The Graduate (1967)

Verrassend goede film met zeer goed spel van Dustin Hoffman.

De overgang van de jeugd naar het volwassen worden. Daar gaat The Graduate over. Dit wordt op een leuke manier aan ons verteld en laten zien. Nichols weet een goede mix tussen drama en humor op ons over te brengen. De grote kracht van de film is dan ook het script wat fantastisch is geschreven. Het begint echt op het feestje van Benjamin Braddock, waar eigenlijk alleen maar de vriendenkring van zijn ouders op aanwezig is. Dan verschijnt er een vrouw ten tonele, en zij vraagt of ze hem naar huis wil brengen. Eenmaal bij haar huis staat hij binnen de kortste keren in haar slaapkamer waar de befaamde woorden ''Mrs. Robinson, you're trying to seduce me'' worden uitgesproken. Vanuit hier begint de reis van de seksuele vrijheid van Hofmann en wij maken de vele leuke en soms pijnlijke situaties mee. Je kunt af en toe wat lachen maar je wordt ook vaak geraakt. Naar het einde toe wordt het wel een stukje minder, maar het blijft nog altijd leuk en luchtig

Tegenover het goede script staan de acteerprestaties die fantastisch zijn. Iedereen doet zijn best en dat is ook aan de film af te zien. Zij zorgen er nog meer voor dat het script werkt. Cinematografisch is het ook allemaal fantastisch. Enkele mooie beelden komen er voorbij. Wat ook opvallend is, is de widescreen masterclass die Nichols ons geeft, vaak bij complexe/emotionele situaties. Ook andere shots mogen er zijn. De naadloze editing zorgt ervoor dat het tempo hoog blijft. Mooi voorbeeld hiervan is de scène bij het zwembad. Erg mooi moment is dat. De muziek, van oa. Simon en Garfunkle maakt het geheel af en is soms prachtig om aan the horen.

4*

Regisseur Nichols had er beter voor kunnen kiezen om meer nummers van Simon & Garfunkel te laten horen, dan zovaak dezelfde. Oké, de muziek is mooi, maartoch.

Platen als 'Scarborough Fair' of 'The Sound of Silece' (vooral het intro) zijn érg leuk om te horen, jammer van de mindere versie (?) van 'Mrs. Robinson', maar op een gegeven moment is het wel leuk geweest. Dustin Hoffman doet het re-de-lijk, had wat meer van z'n rol verwacht eigenlijk. Moeder en dochter stelen de show wat mij betreft.

De sfeer is heerlijk. De hele jaren '60 aankleding vind ik sowieso prachtig. De huizen (en hoe die ingericht zijn), straten, de tuin, het zwembad; allemaal érg mooi om te zien. De film kent een leuke afwisseling tussen drama en komedie - op beide vlakken is de film geslaagd en het einde zorgt ervoor dat het helemaal klopt...

... want die vond ik behoorlijk geslaagd. Eerst al de scéne van Hoffman die hilarisch met dat kruis staat te zwaaien ( ) tegen al die mensen in die kerk en dan de laatste shots van de twee; en nu? Het lijkt/voelt toch niet helemaal goed. Wel een beetje vaag hoe snel Elaine ineens omslaat op een gegeven moment trouwens, maar oké.

Het camerawerk is geweldig, net als de montage. Vooral wat scénes - overgangen - halverwege zijn meesterlijk. Voor nu een hele dikke voldoende voor deze film.

