The Graduate (1967)

klik.

Raar, want hij is bijna in elke grote winkel die dvd's verkoopt te krijgen.

Briljant camerawerk en "natuurlijk" spel met een verhaallijn die, zeker voor die tijd, onvoorspelbaar en onorthodox was. En dat allemaal in combinatie met de prachtige songs van Simon and Garfunkel.

Geweldige film

Zijn 'opvallende' regie is vaak niet mijn ding, mn de hectische dialogen en lichamelijke fotografie (veel close ups van talking heads). Catch 22 heb ik zelfs uit moeten zetten na een panic attack. Deze heb ik kunnen doorworstelen. Ik kon me helaas niet identificeren met de karakters.

Het thema van de film:"De jongere generatie wordt altijd door de oudere verneukt." wordt hier, anders dan in Sunset Blvd. (hetzelfde thema) haast letterlijk weergeven. Sunset Blvd. is meer 'artsy-fartsy', meer arthouse-achtig verfilmd met de stijl van de jaren 50. Heeeeeeeel mooi. The Graduate is gemaakt in een tijd dat tieners naar Vietnam moesten om de shit van hun ouders uit te vechten. Simon & Garfunkel, bekend om hun kritische teksten onderstrepen het geheel, zodat niemand het kan ontgaan. Nichols heeft er een mooie kleurenfim van gemaakt. Nog steeds actueel.

Zeker een klassieker die zeker voor zijn tijd een verhaal-lijn had wat erg gedurft was!

Dustin Hoffman bewijst in deze film waarom ze hem de hoofdrol moesten geven.. hij was wel iets ouder dan een 21jarige.. maar dat is zo punt niet

Het eerste uur van de film vond ik erg sterk (De scenens tussen Hoffman & Bancroft waren erg overtuigend en waren voor mj ook de beste scenens!)

Het eerste uur was daarom ook erg sterk!

Jammer dat de laatste 40 min weer wat zoetsappig werden.. en een stuk slechter uitgewerkt dan het eerste deel van de film(een langere speelduur had deze film niet misdaan)

Maar op dat nagelaten was dit een prima film.. die terecht de geschiedenis boekjes in mocht gaan!

3,5 sterren voor nu.. omdat ik het 2de gedeelte toch wel weer een beetje jammer vond vergeleken met het eerste deel..

Misschien bij een 2de kijkbeurt wel 4.. want daar zit ik behoorlijk dicht tegen aan !

(Bytheway ook erg goede muziek! geeft een extra sfeertje aan het geheel )

Toch maar heel stiekem een 4 gegeven..

Here's to you, Mrs. Robinson!

Oh, dus dat bekende liedje komt uit deze film? Dan wil ik 'em zien, al is het alleenmaar vor de muziek. De rest is ook al veelbelovend.

Helaas toch niet de film geworden wat ik verwacht had. De eerste helft met de affaire vond ik nog goed te doen, maar de tweede helft verloor ik mijn aandacht. Wel geweldige soundtrack van Simon & Garfunkel!

3*

Is het nummer van Mrs. Robbinson voor deze film geschreven dan??

Moet wel steeds terug denken aan deze film met dat nummer.. maar natuurlijk ook bij The Sound Of Silence

Toch maar een 5* van m'n 4,5* gemaakt. Deze film hoort natuurlijk wel in de toplijst.

The Graduate is het bewijs dat je geen sterk verhaal nodig hebt om een sterke film neer te zetten. Deze ruim 40 jaar(!) oude film werd geregisseerd door Mike Nichols, die ook een oscar kreeg voor zijn werk. Hij had een jaar eerder al succes met Who's Afraid of Virginia Woolf? en dit is pas zijn tweede film.

Het gaat om een simpel liefdesverhaal met weinig sterke dialogen, maar met ondertussen wereldbekende oneliners zoals: "Mrs. Robinson, you're trying to seduce me." Zeker geen diepgaande, moeilijk te volgen film, maar een film met veel gevoel en sterke acteerprestaties van Dustin Hoffman, Anne Bancroft en Katherine Ross.

Het samenspel van muziek en gevoel maakt de film groot. Amper vier liedjes van de fantastische Simon and Garfunkel komen er in de film voor: "April Come She Will", "Scarborough Fair/Canticle", "The Sounds of Silence" en natuurlijk "Mrs. Robinson". Op elk sleutelmoment zien we Dustin Hoffman met een alleszeggende gelaatsuitdrukking en horen we op de achtergrond de typische muziek die perfect inspeelt op het moment. Een simpele, maar sterke film.

Score: 8/10

Met name dankzij de prachtige filmscore is dit een film die me vervult met heimwee en nostalgie naar een veel mooiere tijd dan nu.

Zeer aardig lichtkomisch drama, maar ook niet meer dan dat. Ik zie er geen top 250-film in.

