Duck Soup (1933)

Wat viel me deze film tegen zeg.

Jaren '30 humor, las ik op de achterkant van de videohoes.

Ontzettend flauwe humor. Veel flauwe woordgrapjes.

Een paar hysterische mannetjes die je op een gegeven moment op de zenuwen gaan werken.

Nee, geef mij Laurel en Hardy maar. Ook uit dezelfde tijd, maar een stuk leuker! 1*

Flikker een beetje Jim Carrey en een beetje Leslie Nielsen in een jarenoude blender en je krijgt een product wat vroeger misschien vermakelijk was, maar nu totaal achterhaald is. En nog belangrijker, bijna nooit grappig. Bijna? Ja, om de spiegelscène kon ik nog wel lachen. Daarvoor nog 1,5*.

Het is zeer begrijpelijk dat de films van de Marx Brothers niet voor iedereen te pruimen zijn.

Dit heeft voornamelijk te maken met de verschillende soorten humor in 1 film.

Groucho is de man met de woordentsunami. Harde, confronterende (vrouwonvriendelijke) grappen gecombineerd met hilarische woordgrappen. Dit alles in een bijna onmogelijk, moordend tempo.

Harpo zegt geen woord, en is de man met de expressieve grappen en slapstick. De joker.

Chico is de missing link. De tussenpersoon, de dirigent. Een clown die kan spreken, zeg maar.

Zeppo is gewoon een soort side-kick. Voegt naar mijn mening niet veel toe aan de humor van de Marx Brothers.

Dit alles wordt in een pot gegooid, flink verhit, totale anarchie.

Het is alleen jammer dat een aantal grappen flink verouderd zijn, en tot in den treure gekopiëerd zijn in de loop der jaren. En de muzikale intermezzo's bereiken anno 2005 een irritatie-grens [nog niet overschreden bij mij].

Love it or hate it.

Denkelijk toch wel de beste film van de Marx bros, erg veel leuke en droge vondsten. Volgens mij moet je hier of heel hard om lachen of heel hard om gapen.

3,5*.

Deze een week of twee geleden eindelijk weer eens gezien.

Erg, heeeel erg leuk!

Groucho's intro is al om je te bescheuren. Hij is echt ongeloofelijk op dreef in deze prent, zijn spraakwaterval is niet bij te houden en ik kan er dan ook niks meer van na vertellen, behalve dat ik het briljant vond.

De beste scene is zonder twijfel de spiegelscene. Je zit vol spanning te wachten hoe dit zal aflopen. Hilarisch!

En voor Dumont heb ik stiekem toch wel een zwak: wat dat mens allemaal te verduren krijgt!!! Je zou er gewoon medelijden mee krijgen.

Toch vind ik persoonlijk dit niet de allerleukste en dus beste Marx brothers film, dat is voor mij toch A night at the opera!

Deze krijgt van mij een acht, ofwel vier sterren.

Brwaagh! Van de hele Imdb-top 250 vind ik dit (samen met Monty Python and the Holy grail) de slechtste film, irriterend slecht en absoluut niet grappig. En het erge nog is dat Duck Soup helemaal niet lang duurt, maar na twintig minuten zat ik al diep te zuchten van ellende. Humor is iets heel persoonlijks, zoals deze film me liet inzien. Wat wel en niet leuk is, is heel erg smaakgebonden blijkbaar.

Vele goede grappen, scherpe analyses en niet al te slechte slapstick en geen van het allen werkt. Dat komt omdat we als kijker geen moment de tijd krijgen om de nogal extreme personages te plaatsen. Waarom begint die man (met opgestifte snor…) in vredesnaam zulke gruwelijke taal tegen die vrouw aan te slaan? En waarom knipt hoedenMarx alles open? De personages worden gewoon niet geïntroduceerd en door het belachelijk vlotte tempo lijkt het vooral een ordinaire hoop van vele grappen waar ik als kijker helemaal niets mee heb. Bovendien vind ik de vormgeving van de grappen vaak matig. Zo is het hoedenspelletje een bekend trucje maar werkt het bij Chaplin (of Benigni) wel omdat er dynamischer gebruik wordt gemaakt van de locatie en er logica en een reden aan de scene wordt toegevoegd. Nee, Duck Soup was niet mijn film.

Volgens mij was Karl Marx toch veruit de grappigste van de broeders....

Nou, de mijne òòk niet. Waarom heet de film in vredesnaam eigenlijk 'Duck Soup'? Iemand?

Het enige effect dat de film op mij had was dat ik wel naar binnen had willen stappen om die vreselijk irritante Harpo zijn schaar af te pakken en in zijn *** te douwen! Wat een vervelende dropveter, zeg!