Erg geestig! Kan me voorstellen dat dit in 1967 nogal baanbrekend moet zijn geweest met zo'n onderwerp, zijn klassieker status heeft hij dan ook meer dan verdiend. Hoffman is altijd al een van mijn favorieten geweest, van de inmiddels wat oudere gereratie en hier, in zijn eerste echte hoofdrol, laat hij al heel goed zien wat hij in huis had, al vond ik Bancroft toch wat beter. Sympathiek personage ook die Benjamin, denk dat er door de jaren heen nog steeds mensen zullen zijn die zich met hem kunnen indentificeren. Of de film zelf echter zo tijdloos is, ik weet het niet, maar heb er wel erg van genoten. Leuke humor, opvallend mooie cinematografie, nostalgische muziek van S&G en een fijne, typerende sixties sfeer compleet met mod aankleding en retro decors, erg fijn! Jammer van de relatie tussen Ben en dochter Robinson die er wat aan de oren bij gesleept leek te zijn, kwam een beetje uit het niets en dat na een date. De film werd er niet slechter op, maar vond het wel een vreemde wending. Het einde is dan wel weer heel geslaagd, vooral het shot van de twee achterin de bus die verward voor zich uitstaren, een overwinning achter de rug maar nog steeds onzeker over de toekomst, zegt meer dan de voorgaande twintig minuten bij elkaar. Mooi hoor!

3,5 sterren

Leuke, luchtige dramafilm. Goed spel van alle acteurs, en natuurlijk prachtige muziek van Simon & Garfunkel. Het tempo zit er goed in verhaaltechnisch gezien, al zijn de beweegredenen van onze 'graduate' niet altijd even duidelijk.

Moderne, ietwat gewaagde klassieke film.

Acteurs die oa hun sterkste prestatie laten zien. Leuke, fantastische, legendarische eindscene, goed passende muziek.

Mooie shots van oa Hoffman op het luchtbed etc. Sterke dialogen, scenario en montage. Een duidelijke must-see classic. De film is terecht aan zijn status gekomen. Toen (en misschien nu nog zelfs) zeer origineel. De film krijgt van mij een dikke 5,0.

Volgens mij was er ten tijde van deze film ook niet meer dan deze sample van het liedje. Pas naar aanleiding van het grote succes van the Graduate hebben ze er een volledig nummer van gemaakt.

Ik ben het zeker met je eens. Ook een geniaal einde trouwens .

Sinds lange tijd geleden weer eens gezien. Blijft voor mij een van de beste films van de jaren zestig met behalve een glansrol van Dustin Hoffman toch ook een uitstekende rol van Anne Bancroft als de 'bitch' Mrs Robinson. Mooie jaren zestig sfeer die deze film uitstraalt mede ook door de uitstekende soundtrack van Simon and Garfunkel met prachtige nummers zoals "Sounds of Silence" en vooral "Scarborough Fair".

En ja, de eindscène was inderdaad schitterend. Die gaf mij een zeer voldaan gevoel.

4,5*

Dat ook deels terug te vinden is in de film "(500) Days of Summer" die ik vanmorgen bekeken heb. Ook zo'n heerlijke sfeervolle komedie.

Ik moest trouwens vandaag nog vaak aan "The Graduate" terugdenken waarvan ik het einde toch echt wel heel bijzonder mooi vond. Ik vind daarom dat deze film eigenlijk dezelfde waardering verdient als "(500) Days..." die ik vanmorgen de hoogste waardering heb gegeven.

Van 4,5* naar 5,0*

Ah ok . Die heb ik een tijdje geleden gezien. Snap wel een beetje wat je bedoelt. Had eergisteren Kingpin gezien. Daar zat ook een verwijzing naar deze film in . Hilarisch..

Verassend.

Een film die zijn tijd toch wel vooruit is. Een nerdy kerel (dat is het toch in het begin) knoopt een seksrelatie aan met een vriendin van zijn ouders. Het mens lijkt wel een persoonlijkheidsstoornis te hebben, en dat bevalt je wel. De manier waarop ze Ben zo in haar macht heeft.

Het buitengewone verhaal, de intrigerende en starre karakters, de acteerprestaties, ... en de muziek van Simon&Garfunkel! Het is alsof je zelf Ben bent en je in de jaren 60 leeft.

4,0

Ik denk er echt aan om te verhogen naar 4,5*

Ah, waarom niet

Leuk, die discussies met jezelf he Maar geef je geen ongelijk, dit is een film die lang in mn hoofd blijft rondhangen.

