Innocence (2004)

Avalon bevat een aantal sequenties waar er wat (droge) dialoog inzit, maar het is in z'n geheel veel minder verbaal. Ook niet zo "direct" filosofisch.

Al legt Oshii bij Innocence ook duidelijk uit dat de quotes naast inhoudelijk ook als audiovisueel stijlmiddel fungeren. Ik vond ze nergens afleiden, al komt dat misschien ook omdat ik niet meteen de neiging heb om elke quote volledig te willen bevatten tijdens het kijken van de film.

Mooi vervolg die iets rechtlijniger begint, maar al vrij snel behoorlijk ingewikkeld wordt en bijna niet te volgen. En dat is een beetje jammer, want het gehele idee spreekt me zeker aan. Visueel nog sterker dan zijn voorganger. De animatie is wonderschoon. Mooie kleuren en prachtige belichting. Ook de muziek (die veel lijkt op die van deel 1) is prachtig. Behoorlijk wat actie en een sterke, donkere sfeer.

Beide delen zijn het zeker waard om eens herkeken te worden. Wellicht dat ik er dan meer van snap, en het punt omhoog geschroefd kan worden.

Na deel 1 ben ik meteen verder gegaan met deel 2 en dan valt eerst natuurlijk de computeranimaties op.
De intro is heel mooi gemaakt en de film heeft een mooie soundtracks gelijk met deel 1. De langzame sfeerbeelden vind ik in deel 2 nog beter, mede dankzij computer werk natuurlijk.
De karakters zelf zijn natuurlijk wel voor het grootste deel getekend en dat is maar goed ook.
De science fiction is echt geweldig, bijvoorbeeld de cyborg die zijn vingers uitklapt als hij een toetsenbord gebruikt.
Ik vond verhaal vrij lastig om te volgens en springt een beetje van de hak op de tak of zo lijkt het, maar eigenlijk is het gewoon een erg simpel verhaal. Er zit wel overdreven veel poetisch gedoe in wat het onnodig ingewikkeld maakt.
De actie in dit deel is ook beter als in de vorige, vond de scene met machinegun en de Yakuza bende wel bruut. Ook het stuk in de fabriek was goeie actie.
4 sterren..

Later misschien nog meer, voor nu laat ik 't hier even bij

Net als bij het eerste deel is Innocence een film dat als verwerking een heel proces heeft. Niet dat ik ineens iets tegen Hollywood krijg, maar langzamerhand dringt toch wel door dat daar de hap-slik-weg situatie duidelijk van toepassing is. Na het kijken, ben je weer uit de film en klaar voor iets anders. Bij beide Ghost In The Shell delen blijf je je toch makkelijk afvragen wat je exact gezien hebt, hoe het verhaal precies loopt en wat de betekenis van heel veel zaken zijn. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende kijksessies, maar voorlopig is het nog een kwestie van nagenieten. Lekker wat zaken door je hoofd laten spelen. Innocence doet dat makkelijk al enkele dagen, terwijl het trauma dat Mr. Magoriums Wonder Emporium heet, van gisteravond alweer vergeten ben.

Het is erg moeilijk om na de eerste keer iets zinnigs te zeggen over Innocence. Het verhaal is haast onmogelijk te begrijpen. Er is wel sprake van een hoofdlijn die redelijk duidelijk is, maar er speelt zoveel omheen. Een belangrijke focus is die toch weer op de filosofische vraagstukken. Fascinerend, maar op basis van honderd minuten film erg moeilijk om er al inhoudelijk op in te gaan. In principe is dit gewoon kunst. Veel zaken vallen op meerdere manieren te interpreteren, maar behalve dat blijft het een boeiend werkstuk dat ongetwijfeld iedere keer weer wat geheimen prijsgeeft.

