The Street with No Name (1948)

En weeral ben ik aangenaam verrast door een film uit de Fox Film Noir reeks. Het verhaal was bijzonder aangenaam te volgen, mede doordat de film nergens langdradig werd en omdat de hoofdrollen uitstekend vertolkt werden door Mark Stevens, die een schitterende bad guy neerzet en Richard Widmark die niet onderdoet voor zijn rol als undercover FBI-agent. Alleen wat jammer dat het verhaal zich makkelijk laat voorspellen en daarom nooit echt spannend word want de dialogen in combinatie met goed acteerwerk zorgden er al voor dat de film een aangename zit was. En het verhaaltje was dus op zich wel leuk en blijkbaar dus ook nog eens gebaseerd op waargebeurde feiten. De film geeft in elk geval wel een goed beeld van wat de FBI in de jaren '40 deed, historisch bekeken is dat interessant want je merkt toch wel serieuze verschillen op met het hedendaagse FBI. En toch opereerden ze in die tijd bijna even efficiënt als vandaag de dag.

3.5 sterren

Zeer goede Noir, met een fantastische rol van Richard Widmark. Wat is die man toch waanzinnig, hij lijkt wel gemaakt voor het Film Noir genre.

Het verhaal is één van die typische FBI propaganda films waarin een agent infiltreert in een bende en wat moorden moet oplossen. Toch blijft dit telkens weer spannend genoeg om een film van 90 minuten mee te vullen, maar ach... het helpt dat er goede acteurs in rond lopen. Zo is ook Mark Stevens goed als de infiltrant.

Sfeervol, spannend en goed geacteerd!

4*

Vond deze toch wel aardig, met name Widmark is écht heel goed in deze rol. Wat een fijne acteur in die noirs.

Verder is het wel zo'n noir die fijn wordt opgebouwd en lekker snel wordt verteld, maar naar het einde toe wel een beetje te simpel eindigt. Dat is altijd jammer.

Een knap scenario in een knappe regie.

Verhaal vervalt op geen enkel ogenblik in onwaarschijnlijkheden, zit mooi in evenwicht en weet te boeien. Het slot is wel klassiek, maar toch ook goed in beeld gebracht.

Puike vertolkingen. Richard Widmark is een perfecte "harde" en leider in de misdaad.

Film zou zoveel mogelijk op de geciteerde plaatsen zijn gefilmd en beroep hebben kunnen doen op FBI-leden.

Een zeer goede film noir, zelfs zonder de traditionele femme fatale.

Wat is Widmark toch weer heerlijk op dreef als de bad guy waar je als kijker ook echt een afkeer van krijgt .

Verder is het verhaal spannend en onderhoudend tot op het laatste moment .

Prima genoten van deze heerlijke misdaad noir uit de oude doos .

Wie weet is er een exemplaar van deze film op de Aziatische markt terecht gekomen, je zou het denken. Toont plotmatig veel gelijkenissen met deze films inderdaad. Film Noir van het zuiverste water, en nog spannend ook. Mannen met hoeden en sigaretten in de mondhoek, low key belichting, ruw randje. Dit is echt een zalige film noir. Door de voice-over lijkt het ook deels een FBI-propagandafilm waarin de werkwijze van de organisatie uit de doeken wordt gedaan. Widmark in een vroege schurkenrol, en hij doet het geweldig. Een slimme bastard die extreem voorzichtig en berekend tewerk gaat.

Nou, een vervolg op The House on 92nd Street was het niet echt. Het leek me haast een moetje van de studio om de films aan elkaar te knopen. De films hebben een beetje dezelfde soort titel. Lloyd Nolans rol hier is behoorlijk bescheiden ook en ook de toon van de film is anders. Er zijn wat documentaire sporen maar lang niet zoveel als in The House on 9nd Street.

Het goede nieuws is dat deze film duidelijk veel beter is. En stilistisch veel meer (40's) noir dan de vorige. Met locatieshots uit LA dat om onduidelijke redenen Center City wordt genoemd, En er is noir regular Richard Widmark. Het verhaal is vaak geïmiteerd en draait om de infiltratie van een agent bij een bende overvallers.

De film vertelt het verhaal vlot maar neemt dan weer de tijd voor enkele losse scenes die vrijwel zonder woorden worden neergezet. Dat geeft de film een fijn ritme. En de film heeft een onweerstaanbare ruwheid die je vaker ziet bij noirs uit de jaren '40. Eerder zijn al Infernal Affairs en de remake daarvan The Departed genoemd als vergelijkbare film. Maar het gaat nog een beetje verder bij de kleurennoir van Sam Fuller, House of Bamboo, die in essentie exact hetzelfde plot nog eens over doet maar dan met een Ierse bende in Japan of all places. Fuller is een held dus die maakt er in alles buiten het plot een compleet andere film van.

Geen existentialisme hier of fatalisme of complexe karakters en nog steeds is het plot soms een commercial voor de FBI die over de Amerikanen waakt (hoewel minder overdreven dan gisteren). Maar er is hier behoorlijk veel fijns om dat flink te compenseren. Opvallende naam in de cast is Joseph Pevney. Die speelt hier Matty en ging na een korte filmacteercarriere (allemaal noirs) regisseren. Dat waren vaak goedkopere genrewerkjes waaronder veel noirs. Vorig jaar zag ik zijn Six Bridges to Cross in noirvember.