Ik heb me vooral het eerste half uur ontzettend geërgerd aan Benjamin, die sul! Later werd het gelukkig beter, maar hij blijft toch een beetje vreemd! Prachtige film! En wat een spetterend einde!

Leuk filmpje, typisch product van de taboebrekende seksuele revolutie en misschien een voorloper van de anarchistische komedie uit de jaren '70. Waarschijnlijk best gedurfd voor zijn tijd, zeker hoe er aangeschopt wordt tegen de waarde van het huwelijk is hilarisch. Om dan nog te zwijgen van Hoffman die het heilig kruis als wapen gebruikt.

Ook erg mooie, inventieve shots bij momenten. Vooral de openings -en eindscène zijn legendarisch geworden. De muziek van Simon & Garfunkel geeft de film bij momenten iets melancholisch.

Het nogal onsamenhangende verhaal boeide me echter weinig. Ook had ik er weinig voeling met de personages, mede omdat de op zich rake thematiek (onzeker toekomstperspectief) nogal ongelukkig uitgewerkt is.

Leuk filmpje, ook wel paar keer gelachen. Maar in mijn ogen, en dan ben ik volgens MM en imdb een uitzondering, geen topper. Echt zeer traag allemaal, komt maar niet op gang. Typisch voor bijna alle oude films. Geen must om deze te zien. Kon me niet echt inleven in de personages.Behoorlijk vlak allemaal ....

Ik ben een inhaalslag aan het maken met oude films en wat zitten er mooie tussen. Inclusief The Graduate. Begin erg sterk door het samenspel tussen Hoffmann en Bancroft. Hoe zo traag zoals benni hiervoor schreef. Mooie opbouw van de spanning tussen deze twee personages. Daarna wordt het ietsje minder en begrijp ik iets minder van de bedoelingen, maar dat maakt niet dat het de film teniet zou doen. In tegenstelling, het blijft dan nog zeer bovengemiddeld.

Alleen al op het uiterlijk van Katharine Ross zou deze film een 5 verdienen. Wat een snoepje!

Verhaaltechnisch te simpel van opzet: 3.00 (3.20)

Leuk om te zien hoe regisseur Nichols zich niet heeft laten gek maken door alle ‘snelle’ producties van de afgelopen jaren. Zo herinner ik mij Closer, één van zijn ‘recentere’ projecten waarin vooral de vele lange scenes me zijn bijgebleven. Ook deze prent wordt gekenmerkt door veel lange scenes, al waren dergelijke scenes voor die tijd gebruikelijker dan heden ten dage. Het vergt in elk geval een hoge mate aan concentratie van de acteurs, wat Hoffman en consorten goed oppakken. Het script is aardig, doch enigszins gedateerd. De verhaallijnen zijn beperkt, met als gevolg dat de prent het toch vooral van de dialoog moet hebben, die ik vaak nogal gezocht over vond komen. Hoogstaand wordt het nooit, maar desondanks heeft Nichols me technisch voldoende weten te boeien.

Geweldige film waarbij een net afgestudeerde jongeman verleidt wordt door een oudere en getrouwde vriendin van de familie. Geestig en nog steeds bijzonder treffend. Goed opgebouwde scenes en een sterke montage. En meer dan 40 jaar na dato is deze film ook een mooi tijdsdocument. Het acteerwerk is ook van hoog niveau, en vooral ook mooi om te zien hoe de machtsverhouding tussen Dustin Hoffman en Anne Bancroft wordt uitgespeeld. En dan is daar tenslotte nog de prachtige muziek van Simon & Garfunkel die op zich al een 0.5 waard is.

Komedie die meer in z'n mars heeft dan wat grappen en grollen, wat in ieder geval leidt tot een ijzersterk eerste uur dat ook vandaag de dag nog best z'n mannetje staat. Er valt nog wel te identificeren met Bejamin's situatie, twijfels en dilemma, al brengt Hoffman het soms net iets te sullig. Het telefoongesprek in het hotel is er eentje om te onthouden, maar het gejammer van zo nu en dan neigt naar potsierlijk.