En wat is zo grappig aan Groucho? Zijn grappen zijn van het niveau Bob Saget in 'Funniest Home Videos'. Of Mike in 'The Young Ones'

Nou, dan zou ik maar luiers dragen en zuurstofflessen bij de hand houden als jullie een keer een ècht grappige film gaan zien!

Maar om toch nog een beetje positief af te sluiten:

de spiegelscène is wel briljant (en grappig).

Wat mij betreft de minste Marx Bros film die ik zag tot op heden. Terwijl het toch te boek staat als 1 van de grootsten, zoniet DE grootste.

De humor in de film was destijds baanbrekend en binnen de vorm van het verhaal erg anarchistisch, maar dat is nu toch wel redelijk gedateerd.

Je ziet direct de invloeden op andere films, een Woody Allen bijvoorbeeld, maar het is allemaal wel erg 'lach of ik schiet' scherp.

Toegegeven: als je er eenmaal in zit valt het wel mee, maar er ligt toch een behoorlijk irritatiegevaar.

De spiegelscene is wel prachtig trouwens.

Een filmpje met enorm veel vaart en een overvloed aan grappen, die veelal niet leuk zijn, of daarnaast gedateerd overkomen of zelfs beide manco's hebben. Eerste half uur was dan ook erg matig. Het laatste halfuur is dan gelukkig wel wat beter. Dit komt zeker ook door de inderdaad gewoon geniale spiegelscène, die zowaar erg grappig isen daarnaast ook nog eens perfect getimed en uitgevoerd is. Verder zitten er vooral een hoop flauwe woordgrapjes in en wordt het nooit echt goed. Positief is wel dat de film niet zo heel lang duurt. heb verder trouwens zelden zo'n irritant figuur gezien als die Harpo met zijn gekke bekken. Een matige film helaas!

2,0*

The Marx Brothers. Tja. Veel van gehoord, weinig van gezien. Vandaag een begin gemaakt en het viel me direct op dat de 70 minuten durende film aanvoelde als een 100 minuten durende film. Eerste minpunt. Wat een flauw gedoe vaak, een lange woordenbrei met aan het einde van elke zin een punchline. Je zal het maar allemaal grappig vinden, dan heb je toch echt wel buikpijn aan het einde van de film.

Er zaten echter een stuk of 5 grappen in waar ik spontaan de slappe lach van kreeg en vandaar dit beschaafde punt, maar over het algemeen vind ik The Marx Brothers erg door de tijd ingehaald en tegenwoordig zit men echt niet meer te wachten op de lolkanonnades die er op je afgevuurd worden.

Wat een onzin, Groucho acteert fantastisch en de grappen zijn erg sterk. Menig humoristische film van tegenwoordig kan hier echt niet tegen op. Qua combinatie van slapstick, woordgrappen en muziek is dit echt erg origineel. Pareltje!

4 sterren

Heerlijke film met geweldige ouderwetse humor.

Verhaal is eigenlijk klein maar dat maakt niks uit.

De 2 die de grappen doen zijn geweldig.

Ook zitten er een aantal prachtige quotes in.

4 sterren

Deze film sinds lange tijd weer eens herzien, omdat ik gisteren toevallig een fragment hiervan zag in de film "Hannah and her Sisters" van Woody Allen.

Deze herziening viel mij dus zwaar tegen. Ik kon er vroeger blijkbaar nog wel om lachen, gezien mijn eerdere 4,0* waardering. Nu vond ik het allemaal erg flauw en achterhaald. De spiegelscène is de enigste goede komische scène - de enigste keer dat ik echt hard moest lachen - die de tand des tijds heeft doorstaan. De rest van de film kon mij nog nauwelijks aan het lachen brengen, zeker niet de scènes met Harpo en de schaar, die voor mij verreweg de flauwste scènes waren. De film werd naar het einde toe wel beduidend beter.

Al met al vond ik "Duck Soup" dus een behoorlijk overschatte film en ik denk dat elke komische film die nu gemaakt zou worden met dit soort flauwe humor zonder twijfel in de flop 100 terecht zal komen. De zeer positieve berichten op dit topic begrijp ik daarom ook niet helemaal. Neen, als we het dan toch over komische films hebben uit die jaren dertig periode, dan geef mij maar de films van Laurel & Hardy. Tig keer beter. Daar kan ik ook anno 2010 nog ontzettend hard om lachen.

Waardering; een kleine 3,0* dankzij de spiegelscène en het laatste redelijke half uur.

Besnorde spraakwaterval.