Visueel is Innocence in elk geval een pareltje. Zelf heb ik toch iets minder met de computereffecten, maar zelden heb ik er last van. Sommige scenes zijn verbluffend mooi, zoals sommige stadsgezichten, de parade en de scenes in en buiten de villa. Batou is een cool personage. Interessant in zijn denken en doen, plus dat zijn actiescenes erg goed zijn.

Ik kan onmogelijk kiezen welke van de twee beter is. Ik houd het dan ook maar op een gelijkspel. Beide films hebben de potentie op een 5/5 beoordeling, maar hebben daar nog zeker enkele kijksessies voor nodig. Voorlopig een fantastische film met een lange houdbaarheidsdatum.

Volgt deel 2 fel op deel 1?

Genoeg om toch best het eerste deel als eerste te kijken.

Ik denk dat het herkennen van de personages en het werk wat ze doen vanuit het eerste deel wel redelijk noodzakelijk is inderdaad, Innocense heeft nu immers niet direct het meest duidelijke verhaal.

Na 8 jaar, nog steeds even indrukwekkend.

Een sequel zoals een sequel hoort te zijn. Refereert eigenlijk op alle vlakken naar het origineel, weet als film in dezelfde lijn te blijven als het origineel, maar doet ook steeds overal wat nieuws. De sfeer is anders, visuele stijl is anders en ook de soundtrack heeft een andere klankkleur. Maar toch blijft het érg herkenbaar GitS.

Oshii overtreft zichzelf en maakt een sequel met een gelijkaardige impact als de eerste film, alleen heeft hij hier een veel groter budget ter bescikking, en dat laat zich merken. Melancholie-freaks zullen het origineel altijd prefereren, maar mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar deze film.

En deze quote ook nog maar eens herhalen, volgens mij één van m'n favoriete regisseursquotes ooit.

5.0*, dikke top 10 notering en een nogal uitgebreide review.

Ben het eens met de uitspraak in de zin dat ik ook niet geloof dat dialogen altijd een belangrijk onderdeel van een film hoeven te zijn, maar de dialogen in de eerste film waren voor mij erg sterk. Lijkt me toch niet dat hij bedoelt dat ze er in deel 1 totaal niet toe deden?

Vind deel 1 ongeveer even goed als deel 2, juist. Net wat sfeervoller.

@OH: wil ie daarmee ook zeggen dat de desbetreffende quotes en dus de desbetreffende filosofen destijds onbelangrijk waren? Hoe moet ik dat zien?

Denk dat bedoeld wordt dat, in het kader van deze film, dialoog een (aankledende) functie vervult, die van gelijke waarde is als overige aspecten als design, animatie, kleur etc. Dit in tegenstelling tot vele andere, meer plot-driven films.

Vind ik een beetje een rare conclusie?

Ik denk dat Oshii vooral wil zeggen dat je je tijd niet hoeft te verdoen met de film volledig kapot te redeneren tijdens het kijken. De quotes zijn niet zoveel meer dan wat literairdere en sferischere versies van gezegdes en spreekwoorden. Ze hebben hun betekenis en binnen de film is die ook wel waardevol, maar elke letter omkeren om eigenverzonnen contexten te ontwaren staat het genieten van de rest in de weg.

Bij muziek vindt met dan doorgaans iets normaler. Tuurlijk wordt er ook veel over lyrics geëmmerd, maar een nummer mooi vinden puur op basis van iemand's stemgeluid is daar normaler. In essentie zijn de quotes hier niet zo verschillend van. Het is geen geblabber of nonsens en er schuilt ook wel een betekenis achter, maar een redelijk directe, en eentje die niet hoeft af te leiden van de rest van de film.

dat is al een stuk aannemelijker ja haha.

