The Machinist (2004)

Dat Trevor dingen ziet die er niet zijn wordt al snel duidelijk. Verder is er weinig aan eigenlijk. Niet spannend of al te boeiend. Ook had ik bij bepaalde elementen het idee het al eerder in andere films te hebben gezien. Bale heeft duidelijk veel werk gemaakt van deze rol, maar ik vond het behalve zijn fysieke verschijning niet heel bijzonder. De ontknoping is nog wel best redelijk.

Eén van de extreemste fysieke veranderingen ooit in een film. Wat Bale gedaan heeft kan echt niet gezond zijn. De paranoide sfeer blijft lang overeind omdat je er het hele eerste uur geen touw kan aan vastknopen. Je weet al vlug dat Trevor Reznik dingen ziet die alleen hij ziet. Iets bovennatuurlijks? Hallucinaties door slaapgebrek? Nog wat anders? Lang heeft de kijker er het raden naar. Had de film al eens gezien maar kon me er enkel flarden van herinneren. Ook ik vond de muzikale begeleiding erg goed passen. Uiteindelijk klopt het plaatje wel en zien we op het einde een man door ondraaglijk schuldgevoel op instorten staat en het mysterie maakt plaats voor een gevoel van medelijden en droefenis voor deze man. Ik vind de film nog beter dan bij de eerste kijkbeurt. Er zit niet veel kleur in, maar ik ben van mening dat deze film in zwart-wit nog meer power zou hebben gehad.

Ijzersterke film van Brad Anderson. De geoefende kijker zal wel doorhebben wat er precies aan de hand is of waarheen de film gaat. Desalniettemin blijft het een bijzondere kijkervaring en blijft je gefascineerd kijken naar het personage Trevor Reznik. Wat een fabuleuze uitputtende rol van Christian Bale. Er zijn nog collega-acteurs geweest die zich uitgehongerd hebben voor een rol, maar Bale spant hier wel de kroon denk ik. Bij momenten echt onaangenaam om naar zijn blote bast te kijken. Niet veel later stoomde hij zich klaar voor zijn gespierde rol in Batman...

Het is lang wachten naar een verklaring van zijn fysieke toestand, maar ook het mentale aspect weegt zwaar en beïnvloedt zijn leven en gedrag. De film is grauw en grijs, doet ook mysterieus aan als één of andere David Lynch, al wordt het nooit zo (nodeloos) complex. Film met een mooie balans, twist op het juiste moment en eentje waarbij je meeleeft met het personage, ook op het einde. Sterk!

Sterk.

De tweede film van Brad Anderson die een zeer ruime voldoende weet te scoren bij mij. Als regisseur heeft hij zijn mindere werkjes afgeleverd, maar toch blijft het grootste deel van zijn carrière bestaan uit goede werkjes en The Machinist lijkt daarvan een van zijn betere te zijn. Tevens is het zijn hoogst gewaardeerde film.

Een van de eerste dingen die me positief wist op te vallen tijdens het zien van deze film is dat de filters er zeker mogen zijn en dat de film op cinematografisch vlak uitermate goed verzorgd is. De depressieve, donkere sfeer breekt al vanaf de eerste minuten door en de film maakt zich gereed voor een duister begin. Toch weet Anderson het tempo er uitstekend in te houden.

Alhoewel het eerste uur van de film zijn taaiere momenten kent kakt het zelden in. Het is alleen zo dat niet elke dialoog zijn doel raakt en conversaties vallen op deze manier een beetje dood. Hoe verder de film vordert hoe minder je hier last van krijgt echter, en dankzij enkele waanzinnig sterke en sfeervolle scenes tussendoor is het ook al snel vergeven.

Het mysterie is niet altijd even interessant om te volgen, maar omdat Anderson zich er later pas echt in gaat verdiepen is dit niet bepaald een groot kritiekpunt. Het is een beetje Bale volgen in zijn aparte en troosteloze bestaan. Hij speelt geweldig overigens, net als de bijfiguren die allemaal net aan apart genoeg zijn om te blijven boeien. Het is een redelijk sombere boel allemaal, maar het past uitstekend in de film.

Soms komt de film dicht tegen horror aan, dat uitstekende scenes met zich mee brengt. In het algemeen blijft de film echter een thriller, en eentje die erg sterk is en bij vlagen ook spannend. Het kent een aardige onthulling en weet voor een groot deel te boeien. Jammer van het ietwat taaie begin, verder is deze film vlekkeloos op meerdere vlakken. Sterk.