Eerste uur is uiterst vermakelijk, maar op het moment dat Benjamin op de school van Elaine verschijnt, zakt de boel ietwat in. Verhaal krijgt enkele vreemde wendingen (Elaine is wel heel erg snel bijgetrokken) die mij niet konden bekoren.

3,5*.

Leuk liefdesverhaaltje, soms grappig, blijft onderhoudend, goede rol van Dustin Hoffman en prachtige nummers van S&G. Maar verder nergens echt bijzonder.

3*

Vooral tegen het einde saai geschreven maar de regie is uitstekend. Erg vaardig en zeer geslaagd gebruik van de nouvelle vague.

"Mrs. Robinson, you're trying to seduce me."

En zodoende introduceerde Nichols de oerversie van de MILF en schreef daarmee een waar stukje filmgeschiedenis. Alleen dat maakt de film de moeite van het bekijken al waard. Zal best enig stof hebben doen opwaaien terug in 1967... Het thema is vrij gedurft.

Gelukkig biedt The Graduate ook meer dan filmgeschiedenis want uiteindelijk is het een bijzonder aardig geheel dat, net zoals de rode Alfa Spider uit de film, opvallend tijdloos aandoet.
Alhoewel ik toch wat moeite met het recentere werk van Nichols als regisseur, bevalt zijn oudere spul me eigenlijk helemaal niet zo slecht. Deze film kent een aantal erg aardige vondsten en is over het algemeen visueel aangenaam. Soms schiet Nichols een beetje te ver door zoals in het begin op het feest waneer het camerawerk erg inzoomt op de gezichten en daardoor meteen zeer onrustig wordt.

Vooral de eerste helft van de film vind ik behoorlijk sterk. Hoffman en Bancroft zijn erg gewaagd aan elkaar en spelen lekker vol overgave en passie. Scherpe, gewaagde en grappige dialogen tussen een twijfelende jongeman en een gewiekste dame van een zekere leeftijd. De dame in kwestie weet haar seksualiteit als een ultiem machtsmiddel in te zetten en de knul tegenover haar heeft dan ook geen flauw idee wat hem overkomt... Wijle mijn oma zou over Benjamin hebben gezegd in vloeiend plat Tilburgs; "Hij is te grôot vur une servet mar te klen vur un toafelloaken".

Wanneer Benjamin besluit om de dochter van Mrs Robinson ten huwelijk te gaan vragen vind ik de film toch wat minder bijzonder worden. Het wordt meer een standaard liefdesverhaaltje, de chemie tussen Hoffman en Ross is gewoon ook veel minder. Daarnaast lijkt de film ook wat focus te verliezen. Elaine trouwt met Karl of toch weer met Benjamin of nee toch weer met Karl... En waarom die plotselinge focus op dat trouwen ineens? Kon daar niet zoveel mee eerlijk gezegd, deed me een stuk minder dan de escapades en affaires aan het begin van de film.

Gelukkig maakt het einde weer een en ander goed. De scene dat hij haar 'wegkaapt" voor het altaar is een regelrechte klassieker en het einde in de bus is ook prachtig. En dan hebben we ook altijd de muziek nog natuurlijk!

Tweede helft van de film weerhoudt me er van om de film met een 4* te beoordelen maar een goede 3.5* is meer dan verdient.

Vond het niet heel bijzonder en had er wel wat meer van verwacht. Gelukkig is de cast goed, de soundtrack een klassieker en het verhaaltje onderhoudend. Daardoor komt de film toch op een voldoende.

3.0*

Erg leuke en moderne film. Ik moest vaak denken aan Holden Caufield en/of Donnie Darko.

Na de tweede keer kijken vond ik deze film toch lang niet meer zo leuk als de eerste keer wat alweer een tijd geleden is. Vond hem daarnaast nogal gedateerd overkomen. Er zitten grappige gedeelten in daar niet van. Maar zul je altijd houden, films die je na zoveel tijd weer eens ziet kunnen de ene keer keer nog leuker of mooier of wat dan ook zijn maar je hebt er ook en die vallen dan juist weer tegen.

Halfje eraf.

Niemendalletje.

Enige interessante aan de film is het camerawerk. Af en toe leuke statische shots (al is statisch relatief, de kwaliteit van statiefjes was vroeger vast veel slechter), een paar geinige camerastandpunten en soms degelijke montage.

Hoffman vind ik weer slecht. Duidelijk een acteur die met de jaren een wat meer karakteristiek kopke gekregen heeft en daar bij baat. De rest van de cast was ook niks speciaal.

Film is vlot, dat wel. Maar erg veel heb je er niet aan als het niks meer is dan een prullerige romcom. Schijnbaar taboedoorbrekend al zullen de echte kenners ook wel weer een aantal voorbeelden van films of andere werken vinden die de themas jaren, decennia of eeuwen eerder al behandelde. Anno 2010 is het in ieder geval niet echt opzienbarend meer.

Ook met de muziek wat problemen. Geen S&G fan, terugkerende themas in films vind ik nog wel kunnen, maar 4 keer hetzelfde nummer in 1 film steken? Beetje teveel van het goede.