Deze computer animatiefilm gisterenavond voor de derde keer bekeken maar nu wel op mijn nieuwe 32 inch flatscreen TV en dat scheelt toch wel even. De animaties komen nu nog veel mooier over. Het was dus echt genieten gisteravond. Ik zie GITS: Innocence eigenlijk gewoon als een kunstwerk waarbij het verhaal imo ondergeschikt is aan de visuele pracht die Oshii hier te voorschijn tovert, waarbij uiteraard niet te vergeten de prachtige sfeervolle muziek van Kenji Kenwai die dit kunstwerk nog van extra glans voorziet. Op het volgen van het verhaal heb ik mij trouwens niet altijd kunnen concentreren hoewel enkele zeer mooie filosofische teksten van Confucius mij wel opvielen. Erg leuk trouwens de animatie van die basset. Minder leuk vond ik het popliedje "Follow Me" tijdens de aftiteling. Past totaal niet in dit meesterwerk. Flikken ze wel eens meer die Japanners, een film eindigen onder het geluid van een nietszeggend popliedje. Dat gebeurde dacht ik ook tijdens de aftiteling van "5 Centimeters per Second". Het is wel het enigste minpuntje in deze film, die voor mij wat animatiefilm betreft met "Tenshi no Tomago" tot de absolute top behoort.

5,0* na herziening

Follow Me is eigenlijk gebaseerd op een melodie van het gitaarconcert van Rodrigo.

Dat klopt ja. Ik heb het net nog even beluisterd maar het past totaal niet in deze film, ook omdat het bovendien nog eens in het engels gezongen is.

Is het niet gezongen door dezelfde zangeres als die van het liedje dat eerder is te horen in de film vlak voordat Batou thuiskomt?

Ooit bij de release in sceener vorm bekeken, kon er toen niet veel mee.

En nu een herziening in vol 1080p Bluray formaat op een 55" LED TV: precies wat deze film nodig heeft.

Eigenlijk is alles al gezegd, simpelweg indrukwekkend staaltje cinema: prachtige visuals en de sfeer is compleet met de muziek en de filosofische insteek. Vond het verhaal trouwens niet eens zo ingewikkeld, Oshii houdt de basis behoorlijk simpel. De dialogen zijn inderdaad de versiering van de film, ondergeschikt aan het audiovisuele.

Best of the best: 5*

Juist voor de eerste keer bekeken en ik snap nog niet perfect wat ik nu juist gezien heb.
Het basis verhaal is heel eenvoudig eigenlijk: Een bedrijf wilt beter poppen/robots maken dan de competitie. Dit vooral dan in de dienstmeiden sector (inclusief de speciale seksbot versie). Om dit te bereiken geven ze hun poppen een ziel die gekopieerd is van kinderen. Dit is echter illegaal omdat de originele ziel beschadigd word en de kopie niet perfect is. Dit moet dus gestopt worden... Plus dan nog de hele tramelant om uit te vinden hoe de vork nu in de steel zit.
Maar eens je verder gaat denken dan dat begint het toch allemaal een beetje vreemd te worden, de moment waarop het voor mij allemaal eventjes teveel werd was toen ze het huis van die kim binnengingen en dan 3 keer een soort droom beleefden (ik moest nogal hard aan inception denken toen). Daarna begon er nog eens een verhaal over nen gollem en wat er op zijn voorhoofd stond en ik snapte het al helemaal niet meer. En dit was alles behalve de enige moment dat ik alles niet meer zo goed snapte.

Waarschijnlijk ga ik hem later nog eens opnieuw bekijken en hopelijk snap ik er dan meer van.

Het visuele was dik in orde en er werd meer gespeeld met licht en kleur als in de eerste film wat resulteert in een mooie, levende stad (en algemene omgeving eigenlijk).
Wel vond ik de gerenderde stukken nogal nep eruit zien, zoals sommige wateroppervlakken en dergelijke.

