Innocence (2004)

Vandaag voor 1 euro uit een bak bij Bart Smit gehaald. Kun je dit volgen zonder deel 1 te hebben gezien?

Één euro? Die moet ik halen.

Het is wel een vervolg dus wel handig om eerst deel één te kijken. In deel twee zitten genoeg verwijzingen naar deel één.

Shit, ik had nog 5 euro betaald voor deze film. Maar dat is nog geen geld voor deze prachtige animatiefilm.

Eigenlijk is dit een film die je zeker meerdere keren moet zien. Nu heb ik eigenlijk alleen me verbijsterd door de combinatie van mooie animatie en muziek laten meezweven, waardoor het verhaal (en de hele filosfosche reutemeteut daar aan vast) wat langs me heen is gegaan.

Op één of andere manier kreeg een heel goed en gelukzalig gevoel bij het bekijken van deze film. Deed me denken aan het spel 'Syberia' dat ik ooit speelde en waar ik eenzelfde gevoel kreeg. (ja, wellicht vind niemand deze associatie ergens op slaan, maar ik had die nu eenmaal!)

Ik krijg ook helemaal zin (nu ik weet dat deze film voor 1 euro in de ramsj-bak ligt) om een aantal exemplaren te kopen en deze weg te geven aan mensen waarvan ik hoop dat ze deze film zouden kunnen waarderen. Puur om zieltjes te winnen!

Zag er iets mooier uit dan deel 1, maar verder vooral van hetzelfde laken een pak. Film ziet er prachtig uit, op momenten zelfs van het beste dat ik ooit zag in een animatiefilm. Toch vind ik de computergeanimeerde achtergronden niet altijd even goed hand in hand gaan met het getekende. Vind het ten eerste niet altijd even goed op elkaar aan sluiten en soms is het te klinisch. Bijvoorbeeld als ze in een auto zitten, zie je keurig op de achtergrond de boel veranderen. Maar het is te mooi. Te recht, te duidelijk computergeanimeerd. Misschien hebben ze in de nabije toekomst geen hobbeltjes meer in de weg zitten of schokt een auto niet meer, maar het ging er bij mij niet in. Verder heb je soms ook het idee dat je naar een computerspelletje zit te kijken en vind ik ook weer niet alles even goed. Bijvoorbeeld die close-up van die vogel. Ziet er niet uit. Toch overheerst de pracht.

En het gevoel over de animatie is representatief voor mijn gedachten over de hele film. Best een goeie film, maar er zit constant een mits of tenzij aan. Het verhaaltje is in de basis heel simpel, maar door een hoop poeha erbij te slepen dreigde de film diverse keren mijn attentie te verliezen. Moest af en toe echt mijn best doen erbij te blijven. Verder hink ik een beetje op twee gedachten over het filosofische gelul. Het ligt volledig in de lijn van de thematiek hoor, maar soms vond ik het een stuk pretentieuzer overkomen dan in 10 Bergman films bij elkaar (die ik op zich overigens helemaal niet zo pretentieus vind). Aan de andere kant is de film op momenten juist weer te uitleggerig, in een aantal van de gesprekken tussen Batou en die andere agent met name. Aan het eind van een scene doen ze vaak nog even netjes een uitleg door samen te concluderen waarom Batoe nu dit deed of even bij elkaar na te gaan hoe het nu zat.

Maar al met al een mooie film die op momenten echt (letterlijk en figuurlijk) schitterend is. Ik vermoed ook dat bij een herziening de film beter bevalt. 3,5 sterren.

Net zo matig als het 1e deel. Regisseur Oshii wist met met 'Tenshi no Tamago' nog op een mooie manier te verrassen, helaas valt dit tweede deel van GitS zwaar tegen.

Op visueel vlak regelmatig imponerend, maar de combinatie van de mooi getekende animaties en de lelijke computereffecten sloegen de plank dan weer mis. De muziek van Kenji Kawai is wél goed, jammer van dat totaal onnozele nummer op het einde.

Wat deze film dan (net als bij deel één) de das omdoet, is wederom dat totaal oninteressante, saaie (mens-machine) gebrabbel. Ik snapte de helft van het verhaal niet; komt omdat het me allemaal ook totaal echt helemaal niks kon schelen.