Vlot en soms visueel aardig. Verder nogal muf, belegen en vooral érg doordeweeks.

1.5*

Schitterend cinegrafisch prachtjuweeltje!

Mooie beelden van wanhoop en vervreemding.

Tuurlijk geen schokwekkende zaken, maar in die tijd zeker nog wel.

Mooie muziek van Simon & Garfunkel, ook leuk al die verschillende varianten op pakweg 3 hits.

Op het eerste gezicht is het een komisch drama, maar tussen de regels door valt er veel meer diepte uit te halen.

Het camerawerk (maar ook de mis-en-scene) deed me hier en daar aan Altman's Images denken, eigenlijk wel het sterkste punt van de film. Want het weet hier en daar Ben's gemoedstoestand prachtig uit te drukken. Film heeft verder naar mijn gevoel nogal een opeenstapeling van mogelijke einden - alhoewel het echte einde de meest kloppende is. Dat hinderde me toch enigszins, de film ging op den duur wat slepen.
Verder heb ik weinig met Simon & Garfunkel en moest ik erg aan Hoffman wennen. Beiden krijgen natuurlijk nogal wat screentime en ik moet zeggen dat beide me gaandeweg steeds minder gingen tegenstaan - zo'n S&G nummer gaat op den duur wel poëtisch werken, misschien juist omdat het zo repetitief is.

De thematiek is best herkenbaar - tot op zekere hoogte dan - en hier en daar had de film me toch goed te pakken. Ben lijkt letterlijk in een zeepbel rond te dobberen. En wat een heerlijk pre-eindshot (waar ze achterin de bus zitten, ook hoe het geluid daar divergeert met het getoonde is fijn. Jammer dat het daar niet stopt, vond die twee gezichten naast elkaar schitterend).

Niet het meesterwerk dat Nichol's debuut mijns inzien toch wel is. Maar het doet er niet enorm veel voor onder. Iets beknopter mocht van mij wel, maar het onderwerp en bijwijlen de uitwerking spreekt me erg aan.

Heerlijke film.

Zeker geen slechte film, maar echt indrukwekkend was hij ook niet. Het verhaal was toentertijd wellicht opzienbarend, maar vandaag de dag moet hij toch wat aan zeggingskracht inboeten. Verder zeker een leuk, luchtig filmpje dat geen seconde verveelt. Minpuntje was misschien wel dat Hoffman te oud was om een 21-jarige te spelen.

Luchtig? De emoties in de eerste helft van ‘The Graduate’ zullen ongetwijfeld herkenbaar zijn voor iedereen die niet is opgegroeid in een Larry Clark-universum, waar al die emoties ofwel onbestaande zijn, ofwel irrelevant zijn geworden tegen je twaalfde verjaardag. Het angstige afvragen “wat moet ik doen met m’n toekomst”, het idee dat je je eigen ouders bezigziet en spontaan denkt “ik nooit” en natuurlijk de zenuwachtigheid over je seksualiteit die dingen bestonden in ’67 en die bestaan nu nog. Dat Ben voorbestemd lijkt om uiteindelijk tóch vast te komen zitten in een leven van hersenverlammende banaliteit, verhindert niet dat we ons met hem kunnen identificeren.

Mooie, tijdloze film, met een aanstekelijk en vrolijke soundtrack van Simon & Garfunkel. Daarbij heeft The Graduate ook nog een leuke portie humor, gecombineerd met het aanstekelijke acteerwerk van de gehele cast. Was vooral in het begin onder de indruk van Bancroft als Mrs. Robinson, ik denk dat die vrouw destijds elke man op de planeet wel kon verleiden op haar manier. Ook de dochter Katherine Ross mag er zeker zijn en de chemie tussen haar en Hoffman was zeker aanwezig.

Ook is het knap dat een op het oog zo'n luchtige film toch een tamelijk serieus sociaal thema heeft als onderlaag. Immers was dit de periode van de oorlog in Vietnam, rassenscheiding etc.etc.
De periode dat de jongeren in opstand kwamen tegen de oudere generatie(ouders), iets wat toch duidelijk op een luchtige manier naar voren komt in de film.

Waar ik wel mijn twijfels bij heb is al dat overhaaste gedoe na de eerste date van Bejamin(Hoffman) en Elaine(Ross). Ze hebben net 1 date gehad en gelijk gooit Benjamin zijn hele leven overhoop en wilt ie met haar trouwen. Zoals Medicineman al aangeeft was het vanaf dit gedeelte wat minder. De affaire was veel interessanter dan dit standaard liefdesverhaaltje wat we al wel veel vaker zijn tegengekomen in de film.
Echter vond ik het niet irriterend en kon ik nog genoeg genieten van dit mooie koppel tot aan het einde in de bus als ze ontsnappen van de bruiloft.



Zeer aanstekelijk en knap dat de film 43 jaar later nog simpel overeind staat!

3,5*