Made in U.S.A. (1966)

Fijne Godard weer.

Helaas wel erg duidelijk dat ie in de jaren 60 is gemaakt. Veel vloekende kitcherige kleuren en spuuglelijke designs. Gelukkig dat Godard z'n kracht dan ook uit andere dingen haalt. Weer wat leuke scenes en cuts, de man is niet vies van wat audiovisuele grapjes. De vele dialogen en filosofische overpeinzingen lijken ook enkel om de mood neer te zetten.

Helaas is het niet overal even boeiend, een paar leuke scenes en dialogen maar toch ook wat suffe. Hoe langer de film doorgaat des te moeilijker het werd om de aandacht erbij te houden. Toch blijf je met een positief gevoel achter en zal je ook weten dat je een film heb gekeken.

3*

Een typische Godardfilm. Iets te typisch, want het lijkt haast wel een samenvatting van zijn voorgaande werk. Veel gekkigheid, spel met technieken en helaas een overdosis aan politiek. Niet gedacht dat Godard ooit een scène zou maken waar je minutenlang naar een casseterecorder zit te kijken en moet luisteren naar een krakende stem (die van Godard zelf geloof ik) die niet ophoud met praten over communistische revoluties. Wel interessant dan weer dat alle linkse idealen hier niet lijken te werken.

Made in U.S.A. voelt uiteindelijk minder fris aan dan andere Godardfilms. Alle gekkigheid wordt ditmaal niet omgezet in iets werkelijk vermakelijks. Er wordt ook veel meer aandacht besteed aan verhaal dan gewoonlijk, maar zoals Godard betaamd knipt hij stukken uit het verhaal waardoor het moeilijk te volgen is. Dat is niet zo erg als zoals gewoonlijk de personages nauwelijks lijken te leven in het verhaal, maar dat is hier anders. Hier praten de personages erg veel over de ontwikkelingen van het verhaal en probeer het na een tijdje nog maar eens te volgen allemaal.

Toch zaten er weer een aantal gave dialogen in, met name van die man in de bar die protesteerd om logische zinnen te maken. Ook het liedje 'As tears go by' wordt opvallend sterk gebruikt. En Anne Karina kan bij niets fout doen. Ook opvallend: veel personages zijn vernoemd naar film-noir iconen. Namen die o.a. voorbij komen zijn Richard Widmark, Don Siegel, Aldrich en een straat vernoemt naar Otto Preminger. Niet alle namen kan ik plaatsen, maar ik vraag of het allemaal verwijzingen zijn naar film noirs.
3*

6de Godard alweer.

Het leuke aan Godard's werk is dat je altoos zin heb in een nieuwe. Hoezeer tegenvallend de voorgaande ook is ervaart. Het nadeel is vooral dat je nooit weet wat je te voorgeschoteld zal krijgen, en immers gokken is, of het je zal bekoren of niet.

Tot nu toe was echter bij iedere Godard die ik heb ervaren altijd 'iets' leuks te bespeuren. Made in U.S.A. vormt daar een uitzondering op. Niks lijkt hier te gaan werken. De humor, filmische aspecten, humoristische situaties, typische Godard elementen et cetera. De eerste keer dat ik het idee heb dat het 'flauw' overkomt. Het verhaal is op zich aardig om te volgen. Een soort film noir maar dan in een Godard jasje. Doch wordt het ook nergens interessant. Gedurende de film had ik zo'n gevoel van ''het zal allemaal wel''. De nodige aspecten zijn er wel, maar het werkt vreemd genoeg voor geen meter. Érg érg knullige film van Godard.

Hoewel ik die typische Godard settings en sfeertjes wel aardig vind, kon ik met deze prent niet veel. Veel tè nouvelle vaag!

Wat dat betreft had ik net zo goed een film over de quantumtheorie in het Achter-Oezbekisch-zonder-ondertiteling kunnen kijken, daar had ik waarschijnlijk nog meer van begrepen!

Die Marianne Faithfull was vroeger wel een lekker ding, zeg! Nu ziet ze eruit als een afgeleefde ouwe heks.