Dat de films van The Marx Brothers op zijn minst bijzonder zijn, moge duidelijk zijn. Zeker in vervlogen tijden waren de broeders nogal vooruitstrevend en lang niet ieders kopje thee.

Het neemt niet weg dat de film heden ten dage nogal gedateerd is. De matige montage speelt hierbij een belangrijke rol, alsmede een aantal zeer belegen grappen.

Toch valt er genoeg te lachen om deze klassieker. Dat zit hem niet zozeer in in het flutverhaaltje omtrent een chaotische dictator, alswel in Groucho zelf. De oudste van de familie herbergt een stortvloed aan sarcastische spraakwatervallen. Met name een aantal woordgrappen blijkt onbeperkt houdbaar. De meeste grollen van Harpo en Zeppo vallen er vaak bij in het niet, hoe vindingrijk dan ook.

De breed besnorde komiek zou buiten het brede ouvre aan komedies zijn misschien wel beste grap vertellen. Weg van het oog van de camera. Op hoogbejaarde leeftijd zei hij over zijn relatie met zijn veel jongere vriendin Erin Flemming, knipogend tegen een verslaggever het volgende: 'Mijn relatie met Erin is zuiver lichamelijk.'

Redelijk.

Mijn eerste kennismaking met de broeders Marx, een ervaring die een wat dubbel gevoel achterlaat. Vervelen is er in ieder geval niet bij in deze bizar vluchtige film, waarin flauwe woordspelingen, liedjes, verkleedpartijen en ladingen andere soorten slapstick in dozijnen op de kijker worden afgesmeten. De heerlijk foute uitspraken van Groucho en de gigantische meligheid die soms van een scène afdruipt maken het al met al tot een best amusante film.

Desondanks was lang niet alles leuk. De slapstick was hier en daar aardig, maar ging ook vaak net te lang door en was soms wel erg flauw en kinderachtig. Maar het grootste struikelblok voor mij was het gebrek aan een fatsoenlijk verhaal. Er was wel een plot, maar dat had er net zo goed niet kunnen zijn. Het fungeerde nog niet eens als kapstok voor de talloze grappen, de film leek soms meer op een simpele reeks sketches. En dan een reeks sketches van behoorlijk wisselend niveau.

Kleine 3 sterren. Redelijke kennismaking, benieuwd naar meer van de Marx- broers.

Als komediefanaat moest ik mijzelf toch eens aan de Marx Brothers wagen. Waar elders te beginnen dan bij hun bekendste film?! Helaas is Duck Soup een zeer flauwige miskleun qua humor waarin bovendien met plaatsvervangende schaamte op de meest misplaatste momenten gezongen wordt. Vreselijk! Op een leuke spiegelscene na heeft deze film niets te bieden, gelukkig was de tijd mij gunstig gezindt. Een kleine 2*

De beroemdste komedie van Marx Brothers blijkt een immense teleurstelling. Daar waar de humor van generatiegenoten als Capra en Wilder me nog wel steeds kan bekoren, heb ik hier weinig plezier aan beleefd. Vooral de bijrollen van Chico en de tenenkrommende Harpo Marx brengen buiten de geweldige spiegelscène niets dan oerflauwe grappen en grollen die het toch al matige verhaaltje definitief definitief om zeep helpen. Wat mij betreft heeft Duck Soup niets ch te zoeken in de IMDB top 250.

Hail, hail Freedonia

Met Duck Soup ben ik aangekomen aan de laatste van de 5 films die de Marx Brothers met zijn vieren hebben gemaakt. In mijn geheugen was dit altijd al de beste geweest maar nu ik er een groot deel heb herzien, en binnenkort de rest ook ga bekijken, begon ik te twijfelen of die status terecht was. Er is dan ook geen betere manier om dit te onderzoeken door de film nog eens op te zetten. Het verdict is uiteindelijk geworden: Duck Soup is geniaal.

