When Night Is Falling (1995)

Goed drama.

Gedurende het eerste uur zit het wel allemaal snor. Het is allemaal sober, maar de personages zijn redelijk realistisch.

Het laatste kwartiertje wordt het echter net té. Dat doet gewoon afbreuk aan een voor de rest secure film.

Qua acteren had het nu en dan beter gekunnen. Beide actrices wisselen geloofwaardige momenten af met gemaakte.

Qua sfeer enzo is het dus allemaal sober, maar de muziek is goed te doen, en ook enkele circusscènes zijn de moeite. Ook even de vrijscènes vermelden, die absoluut geen straf zijn om naar te kijken, maar wel heel weinig aan de verbeelding overlaten.

3,5

Vond het niet zo'n goede film..

De acteer prestaties waren mwua..en de karakters spraken mij ook niet zo aan, hoewel

dit ook mijn persoonlijke smaak kan zijn.

De verhaallijn vond ik iets te gemaakt.. en de sexscenes slaapverwekkend

En dan over het einde maar niet te spreken.

Heb slechtere gay films gezien maar ik zou deze niet aan iemand aanbevelen.

Met gevoel gemaakte film over een ontluikende liefde tussen twee tegenpolen. Mooi hoe Camille tegen het eind met het begraven van haar geliefde hondje voorgoed afscheid neemt van haar verleden. Ook de trapeze-akt als parallel metafoor is erg mooi.
Regisseur Rozema komt met een sobere film, zonder opsmuk of effectbejag. Uit een voortreffelijk presterende cast springt vooral Pascale Bussières in het oog als de weifelende docente aan wie zich een tot dan toe onbekende wereld openbaart: “I have come to think that there is a lot of room for multiciplicity in God's creation.”

Visueel genieten. Werkelijk prachtig uitgebalanceerde scènes die opvallend symmetrisch van vorm zijn. Een prachtig kleurrijk bombardement aan fantastische shots. Mooie scènes die zich afspelen tegen of in sprookjesachtige decors. Uitgekiend gestileerd. De romantische sfeer druipt eraf. De film is een genot voor het oog. Heel prikkelend. Heel metaforisch. Heel strak geregisseerd in de losbandigheid. Mooi. Mooi.

Het verhaal is minder genietbaar en staat toch wel in schril contrast met de visuele rijkdom. Een vrij simpele vertelling die niet erg verrast en soms zelfs op de rand van gezapigheid balanceert. Geen venijn, geen pit en vaker wel dan niet gemakzuchtig wegzakkend in de visuele pracht. Het is duidelijk waar de focus ligt.

De dialogen zijn wisselend interessant. Paar mooie teksten afgewisseld met platitudes van hoog niveau.

De personages zijn niet heel boeiend. Simplistisch, voorspelbaar en tamelijk plat vormgegeven. Geen emotionele klik voelbaar.

Het acteerwerk overtuigt daarbij ook niet echt. Van overdreven theatraal toneelspel tot het ongeinspireerd opzeggen van tekst. Nee, het talent spatte er niet vanaf. Bussières overtuigde me nog het meest.