Leuk in het algemeen.

Hoe Godard muziek gebruikt is opnieuw subliem. Als de personages beginnen zingen is het sterk, het geluid geef toevoeging, de score is mooi. De decors en kleuren laten een fris sfeertje waaien door de film, altijd positief.

Waar de film het dan laat afweten is het verhaaltje. Dun plot en er dan nog een ingewikkelde boel van maken. Je moet het kunnen maar bekoren doet het me niet. Weinig interessants te bespeuren op die manier. Maar zeker niet vervelend of irritant.

***

DeE film die zich dan zogenaamd in Atlantic City afspeelt is meer dan welke Godard film dan ook maar een inspiratiebron geweest voor Europese cineasten in Amerika. Zowel Demy's Model Shop, Antonioni's Zabriskie Point als Wenders' Hammett ontlenen aan deze setting enkele elementen of het nu kleur, pacing, thematiek of het decor is. Zelden sprong mij dat zo in het oog.

Ook leuk om deze film zo snel na de nieuwe Tarantino te zien. In de absurde dialogen (voor een schietpartij, maar ook die tussen geliefden trouwens) en de 'ketchup' moorden ligt duidelijk het als voorbeeld, de inspiratie en de liefde.

Verder is het een van de eerste/oudste Godard in mijn herinnering die zo verknipt is. Ging hj meer en meer doen met wisselend succes. Deze film wordt sterker naarmate hij vordert. En Karina draagt wee de hele film ongelofelijk leuke jurkjes. O ja en 'La Faithfull' is hier écht nog piepjong (en redelijk onbedorven).

Ik onderschrijf helemaal rokkenjager's analyse: Het leuke aan Godard's werk is dat je altoos zin heb in een nieuwe. Hoezeer tegenvallend de voorgaande ook is ervaart. Het nadeel is vooral dat je nooit weet wat je te voorgeschoteld zal krijgen, en immers gokken is, of het je zal bekoren of niet.

Alweer een fijne, verwarrende, verontrustende en zeker ook lieve film van Godard.

De laatste film die hij maakte met Anna Karina - op dat moment al zijn ex-vrouw - en de kijker zal het weten ook. Zomaar een kwart van de film bestaat uit fraaie close-ups van Anna als een soort finale liefdesverklaring.

Godard laat zijn muze nog eenmaal schijnen. Gekleed in een grijze regenjas en veelvuldig zwaaiend en schietend met een revolver is Anna een vrouwelijke variant op Humphrey Bogart, een andere Godard held.

Het flinterdunne plot is slechts bijzaak in een gefragmenteerde collage van filmreferenties, symboliek en politieke elementen. Sterker dan in al zijn films tot dan toe weeft Godard op een zeer directe manier (de via een bandrecorder afgespeelde speeches) zijn politieke dilemma's in deze film.

Het is opvallend dat Godard al in 1966 het einde van de klassieke links-rechts opdeling aankondigt en de vraag stelt wat daarvoor in de plaats moet komen. Wat dat betreft zouden de laatste scenes in deze film al bijna als een politiek pamflet beschouwd kunnen worden.

Gelukkig weet Godard dit voor degenen die minder geïnteresseerd zijn in politiek weer te verpakken in een kleurrijk geheel (zoals altijd hoofdrollen voor Blauw, Rood en Wit) van vaak grappige scenes

Scenes die de kijker prikkelen en uitdagen (waarom toch steeds dat vliegtuiggeluid?) om zelf ook mee te denken over wat zich op het scherm afspeelt. Dit alles als onderdeel van Godard's eeuwige zoektocht naar de Betekenis en Werkelijkheid van het fenomeen film.

Sterf je het liefst plotseling, of wil je het van tevoren weten?

Vanmiddag deze gekocht bij de FRS voor € 6,99,-

Ik denk alleen niet dat dit echt een geschikte film is om het werk van Jean-Luc Godard te leren kennen. Ben benieuwd!

