Batoru Rowaiaru (2000)

Gisteravond gezien en wanneer ik er aan terugdenk moet ik lachen. Het was gewoon met vlagen belachelijk. Dat ik me op zat te fokken en riep: 'Dat kan toch helemaal niet!' waarop mijn vriend zei: 'Misschien Japanse humor?'. Door tien kogels geraakt worden, neervallen, opstaan, even naar de bank lopen om te bellen, en dan dood gaan is daar inderdaad een voorbeeld van. Ik wist ook niet goed of dat soort scènes nou bewust als grappig waren bedoeld of niet.

Zo zaten er meer idiote dingen in, ook de manier HOE ze stierven, zo BAM! hoofdje viel op schouder en dood. Niet één keer, maar gewoon twintig keer. Zat ik er nou de serieus in, had ik de film met een knipoog moeten bekijken? Ik weet het niet. Ik vond het best een goed verhaal, het had ook realistisch(er) neergezet kunnen worden. Aan de andere kant ook wel een verademing dat ik af en toe van belachelijkheid heb kunnen lachen, dat haalde de druk een beetje van de ketel. Maar enfin.

Nou, Japanners. Sorry, maar ik heb altijd moeilijk om ze, zeker in zo'n grote groep, uit elkaar te houden. Wie was Kitano nou? Maar dat is toch Nanahara? En wie is Sinoba nou? Nou, zo ging het dus ook meer dan één keer. Toch vond ik het acteerwerk best meevallen, had het beroerder verwacht.

Ook heel typisch dat de verliefde pubertjes telkens vlak voor ze de laatste adem uit zouden blazen, nog met een liefdesuiting kwamen. Beetje de cliché der clichés om dat op je sterfbed te doen. En wederom, dit gebeurde ook erg vaak.

Oh ja, ook wel grappig dat die knul zijn vriendjes even op pad stuurde voor allerlei 'ingrediënten' als kunstmest, zwavel, houtskool etc etc. Dat ligt natuuuurlijk ook allemaal in grote voorraden op een onbewoond eiland.

Nouja, veel 'kritiek' en gemopper, maar ik heb me wel vermaakt. Mijn vriend keek me vol verbazing aan dat zijn vriendin, die zichzelf opperde tot grootste filmliefhebster van Zuid Limburg en omstreken, nog nooit gezien had. Nu dus wel, en het tweede deel zal snel volgen.

Oh ja, nog 1 vraag: Waren er nou kids die op het verkeerde moment in een gevarenzone zaten en daardoor ontploften? Dit heb ik namelijk niet gezien volgens mij, terwijl dat toch best vaak aangehaald werd dat het kon gebeuren. Wel een flink aantal suicides gezien maar dit is me ontschoten geloof ik.

Had hier toch iets meer van verwacht. Het is maar goed dat de film bijna 2 uur duurt dan kan je gemakkelijk aan de koppies wennen en goed uit elkaar houden. Hier en daar laten sommige acteurs/actrices nog wat indrukwekkend werk zien. Het blijft toch een film die niet helemaal pakt. Er is blijkbaar een magazijn per tiener nodig en iedereen moet nog ff iets zeggen voor de laatste dramatische adem. De afwisseling is daarbij wel enigzins fascinerend. Verschillende tienerdrama's komen voorbij en je krijgt echt het gevoel dat sommige van de kids pretty close waren. Ook de droge humor kon ik hier en daar erg waarderen.

Vreemd.

Het uitgangspunt is feitelijk degoutant, maar tegelijkertijd kan het ook voor een vermakelijke film zorgen. Wat dan belangrijk is, is het juist aanpakken door te weten wat je wil. En dat is waar het schoentje wringt.

Battle Royale schijnt niet te weten welke richting het uit wil. Grote delen zijn komisch (hoewel niet mijn soort humor), andere stukken zijn dan weer drama of actie. Het zorgt er allemaal voor dat Battle Royale vooral onevenwichtig aanvoelt.

Het verhaaltje an sich is eigenlijk te belachelijk voor woorden. Een gefrustreerde, eenzame leerkracht besluit zijn leerlingen te ontvoeren en mekaar te laten afslachten. Het zou enkel normaal geweest zijn als alle leerlingen samenzaten en een oplossing zochten (Battle Royale speelt zich immers af in de 'echte wereld'), maar uiteraard zitten er enkele rasechte psycho's tussen en is het hek van de dam. Voeg daar nog een hoop onnozele liefdesperikelen en uiterst belachelijke sterfscènes aan toe en je krijgt Battle Royale. Het klinkt allemaal komisch en het had misschien beter vol voor die richting kunnen gaan (hoewel ik de film dan nog minder gevonden zou hebben).