De dialogen in deze film zijn inderdaad veruit ondergeschikt aan het beeld en het verhaal. De vele qoutes zorgen zo eigenlijk voor een onsamenhangende dialoog die door heel de film heen gesponnen wordt. Op zich een leuk concept, maar voor een eerste keer kijken (zelfs na GITS 1 gezien te hebben) blijft het toch moeilijk volgen op veel momenten.
Wel goed is het filosofische denken in deze film wat hem een stuk interessanter maakt en het op zich simpele plot veel meer diepgang geeft. Wel jammer is dat het voor een eerste kijkbeurt soms heel ingewikkeld wordt om dat deel van de film te volgen.

Momenteel nog 3.5* voor deze film. Als ik hem opnieuw zie vermoed ik dat hij wel zal stijgen.

Ik vind 'm beter dan 1. De verhouding verhaal/filosofie is vele malen beter. Eerlijk gezegd zit ik niet goed genoeg in de literatuur om al die verwijzingen te begrijpen, het grootste deel gelukkig wel.

Het einde, met de pop, vond ik fantastisch, dat moet gezegd. Het is inderdaad een vage show, maar de vaagheid heeft gelukkig wel zijn doel. Dus ook de volgende delen zullen er aan moeten geloven.

Die zijn er alleen niet ... je hebt nog wel een spin-off van de TV-serie maar die valt niet te vergelijken met deze twee Oshii films.

Gisteren voor het eerst weer eens gezien sinds ik een tijdje geleden al m'n stemmen heb verwijderd en heb besloten me serieus met film bezig te houden. Was vroeger al m'n favoriete film, en is dat nu nog steeds. Misschien typ ik hier ooit nog wel eens een uitgebreid stukje (wat ik eerst wou doen), maar ik denk niet dat ik veel kan toevoegen aan wat bijvoorbeeld remorz of Boogeyman, maar vooral Onderhond in die kolossale review hebben gezegd.

Gewoon resumeren dus. Visueel nog altijd overweldigend, fantastische soundtrack, en filosofisch meer dan interessant. 5* en een toekomstige eerste plaats in m'n top-10 die ik binnenkort wil maken.

Poppen en honden

De eerste Ghost in the Shell sloeg in als een bom ten huize Metalfist. Ik verwachtte al erg veel van de film maar wat ik te zien kreeg oversteeg mijn hoogste verwachting. Needless to say dat ik dan ook erg benieuwd was naar de sequel die, naargelang de commentaren die ik was tegengekomen, hoge toppen scheerde. Volgens sommigen was hij zelfs superieur aan het eerste deel dus mijn interesse was zonder twijfel gewekt.

Innocence speelt zich 3 jaar na de gebeurtenissen van de eerste Ghost in the Shell af. Majoor Motoko is nog altijd verdwenen in het net en Batou vormt nu een team met Togusa. Hoewel Innocence als een sequel doorgaat is de film toch anders dan wat we eerder te zien kregen. Oshii legt nu veel meer de nadruk op de filosofie waardoor er erg veel dialoog uit bijna niets anders bestaat dan quotes van filosofen als Descartes. De personages zijn dus wel wat verandert, zeker Batou vind ik, maar de regisseur had nog een andere bedoeling naast de karakterontwikkeling van de personages. Uit een interview blijkt dat hij met de quotes wou bewijzen hoe onbelangrijk dialoog eigenlijk is in een film. Een gedurfde keuze want hierdoor krijgt dit tweede deel de naam van onbegrijpbaar te zijn. Wat Oshii waarschijnlijk niet verwachtte is dat hij hierdoor zijn Gouden Palm op zijn buik kon schrijven maar daar ligt hij (gelukkig en terecht) blijkbaar niet wakker van. Toch pakt dit me niet zo hard als zijn voorganger doordat ik vooral Motoko mis. Doorheen de film zaten wel wat kleine knipogen waardoor je het gevoel kreeg dat ze uiteindelijk nog wel op de proppen zou komen (het nummer 2501 wanneer Batou en Togusa vast zitten in de 'realiteiten' van Kim bijvoorbeeld) maar het trio Batou/Motoko/Togusa werkte beter dan het duo Batou/Togusa. Al denk ik wel dat ik Innocence wel eens meer zou kunnen gaan waarderen wanneer ik iets meer van Oshii heb gezien als regisseur. Zeker de relatie van Batou met de hond (die trouwens gebaseerd is op Gabriel, de hond van Oshii zelf) heeft veel meer invloed dan ik oorspronkelijk dacht maar het blijkt ook een terugkerend thema te zijn in zijn films.