Jammer. Wel een klein beetje verwacht, maar wie niet waagt, wie niet wint, denk ik dan maar. Zal waarschijnlijk eerst wel mijn laatste Oshii zijn. Totaal niet mijn ding dit.

Daar zullen we het maar op houden.

Deze film kreeg van mij al toen ik hem voor de eerste keer zag al de volle mep (5,0*) en daar is nu na de herziening vandaag geen verandering in gekomen. De animaties zijn verbluffend mooi, een wereld van verschil met Patlabor I waarvan ik de animaties vergeleken met dit juweeltje maar amateuristisch vond. De score van Kenji Kanwai blijft mooi. Eigenlijk wel jammer dat ik het Japans niet machtig ben want dan kon ik tenminste de ondertiteling uitschakelen. Die doen duidelijk afbreuk aan de schitterende animaties. De ondertiteling uitschakelen heeft ook geen zin want dan kun je het verhaal niet meer volgen. Een oplossing zou kunnen zijn dat je een nagesynchroneerde versie bekijkt maar die doet weer duidelijk afbreuk aan de film. Dus, met die ondertiteling, daar moeten we het maar mee doen.

5,0* na herziening

Je kent het verhaal ondertussen toch wel? Als je nog een keer kijkt gewoon de subs uitschakelen en maximaal genieten

Dat lijkt mij inderdaad de enige oplossing. Dat moest ik dan toch maar eens een keer doen.

Ik was een stuk jonger dan nu toen ik hem voor het eerst zag en dan ga je misschien wat meer voor coolness in plaats van sfeer en mooie beelden. Wat ook een rol speelt is dat ik qua verhaal de eerste Ghost in the Shell veel interessanter vond en dat ik de 3D de eerste keer een te grote stijlbreuk vergeleken met de eerste film. Vandaar dat ik deze film destijds nogal teleurstellend vond, wat waarschijnlijk de reden voor de lage stem was.

Nu let ik blijkbaar op andere dingen, en bij de eerste herziening (en er zit denk ik wel een aantal jaar tussen eerste kijkbeurt en eerste herziening) had ik ook een stuk minder problemen met de 3D. Deze blijft voorlopig nog wel in mijn top 10 staan, maar voor de plaats van de eerste film vrees ik toch, ook al heb ik hem in een eerder stadium hoger gezet dan Innocence. Recentelijk toch een aantal andere indrukwekkende animatiefilms uit die periode gezien, waardoor de eerste film toch wat minder speciaal overkomt. Bovendien laatst Avalon weer eens gezien, die toch ook wel errug mooi is en die ik wellicht ook wel een plaats in de top 10 wil gunnen. Oshii is duidelijk een regisseur die me ligt, en gezien het aantal 5* dat ik aan zijn films uitdeel zou je hem zelfs mijn favoriete regisseur kunnen noemen, maar het gaat een beetje fanboy-praktijken worden als ik ook nog eens mijn top 10 ga volstouwen met zijn films. Dus als Avalon erin gaat, moet er een ander uit en dat is in ieder geval niet Innocence.

Een stuk beter dan zijn voorganger. De film wist me vanaf de eerste minuut in zijn greep te krijgen en wist me de volgende 98 minuten niet meer los te laten. De film moet het volledig van zijn combi aan animatie en muziek hebben, een (volgbaar) verhaal bezit het namelijk niet echt. Waar deel 1 door dit feit te kort schiet aan visuele kwaliteit, compenseerd Oshii dit door in deze film werkelijk alles te stoppen wat deel 1 miste.

Aan de animatie lag het dit keer in ieder geval niet. De film is een collage van schitterende beelden, wonderbare scenes en fabelachtige tafarelen. Ongeloofelijk oogstrelende schitterend en dan te bedenken dat de film is gemaakt in 2004! Werkelijk alles is tot in de puntjes verbazend secuur gedetailleerd.

Het enige wat me van een hogere beoordeling afhoudt is het verhaal. Het verhaal deed me net als in deel 1 zeer weinig. Jammer, er wordt zeker een mystieke sfeer geschept door alle filosofiese mijmeringen en surreeele personages, maar dit kon toch ook worden bereikt met een wat boeiender plot?