Van acteren is hier amper sprake. De tienerbende schreeuwt wat in het rond en de romantische zieltjes zijn de meest hopeloze die ik ooit in een film zag - iets wat al snel gaat vervelen.

Tot mijn verbazing is de regie nog best goed. De muziek van dienst valt wat tegen, maar voorts kan ik weinig klagen. Enkele shots zijn nog best de moeite en af en toe zit er wel een leuke kill tussen.

Moeilijk te beoordelen film.
2

Aardige film, maar had er iets meer van verwacht. Sowieso oogt het veel ouder dan uit 2000. Ik vond het af en toe wel erg vaag, komt ook beetje door de taal natuurlijk. Maar er zitten wel een paar keiharde scenes in zeg. Er word ook wel aardig geacteerd, al kan ik het gelach van Japanse meisjes niet echt serieus nemen.

3.5*

Ik heb de film inmiddels een keer of 15 gezien, en nog vind ik hem elke keer slechter en slechter worden. Ik ben een groot fan van het boek, aangezien dat erin slaagt vrijwel alle 42 personages een ziel te geven. Het geeft inzicht in hun beweegredenen, verleden en onderlinge verhoudingen, je gaat meeleven en begrijpen waarom dingen op een bepaalde manier gebeuren, en op het eind wil je zelfs van de minst sympathieke personages eigenlijk nog dat hen niks overkomt.

Komt bij dat er een briljant zijspoor inzit van het personage Shinji Mimura, dat een ingenieuze ontsnappingspoging probeert te realiseren.

Het boek telt om en nabij de 700 pagina's en het is dan ook logisch dat een film van 2 uur niet diezelfde lading kan dekken, maar ik vind dat heel jammer. Alle zijverhalen worden weggelaten, en Kiriyama en Kawada worden geintroduceerd als "exchange students" omdat ze anders niet op zouden vallen in de massa van gezichtsloze personages.

Net als in het boek zijn de hoofdpersonages ook niet bijster interessant, en gek genoeg lijkt de film een soort gimmick te worden rondom het personage van Takeshi Kitano en een soort obsessie rond Noriko Nakagawa, wat niets met het originele verhaal te maken heeft.

Wat overblijft is een film met wat niet al te grof hakken en zagen, terwijl het niet uitmaakt wie er eigenlijk vermoord worden. Naar mijn mening had dit beter een miniserie kunnen worden, waarin karakters aan bod hadden kunnen komen, het idee van deze toekomst beter uitgewerkt had kunnen worden etc. En waarin zeker meer screen time had moeten zitten voor Mimura, naar mijn mening een van de meest interessante karakters.

Kan wel begrijpen dat het een cutlfilm is, maar zodra je het boek gelezen hebt is de film weinig meer aan eigenlijk.

(btw de film is altijd nog beter dan de manga die volgepropt zit met onnodige verkrachtingsscenes )

Ik begrijp niet waarom deze film zo hoog scoort. Slecht acteerwerk, ongeloofwaardige gebeurtenissen erin, je bouwt geen band op met de acteurs en zelfs de moorden zijn saai.

Ik vind dit echt een prachtige film.

Bijna krak hetzelfde als the hunger games (blijkbaar een hit op vliegtuigen, heb hem daar ook gezien) maar ongelofelijk veel beter uitgevoerd. De grote verhaallijnen zijn zoals ze in de korte inhoud geschreven zijn, en veel valt daar eigenlijk niet meer aan toe te voegen.

Maar de uitwerking, de persoonlijke verhalen en achtergronden die in de film naar voor komen maken hem een pak beter. Waar the hunger games teams van 2 personen zijn die strijden om hun district meer eten te geven (en ze dus ook een reden hebben om te moorden) gaat het hier om een klasgroep die elkaar al vele jaren kennen en het dus niet zo normaal is om eventjes te besluiten je vrienden uit te moorden. Met als enige prijs je leven (en vele trauma's, zoals blijkt bij ex-winnaar Shogo Kawada).

De kleine twisten in het verhaal, de voorgeschiedenis en uiteraard: de gevechten met bijhoordende tragedie hielden mij vast van begin tot eind.

IK kan lijkesnijders reactie wel begrijpen dat het beter een miniserie was geweest. Ik heb het boek niet gelezen maar er zit eigenlijk enorm veel potentieel in deze film dat er nog niet uit is gehaald. Maar ach ja echt klagen doe ik niet.