Mijn dvd vermeldt trouwens een speelduur van ca. 80 minuten!

Pfff, kwam er pas ruim na halverwege achter dat het verhaal zich afspeelt in Atlantic Cité in Frankijk, en NIET in Atlantic City in de U.S.A.!

Zowiezo mijn eerste kennismaking met JL Godard (Ooit eens "À Bout de Souffle" gezien, maar te lang geleden, dus niet op gestemd)!

Hij gebruikt een paar grappige (en soms irritante) stijlmiddeltjes, zoals rechtstreeks in de camera praten, soort oplezen van script, vreemde camerahoeken enz.

Oja, wellicht is het een ideetje om die cassette/bandrecorder te benoemen bij de hoofdrolspelers?

En wat is nou GVD de achternaam van die Richard P.........?!?!?!

Paula (Anna Karina) wil de dood van haar geliefde wreken en raakt zo betrokken in allerhande politieke verwikkelingen.

Een film van Jean-Luc Godard met wederom een erg hoog experimenteel gehalte. De personages praten eindeloos over allerhande politieke zaken en als kijker begrijp je er soms helemaal niets meer van. Kunstzinnig absoluut, maar genietbaar? Ik vraag het me af. Karina speelt een aardige rol, maar je leeft als kijker niet echt het haar mee. Jezelf identificeren met Godard's personages is altijd lastig. Heb je ooit wel eens iemand ontmoet die continu filosofisch gebral voortbrengt?

Duidelijk is wel dat Godard een punt probeert te maken. Dat wordt aan het einde duidelijk waarin een personage stelt dat links en rechts verouderde termen zijn. Op de daaropvolgende vraag welke termen dan gehanteerd moeten worden, blijft het stil. Zijn daar nu 80 minuten aan politiek geneuzel voor nodig? Ik betwijfel het. Ik ben geïnteresseerd in Godard, dus kan ik deze film wel waarderen. Toch gaat het me af en toe wel iets te ver. Ik raad Made in U.S.A. dan ook enkel aan voor Godard-liefhebbers.

Net zoals in zijn later films "Le Chinoise" en "Week-end" vervalt Godard ook in deze film in oeverloos politiek en filosofisch geleuter. Het hele verhaal slaat ook helemaal nergens op, er valt gewoon geen touw aan vast te knopen. Dat deze film van mij desondanks niet de laagste waardering krijgt is vanwege Anna Karina hoewel zij in deze film toch duidelijk niet in topvorm was en de telkens terugkerende muziek uit de 6e symfonie (De Pastorale) ? van Ludwig van Beethoven. Tja, ik houd nu eenmaal van mooie vrouwen en mooie muziek.

2,0*

Ik vond vooral het begin erg sterk. Karina die door Godard ineens als een harde vrouw wordt neergezet, fataal bijna. Een paar scenes (zoals die aan de bar) met erg lollige absurdistische taal. As Tears Go By.

Op het moment dat het verhaal wat meer de overhand gaat nemen (Na een dk half uur) en er een heleboel Politieke verwijzingen langskomen werd het allemaal veel minder boeiend. Lijkt en beetje een overgangsfilm te zijn naar de Politiekere Godard die hij de jaren na deze film steeds meer zou worden en doet in veel opzichten al veel meer denken aan pakweg Week-end dan de meeste films die hij voor deze maakte. Wel weer lekker uitbundge kleuren.

Door de moeizame tweede helft jammergenoeg niet echt een van Godards sterkste. Het begin beloofde dat wel eigenlijk.

3.0*

Wat zou ik deze film graag goed hebben gevonden! Visueel is dit precies waar ik van houd: de mooie sixties sfeer, de felle kleuren, de jurkjes van Anna Karina, Marianne Faithfull die As tears go by zingt…

Maar die teksten! Wat een vreselijk irritante flauwekul is dat! Godard had net zo goed de geluidsband kunnen omdraaien, het had allemaal niks uitgemaakt. Het is de eerste Franse film die ik heb gezien, die ik zonder ondertiteling hoger zou hebben gewaardeerd dan met ondertiteling.