Maar eigenlijk zijn gewoon de Marx Brothers geniaal. Met Duck Soup leveren ze een heerlijke satire op de hele dictatuur en slagen ze er ook in om het geweldig hilarisch te maken. Duck Soup, Groucho heeft trouwens ooit de titel ooit eens als volgt uitgelegd: "Take two turkeys, one goose, four cabbages, but no duck, and mix them together. After one taste, you'll duck soup the rest of your life", is qua verhaal niet noodzakelijk de beste film die ze hebben gebracht en het is zeker niet dat deze film zoveel meer verhaal bevat dan bijvoorbeeld Horse Feathers of de Cocoanuts maar dankzij de korte speelduur razen de broers er in sneltreinvaart door en krijgen we een heleboel geniale scènes. Vooral naar het einde van de film toe, slagen de broertjes er in om compleet los te gaan en ging ik meerdere keren in een deuk van het lachen. Vaak moeten ze het hebben van hun solo performances maar mijn favoriete scènes zijn toch degene waar ze met zijn allen de boel op stelten zetten en daar is het einde natuurlijk geknipt voor. De idiote liedjes (snap trouwens niet dat mensen zich er zo aan ergeren want eigenlijk is het niet meer dan veel van Groucho's one-liners onder muziek gezet) maar ook de hilarische danspasjes en het bitsig reageren op Margaret Dumont is voor mij het toppunt voor geniale humor. Daar komt dan ook nog eens bij dat Duck Soup de scène bevat waardoor mijn twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon om een boxset te kopen. Ik weet nog goed dat ik in de winkel stond te twijfelen en thuis besloot om eens wat filmpjes te bekijken of ik ze echt zou kunnen appreciëren. Ik ging naar Youtube en het eerste wat ik te zien kreeg toen ik Marx Brothers intikte was de spiegelscène. En wat voor een geweldige scène is dat ook. Oorspronkelijk geïntroduceerd door Chaplin maar zonder twijfel geperfectioneerd door Groucho en Harpo. Waarlijk een stukje fantastische cinema. Trouwens ook de eerste film zonder het pianospel van Chico en het harpspel van Harpo.

Verbazingwekkend ook hoe hard Groucho, Chico en Harpo eigenlijk op elkaar lijken. Oké, je ziet dat het broers zijn (ze hebben dezelfde driehoekige neus) maar met dezelfde kleren aan, een bril en een geverfde snor lijken ze echt extreem hard op elkaar. Daarmee waarschijnlijk dat de spiegelscène na al die jaren nog altijd zo hard tot de verbeelding spreekt. Je kan zeggen wat je wilt over de Marx Brothers maar ze waren wel uitstekend op elkaar ingespeeld. Maar ook solo zorgden ze weer voor hun gebruikelijke hilarische fratsen. Groucho blijft fantastisch met de vele sarcastische en bitsige commentaar maar ook Chico en Harpo hebben weer hun hilarische scènes (Peanuts!) en zelfs Zeppo weet me deze keer weer te bekoren. In het begin van hun carrière kreeg ik altijd het gevoel dat hij er eigenlijk niet bij thuishoorde maar, hoewel hij niet zo'n uitgesproken karakter heeft als zijn broers, heeft hij toch ook altijd wel een leuk rolletje in de film. Hij blijft natuurlijk nog altijd wel de meest inwisselbare van de vier. Ook leuk natuurlijk om Margaret Dumont weer te zien verschijnen in de films van de Marx Brothers. Een degelijke actrice die op zich niet zo erg memorabel is (ze heeft in totaal aan meer dan 50 producties meegedaan maar is vooral bekend wegens haar bijrollen in een aantal Marx Brothers films) maar ze is zo'n heerlijk klankbord voor de commentaar van Groucho. Van haar leeftijd tot aan haar gewicht, werkelijk alles wordt belachelijk gemaakt door Groucho maar op zo'n hilarische manier. Al is een deftige basis van Engels wel een must want met Nederlandse ondertitels wordt toch vaak de clou gemist.

Sowieso de beste van de Marx Brothers doordat er net een paar scènes tussen zitten die de film wat extra geven. De spiegelscène is daar een uitstekend voorbeeld van maar er is nog zoveel meer te ontdekken in de film. Een razend tempo, een verhaal dat niets meer dan een karikatuur van dictators is (Mussolini heeft de film zelfs jarenlang uit Italië geband uit schrik dat het over hem ging) en 4 fantastische acteurs. Meer heb je simpelweg niet nodig voor tijdloze humor.

Dikke 4.5*

Duck Soup nu voor de vierde keer gezien en ik vraag me af waarom ik nooit overgestapt ben naar een waardering van 4 en een halve ster. Van alle films van de Marx Brothers die ik zag (een groot deel inmiddels) vindt ik dit de leukste. En dat terwijl de meeste goed te doen zijn. Het is daarom des te pijnlijker om dit forum door te lezen. Het gemiddelde valt nog mee, maar is er een klassieker met meer negatieve berichten?