4*

Ondanks (of dankzij) het stupide verhaaltje, ging de film behoorlijk van start en kwam ik als kijker in een lekkere portie waanzin terecht die een hoop beloofde te worden. Kitano in een gave rol, schoolkinderen die elkaar afmaken (probeer dit in Amerika eens te maken, en dan bedoel ik niet The Hunger Games) op leuke wijze, dat zou in ieder geval toch wel erg leuk moeten blijven. Het jammere is dan echter toch dat de enorme overvloed aan personages en de veelvuldig voorkomende suikerzoete drama niet overal blijft werken.

Daar komt ook nog eens bij dat de film veel te lang duurt en zodoende halverwege wat begint te vervelen. Op het einde veert het geheel wel weer wat op, maar dan heeft het alles bij elkaar ook echt wel te lang geduurd. Persoonlijk had de film ook wel iets gewelddadiger gemogen, want de kills waren nu bij vlagen toch net wat te clean voor wat ze zouden moeten zijn. Alsnog wel een leuke film, maar toch net ietsjes minder dan ik had gehoopt.

Aardige film waarin een klas scholieren wordt gedropt op een eiland met als missie om elkaar af te maken. Een origineel gegeven dat wat oppervlakkig is uitgewerkt. De film concentreert zich meer op de actie en de kills (die dan ook redelijk gewelddadig in beeld gebracht zijn). Wel wat lang, maar toch vermakelijk. De vele personages zijn soms wat moeilijk uit elkaar te houden.

Best een aardige film, met name de muziek paste goed bij de beelden, en dat levert een aantal filmisch sterke scènes op. Verder is het een herhaling van wat ik al in The Hunger Games had gezien, ware het niet dat het deze film is die eerder uitkwam. The Hunger Games komt daardoor wel behoorlijk gejat over, tot in de details aan toe.

Deze scoort voor mij een halve ster hoger dan The Hunger Games, mede omdat The Hunger Games commercie ademt, en dat heb je bij deze film veel minder. Verhaalopbouw is in beide films vrij dun en verre van volmaakt, al is het in The Hunger Games wel iets beter gedaan dan bij deze film.

3,5*

Deze pulpklassieker uit mijn jeugd voelt bij herziening behoorlijk gedateerd, maar de absurde humor en de overdreven gewelddadigheid blijven nog altijd zeer vermakelijk. Wat het zo onweerstaanbaar maakt is hoe het speelt met het verwachtingspatroon van de kijker en steeds met nieuwe manieren komt om liefdesrelaties en sterfscenes in te vullen. Meer dan een knotsgekke slasher is het toch vooral een zeer onorthodoxe komedie.

Een herziening die gemengde gevoelens opwekt. Enerzijds zitten er een aantal redelijk coole personages in, met name de wat moordlustigere. Een paar leuke moordscènes ook. Anderzijds neemt het aantal flashbacks toe naarmate de film vordert, wat èn het tempo uit de film haalt, èn voor overdreven veel melodrama zorgt in een film die toch redelijk cheesy en met een knipoog begon.

Met name de bij die melodramatische scènes zwelt de muziek aan, maar het valt wel op dat af en toe best goed gebruik wordt gemaakt van klassieke muziek. Het Dies Irae uit het requiem van Verdi, is zeer op z'n plek, de Radetzky Mars en An der schönen blauen Donau van Johann Strauss Sr. respectivelijk Jr. voelt ook op z'n plaats gezien de ironische lading die die stukken uitstralen in combinatie met de getoonde tafarelen. En dan klinkt ook nog eens Auf dem Wasser zu singen, een van mijn favoriete Schubert liederen. En dat in zo'n film. In tegenstelling tot plot en muziek zijn er qua beelden niet echt hoogtepunten dan wel dieptepunten. Alles ziet er geden uit, maar is wel behoorlijk saai opgenomen.

Een aantal bekende acteurs. Mooie rol voor Kitano, leuk die scène op het einde met de telefoon. Fujiwara en Taro Yamamoto herkende ik bij de eerste kijkbeurt als acteurs die in een serie over de Shinsengumi hebben gespeeld. De eerste zie ik af en toe nog wel eens opduiken in films, de ander alleen in Izo. Schijnt nu in de politiek te zitten en in opspraak gekomen te zijn omdat hij uit protest tegen de omgang met de kerncentrale in Fukushima een brief aan de keizer heeft overhandigd. Zoals Bredero zei, het kan verkeren. Tenslotte het Kill Bill meisje Chiaki Kuriyama. In de paar films die ik van haar heb gezien, deed ze het altijd wel leuk, dus zij had wat mij betreft wel een grotere rol mogen krijgen.

Maar goed, al met al maar half geslaagd. Toch maar eens op zoek naar The Running Man dus. 2,5*.