Ik roemde de eerste Ghost in the Shell vanwege zijn verbluffende animatie. Dit deel gaat daar na 9 jaar op verder maar als ik eerlijk moet zijn vind ik het geen goede evolutie. Wat Oshii en de zijnen hier op het scherm tonen is nog altijd een verbazingwekkend stuk animatie maar de toevoeging met de lelijke CGI werkt niet altijd. De openingsscène met de helikopters, de scène in de winkel waar Batou hondenvoeding gaat kopen, ... Het is niet altijd even geslaagd te noemen. Erg fijn wel dat Oshii terug de samenwerking is aangegaan met Kenji Kawai voor de soundtrack. De main theme van het eerste deel staat me nog altijd erg goed bij en Kawai bouwt daar rustig op voort. En met succes want de soundtrack van dit deel is even sterk. Ook tof dat de originele stemmencast na 9 jaar weer van de partij is.

Moeilijker te beoordelen dan zijn voorganger. Oorspronkelijk ging ik voor een dikke 3.5* maar ik heb de film wat laten bezinken en neig toch meer naar een halfje erbij. Op narratief vlak is de film soms een harde noot om te kraken maar de visuele pracht en een geweldige soundtrack maken erg veel goed. Toch maar eens achter de manga aangaan.

4*

Ik heb deze film enkele jaren geleden gezien en heb die filosofische beschouwingen onbewust opgepikt als sfeermakers in plaats van narratieve kapstokken. Het werkt lang niet bij elke film, maar hier wel en dat is volledig de verdienste van Oshii. Men heeft mij gevraagd om binnenkort een review van deze film te schrijven en ik ben er nog niet helemaal uit of ik hem ga zien met of zonder subs (sowieso originele audio).

In mijn ogen faalt Innocence jammerlijk om haar filosofie over te dragen door gebruik te maken van het medium film zelf, met enkel een eindeloze rij van in de film uitgesproken quotes van filosofen ben je er nog niet als filmmaker.

Van de visuele stijl was ik ook niet kapot, de mix van tekeningen en zowel mooie als hele lelijke CGI voelde voor mij aan als een bij elkaar geraapt zooitje.

Allemachtig, hoe episch blijft die openings credit! Ghost in the Shell 2: Innocence (2004) — Art of the Title - artofthetitle.com. Ik kan er naar blijven kijken en telkens bezorgt het mij kippenvel.

Hoewel ik niet echt een liefhebber van SF ben (mijn nr 1 Alien beschouw ik eerder als horror/thriller dan SF) is deze film gewoon adembenemend. Eén van de weinig keren dat je ook echt kan genieten van CGI en 3D effecten. Dingen die meestal maar toegevoegd worden om een groter budget te verantwoorden, acteurs buiten te gooien en duurdere tickets te vragen. Creatief gezien is dit zelfs een pak vooruit op de eerste Ghost in the shell. Iets donkerder, maar daar hou ik wel van.

De film kent enkele momenten van film noir, maar zoals gezegd vooral SF. Je ziet een link met Isaac Asimov, The Matrix en een beetje Blade Runner en Akira. Op sommige vlakken zelfs iets beter. Opvallend is dat een film als Innocence me gewoonlijk te filosofisch is, maar ik voel toch niet dat deze film mij iets opdringt, wat ik wel had bij 2001: a space odyssey. Innocence is gewoon sfeervol en mooi om zien met prachtige beelden en muziek. Ik heb misschien niet alles begrepen, maar dat komt wel na een paar kijkbeurten. Een film om te blijven genieten.