Humor blijft natuurlijk een lastig discussiepunt, al is het maar omdat je het niet analyseren en zelfs nauwelijks op een afstand kunt waarderen. Je kunt moeilijk naar een grap kijken en zeggen dat je het goed vond als je het niet grappig vond. De enige graadmeter blijft of je gelachen hebt. Op een bepaalde manier kun je niet zo makkelijk objectief naar de opbouw van een grap kijken als zeg de opbouw van een thrillerscène. Niettemin is het opvallend hoe weinig er hier voor de Marx Brothers vallen (de andere van hun films scoren volgens mij alleen maar beter dan Duck Soup omdat er zoveel mensen afgehaakt zijn bij dit bekendste werk). Sommigen halen de tand des tijds erbij, maar even vaak worden de onvergelijkbare tijdgenoten Laurel & Hardy er bij gehaald om aan te geven hoe het wel moet. Het zal wel zijn omdat het tijdgenoten zijn, want de humor is toch totaal anders. Op veel andere forums staan de Marx Brothers toch sterker. En nee, niet alleen bij oude mensen.

Erg belangrijk is het ook niet en ik wil er niet op door gaan. Voor mij zijn er echter weinig dingen grappiger dan de Marx Brothers. Ik noem ze niet mijn favoriete komieken aller tijden, dat gaat nog een stap te ver, maar voor hun tijd zijn ze wat mij betreft de beste. Natuurlijk, Chaplin, Keaton en Lloyd maakten betere films, maar die hadden in tegenstelling tot de Marxjes ook andere dingen aan hun hoofd dan alleen een eindeloze reeks grappen maken, maar ik lach meer om Groucho en Harpo. Uit die tijd kunnen hoogstens enkele screwball comedies eraan tippen.

En nee, Laurel & Hardy mogen wat mij betreft niet in de schaduw staan van dit viertal. Die doen ze voor ik hun werk ken toch vooral wat anderen ook al min of meer gedaan hadden en missen de eigenheid van drie stomme komieken (ja, zelfs Lloyd) die ik al eerder noemde. De Marx Brothers zetten een duidelijke stap vooruit in de humor en nergens deden ze dat meer dan in Duck Soup. Chaplin had wat politieke randjes in zijn films, maar hield het beleefd en bleef zelf sympathiek. Bij de Marx Brothers barstte de anarchie los, iets waar vele komieken en cabaretiers nog altijd dankbaar gebruik van maakten. Ligt hier de basis voor Dr. Strangelove? Monty Python? South Park? Wellicht. Feit is dat de doelen van de Marx Brothers niet zo gericht zijn op iets. Ze vallen hier geen specifieke politiek aan en hun humor heeft dan ook nooit de maatschappelijke context zoals bijvoorbeeld Dr. Strangelove of South Park (of snel volgende films als The Great Dictator of To Be or Not to Be). De Marx Brothers lijken gewoon politiek in het algemeen herkend te hebben als een officiële instelling en daarom krijgt het er van langs. Je leert niets van Duck Soup, maar dat maakt het nou zo leuk. Ik moest denken aan een zin uit het lied Anarchy in the UK van The Sex Pistols: "Don't know what I want, but I know how to get it." Dat wordt hier eigenlijk perfect verbeeld. Duck Soup rebellie zonder punt en dus anarchie in zijn puurste vorm. Het is dat niemand echt gewond raakt of zich beledigingen lang lijkt te herinneren anders zou het snel een bijzonder zwartgallige film worden. Nu blijft het gewoon lol.

Ik lees hier en daar dat sommige mensen moeite hebben met de contextloosheid van sommige grappen of acties, bijvoorbeeld dat Groucho compulsief mensen beledigt, zonder aanleiding. Dit kan ik begrijpen en toen ik mijn eerste bericht hier terug las merkte ik op dat ik ook soms wat moeite had met de losheid van het verhaal (bijvoorbeeld de onduidelijkheid omtrent waarom Harpo en Chico steeds van partij wisselen). Na meer Marx Brotherfilms gezien te hebben ben ik er duidelijk aan gewend geraakt, want nu verwacht ik dat Harpo en Chico als spionnen zo onloyaal mogelijk zijn. Dat is onderdeel van de lol, evenals hun vaak belachelijke motivaties om dit te doen (als die er al zijn). Vaak is een mooie opbouw in een film en ook in een komedie geweldig, maar de totale onsamenhangendheid van Duck Soup (en hun andere films) zijn gewoon een onderdeel van de Marx Brothers en van wat hun zo leuk en onvoorspelbaar maakt, zelfs al is het iedere film hetzelfde kunstje. Als je een film maakt over personages die zich op een geen enkel mogelijke manier conformeren is het eigenlijk wel zo toepasselijk om gewoon het geheel geen eenheid te laten hebben. Ik moet geregeld lachen om de zinloosheid van alles hier, de totale nutteloosheid van vele acties. Dat het op filmtechnisch niveau verschrikkelijk is is bijna een pluspunt.