Uitstekende film over een man met insomnia die een ongeluk veroorzaakt op zijn werk. Het mysterieuze verhaal krijgt langzaam vorm en de ontknopping werkt goed hier. Vrij donker van toon en een nachtmerrie-achtige sfeer hier en daar. Een sterk vermagerde Christian Bale maakt indruk in de titelrol. Wat mij betreft de beste film van Brad Anderson.

Toen ik deze film keek was ik best moe. Ik denk dat ik ook korte momenten met mijn ogen dicht gekeken heb. En dan is dit misschien niet de meest gemakkelijke film om te kijken. Maar aan de andere kant ook juist een heel toepasselijke. Ik keek naar een man die steeds vagere waanbeelden kreeg en die steeds verder van het padje af leek te glijden. Best een soort van psychedelische roadtrip. Waar ik weinig touw aan vast kon knopen. Maar wel in de juiste sfeer die op dat moment bij me paste. En dan valt het einde van de film, waar alle waanbeelden werden verklaard, eigenlijk toch best tegen. Was dat nou alles? Ik dacht dat het een moeilijke film was die ik opnieuw moest gaan kijken omdat ik misschien op de verkeerde momenten mijn ogen dicht had. Precies tijdens heel belangrijke scenes. Maar volgens mij viel dat wel mee, als ik het einde zag. Zo moeilijk was de film toch niet.

Ik heb andere films van Anderson geprobeerd, maar geen van alle die ik tot nu toe heb gezien evenaren het niveau van 'The Machinist'.

Deze film is een juweeltje van een thriller.

Lang blijf je als kijker raden wat er toch in godsnaam aan de hand is met de hoofdpersoon, machinebankwerker Trevor Reznik. Reznik is broodmager (Jennifer Jason Leigh als Stevie tegen Christian Bale als Reznik, die zijn broek ophijst langs zijn magere lijf: "If you were any thinner, you wouldn't exist"), lijdt aan hallucinaties die later op zijn plek vallen, is manisch zijn keukenvloer aan het poetsen met bleekmiddel en is galgje aan het spelen op een memo op zijn koelkast om te achterhalen hoe de werkelijkeid toch in elkaar steekt. De eerste zin van de film is treffend: "Who are you?". Iets wat je je als kijker gedurende de hele film blijft afvragen t.a.v. de hoofdpersoon Reznik.

Reznik wordt in zijn beklemmende wereld achtervolgd door een creepy, mysterieuze figuur, Ivan, gespeeld door John Sharian. Als kijker vraag je je af of Ivan wel echt bestaat of alleen bestaat in het getroebleerde brein van Reznik en misschien wel een kant van de getormenteerde Reznik zélf is. Het fragment waarin Reznik Ivan tussen de machines in de fabriek denkt te zien met een onthoofdingsgebaar richting Reznik en het fragment op de parkeerplaats van de fabriek waarin Ivan ineens opduikt wanneer Reznik uit zijn autoraam kijkt naar een naderende storm, zijn onheilspellende fragmenten die je als kijker zeker bijbljven. En dan: niemand in de fabriek lijkt een zekere Ivan echt te kennen.

Aan het eind van de film vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. Wat eerst onwaarschijnlijk en vreemd leek, is ineens best 'logisch'.

Acteur Bale is ver gegaan voor zijn rol als Reznik. Hij is bewust veel kilo's afgevallen tot een niveau dat gevaarlijk oogt. Petje af voor een acteur die zover wil gaan voor de invulling van zijn rol.

Als je van een goede, wat duistere, beklemmende en mysterieuze thriller houdt, die niet alles in de eerste minuut al prijsgeeeft, dan ben je bij 'The Machinist' zeker aan het goede adres. Jammer dat regisseur Anderson verder zelden dit niveau heeft gehaald, maar ga deze film zeker kijken!

De film doet qua plot een beetje denken aan 'Premonition' (2007) met Sandra Bullock. Louter qua plot, niet qua sfeer of beelden.

“Stevie, I haven't slept in a year.”
"Jesus Christ!”
"I tried him too.”

Prachtige psychologische thriller, en eigenlijk echt wel lang geleden dat ik zo aan de buis gekluisterd zat met een film. Deze film heeft me altijd al wel aangesproken, zeker door de waanzinnige prestatie van Bale die hier sowieso laat zien wat voor een klasse acteur het is, ik denk dat weinig mensen zich beseffen door wat voor een hel hij heeft moeten gaan qua dieet is alleen al een mentale strijd, en het werk wat hij aflevert is dan ook wel echt subliem met deze acteerkunsten. Op één of andere manier deze film toch altijd vermeden, één van de vele parels die ik dus nog nooit had gezien. En daar mogen nog héél veel films zich bij aan sluiten.