Lieve heer, hoe kan dit zo hoog scoren? Dat was een gedachte die me tamelijk vaak door mijn hoofd schoot tijdens het bekijken van deze prent. En nog steeds.

De ellende houdt haast niet op, dramatisch acteerwerk (een mengeling tussen houterig amateurtoneel en over-the-top musicalstijl), tenenkrommende sterfscenes, een schrale cinematografische jaren '80 uitstraling en een ongeloofwaardig plot waar geen tijd voor wordt genomen om erin te komen.

Een dystopische start, prima. Maar ineens zien we studenten die elkaar uitmoorden. Maar summier wordt de aanleiding gegeven en dat zorgt dat je niet in de juiste sfeerbeleving komt. En vervolgens struikelt de film dus van het ene hilarische moment over het andere, maar dan onbedoeld. Het expliciete/grafische geweld (ok, daar zijn liefhebbers van) was idioot. Net als vanalles missen met een volautomatische mitrailleur. Of blijven opstaan na doorzeeft te zijn. Iedereen bleek ineens verliefd op iedereen. Drama. Er ontschoot me een paar keer een ware schaterlach. De handvol met opzet absurdische scenes haalden dan ook zeker niet hun doel.

Eigenlijk kan ik dan maar één conclusie trekken: deze film heeft een ware cultstatus gekregen, goed omdat het zo slecht is. Ik kan echt geen andere reden bedenken waarom hij anders zo hoog gewaardeerd wordt. Nacht van de Wansmaak ofzo. Ik heb een kleine 1000 films gezien, maar deze staat toch wel bij de laagste 10.

Omdat het Tarantino zijn favoriete film is, besloot ik om hem eens te bekijken. Ik vond het best wel voorspelbaar allemaal, je wist al meteen wie ging overleven.. Het viel toch vrij hard tegen eigenlijk. De actie is degelijk, maar de acting is soms echt te theatraal: Het toppunt is toch wel de dood van de leraar op het einde, wordt neergeschoten door ontelbaar veel kogels maar o nee dan gaat zijn telefoon en komt hij terug tot leven om op te nemen. WTF! Om vervolgens het laatste koekje op te eten en super belachelijk te sterven..


Ik snap ook niet dat er mensen zijn die Kiriyama het coolste personage van de film vonden. Die heeft van heel de film volgens mij niks gezegd en zit iedereen koelbloedig af te maken met zijn uzi, waarin volgens mij enkel losse flodders zaten. In het eerste uur was de film goed maar daarna wordt het toch wel minder. Ook die zogenaamde Danger Zones, leuk concept maar uiteindelijk is hier volgens mij niemand door doodgegaan. Plaats dan mijnen random in het veld, dan heb je ook Danger Zones... Ook de dood van Kawada zolang na het gevecht met Kiriyama had voor mij niet gehoeven. Ik bedoel zelfs al kreeg je met die uzi 5 kogels in je lijf geramd, niks aan de hand lijkt me? 30 voltreffers waren toch minimaal voor dood te gaan?


The Condemned is toch een stuk vermakelijker vond ik, daar vond ik het verhaal erachter ook veel sterker. Ik bedoel maar dat er veel mensen zeker zouden betalen om criminelen elkaar te zien afmaken. De backstory hier was redelijk belachelijk.

Ik had deze zo lang geleden voor het laatst gezien dat ik er bijna niets meer van wist. Dit was zo'n beetje mijn eerste kennismaking met de Japanse film denk ik, toen het een keer voorbij kwam op MTV's Asian Screen. Ik wist toen nog niet eens van het bestaan van Takeshi Kitano. Bijna niet meer voor te stellen.

Ondertussen is Battle Royale één van Japans' meest winstgevende films en wereldberoemd. Mede doordat de film, naar het gelijknamige boek, her en der werd geband werd de interesse alleen maar groter. Geïnspireerd door zijn eigen rumoerige jeugd en zijn wantrouwen destijds tegens volwassenen besloot Fukasaku deze film te maken. Het thema 'volwassenen vs. kinderen' komt op meerdere momenten duidelijk naar voren.

Vermoordt al je klasgenoten tot jezelf als laatste overblijft. Doe je niets, dan ontploft je nekband. Het is een even simpel als huiveringwekkend idee. De beginscene is inmiddels legendarisch waarin iedereen paniekerig zijn naam hoort genoemd, een tas met een - hopelijk praktisch - wapen in de armen krijgt geworpen en de wildernis in wordt gestuurd, een verlaten eiland in dit geval. Relaties worden op de proef gesteld, en keihard doorbroken door een aantal moordlustige kandidaten.