Duck Soup is de beste Marx Brother film omdat de setting van de politiek het meest inspeelt op hun anarchie. En daarnaast zitten er gewoon veel van de beste momenten in, zoals de hoedenroutine en de bekende spiegelgrap. Evenals de 1.000.000.000 andere geslaagde grappen. Dat er dan nog zo'n 10.000 grappen overblijven die niet werken kan ik graag vergeten. Hoogstens de grandioze finale van A Night at the Opera is nog beter.

Nee, Duck Soup is geen perfecte film, maar perfectie zou een belediging zijn voor een Marx Brother. En bij een Marx Brother kan een belediging al snel oorlog betekenen. Dat is het enige wat ik van Duck Soup geleerd heb.

4,5*

Interessant.

Boeiend om hier door de meningen heen te lezen, duidelijk een film die filmfans sterk verdeelt. Niet zo vreemd aangezien de broers met drie duidelijk verschillende vormen van humor aan komen draven. Ieder heeft wel z'n favoriet, en allicht ook één van de broers die hij totaal niet uit kan staan.

Voor mij werkte Groucho absoluut het best. Vind z'n wisecracks 10x beter werken dat bij een Wilder. Heerlijke droge delivery, razendsnel en vaak onverwacht. En voor die tijd nog verrassend scherp te noemen. Vond zijn introductiescene het hoogtepunt van de film.

Met Harpo had ik dan weer helemaal niks. Trieste slapstick, vervelende clownroutine en irritant getoeter. Niet mijn ding, de vaak gelauwerde spiegelscene deed mij dan ook belachelijk weinig.

Probleem is dat de routinetjes zich wel érg veel herhalen, zelfs binnen de korte tijdspanne van deze film. Tegen het einde had ik het allemaal wel gezien, buiten de scenes van Groucho begon het me ook serieus te irriteren.

Visueel stelt het verder niet veel voor, kreeg er een sterk toneelgevoel bij, paar was verder wel verrast door de klankband. Altijd gedacht dat dit een stille film was, blijkbaar niet dus.

Vond de routine van Groucho leuk genoeg om nog eens wat meer van deze broers te zien, maar denk dat ik er best wat tijd tussenlaat, want overdaad schaadt duidelijk bij deze heren. Toch wel hulde voor de eigenzinnige invulling, maar een echt goeie film levert het wat mij betreft niet op.

En mensen die verder het gedateerde van deze film niet zien (los van aanwezige kwaliteiten verder) ...

1.5*

Toppunt van vindingrijk-grappige absurditeit.

Midden een pak allusies op bestaande toestanden is Groucho present met zijn vele "wijsheden" maar zijn het wel Harpo en Chico die met hun visuele gags met de meeste fun gaan lopen.

Zekerlijk een goede, als gebruikelijk hilarische, Marx Brothers-film.

De Marx Brothers in topvorm. Vooral Groucho met zijn kostelijke oneliners is onvergetelijk en Chico doet nauwelijks voor hem onder. Er is geen beginnen aan om al de hilarische scènes aan te halen. De meest opvallenden zijn in commentaren hiervoor reeds meerdere malen genoemd. Mij is vanaf de eerste keer dat ik de film zag de scène bijgebleven over de hotelkamer, ingeleid door de schoenen en… de hoefijzers voor de deur. Geweldig!
Razendsnelle slapstick, die in woord en beeld een uur lang over de top gaat en nergens gas terug neemt. Zoek niet naar logica, want het slaat allemaal nergens op en het gaat nergens over. Dat maakt het juist zo leuk. Absurditeit als motto. De gebroeders Zucker zijn decennia later met een paar films aardig in de buurt gekomen, maar hebben deze film niet kunnen evenaren.

De eerste film die ik van de Marx Brothers heb gezien. Een film van ruim een uur met een enorme hoeveelheid grappen. Hoewel ze bij lange na niet allemaal slagen, worden er zoveel grappen op de kijker afgevuurd dat er wel een paar keer gelachen kan worden. De film is niet al te hoogstaand, maar verveelt ook niet. Al met al een nipte voldoende.

