Lost in Translation (2003)

De film bevat eigenlijk wel alle ingrediënten voor een goede film. Een droge Murray en een Johansson die naarmate de film vordert beter gaat spelen.

Ook aan sfeer geen gebrek: donkere bars met warme kleuren en mannen die whiskey drinken. Zet dat alles in een niet-alledaagse omgeving (de grootstad Tokio) en je bekomt de ideale omgeving voor een stijlvolle film.

Het probleem dat deze film eigenlijk heeft is dat hij nergens naartoe gaat. Geen einde, geen ontknoping en - zo lijkt het wel - geen film. Als een intro die eigenlijk maar blijft duren. Er gebeurt eigenlijk niets meer in deze film dan de beschrijving hierboven vertelt: "Charlotte en Bob besluiten om samen Tokio te ontdekken." ... and that's it.

Voordaal hieraan is dat men er geen romantische tranentrekker van gemaakt heeft. Liever niets dan zoiets.

En omdat er in deze film eigenlijk niets gebeurt valt er eigenlijk niet veel meer over te vertellen. Saai was het op de moment van kijken niet, daar je eigenlijk - tevergeefs - zat te wachten op de ontknoping of een plotwending. Achteraf gezien kun je meer leven in een dode mus ontdekken op die 105 minuten, dan in deze film.

Had meer verwacht.

2,5* voor de sterke dialogen en de sfeer.

Ja, deze film doet wel iets met me. Afgezien van het hele hoofdthema 'in Japan zijn en je verloren voelen' vind ik het hele prille liefde-gevoel heel erg geloofwaardig en herkenbaar uitgewerkt.

Moet er altijd weer een beetje van zuchten op het einde.

De momentjes met Bill Murray en de dingen die hij niet begrijpt van Japan vind ik ook erg sterk gedaan, zijn uitgestreken gezicht is er perfect voor. Ook Scarlett doet het goed, hoewel de scenes met haar alleen me soms een beetje op de zenuwen werken. Iets te 'kijkt me gekweld en diepzinnig zijn' ofzo.

Er had wat meer integer omgesprongen kunnen worden met de cultuur-humor, was nu soms iets teveel bashen.

Maar geslaagd filmpje, met subtiele humor en subtiele liefde.

4*

Lost In Translation

Op voorhand had ik toch wel redelijk hoge verwachtingen bij deze film, omdat Sofia Coppola de dochter van is. Natuurlijk wilt dat dan nog niet zeggen dat zij ook over dezelfde capaciteiten beschikt als haar vader, maar ergens schept die naam toch enkele verwachtingen. Bovendien was het ook mijn eerste kennismaking met Sofia Coppola. Ook de rollen van Scarlett Johansson en Bill Murray waren iets om naar uit te kijken.

Uiteindelijk is Lost In Translation een ongelooflijke tegenvaller geworden. Op geen enkel moment heeft de film me echt weten te boeien. De film heeft een enorm trage opbouw, maar ook daarna volgen de oersaaie scènes zich in sneltempo op. Neem nu de scène waar Harris bezoek krijgt van een Japanse vrouw, die wil dat hij haar kousen kapot scheurt. Zelfs na de korte stukjes zoals bijvoorbeeld in het zwembad, krijg je de indruk dat Sofia Coppola niet wist waar ze met het verhaal naar toe moest. Op die manier zou je snel vergeten dat er mooie beelden zijn geschoten van Tokio, mooie stad overigens.

Bovendien kwamen de momenten die ontroerend bedoeld waren helemaal niet ontroerend over. Neem nu die afscheidskus van Bob Harris op het einde. Je zag toch al 10 minuten op voorhand afkomen, dat hij eerst Charlotte nog zou opzoeken voordat hij ging vertrekken. Echt pakkend was dat afscheid dus niet. Ook de momenten die humoristisch bedoeld waren, kwamen allerminst grappig over. Een Japanner die zich moeilijk verstaanbaar maakt tegenover een Amerikaan is voor één keer nog te doen, maar zulke fragmenten moet je niet 5 keer laten terugkomen. De Scène waarin Harris zit te knoeien met het fitnessapparaat moet wel één van de vele dieptepunten uit de film zijn geweest.

De 2 hoofdrolspelers, Bill Murray en Scarlett Johansson hebben ook geen al te beste indruk achter gelaten. Scarlett Johansson vind ik een prima actrice, maar in deze film stelde ze me toch teleur. Misschien komt dat omdat Bob Harris en Charlotte 2 erg oninteressante personages zijn. Harris doet niet meer dan wat aan de bar zitten en zijn hoofd laten zien op enkele reclamespots en Charlotte straalt zeer weinig levensvreugde uit. Ook hun vriendschapsrelatie is behoorlijk koel. Op sommige momenten vroeg ik me echt af, of ze wel daadwerkelijk vrienden waren. Zoals de scène in het restaurant waar ze iets te eten bestellen, maar voor de rest geen woord met elkaar wisselen. Niet meteen een toonbeeld van hechte vriendschap, denk ik.