Een klein smetje dat met verve wordt weggepoetst door een geweldige Anne Bancroft, die Hoffman bij tijd en wijle in meerdere opzichten overklast. Als karakter in ieder geval een overdonderend krachtige tante die op geweldige wijze over de 'arme' Benjamin heen stoomwalst. Ze blijft ook altijd Mrs. Robinson, opdat de verhouding(en) duidelijk zijn. Daarbij neemt Nichols het van tijd tot tijd ook nog eens bijzonder fijn onder de lens.

Het metaforisch gespartel in het zwembad (leuk, die overgang van luchtbed naar lichaam), maar ook enkele shots die helemaal in het teken van de personages staan. Zoals de op de huid geschoten opnames van Benjamin als het weer eens druk is in z'n hoofd of de weerspiegeling in het hoteltafeltje, waar Mrs. Robinson lijkt te verschijnen als een sexueel geladen donderwolk. De poster spreekt wat dat betreft ook boekdelen.

Het wordt wat moeizamer vanaf het moment dat Benjamin eindelijk zelfstandig een beslissing neemt. De dubbele vernedering van Elaine (de scène in de striptent komt aan) blijft wat naspoken waarmee de rest in een iets ander daglicht komt te staan. Het slot is, afgezien van enkele aardigheden (o.a. het kruis), ook wat aan de kluchtige kant. Nog niet verkeerd, het eindshot zelfs goed, maar de charme van het eerste uur, dat net niet meer.

Aparte maar goede film, die ik al een tijdje wilde zien. Ik wist vooraf eigenlijk niet dat de muziek van Simon & Garfunkel zou zijn, maar dat was wel erg goed gedaan. Fijne nummers blijven dat, en erg passend bij het beeld steeds. Het verhaal van The Graduate is eigenlijk niet zo heel bijzonder, maar het heeft toch wel wat. Vooral natuurlijk door het karakter van Benjamin is het erg geinig om naar te kijken, ookal is het soms wat pijnlijk. Hoogtepunt voor mij is de 1e keer in het hotel als Mrs Robinson zich uitkleedt, dat Benjamin even haar borst vastpakt en vervolgens wegloopt. Maar naast de humoristische kant pakte Benjamin me ook wel met de problemen die hij had. Maar veel komt ook door Dustin Hoffman die echt geweldig acteert hierin, en eigenlijk geen spat is veranderd in al die jaren (qua acteren).

4*

i don't get the affection with elaine? After one date they love each other?

Aardige film, zeker het eerste deel waarin de affaire tussen Benjamin en Mrs. Robinson ontstaat. De tweede helft van de film is helaas een stuk minder. Opeens moet er getrouwd worden. Elaine verandert opeens zonder aanleiding van mening. Het acteerwerk is prima, vooral bij Hoffman en Bancroft. De soundtrack van Simon & Garfunkel is uitstekend en het geeft de film echt iets extra's. Vooral 'The Sound of Silence'.

Geen geweldig script, maar wel goed acteerwerk en een prima soundtrack.

Het was alweer jaren geleden, dat ik deze gezien had. De hernieuwde kennismaking is mij reuzegoed bevallen. Nog steeds een van de beste feel good-comedies. Anne Bancroft en Dustin Hoffman laten beiden zien, dat ze geweldig kunnen acteren als er maar een goed script voor handen is. De lekkere evergreens van Simon & Garfunkel maken er een prachtig en prettig geheel van. Onverslijtbaar.

Nooit geweten dat dit een komedie was, feelgood nog wel...?! /

Nog maar eens herzien dan.

Vind wel dat er een luchtige sfeer in de film hangt, dus komedie als genre vind ik wel gepast.

Was ook als oprechte opmerking van disbelief geplaatst. Ik heb hem jaren geleden eens gezien en kan me alleen maar een romantisch coming of (old) age drama (of zoiets) herinneren.

Is het natuurlijk ook he Maar met een nummer als Mrs. Robinson kan je niet anders dan lekker mee neuriën en die zomerse fibe blijft ook door de film heen hangen.