Voor mijn gevoel gaan diverse bekende koppen al eeuwenlang mee, maar toch zijn de acteurs hedendaags slechts dertigers. Ten tijde van het filmen waren het allemaal tieners en des te knapper vind ik het eindresultaat. Niet dat ze allemaal even sterk acteerden, maar een Fujiwara, Kuriyama en Maeda springen er wel uit. Ze beleefden met deze film dan ook min of meer hen doorbraak. Kuriyama werd later zelfs door Tarantino gecast in Kill Bill omdat dit zijn lievelingsfilm is.

Zoals je mag verwachten zit het met de actie meer dan goed. De bodycount is wel zo'n beetje te raden met een klas van ongeveer veertig kinderen. De één komt gruwelijk aan zijn eind, de ander pleegt weer zelfmoord. Er wordt veel gebruik gemaakt van CGI bloed, maar storend is het niet. Wat wel een klein beetje ging storen was het theatrale doodgaan. Of erger nog; het niet dood te willen gaan na doorzeefd te zijn. Wel leuk dat het op het einde ook meteen op de hak wordt genomen door Kitano.

Je zou het niet verwachten, maar Battle Royale draait ook erg om liefde. Of het nou om een beste vriend gaat, een familielid of een secret crush. Dit zorgt tussen de wrede actie door voor rustigere scenes waarin we de characters beter leren kennen. Ook een flashback hier en daar wordt niet geweerd. Voor sommige is het highschool-geleuter misschien storend, maar ik vond het wel een fijne afwisseling. Mede omdat het acteerwerk best goed is, al soms wat schreeuwerig. De relaties onderling voelen in elk geval realistisch.

De soundtrack is ook een bijzondere, die zit namelijk propvol klassieke muziek wat zorgt voor een fijn contrast. Helaas is de regisseur ten tijde van het filmen van de sequel overleden waardoor zijn zoon het moest overnemen. Daardoor komt die niet in de buurt van dit superieure origineel. Battle Royale is met recht een klassieker en heeft een verdiende limited release van Arrow gekregen.

Hah.

Eén van die films waar ik nooit een review voor heb geschreven. De hoogste tijd om nog eens opnieuw te bekijken met andere woorden. Het was al serieus lang geleden dat ik deze nog eens gezien had, dus was wel benieuwd wat er zou van overblijven.

Het concept is ondertussen wel bekend, technische begin je links en rechts de mankementen wel te zien. Vooral visueel is het wat donker en kleurloos, terwijl dat niet meteen bij de sfeer van de film aansluit. Nogal typisch voor de Japanse cinema eind Jaren '90, maar Fukasaku doet er verder niet genoeg mee. Gelukkig is het camerawork wel voldoende.

Het zijn uiteindelijk vooral de absurde toetsen die deze film interessant houden. De maffe, blije soundtrack, Kitano's gestoorde personage (inclusief legendarische einde), de introductievideo, de speeches vooral personages sterven … het ligt er allemaal dubbel dik op. Zo krijg je een film die best shockerend is, maar ook erg luchtig en amusant. Een lastige combinatie die hier gewoon werkt, nog steeds.

Leuke herziening dus, waarbij de belangrijkste kwaliteiten nog steeds behouden blijven.

4.0* en een uitgebreide review

Director's Cut

Een stevige, bloederige maar ietwat voorspelbare thriller volgens het overbekende "tien kleine negertjes" cliché, maar ook fout en controversieel. Tja, zich vermaken met tieners die elkaar afslachten op een verlaten eilandje is nu niet bepaald gezond en intelligent entertainment te noemen (en nee, het satirische ontging mij niet) ... Met zo'n idee scoren op zo'n lompe manier vind ik wel redelijk goedkoop. Maar goed, het is en het blijft fictie, dat wel een uitlaatklep lijkt voor gefrustreerd onderwijspersoneel op zoek naar vergelding. Ergens maakt de film het moeilijk om met de personages mee te leven want het zijn er enorm veel (meer dan 40 jongeren) en het blijven ondanks er enkele wat meer uitgediept worden, redelijk standaard studentjes, sommigen met een te hoog libido. Toch heb ik me vermaakt, maar eigenlijk is het om de verkeerde redenen, omdat ik wilde weten wie het op het eind zou halen en niet omdat ik het allemaal zo fantastisch vond en ik meeleefde met de tieners.

De film was zeker niet slecht, al was het acteerniveau niet altijd erg goed. Een paar jaar terug zou ik een film met deze brute moorden fantastisch vinden, maar tegenwoordig hou ik niet zo erg meer van het vele geweld en weinig verhaal in een film. Grafisch is het prima en het is zeker origineel!