Al met al een zeer indrukwekkend stukje anime. Ik houd het voorlopig op een solide 4 sterren tot de herziening die zeker nog gaat komen.

4,0*

Ik vond hem na de eerste kijkbeurt minder dan het eerste deel.

Soundtrack, animatie en onderliggend verhaal en filosofische stukken blijven fascinerend.

3d animatie was even wennen en als ik eerlijk ben had ik het liever origineel geanimeerd gezien, de 3d komt namelijk alweer ietsjes gedateerd over.

De scene in het huis was echter wel geniaal.

Morgen weer kijken en alles weer lekker op me in laten werken!

Een stuk minder dan het eerste deel, toch. Vooral de combinatie tussen audio, dialoog en beeld raakte mij in deel 1 zoveel beter dan hier. Het is daar rauwer, minder gelikt en minder uitgerekt. De monoloog van Kusanagi tegen de achtergrond van de stad, nadaat ze net gedoken heeft in zee, is letterlijk hypnotiserend. Die monoloog kan ik wat mee; ik kan daarop focuessn terwijl enkel wat stadslichtjes op de achtergrond bewegen en terwijl de muziek af en toe ping! doet.. Een perfecte combinatie van beeld en geluid. Ook dat stuk waar ze een hacker achtervolgt over een markt en door een achterwijksteegje is evenzo betoverend als sfeervol. Ik mis dat hier, ik mis vooral dat soort sfeer.

Neemt niet weg dat dit ook een uiterst sfeervolle film is en bijzonder mooi vormgegeven. Jammer van de combinatie van computeranimtie met de gewone animatie, maar daar kon ik me bij deze kijkbeurt wat minder aan storen. Vind het echter vooral zonde dat de sfeer zo hard onderuit geschoffeld wordt door die ellelange quotes (alsof dialogen daar enkel uit bestonden). Het filosofische gedeelte dat in GitS wel goed aanwezig is, bestaat hier vooral uit het nabootsen van een bewustzijn in levensloze lichamen. De essentie van het mens zijn wordt hier een stuk minder benaderd. Voordeel van deze kijkbeurt is dat ik het eerste deel nog meer ga waarderen. Krijg spontaan weer zin om die te kijken. Die gooi ik vast nog wel eens op de 5*. Deze hou ik op een brave 3,5.

Weg geblazen door de film, fenomenaal. Morgen maar even wat typen, maar die top 10 notering staat.

Na lange tijd, komt Ghost in the Shell terug met een vervolg, grensverleggend kaliber Japanse animatie met diepgaand verhaal.

3 jaar nadat Majoor Motoko Kusanagi haar cyborg lichaam heeft gesurpasserd, en haar ex-partner en vriend heeft achtergelaten afvragende of zij ooit nog terug zal keren. Althans dat denk ik, toegegeven dat ik niet heel nauwkeurig op het breed gesponnen verhaal heb gelet, wel kan ik vertellen dat Batou hier een solitair leven lijd, toekijkende hoe de wereld om hem heen langzaam corrupt word. Zijn partner is ditmaal een, voor een groot deel menselijke politie agent, opgeleid door de vorige majoor -- Batou en zijn partner werken aan een moordzaak; sex droids zijn de verdachte, vervelend is dat deze sex droids naderhand zelfmoord plegen. Waarom? En hoe kan iets dat geen leven heeft nu zelfmoord plegen?

Animé heeft er nog nooit zo mooi, beeldschoon en zuiver uit gezien. De animatie is zo fantastisch dat je onderkaak er bijna van af valt. De 2-D animatie en de 3-D CGI creëren een fenomenaal diepgaand effect, ondersteund door sfeervolle belichting die de gehele film aanwezig is. In woorden niet te beschrijven, elke scene bevat meer detail dan het blote oog kan zien, kan waarnemen, ik adviseer geniet van elk detail, scene in, scene uit, opnieuw en opnieuw, laat maar vallen die onderkaak, die rapen we zo wel weer op.

De artistieke designs complimenteren de vele werkuren die verstopt zitten in deze animatie, een futuristische wereld gecreërd waar machines de wetten van de natuur imiteren. De productie maar bovenal de creativiteid van Ghost in the Shell 2 bewijst maar weer eens, dat

de beste animé films gelijk zijn -- en vaak zelf voorbij stijgen -- aan al het andere op de markt, zij het low budget Von Trier films of grootschalige Nolan Blockbusters.