Zaterdag was het dus zover om deze film eens te zien. Ik zag namelijk weer een klein fragment voorbijkomen online, en ik werd steeds nieuwsgieriger. De eerste kijkbeurt dus de mindfuck bij mij was erg zwaar. Ik vraag me overigens nou nog steeds af wie er in dat tapijt zat gewikkeld, of was er helemaal niemand? Nog steeds een onwijs grote vraag die open staat maar, de meeste mindfucks vielen wel op zijn plek. En ik vond het best leuk, en om heel eerlijk te zijn vond ik het heel erg leuk. Want ik merkte dat ik de film met open mond heb zitten kijken, en dat kwam niet alleen maar omdat ik verkouden ben.

De film zit vol met verschillende emoties, en dat is waanzinnig vet. De film kent een vorm van eenzaamheid die zowel niet direct aan de voorgrond treedt maar, wel een groot onderwerp is. Dit komt overigens ook voorbij in verschillende momenten, met ook quotes en andere zaken. Daarnaast zie je de verdriet en voornamelijk de wanhoop. Trevor heeft namelijk al een jaar niet meer geslapen, en leidt hierdoor aan insomnia. Mensen kunnen dat kennen door het nummer van Faithless. Door deze disorder gebeuren er ook nare dingen in het leven van Trevor. We beginnen dat te zien door het onwijze gewichtsverlies dat hij ondergaat en het 's nachts wakker zijn waarna hij wanhopig met een tandenborstel de voegen van zijn badkamer schoonmaakt, wat uitkomt toch zware hallucinaties wat uiteindelijk leidt naar een ongeluk op zijn werk en dat wordt eigenlijk constant erger.

Het laatste half uur legt eigenlijk zo'n beetje alles uit van de film, alle plottwist en onverklaarbare momenten (die dus daardoor wel verklaarbaar zijn). Het gaat dan ook wel heel snel en daar moet je wel even voor gaan zitten. Ik heb me al om al heel erg weten te vermaken met deze film, totaal binnen mijn verwachtingen maar, soms misschien iets té langzaam, waardoor ik er toch niet de volle mep voor kan en wil geven.

Deze film stond al een tijdje op mijn watch-list en vandaag was het dan zover. Heerlijk op de zondagmiddag op de bank, zeer goed voorbereid met een pannetje kaasfondue. Dit was de smerigste kaasfondue die ik ooit heb gegeten, wat een grauwe bende deze film. Normaal gesproken houd ik wel van de wat rauwere films, maar dit was gewoon smerig. Iemand zo veel laten afvallen om een filmpje te maken dat kan niet gezond zijn (ik had mijn kaasfondue graag gedoneerd aan Trevor).

Deze film kent totaal geen spanning, het kabbelt maar wat door in dat smerige huis van hem. Het verhaal speelt zich af in Amerika, maar opgenomen in Spanje…

De vergelijking met flight club wordt natuurlijk snel gemaakt. Echter is het daar tot aan het einde niet duidelijk dat Brad Pitt niet bestaat. Bij deze film wist je na een half uur al dat die kale niet bestond.

’Een man die door slaapgebrek dingen ziet die er niet zijn’, wat een verrassing dat hij het uiteindelijk zelf heeft gedaan…

2* voor de moeite.

Na ruim 10 jaar dat ik deze voor het laatst zag, was de stevige vermageringskuur van Chirstian Bale het enige dat me nog echt was bijgebleven. The Machinist heeft een heerlijk donkere en mysterieuze sfeer waar ik een enorme fan van ben. De meeste scènes spelen zich in het donker af (de fabriek, de nachtelijke koffiestop op de luchthaven, de scènes in het appartement,...) en de donkere wolken zorgen voor een intense onderhuidse spanning.

Qua verhaal hebben we dit al vaker zien passeren in films. Een man heeft een trauma weten te verdringen, maar langzamerhand komt de waarheid weer naar boven. Als kijker moeten we alle puzzelstukjes in elkaar zien te passen en hallucinaties en realiteit uit elkaar weten te houden. Behalve de heerlijke sfeer is het personage van Ivan een leuke toevoeging aan het geheel.

4*

Een mooie en hier en daar een spannende ontroerende film. Soms lijkt de film op andere bekende films, maar dat is slechts schijn. Goede spelers, goed regiewerk en een redelijk hoog tempo waarin de film doorloopt. Ik heb er van genoten. En ik ga hem zeker nog wel eens een keer kijken.