2,5*

Dezelfde gedachten, dezelfde boodschap.

Je moet ervan houden en ik kon niet in deze film aansluiting vinden met de acteurs en verhaal boeide ook niet.

Gisteren trouwens Tora! Tora! Tora! (1970) gezien van deze regisseur, Richard Fleischer en Toshio Masuda, 2 andere regisseurs, deze beloont met een 8!

"Batoru Rowaiaru" krijgt als waardering een 6-!

Afgelopen weekend zag ik de film "The Belko Experiment (2016)" en bij het schrijven van een persoonlijke mening zag ik dat sommigen deze film (waar ik nog nooit van gehoord had) benoemden en toen werd ik natuurlijk nieuwsgierig. Als een cultfilm is de film meer dan geslaagd, maar het is zeker geen meesterwerk, want daarvoor vond ik het wat te langdradig (na circa 60 minuten hunkerde ik al na de ontknoping) en ook miste ik daarvoor diepgang.

Wanneer een bus vol met 15-jarige scholieren (in totaal 42 studenten) onderweg is voor een schoolreisje, worden de leerlingen ontvoerd. Ze ontwaken allemaal met een halsband in een ruimte waar zwaarbewapende soldaten, hun oud-leraar, te weten Kitano (Takeshi Kitano), en twee overgeplaatste leerlingen aanwezig zijn. Al snel blijken zij geselecteerd te zijn voor het sadistische spel "Battle Royale". Na een korte instructievideo worden de leerlingen met een tas vol met handige attributen en wapens op een onbewoond eiland gedropt en de opdracht is simpel. Ze moeten met elkaar drie dagen lang in gevecht tot op de dood en de laatste die overblijft mag huiswaarts keren. Overtreden ze de regels, dan zal hun halsband exploderen.

Hoewel "Battle Royale" duidelijk bedoeld is als satire, inclusief zwarte humor en een duidelijke moraal, is het natuurlijk ook een een snoeiharde actiefilm met heel veel personages. Omdat er zoveel personages in voorkomen, is het onmogelijk om voor karakterontwikkeling te zorgen. Regisseur Kinji Fukasaku (die ik eigenlijk alleen kan vanwege de ijzersterke Oorlog / Drama film "Tora! Tora! Tora! (1970)") probeert dit op te lossen door slechts een klein gezelschap te volgen.

Dit resulteert in een weinig interessant kliekje stereotiepe personages, want ook hun geschiedenis (is soms wat van te zien via flashbacks) kan maar erg beknopt worden verteld. Omdat er natuurlijk heel veel scholieren sneuvelen (o.a. door het gebruik van een kruisboog, stroomwapen, bijl, sikkel, geweer, stanleymes, machinegeweer en zwaard), zijn de meeste scholieren ook maar kort in beeld, m.u.v. de hoofdrolspelers Nanahara (Tatsuya Fujiwara) en Noriko (Aki Maeda), die beiden ook in het begin van het verhaal worden geïntroduceerd, en de overgeplaatste leerling Kawada (Tarô Yamamoto).

De jonge acteurs (de meesten waren in het echt ouder dan 15 jaar) spelen de rollen van de scholieren overigens wel goed. Waar sommigen kiezen om vooral in de beginfase van het drie dagen durende spel "Battle Royale" samen te werken en zich te verschuilen, zijn er andere scholieren die zelfstandig opereren en vol op de aanval gaan om de strijd winnen (en er dus met de hoofdprijs, hun vrijheid, vandoor willen gaan), zoals de mooie Mitsuko (Ko Shibasaki) en de overgeplaatste leerling Kiriyama (Masanobu Andô), die één en al slecht is. Ook komen vriendschappen en prille liefdesrelaties onder zware druk te staan.

Buiten een actiefilm kan "Battle Royale" ook gezien worden als een wraakfilm, waarin de inmiddels gepensioneerde leraar Kitano (sterk en leuk gespeeld door Takeshi Kitano) de scholieren beschuldigd van hen misdragen tijdens zijn actieve loopbaan en nu als leider van het sadistische spel zijn gram haalt (hij doodt ook de eerste twee scholieren). Het verhaal is goed bedacht en de constante actie (de moorden zorgen voor heftige beelden terwijl het bloed rijkelijk vloeit) en spanning zorgen voor een vlotte film, die voor mij wel iets korter had mogen duren (wat minder scholieren was misschien beter geweest).