Kenji Kawai verzorgd ook in deel 2 weer de muziek, hij doet dit met grote stijl, een combinatie van oud en nieuw geeft deze film een diep contrast.

Voor zover de screenplay, met een beetje inzet en oplettendheid, begrijp je hoe briljant dit allemaal vertaald is, en hoe goed Oshii wel niet geïnformeerd moet zijn over de gedachten van Confucius, Shelly, Darwin etc. En daarbij er zijn eigen draai aan weet te geven. Heel knap.

Beter dan perfect? Velen zullen het de balans in het verhaal van het eerste deel prefereren, echter, te veel balans lijd tot saaiheid. Waar ik in het eerste deel op zoek was naar meer, was dit tweede deel een lust voor het oog, na enige tijd dan toch, een welverdient orgasme.

Een stukje beter dan het origineel dit, maar nog steeds verre van geweldig.

De animatie is in ieder geval sowieso een stuk beter. Erg fraai wordt alles weergegeven en de combinatie tussen 2D en 3D vond ik eigenlijk best mooi gevonden. Ook is er veel oog voor detail en zo vond ik bijvoorbeeld de hond van Batou erg mooi getekend, grappig beest ook.

Het verhaal zelf vond ik het eerste uur ook nog wel redelijk om te volgen, maar in de laatste 35 minuten gaat het op dat gebied bij mij flink mis. Het hele mens en machine gebeuren wordt veel te filosofisch en is uiteindelijk totaal oninteressant. Iets minder gepraat had de film zeker goed gedaan. Ook de muziek vind ik deze keer niet zo heel sterk.

Een kleine onvoldoende dus van mijn kant. Best mooi gemaakt allemaal, maar niet interessant genoeg om constant te boeien.

2,5*

Geweldig mooie film.

Visueel is de film echt heel creatief in elkaar gezet vond de combinatie van tekeningen en computeranimatie ook heel goed gedaan.

Het verhaal en de personages die neergezet worden zijn heel sterk.

En het hondje vond ik ook echt heel leuk.

Dus toen had ik gelijk deel 1 aangeschaft en die moet ik ook nog gaan kijken.

4,0

En weer eens gezien. Herkijken blijft een genot, vooral vanwege de eyecandy, maar ook omdat het verhaal steeds duidelijker wordt bij elke kijkbeurt. Grote lijn is na de eerste kijkbeurt wel duidelijk, maar het is fijn als de details wat meer ingevuld worden. Waardering blijft dus zeker rotsvast op 5* staan.

Ja het blijft een erg mooie film, wat mij nu opvalt na de kijkbeurt van Avalon is dat Oshii vaak in zijn films onthoofde engelen heeft, ook in Innocence als ik mij goed herinner. Heeft hij wat tegen de christendom in het algemeen?

Voor zover ik heb begrepen wilde de man ooit priester worden, maar is van z'n geloof gevallen. Kijk eens Tenshi no Tamago zou ik zeggen. Dat is de film die volgens mij het beste de worsteling van Oshii met het geloof laat zien.

Hmm vandaar.... Angels Egg heb ik al gezien. Vond het destijds door de sfeer een geweldige film, maar de symbolische dingen zijn mij over het hoofd gegaan. Ik herinner mij weinig van die film. Binnenkort opnieuw kijken.

Dit is eigenlijk een grafische oppoetsbeurt van het eerste deel, het ziet er allemaal nog adembenemender uit en de liefde die in de film is gestoken spat er ook weer vanaf. De muziek is ook weer erg aanstekelijk en werkt melancholisch. Toch kreeg ik hetzelfde gevoel als bij de eerste film, iets teveel filosofisch geneuzel waardoor het toch weer te langdradig aanvoelt.

Typisch audiovisueel meesterwerkje met helaas een redelijk slaapverwekkend plot. Had wat mij betreft wat meer actie in mogen zitten.

3,5*

Ghost in the Shell 2.0 is de opgepoetste versie van het origineel, dit is het vervolg.

Ja duh dat snap ik ook wel, maar in feite komt Innocence op hetzelfde neer als het eerste deel. Het ziet er alleen nog geiler uit.