Lost In Translation is een enorme tegenvaller gebleken. Er wordt geen verhaal verteld en de vriendschap waarrond de film draait, is alles behalve boeiend. Dit was de eerste maar dan ook meteen de laatste film die ik van Sofia Coppola gezien heb.

1*

Ik vond het redelijk, de film begon sterk, maar zwakte na 1 uur sterk af..

wel leuke humor, en het Tokyo decor perfect in beeld gebracht..

3.**

elke film met Scarlett Johansson is heerlijk om te kijken zo ook deze.

Prima langzame film met toch ook wel een puike rol van Bill.

Enorm genoten!

Uitstekede film over een apart soort relatie die tot stand komt, heimwee, huwelijksproblemen en dat zonder dat het een vrouwenfilm wordt. Wat het wel wordt is een filmervaring die ik 4* geef.

Een film kan mooi of dramatisch zijn, beeldend camerawerk hebben, spannend en vol met visueel spektakel (Scarlett...) zijn of bijvoorbeeld een sterk verhaal hebben en ik kan voldoende films opsommen, die op deze punten en meer sterker zijn dan Lost in Translation . Deze film greep me echter op een andere, onverwachte manier. Onderhuids werd er een stiekem en stil verlangen aangesproken - zou het kunnen, misschien, ja, om iemand aan de andere kant van de wereld te ontmoeten, iemand, een zielsverwant of... - en de film heeft nog dagen een gevoel van teleurstelling (en lichte depressie...) achtergelaten. Het gebeurt tussen de regels door en vanwege dat (haast onbeschrijflijke) gevoel is Lost in Translation mijn nummer één.

Okay, wie knikkert deze film uit de t250?

Sorry, ik weet dat je zoiets hier niet mag zeggen.

Inderdaad, zeg het dan ook niet!

Hij staat er weer in!

En hoezo mag je dat hier niet zeggen?

waarom niet?simpel geen discussies over de top 250 notering daar hebben we een forum voor.

Oke bedankt voor je aardige antwoord...

De film is traag, niet spannend of onderhoudend, geen actie, niet echt humoristisch maar ........ in al z'n traagheid op momenten toch boeiend door o.a. de beelden van Tokio, de totale culturele kloof tussen Japan en de Amerikanen en het ingehouden spel van Murray en Johansen.

Ze rookt, drinkt en gaat vreemd in deze film. Ja, heb er ook geen woorden voor.

Doei terug.

Vanwege de geweldige recenties op deze site besloten om de film te gaan kijken.

Alles in gereedheid gebracht, sfeer, hapjes drankje ed. Ik had mij voorgenomen dat deze avond niet meer stuk kon.

Tja. kom ik even bedrogen uit. Wat een waardeloze film. Er gebeurt echt helemaal niets. Maar dat maakt deze film ook zo'n success bij de moviemeter aanhang. Ik hink op twee gedachten. Is de film echt zo slecht, of is moviemeter niet mijn doelgroep.

Mijn vrouw is naar bed gegaan na 20 min. Ik vertelde haar nog, dat het echt wel een hele goeie film gaat worden, ze geloofde mij niet. Zelf ben ik ook kort daarna in slaap gevallen....

Kan het niet opbrengen om hem weer op te starten. Gevalletje kliko dus. 0 punten !!

Onbegrijpelijk

Dan is mijn vraag meteen; welke films vind je doorgaans wel goed? Plus; heb je je opengesteld voor de subtiliteiten die in deze film volop (en heel mooi) aanwezig zijn? Als je dat niet ziet is het inderdaad een droog en nietszeggend geheel.

Mocht je films met een hoop actie en to the point-gebeurtenissen gewend zijn dan begrijp ik dat je hier weinig mee kan.

Moviemeter loopt vrij aardig in de pas met IMDB, meer dan 157.000 stemmen en die komen uit op een 7.9. De 3486 stemmen van Moviemeter komen zelfs marginaal lager uit met 3.75.

Nu zegt een hoge waardering zeker niet alles en als jij deze film niets vind, is dat jouw goed recht. Maar omdat nu moviemeter stemmers te verwijten dat zij de film zo hoog hebben zitten, slaat nergens op. Er zullen wel sites zijn met alleen horror films of actiefilms, is dat misschien wat voor je?