Als doorgewinterde horrorliefhebber heb ik het één en ander al gezien (ook meer extremer dan deze film), maar ik kan me goed voorstellen dat Battle Royale niet voor iedereen is weggeld. Maar ik heb me wel aardig vermaakt met deze film ondanks de lange duur (ik heb overigens de 114 minuten durende versie gezien) en het misschien ook wat tegenvallende einde.

P.S. voor regisseur Kinji Fukasaku was dit één van zijn laatste films (hij heeft wel nog een vervolg gemaakt op deze film), omdat hij op 12 januari 2003 gestorven is.

Zeer gewelddadige, zwartkomische satire met Takeshi Kitano als de afgestompte leraar Kitano-Sensei die de kans krijgt op vergelding wanneer hij als leider van een project dat ervoor moet zorgen dat de ernstig toegenomen opstandigheid van jongeren de kop ingedrukt wordt. De overheid heeft door middel van loting een klas van 40 leerlingen (+ twee onverwachte aanvullingen) geselecteerd voor de nieuwste editie van 'Battle Royale' . Slechts één van hen kan het spel overleven, maar daarvoor moet die leerling na drie dagen de enige overlevende zijn op een verder verlaten eiland. Iedere deelnemer krijgt een rugzak met daarin basisvoorzieningen en een 'wapen' en Kitano roept twee keer per etmaal bepaalde delen van het eiland uit tot gevarenzone. Het verhaal richt zich op drie deelnemers die hopen het spel te slim af te kunnen zijn. Maar de tijd dringt en de overige deelnemers doen er natuurlijk ook alles aan om te overleven.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Koushun Takami dat volgens velen aan de basis stond van het veel tammere The Hunger Games. Regisseur Fukasaku gaat uitstekend om met de lastige mix van satire, zwarte komedie en extreem geweld. De executies zijn even gruwelijk als inventief, het tempo ligt hoog en het verloop van het spel is zelden voorspelbaar. Kitano is perfect als de oud-leraar die ogenschijnlijk onverschillig is voor wat zijn oud-leerlingen overkomt en Stephanie Komure is bijzonder geestig als de Training Video Girl die de spelregels uitlegt.

Hoewel ik Japanse films meestal mijd als de pest, was deze film als horrorliefhebber een must. Wel er zijn genoeg gore momenten maar echte horror is het niet. Je moet deze film eerder klasseren in het genre The Hunger Games en Kill Bill waar ik regelmatig aan heb moeten denken en wat voor mij de absolute topfilm is. Dit is geen Kill Bill laat dat duidelijk wezen. Filmtechnisch is het daarvoor wat te pover en grauw maar het verhaal en sterke acteerwerk maakt veel goed. Gelukkig werd er niet overgeacteerd zoals in praktisch elke andere Japanse film. Naar het einde toe gaat de vaart er wat uit, had liever een explosief einde gezien. Maar dit is mogelijk de beste Japanse film die ik al gezien heb, al is dat ook weer geen grootse prestatie op zich want het aantal goede Japanse films zijn net als de Nederlandse films op 1 hand te tellen. Kortom een film die mij zeker niet verveeld heeft en die ik nog wel eens wil terugzien want het laatste half uur werd het allemaal wat rommelig en zakte de aandacht ietwat weg. Dikke 4 sterren

De film is al 20 jaar oud en dat zie je soms wel. Maar over het algemeen blijft Battle Royale nog een sterke film. De voorloper van het wat bravere en geromantiseerde Hunger Games. Battle Royale gaat gewoon rechtdoor met de nodige humor en bloed. Het valt zelden stil en ondanks de weinige aandacht aan de personages, zijn er toch enkele kleurrijke figuren bij. Ook nu nog is dit een heerlijke film.

Toch de director's cut gekeken. Had hier vrij hoge verwachtingen van, maar m'n algemeen gevoel, is toch eerder teleurstelling. Nochtans spreekt dit thema/genre me vaak enorm aan en kan ik Japanse films heel vaak appreciëren. Oké ie is 21j oud, maar dat is bijlange niet, waarom ie minder was dan verwacht, zeker met het UHD beeld, kon deze film zelfs doorgaan vr een pak recentere film. Nee, ik miste echt dé spanning doorheen de ganse film, enkel helemaal in begin dat ze op het eiland zijn, daarna voelde ik té weinig. Miste dosis heavy shit nzo, was me allemaal té braafjes. It is what it is.

Andermaal opvallend het maatschappelijk kritische beeld van een samenleving op zijn retour en de empathieloze en ongeïnteresseerde jeugd die een lesje respect,waarde en noodzakelijkheid in het leven krijgen. Zou de scriptschrijver een glazen bol of visioen gehad heb? Toch zit er geen cijfer verbetering in wat mij betreft vanwege de vele momenten van Aziatische histery en de overdaad aan kalverliefde, en dat terwijl het tempo het eerste uur toch booming is. Een 3.5 it is.