Er zitten best grote nuance verschillen tussen beide films. Dat Oshii zich graag laat gaan in filosofisch gemijmer is een overeenkomst, maar verder verschillen beide films toch aardig van elkaar.

Ja, vond het verhaal in de basis ook veel makkelijker. Het zijn meer de algemene kenmerken die ik erg op elkaar vind lijken in beide films. Mooie cinema, maar geen toegankelijk verhaal.

Nu ik bezig ben aan mijn scriptie over Gunther Anders' notie van Prometheische Schaamte (schaamte van de mens ten opzichte van techniek) en hoe dit naar voren komt in post-Tweede Wereldoorlogse cinema, was het nu het ultieme moment om Innocense aan te schaffen. De eerste film bevatte al prachtige scenes in de nachtelijke stad en stelde interessante vragen over de verhoudingen mens/techniek, AI en biologisch/technologisch leven en toonde een machtig staaltje tragedie in de scene waar Kusanagi zichzelf kapot trok uit overschatting van haar eigen kunnen. Het was noodzakelijk dat ik deze film moest aanschouwen.

Innocense is een sequel, maar tegelijkertijd eentje die qua opzet anders in elkaar zit. Het script is minder 'simpel' dan het eerste deel en zal sommigen even tijd kosten om helemaal te snappen, maar is nog steeds zeer interessant. Persoonlijk vond ik het feit dat de hoofdpersonen de helft van de tijd wetenschappers en filosofen quoten zowel gewaagd als sterk gevonden, omdat het wel degelijk coherentie oplevert. Sommigen zullen het pretentieus vinden, ik vind het (als filosofiestudent) persoonlijk prachtig.

Visueel is de film overweldigend. Soms wat inconsistent in al zijn pracht (de shootout in de supermarkt valt wat tegen), maar de optocht in die reusachtige tempel is weergaloos en overtreft met gemak het gros van al die computer-animatie films waar Disney en Pixar ons mee om de oren slaan. Ook de bewegingen van de poppen zijn perfect geanimeerd (zelfs angstaanjagend), alsof ze daadwerkelijk aan touwtjes zitten en geopereerd worden door een puppeteer. Het blijven toch echter de prachtige lange shots van achtergronden die mijn ogen laten watertanden, fantastisch hoe men een animatiefilm zo tot kunst kan verheffen!

De actie is in deze film ondergeschikt aan het verhaal en de animaties (zeker in vergelijking met het eerste deel), maar is tegelijkertijd op de momenten dat het aanwezig is vlot en hard. Helemaal het moment waar op Batou en Togusa naar de Yakuza gaan is de shootout hard en bot, maar tegelijkertijd o zo kunstig. Doom mocht willen dat de first-person scene zo goed uit de verf was gekomen als hier.

Dat Kusanagi zou terugkomen had ik ergens wel verwacht (blij toe) en ik vond de verwijzing naar het eerste deel (waarin zij haar arm kapot trekt) zeer mooi de tragiek van menselijke zelfoverschatting door techniek aangeven. Wat ook mooi was, is de relatie van Batou en zijn werkelijk fantastisch geanimeerde hond, heerlijk hoe Oshii net zoals in Avalon dit prachtige beest in het script kan verwerken zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Innocense is een hele ervaring die ik zeker meerdere malen over me heen moet laten komen. Of ik de film beter vind dan het eerste deel weet ik nog niet, al moet ik toegeven dat dit deel waarschijnlijk meer potentie heeft om steeds meer in te ontdekken dan het eerste deel dat heeft. Ongetwijfeld niet voor iedereen bestemd, die mensen weten niet wat ze missen.

Oshii vertelt in een interview op de dvd dat je voor een interessant verhaal maar een boek moet lezen. Ik geloof echter wel dat films ook best diepgaande verhalen kunnen hebben. Film is meer audiovisueel, maar een verhaal blijft voor mij nog altijd de reden dat ik kijk. Mooie plaatjes is dan wel prettig meegenomen. Maar wat ik vooral tegen Oshii wil zeggen op zijn opmerking: dat geldt wat mij ook voor meer diepgaande filosofie. Wil je dat, lees een boek.

