Le Signe du Lion (1962)

Dit is een fantastische film. Waar het om draait, de langzame ondergang v.d. hoofdpersoon, is zeer geloofwaardig en gedetailleerd in beeld gebracht. Stap voor stap zinkt deze steeds iets dieper; je kunt het als toeschouwer bijna zélf voelen. Bijpassende muziek, mooi tijdsbeeld van Parijs rond 1960.

Tja, wat gebeurt er als de mensen van wie je afhankelijk bent, even niet thuis geven of zijn. De pijnlijke neergang van deze trotse Leeuw, wiens karakter kennelijk zijn lot is (of andersom), is prachtig minutieus in beeld gebracht.

Dat deze persoon geen catharsis doormaakt, of leert van de ervaring, wordt hilarisch duidelijk in de afloop van de film. Met de wending in zijn fortuin is zijn sombere gestamel over de vuiligheid van de stad en de mensen in een oogwenk verstomd, en laat hij zich net zo makkelijk in de hippe sportwagen kieperen als een moment eerder in de kinderwagen van de bedelaar.

Heel goed. Ik moet tot mijn schande bekennen dat dit pas mijn eerste kennismaking is met Rohmer. Het zal niet de laatste film zijn die ik van hem zie.

Rohmer had een hekel aan op vakantie gaan. Waarom de suffe campagne opzoeken als je in het bruisende Parijs woont? Als we zijn films mogen geloven, bestaat er in de Parijse beau monde echter een dwingende sociale conventie om elke zomer het stadsleven in te ruilen voor de weide natuur. Omringd door die grijze betonblokken kan je toch niet van het mooie weer genieten? Nette mensen verkiezen de gezonde berglucht. "Il reste que des clochards!" zegt een van personages aan het begin van Le Signe du Lion onheilspellend. De boodschap lijkt dan ook duidelijk: wie tijdens de zomermaanden in Parijs achterblijft, zal creperen als een schooier.

Weer een Rohmer die zich afspeelt in Parijs, kenmerkend voor zijn films in de jaren 60. Later ruilt hij de stad in voor het platteland of de vakantiesfeer. En Rohmer gaat zelfs verder, na 14 films die ik al van hem zag, een vrij unieke film waarbij het eens niet draait om sekse en liefdesrelaties. Eentje die ook een pak minder luchtig is en een vrij serieuze ondertoon krijgt.

Net als in L'Amour l'Après-Midi (Film, 1972) weer die knappe weergave van het Parijs in de jaren 60-70 met modieuze glasramen, de vele passanten, de 2 Pk's, R4 en iconische Citroëns.

Geen luchtigheid, maar een film waarbij het zwerversbestaan centraal staat via een man die het vel van de beer eerder heeft verkocht dan hij geschoten is en een liederlijk leven bestelt dat gebouwd is op luchtkastelen. Een Parijs dat dan ook een andere zijde kent van glamour en glitter, die van de grijze betonblokken, bepiste brugpijlers en haveloze clochards.

Voor mij ongetwijfeld één van de beste Rohmers, maar geen klassieke Rohmer in ieder geval.