetje van iemand die slim is maar door omstandigheden dat niet ten volle kan benutten. Dat alles wordt gespeeld door Tangi Miller (het typische typetje), Laz Alonso (de wannabe gangster) en Page Kennedy (de tweede wannabe gangster en grootste idioot in het geheel) en geen één van de drie laat een goede indruk achter. Verder terug een beetje harder qua horror, of misschien is dat maar een gevoel, maar ook op dat vlak niets bewonderenswaardig. De climax waar de Leprechaun in de cement terecht komt is zelfs redelijk belachelijk.

Om dan nog maar te zwijgen over de opmerking over een haperende Glock (die uiteraard hapert) en de Leprechaun die uit een soort van geel aura bestaat wanneer hij door die Glock, en enkel en alleen die Glock, wordt neergeschoten? Er is allemaal geen touw meer aan vast te knopen en dat boeit op zich ook niet. Het is het soort film dat je het beste vergeet, ik had toch echt wel meer verwacht van deze reeks op basis van de eerste 3 films.. Hopelijk zijn die twee nieuwe varianten nog iets, al vrees ik ervoor door het gemis van Davis.

1*

Voor het zesde deel wordt er niet langer meer de moeite ondernomen om het gebeuren nog naar een andere setting te verplaatsen. We bevinden ons namelijk opnieuw in The Hood, maar aangezien de geslaagde ideeën allemaal zo'n beetje verkend zijn voegt het weinig toe. Warwick Davis blijft een leuke en charmante verschijning, maar verder voorziet regisseur Steven Ayromlooi alles van een downgrade. Enkel de moorden laten de boel links en rechts opleven, ondanks de nogal povere kwaliteit hiervan. Het is vooral pijnlijk om de makers zo hard te zien proberen om nog wat humor uit deze omgeving te persen en dit zorgt er eigenhandig voor dat de boel naar een nog lager niveau zinkt.