Het was pas 15 jaar geleden dat de gruwelijke Eerste Wereldoorlog werd beëindigd, de fascistische Benito Mussolini was 8 jaar dictator van Italie en de Nationaal Socialisten grepen onder leiding van Adolf Hitler de macht in Duitsland. En juist op dat moment komen de Joodse Marx Brothers met dit vehikel dat op genadeloze, maar vooral hilarisch wijze de spot drijft met de ego’s van dictatoriale leiders en de onzinnigheid van oorlog.. Groucho, Chico, Harpo, Gummo en Zeppo Marx kwamen uit een arme familie uit Brooklyn en kregen daarom nauwelijks enige formele scholing. Ze verdienden van kinds af aan geld voor de familie, soms met kaartspelletjes maar vooral met optredens in het vaudeville-circuit. Gummo [echte naam: Milton] voelde zich minder thuis in dit wereldje, sloot zich aan bij het Amerikaanse leger tijdens WO I en keerde niet meer terug op het podiium. Hij ontwierp een soort kleerhanger en startte een succesvol agentschap voor jong talent. Zeppo naam zijn plaats in als ‘the straight man’, maar na “Duck Soup” sloot hij zich bij zijn broer aan. Zeppo heeft hier een kleine rol als de secretaris van Rufus T Firefly [Groucho], die de leiding krijgt over Freedonia omdat de steenrijke Gloria Teasdale [Margaret Dumont] dat als voorwaarde heeft gesteld voor de zoveelste lening aan dit land. Freedonia staat op gespannen voet met buurland Sylvania en Firefly krijgt het meteen aan de stok met de Ambassador Trentino [Louis Calhern ]van Sylvania. Die probeert met behulp van de charmante zangeres Vera Marcal [Raquel Torres] en zijn spionnen Pinky [Harpo] en Chicolini [Chico] achter de belangrijkste staatsgeheimen van Freedonia te komen. Maar Firefly weet Marcal met vlijmscherpe one-liners van het lijf te houden en Pinky en Chicolini zijn, niet geheel verrassend, totaal ongeschikt voor hun werk.

Dit is een film die ik op verschillende momenten een paar keer moet terugspoelen, omdat de humor letterlijk onnavolgbaar is: Groucho komt met een non-stop spervuur aan one-liners die vooral ten koste gaan van de sublieme Dumont, die ook in The Cocoanuts [1929] en Animal Crackers [1930] al het ideale doelwit van Groucho’s humor bleek. Een voorbeeld: “You can leave in a car. If that’s too fast, you can leave in a huff. If that’s too soon, you can leave in one-and-a-huff.” Volgt U het nog? Chico grossiert in woordspelingen, zoals deze:

“Something must be done! War would mean an immediate increase in our taxes!”

“Hey, I got an uncle lives in Texas!”

“No, I mean taxes – money, Dollars!”

“Dollars! That’s where my uncle lives! Dallas, Texas!”

Harpo heeft meteen de lachers op zijn hand in de eerste scène waarin hij en Chico bij Trentino op kantoor komen. De secretaresse komt binnen met een briefje. Voordat Trentino het kan aannemen, onderschept Harpo het briefje. Hij bekijkt het aandacht, kijkt zeer beledigd en verscheurd het briefje. Chico legt uit: “He gets angry because he can’t read”. Maar dan heeft hij zijn arsenaal aan rekwisieten nog niet tevoorschijn gehaald, waarbij een gasbrander, een schaar en een aantal toeters leiden tot hilarische momenten. Verdere hoogtepunten zijn de vete tussen Chico en Harpo, die zich voordoen als popcornverkopers, en een concurrent die even verderop limonade verkoopt. De scène met de hoedjes is niet te volgen en moet je een paar keer zien om het überhaupt te snappen. Een ander hoogtepunt is die waarin Chico en Harpo zich verkleden als Groucho wat resulteert in de beroemde ‘spiegelact’, een klassieker in de vaudeville-wereld en hier vastgelegd door broers die zo goed op elkaar ingespeeld waren dat het lijkt alsof ze het allemaal zo uit de mouw schudden. En dan moet de krankzinnige climax, waarin de oorlog tussen Freedonia en Sylvania op krankzinnige wijze wordt uitgevochten en beslecht, nog beginnen. Mussolini verbood de film in Italië: een groter compliment hadden The Marx Brothers zich niet kunnen wensen.

Na gisteren mijn eerste WC Fields film te hebben gezien, was het nu de beurt aan de Marx Brothers. Daar waar Fields' The Bank Dick me maar matig beviel, vond ik Duck Soup een stuk beter, al blijft humor toch wel een lastig genre. Lang niet alles werkt, maar omdat de grapdichtheid zo enorm groot is, valt er geregeld wat te lachen. Ik zal er de originaliteitsprijs niet voor krijgen, maar ik vond het hoogtepunt de spiegelscène: niet eens omdat het zo leuk bedacht is, maar de uitvoering is geniaal en hoe langer het duurt hoe absurder het wordt. Verder een tirade aan beledigingen en woordspelingen, die landen lang niet allemaal maar even vaak zijn ze tamelijk geestig.