Mochizuki Rokuro heeft hieronder Wenders, Demy, Antonioni en Tarantino genoemd die beinvloed zouden zijn door deze film. Ik kan hem daarin wel volgen (hoewel in het geval van Model Shop Godard wel te veel eer krijgt en je de invloeden beter dichter bij huis kunt zoeken in Demy’s eigen Les parapluies de Cherbourg, die twee jaar ouder is dan Made in U.S.A.). Maar zelf zag ik vooral de overeenkomst met Woody Allens debuut What's up Tiger Lily?, ook uit 1966, waar Allen een Japanse film heeft genomen en daar zijn eigen zelfbedachte dialogen in heeft gemonteerd die niks met de film te maken hebben. Allens zwakste film overigens.

Ik denk niet allemaal. De volgende kon ik nog wel plaatsen:

-David Goodis (schrijver van film-noirs scenario's en het boek Dark Passage)

-Korvo (karakter uit de film-noir Whirlpools)

Zou het toeval zijn dat hij Edgar Corvo heet,denk je?Verder lijkt de naam Typhus me te verwijzen naar een bacteriele infectieziekte ,maar misschien mis ik een literaire link.Hoe dan ook:deze film was blijkbaar bedoeld als een parodie op TBS van Hawks,en slaagt daarin in dier voege dat ook hier de plot totaal niet te volgen is,zij het dan opzettelijk.Dit is misschien wel de minst serieuze JLG,ondanks de politieke boodschappen per taperecorder.Cinematografisch is het allemaal niet zo bijzonder,maar de kitscherige enscenering met die schreeuwerige sixties kleuren beviel me wel.Het moge verder duidelijk zijn dat atlantic cité helemaal niet bestaat,en ook dat het uit was tussen JLG en AK,wat ook wel blijkt uit de achterbakse manier waarop Hij Haar in beeld brengt:met close-ups die Karina er doen uitzien alsof ze 45 is.À propos daarvan:voor diegenen die vinden dat Faithfull er de afgelopen 40 jaar niet knapper op is geworden:kijk es goed naar je vriendin en vervolgens naar je schoonmoeder.Vat je hem ?

De running gag met dat geluid over de naam Richard was wel aardig,wat minder geldt voor het optreden van ,jawel,Léaud van wie ik ook niet weet waarom hij hier rondloopt.

Tenslotte:het is crap om te beweren dat Godard een eind wilde maken aan links-rechts verdelingen met zijn propagandapraatjes,hij valt hier juist de PCF aan vanuit extreem-links,maoistisch standpunt en verwijt ze net zo burgerlijk en reactionair te zijn geworden als de Gaullisten.

Ik ben een ontzettende fan van Godard aan het worden. Of beter ik ben het al. 9 films gezien, allemaal geweldig. Ook deze wat minder gelauwerde film vond ik geweldig.

Godard overdrijft het overdrijven. Op zich is het een heel eenvoudig filmnoir/wraakverhaaltje. Maar het slaat allemaal helemaal nergens op (in positieve zin). Godard laat uitsluitend wazige types, bizarre situaties, weirde confrontaties en ontspoorde discussies zien, waardoor ook dit weer heel apart en bijzonder is. Dat is eigenlijk wel de kern. Er zijn geen films als de films van Godard. Er zijn muzikale intermezzo’s, er zijn tal van stijlvormen, opeens wordt het publiek erbij betrokken, er zijn vele (bijv. politieke of cineastische) verwijzingen, op het ene moment is het een komedie, op een ander moment een misdaadthriller en dan weer een surrealistische belevenis.