Niet dat de ideeën me tegenstonden, of überhaupt het willen tentoonspreiden van ideeën. Het gedoe over het zijn van mens of pop zijn maar al te vaak interessant, en geven de film een extra laag dat ook nog eens uitstekend binnen die wereld die Oshii creëert past. Maar constant filosofen quoteren, een aantal (Japans?) wijsheden prevelen en meer met elkaar dialogeren dan praten of discussiëren is totaal oninteressant. Als je zoveel kwijt wil, schrijf dan een boek, waarin dat prima past. Maar in deze film ging dat veels te ver om nog als nuttig te worden gezien. En het leidt ook af van de film, van de mooie plaatjes. Dan kan een Godard wel inspiratie zijn geweest, maar in wat ik van Godard heb gezien wordt veel minder gefilosofeert. En het zijn dialogen die meer als gimmick werken, net als in films van Wilder of screwball-comedies. Daar gaat het juist om die films, veel gepraat, maar het is vooral dat dat beter geschreven dialogen zijn zonder al te wijs te willen overkomen. Eerder humoristisch.

Dan blijven over de mooie plaatjes en aardige score. Natuurlijk, op momenten ziet de film er schitterend uit. Mooie schaduwen, kleuren, ongelooflijk veel detail voor animatie (die winkel), prima camerawerk, ga zo door. Vooral dat shot in de auto waar flats langzaam langs zoeven op de achtergrond, prima. Ook is er een geweldige sfeer. Een meer futuristische wereld, met oude auto’s en leven op straat, zoals we kennen uit Blade Runner. Erg goed allemaal. Een enkele keer werkt de CGI helaas niet, komt het nogal lelijk over, maar dat valt door de vingers te zien. Maar als het verhaal minder interessant wordt, kan je wel anderhalf uur kijken, maar de plaatjes blijven meer van hetzelfde. Dat laatste shot, met die flats op de achtergrond was nog een mooie positieve uitschieter, maar meestal dacht ik van: het is goed zo. Ik kan ook niet meer dan 10 minuten naar ‘de Nachtwacht’ kijken, of meer dan een uur zeer geïnteresseerd naar allerlei Rembrandts. Verhaal is wel belangrijk voor de film, net als de look, maar als één van beide ontbreekt wordt een film minder. En als een verhaal ontbreekt, en er zijn teveel aangehaalde wijsheden, dan komt verveling al snel. En dat is altijd dodelijk. Dan zijn zelfs de mooie plaatjes geen redding meer.

De muziek was soms nog erg mooi (carnaval of rond die vogelkooi), en verontrustend als het moest (wederom in die winkel was echte spanning te voelen, mede door muziek). Absoluut een goed onderdeel, dat nergens vervelend wordt, met juiste mate toegepast en het geeft de film wel iets extra’s. Enkel het lied bij de aftiteling vond ik niet geheel op zijn plaats en had ook geen impact zoals het wel eens kan zijn.

Dus een behoorlijke eerste helft, met mooie tekeningen en goede muziek, die helaas saai wordt in het tweede deel. 2*

Maar hoezo ontbreekt er een verhaal? Er zit doorheen de film toch een aardig achtergrondverhaaltje waar je je aan kan warmen als je dat wil?

Het verhaal, de plot, is uiteindelijk nogal simplistisch. Wat overigens niet persé verkeerd is. Indiana Jones bijvoorbeeld kan ik zeer waarderen, ondanks een behoorlijk mager plot. Ik doelde enkel erop dat je voor een interessant verhaal ook prima het medium film kan pakken, en vooral daarna, dat juist zoveel filosofie en het citeren van filosofen meer voor een boek is terwijl Oshii dit als belangrijk acht in deze film. En vooral dat citeren kwam er veels te vaak en leidde de aandacht weg bij al het moois op beeld. En niet veel later interesseerde het verhaal me gewoon minder. En daarnaast vond ik de thema's over het zijn van mens of androïde behoorlijk interessant, maar er is te ver op doorgegaan mijns inziens.

Wat ik me wel afvraag is of Avalon ook zo vol dialoog zit. Dat is wel een film die ik nog eens wil zien, maar de verwachting waarmee je kijkt kan je waardering bijstellen. En ik verwacht juist niet veel dialoog, eerder kale (zonder muziek) stillistische beelden.