Tony Rome (1967)

Geen hoogdravend filmisch spektakel, maar bijna twee uur durende filmpret. Frank Sinatra is duidelijk in zijn element tussen de schare wulpse meisjes die te pas en te onpas over het scherm huppelen. Sinatra was al voorbij de vijftig toen hij deze prent maakte: toch blijft hij haast onmenselijk 'hip' met zijn haarstukje, zijn eeuwige hoedje en zijn droge martini's. En Franky zou Franky niet zijn als hij zijn hele familie en vriendenkring niet zou meebrengen: Richard Conte speelt Santini, Tony's collega; Rocky Graziano heeft een cameo als Italiaans/Amerikaans bokskampioen en Nancy Sinatra zingt de titelsong voor haar geschreven door, jawel hoor, Italo-Amerikaan Lee Hazelwood. Iedereen tevreden zo. Mijn persoonlijke favoriet is Gena Rowlands, een klassevrouw die nooit een vaste plaas in het sterrendom van Hollywood wist te veroveren, maar toch enkele bewonderenswaardige prestaties leverde in films van haar echtgenoot John Cassavetes. Zoon Nick Cassavetes is ook acteur. In '98 was Rowlands onderandere nog te zien in de komedie Playing By Heart naast Sean Connery, Gillian Anderson, Angelina Jolie en een verbazingwekkende rits andere grote namen. Frank Sinatra, die in '98 stierf aan een hartziekte, maakte in '68 nog een vervolg op Tony Rome, Lady in Cement, waar hij tegenover Raquel Welch komt te staan. De ouwe snoeper...

Detective Sinatra.

Het hoofdpersonage zijn stoere one-liners komen heden ten dage nogal gedateerd over, maar moeten destijds op zijn minst hip zijn geweest. Cinematografisch gezien doet deze detective omtrent Sinatra, die een mysterie probeert te ontwarren, vooral denken aan het betere TV-werk.

Het plot is interessant maar tevens dun op bepaalde punten. Naast dat de film een mooi tijdsbeeld geeft, hangt een en ander om de 'coolness' van Ol' Blue Eyes. Anno nu is dat toch wel een beetje ontdooit, tenzij een van zijn albums draait.

Redelijk.

Nogal langzaam aan film, waar je tegenwoordig niet meer mee wegkomt, maar vond het toch aangenaam vertier. Goed detective verhaal, keurig uitgesponnen over bijna twee uur, intrige zit sterk genoeg in elkaar en het blijft derhalve tot het einde geloofwaardig. De dames zijn hier wel de opzichtige trekpleister, maar dat is allesbehalve een straf. Als een voldane reisgids leid de nonchalante Sinatra ons langs hen en door het verhaal, The Voice had het duidelijk naar zijn zin tijdens dit slim gemaakte niemendalletje. Iets beter dan het vervolg Lady in cement.

Vooral de moeite waard door Frank Sinatra, een leuke soundtrack van Nancy Sinatra (Het intro doet ook wel wat aan Bond denken) En natuurlijk het vrouwelijk schoon wat we voorgeschoteld krijgen.
Het had trouwens best een grappig idee geweest als ze op die "party" boot opeens Dean Martin tevoorschijn hadden gehaald.

Het misdaad verhaaltje is redelijk maar ook wel traag en komt helaas niet altijd even goed uit de verf, ook de ontknoping deed mij weinig.

Vooral door bovengenoemde pluspunten leuk om een keer gezien te hebben, maar duidelijk geen hoogvlieger.
2,5*