Af en toe is hij wat opzichtig opzoek naar het schijt hebben aan conventies (hij blijft overdrijven), maar het is zo lekker dat je bij een Godardfilm nooit op cliches getrakteerd wordt, je onmogelijk weet wat er nu weer gaat gebeuren en hij je in elke scene blijft verrassen. Ik vind zijn art-drection, zijn acteurs en zijn maffe gebeurtenissen heerlijk om naar te kijken. Vond niet alle scenes even geslaagd, maar de meeste wel. Beste voorbeeld is in die bar (zo tussen de 20ste en 30ste minuut). Die discussie over de zinloosheid van woorden en de zinnen die de betekenis geven aan woorden, vond ik heel flauw en niet grappig. Zo’n uit de lucht gegrepen liedje van the Stones (As Tears Go By) dat daar op volgt, vond ik dan weer bloedmooi en zelfs ontroerend. Geen idee waar het op sloeg, maar maakt dat uit?

Dit is een filmmaker op de top van zijn kunnen die niet geïnteresseerd is in hoe je films zou moeten maken, maar zelf wel bepaalt wat wel en niet mag. En daar ben ik hem dankbaar voor. 4 sterren, ook voor deze film. Zijn jaren ’60 werk is ongeëvenaard.

Ik was bepaald niet enthousiast toen ik deze film voor de eerste keer zag. Nu na herziening ben ik er wat beter over te spreken wat niet weg neemt dat "Made in U.S.A." voor mij toch tot de mindere films van Godard behoort. Godard overdrijft hier namelijk vooral in het gebruik van onzinnige dialogen. Het sloeg echt werkelijk allemaal nergens op. Op visueel vlak - o.a. door het felle kleurgebruik - vond ik het allemaal best aardig. Anna Karina, toch wel een mooie vrouw en erg mooi gekleed in deze film, keek nogal sjagrijnig. Het was net of ze er eigenlijk helemaal geen zin in had.

Dit is de tweede film van Godard die ik de afgelopen twee dagen bekeken heb. Gisteren was het de beurt aan Masculín, Feminin ook uit 1966 en die ik wel een stuk beter vond dan de film die ik nu vanavond bekeken heb.

3,0* na herziening

Mijn eerste Godard en waar ik al bang voor was gebeurde: ik kon dit niet op waarde schatten. Mijn vader vergeleek me met een kat die naar een tv-scherm kijkt: ik zie de beelden voorbijkomen maar heb geen idee wat verder het verband is. De beeldgrapjes begreep ik over het algemeen wel en de spelletjes met de geluidsband... mwoh. Nog altijd geen idee waar dit over ging. Hopelijk is binnenkort A Bout de Souffle boeiender.

1,5*

Waarom in hemelsnaam deze film als je Godard vuurdoop.

Was de film in de box die het kortste duurde.

Godard was fan van film noir en dat blijkt hier nog maar eens met deze noirpastiche waarin Anna Karina de show steelt, in trenchcoat als de typische noirheld - zij het een vrouw - en niet verlegen om haar pistool te gebruiken. Het scenario is erg warrig en zou geïnspireerd zijn door The Big Sleep, al zijn er nooit rechten betaald op dit verhaal (van Raymond Chandler). The Big Sleep is inderdaad een ingewikkelde kwestie, en in deze Made In USA worden daar nog wat politieke motieven aan toegevoegd, verschillende -ismes komen langs, al vond ik die insteek moeilijk te volgen. Bij films van Godard heb ik intussen geleerd om het maar over mij te laten komen, wanneer blijkt dat het narratief afwijkt van de conventionele paden - wat bij hem meestal het geval is. Tussendoor zijn er verwijzingen naar popcultuur - met de stripverhaalprentjes en de cameo van sixties icoon Marianne Faithfull. Op een bepaald ogenblik krijgt je de indruk dat men zich achter de coulissen van het filmbedrijf bevindt, en uiteraard wordt er sowieso weer talrijke malen verwezen naar (Amerikaanse) film. Verder vraag ik me af of Alice in Wonderland niet eveneens een inspiratiebron geweest is voor deze film. Bij de intro leest Anna Karina een detectiveromannetje van de beroemde Franse reeks Série Noire, en is duidelijk aan het dagdromen, waarna het verhaal abrupt start met een onverwacht opduikend vreemd personage - fysiek zeer klein, equivalent van het gehaaste konijn? Zie ook de rol die de (veel verfilmde) misdaadauteur David Goodis (gespeeld door Yves Afoso) te beurt valt, en nog van die zaken die normaal zijn in een droomlogica. Na Pierrot Le Fou is dit voor mij alweer een vrij surrealistische ervaring dus, met komische en ook filosofische momenten. Net als genoemde film kan ik er bij een eerste kijkbeurt niet helemaal een lijn in trekken, maar op één of andere manier vind ik de reeds geziene films van Godard altijd iets vitaals hebben. Te herbekijken. Voor de acteerprestatie en het uiterlijk van Anna Karina, naast de doorlopende gekkigheid. De speeltuin van Godard, je bent er voor of tegen, vermoed ik.