Sofia Copolla ken ik nog wel van The Godfather 3 als de dochter van Michael Corleone, nu mag ze het werk van der vader overnemen en deze film maken. Lost in Translation was een erg fijne subtiele film, een echt verhaal heeft deze dan weer niet, en je kunt zien dat dat ook niet altijd nodig hoeft te zijn. Het is gewoon meer een soort van een relatiethema en een blik in het leven-verhaal. Het draait ook voornamelijk om Bill Muray die zijn chagerijnige vrouw een beetje opzij schuift en met een andere vrouw die wat enthiousiaster is Tokyo intrekt. Je kan dit een beetje beschouwen als een soort reis door Tokyo. Alles is subtiel en levendig en dat maakt de film ook helemaal niet slecht zoals Hypergrypnie beweerd.

Verder gewoon een ideale arthouse film die ik ook veelste laat heb gezien. Voor deze de Duitse Cherryblossoms gezien die dit thema overneemt.

4,0*

Blijft een fijne film! Ik vind 'm precies goed. In die zin dat ik niet denk: had ze (Coppola) maar nog dit of dat weggehaald/toegevoegd. Bobs en Charlottes relatie ontwikkelt zich subtiel, ook goed die awkward lunch, perfect gewoon.

Herinnerde me Anna Faris helemaal niet. Dus die rol is goed gespeeld. Vind het 'm er goed tussen passen.

Ik zit nog steeds in die fijne sfeer...

Film verhoogt met halve punt.

ok WTF doet deze film in de top 250 ? Ik begrijp het echt niet, er gebeurd echt helemaal niets, geen spanning, geen echte humor, echt ik kan een goede film waarderen, maar deze nee sorry, hier zie ik ook niet de diepere betekenis van.

Hier ben ik het helemaal mee eens!

Waardering: **

Na herziening stem verhoogd. Wat een heerlijk subtiele film. Snap dat mensen er niks aan vinden, want er gebeurd eigenlijk bar weinig. Voor mij kon het schitterende samenspel tussen Scarlett en Murray daarentegen niet lang genoeg duren.

4*

Tja, dit is dus een film die gaat over datgene wat je net NIET ziet. Om dat aan te voelen, moet je natuurlijk wel iets in herkennen.

Twee mensen die een beetje op een dood punt in hun leven zitten - de depressie - is niet veraf en gebeurt er net iets moois: 2 soulmates, droeve geesten vinden elkaar.
Iets wat ze weer verder helpt en net weer wat meer zin in het leven geeft. het mooiste is dat er niets concreets uit kan openbloeien, want het is duidelijk dat dat een straatje zonder eind is en dat het alles zou verpesten. Dat beseffen ze beiden maar al te goed.

Ook de reden waarom hij/zij deze enkele dagen heel hun leven kunnen blijven koesteren. Ze kunnen als het ware van elkaar blijven dromen. Een mooie hedendaagse 'hoofse liefde'.

Als je deze spanning niet aanvoelt, dan is het noch jouw schuld, noch die van Coppola. Maar eg niet dat er niets in deze film gebeurt: een klein stormpje in beider emotioneel leven en -als je geluk hebt - ook in dat van de kijker.

Ik heb niets tegen films waarin weinig gebeurt, zolang ze niet saai zijn. In Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) gebeurt nog veel minder dan in deze film, maar daar blijf je van het begin tot het einde geboeid over wat men mekaar vertelt.

In deze film is dat niet het geval: De film gaat nergens over, en gaat ook nergens heen.

Sorry, ik wil niet in een welles-nietes discussie vervallen.

Het is een heel melancholische film die dat gevoel voor velen net heel goed weet neer te zetten. En ja, Who's affraid… is een een heel goede film, maar heeft voor de rest niet zoveel met Lost in ... te maken.

Ik wou gewoon zeggen dat zelf een passieve film best spannend kan zijn (zoals Virginia Woolf). Maar deze passieve film is dat helaas niet, want het gaat nergens over.

Wat is daar een passieve film aan? Die film is een stroomwaterval aan dialoog.

Over welke film heb je het nu. Deze of Virginia Woolf?

Ze zijn passief in de betekenis dat er niet echt iets gebeurt: Men praat de hele film maar wat.

Maar dat is helemaal niet slecht, want in dat 'gepraat' zet men een origineel en enorm spannend verhaal op. De film kreeg dan ook 4,5 van mij.

En dat mis ik in deze film. De film heeft ook niet de bedoeling van echt actief te zijn, maar doet ook niet echt iets met de dialogen: Men hangt er geen verhaal aan vast.

In Lost in Translation wordt toch heel redelijk weinig gepraat? Ik denk eerder dat daar bij jou het probleem ligt. Er wordt geen verhaal verteld met woorden, maar met beelden.

Virginia Woolf is dan weer een film, die enerzijds op slechts 1 avond afspeelt, maar daarin juist heel verhalend en onrustig is.

Rust vs. drukte!