Royale veldslag

Aan actie geen gebrek bij deze royale veldslag waarvan ik hem nu eindelijk ruim 20 jaar na de release heb bekeken. Ik vond het een verademing dat er hoofdzakelijk gebruik werd gemaakt van praktische effecten, al blijft het wel interessant om te kunnen concluderen hoe gedateerd een film binnen een relatief korte tijdsspanne, kan geraken. Dit is onder andere het geval bij films die gebruik maken van hedendaagse technologie die destijds relevant was waardoor je je gaat realiseren hoe snel de techniek ons vooruit snelt. En ook hier is dat geen uitzondering. Nog los gezien hiervan vond ik de algehele uitstraling soms toch nog wat meer gedateerd overkomen, alsof het de begin jaren 90 betrof. Maar dit kan ook aan mij liggen.

Maar terug naar mijn beoordeling: buiten het feit dat de film meer gedateerd was dan ik dacht lag het tempo lekker hoog. Ook waren er een aantal lugubere momenten waarvan ik blij ben dat ik ze nu pas ruim 20 jaar later zie, omdat ik hier als dertienjarige, ten tijde van de release, waarschijnlijk door getraumatiseerd zou zijn geweest . Ook vond ik het verhaaltechnisch vrij goed in elkaar steken. Al moet je hier geen diepgravend verhaal verwachten en het meer zien als een kapstok waar alle actie aan opgehangen kan worden.

De actie zelf vond ik met regelmaat wel behoorlijk tegenvallen. Veel scènes zijn vrij vluchtig geschoten waardoor ik een impact mistte. Deze impact mistte ik ook omdat je de meeste personages onvoldoende leert kennen waardoor het mij niet zoveel uitmaakte wie wanneer het loodje ging leggen. Desalniettemin leuk voor iedere actiefanaat om een keer gezien te hebben, al is het maar om te zien waar onder andere de schrijfster van The Hunger Games haar inspiratie vandaan gehaald heeft.

3,0*

Mja, Lord of The flies, The hunger games of zelfs de gebeurtenissen op Utøya, het heeft allemaal wel een beetje weg van deze,Battle royale waarbij een groep tienerstudenten op een eiland gedropt worden om elkaar na te jagen en uit te moorden.

Veel personages die de revue passeren waardoor de meesten als slachtvee dienen. Veel tijd voor karakterontwikkeling is er dus niet. Bloederig wordt het dan weer wel, met steek- en vuurwapens. Psychopatisch ook van aard, voor sommigen was het méér dan louter zelf te overleven.

Het deed me eerlijk allemaal weinig. Uiteraard sowieso al niet voor iedereen weggelegd al dat geweld, maar ik vond het nogal afstandelijk en was nauwelijks betrokken bij de personages of het gegeven op zich. Ik miste de beklemmende sfeer, de echte doodsstrijd om kost wat kost te overleven, de psychologische impact.

Aardig. De film zit er gelijk snel in en verspilt weinig tijd. Dat is prima. Wel blijft de film hiermee redelijk afstandelijk en de verscheidene personages (toch en hele rits) konden me maar weinig interesseren. Genoeg actie, enkele aardige ideeën (al had dit op psychologisch vlak veel dieper gekund) en een goed tempo maar ook wat te lang om echt boeiend te blijven de hele speelduur. 3,0*.

De herziening (ditmaal van de director's cut) viel me na de aanschaf van een Blu-ray erg tegen. Regisseur Kinji Fukasaku kent geen profijt van de grote hoeveelheid aan slecht acterende namen, de bijzonder uitgesponnen dramatische inslagen en de te lange speelduur. Het concept is waar je dit soort films natuurlijk voor opzet en het geweld is dan ook hard en recht voor de raap, maar toch valt links en rechts te bespeuren dat er niet heel veel centen over waren voor de vormgeving. De gehele wereld ziet er nogal troosteloos en onafgemaakt uit, met een gebrek aan detail en originaliteit. Bovendien slaan een hoop van de personages door een overdaad een perspectieven nergens echt aan. De enige die een eigenzinnige flair kent is Takeshi Kitano zelf, maar hij krijgt dan ook veruit de meeste ruimte toebedeeld. Het viel me in het algemeen allemaal erg tegen. Een aantal spectaculaire momenten en maffe manieren waarop personages aan hun einde komen, maar het duurde erg lang en sloeg zeker op emotioneel vlak amper aan.