Meteen is duidelijk dat dit een typische Godard-film is zoals die stijl z’n gelijke niet lijkt te kennen in de filmgeschiedenis: de film is constant experimenteel waarbij het spel met beeld, geluid, woord en verhaal volop wordt uitgespeeld en het effect vervreemdend en doordat alles op z’n kop lijkt te worden gezet tamelijk absurdistisch is. Voortdurend worden filosofische kwesties op poëtische wijze besproken of uitgesproken waarbij werkelijkheid en fictie, film en filosofie, onontwarbaar worden en de leegheid van de taal of het medium tegelijkertijd alles is. Inhoudelijk is het een (parodie op) noir film met de eeuwige vrouw met de revolver in de hoofdrol die in dit geval een moordmysterie onderzoekt – zij was de geliefde van de vermoorde – die politieke dimensies heeft met fascisme vs. communisme en het verwijt dat we in een politiestaat leven die de waarheid achterhoudt (de film lijkt onder meer te verwijzen naar de moord op Kennedy).

Aanvankelijk lijkt Godard slechts opnieuw z’n verwarrende en daardoor onnavolgbare kunstjes te vertonen, zoals hij eerder al gedaan heeft, maar gaandeweg blijkt de film toch weer meesterlijk in elkaar te zitten. Het briljante van Godard is niet dat hij simpelweg ontregelt met experimenten en daarbij een bak filosofie over de kijker uitstort maar dat hij het medium film zelf tot filosofische meditatie maakt: een reflectie op zichzelf en de waarheid waarin beeld, geluid, woord en verhaal net zo filosofisch zijn als de uitgesproken gedachten. Een waarheid die – net als bij het moordmysterie – verborgen moet blijven en het verhaal daarom niet mag worden afgemaakt. Voor zowel de kijker als de vrouw in de film is het resultaat “een Disneyfilm met bloed”.

Ik waardeer de film met ruim vier sterren maar omdat Godard zo uit de gebaande paden treedt en ook deze film weer tot een kunstwerk verheft – om welke reden anderen de film laag waarderen – rond ik ‘m naar boven af.

Vanwege het overlijden van Godard toch maar eens wat dvd's en blu-rays aangeschaft die ik zo snel kon vinden. Blijkt deze Made in USA ook op Netflix te staan. En dit was nu geen film waarvan ik dacht: hiervan wil ik de dvd tot in den eeuwigheid bewaren om steeds opnieuw te kijken.

Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met Godard. In beginsel vind ik zijn films qua opzet boeiend. Soms ook mooi. En sowieso op een manier intrigerend. Maar als verhalenverteller vind ik Godard een pak minder en zeker als films wat experimenteel zijn dan verveel ik me al snel. Ik kijk vooral naar een collage beelden en daar ben ik na een halfuurtje echt wel klaar mee. Dat gebeurde in deze film ook. Ondanks enkele prima momenten (in die bar) en de prima look waar soms schoonheid in ogenschijnlijk eenvoudige shots zit zoals dat moment voor een grijze wand met blauw luifels, een streep met mooi rode bakstenen en Karina in een gele trui. Prachtig zo die primaire kleuren. Dat kleurgebruik valt vaker op.

Maar goed, ondanks de ruim 80 minuten toch een uur te lang om boeiend te blijven. 2,0*.