Groucho is met zijn unprovoked insults en uitgestreken smoelwerk mijn favoriete Marx Brother. Weten we ook weer waar o.a. Edmund Blackadder de mosterd heeft gehaald. Harpo deed me dan weer erg denken aan Dopey uit Disney's Snow White, die laatste is overduidelijk op hem gebaseerd. Zijn manie om dingen af te knippen was in het begin hooguit vreemd maar bleek een geslaagde running gag. Chico heeft ook zijn momenten, van Zeppo ontdekte ik pas zijn Marx-verwantschap toen hij in de finale mee ging doen.

Geen instant fan, wel benieuwd naar ander werk, en wellicht dat ik deze nog eens opzet- een uurtje kun je slechter besteden.

Redelijke film over waarin een welgestelde dame een nieuw staatshoofd kiest voor een bankroet land. Leuke woordgrappen en een aantal leuke kluchtige scenes. De spiegelscene was zeker het hoogtepunt. Maar ondanks de korte speelduur en toch een behoorlijk tempo, wist het me vanwege het verhaal niet geheel te boeien (iets wat destijds waarschijnlijk beter geapprecieerd werd).

Heeft nog het meest weg van een langgerekte absurde sketch. Ik ben wel fan van absurde humor - Monty Python e.d. - maar dat maakt daarom nog geen goeie film. De (creatief bedachte) grofheden die Groucho uitkraamt bijvoorbeeld, zijn wel grappige oneliners maar staan het inlevingsvermogen in de film en de personages in de weg omdat er bijna nooit een reden of gevolg aan verbonden wordt. Het scenario is verder echt wel weird, en dan heb je volgens mij enkele bakens nodig om het geheel te aarden, wat hier ontbreekt. Nu schiet het gewoon alle kanten uit zonder meer. De muzikale intermezzo’s hadden verder voor mij niet gemoeten, maar soit in die dertiger jaren was dat blijkbaar een must in vele komedies.

Hoogtepunt van de film is voor mij de spiegelscene, en daarmee sluit ik me uiteraard aan bij de rest van het peloton hier. Uiteindelijk bewonder ik ook de verbale creativiteit van het personage van Groucho, maar de mayonaise in zijn geheel pakt niet, wat ik wel verwacht van een goeie komedie. Omwille van de schitterende spiegelscene geef ik toch een nipte voldoende, en daarmee ben ik mild.

Met Duck Soup maken de Marx brothers hun vijfde film. Het commerciële succes van de film was minder groot dan bij de eerdere films Animal Crackers of Monkey Business. Toch geldt Duck Soup wel als de beste film van de broers. Ook Groucho Marx is die mening toegedaan. Dat is in ieder geval wat Groucho als 82-jarige in een interview liet blijken. Dat las ik althans ergens. Die mening schept voor aanvang van de film natuurlijk verwachtingen.

Duck Soup is een heerlijke komedie. Een film met fantastische komische scènes. Snelle vileine oneliners. Bizarre dialogen. Een hilarische spiegelact. Enzovoort. Eveneens een film die als een nijdige satire op het krijgsbedrijf geldt en een film die het onvermogen van politici om te regeren aan de kaak stelt.

Onder de spitsvondige en ad remme dialogen en de geweldige slapstick valt vaak een serieuze ondertoon te herkennen. Groucho Marx ontastbaar aan de top van de machtspiramide van het land Freedonia speelt met verve de onaardige hofnar die het vrij staat om zonder enige terughoudendheid alles te roepen wat in hem opkomt. De waarheid bijvoorbeeld.

Chico en Harpo zijn geen haar beter. Als spionnen en later als medeplichtigen van het regiem van Freedonia vertonen ze niet bepaald sympathiek gedrag. Hun gedrag laat een duistere ondertoon zien die in eerste instantie door de geweldige komische fratsen wordt bedekt. Neem bijvoorbeeld de bizarre ontmoetingen met een limonadeverkoper wiens hoed na een fantastisch staaltje komedie met veel plezier wordt verbrand. Geen onschuldige komedie, want puur leedvermaak. Wel hilarisch. Ik heb me rot gelachen.

Duck Soup is verrukkelijke komische chaos. De beste van de Marx brothers? Daar kom ik nog op terug. Ik moet nog een aantal zien.

Ik ben nooit fan geweest van de Marx Brothers. Duck Soup duurt maar een uur, al leek het een eeuwigheid. Een combinatie van visuele grappen en versleten dad jokes van de zeer irritante Groucho. Nergens wordt het leuk. Dit zal 100 jaar geleden wel een publiek gevonden hebben, maar deze film is zeer belegen.