Lost in Translation (2003)

Blijf het jammer vinden dat hier steeds weer die scheiding gemaakt wordt tussen "mensen die LIT goed vinden" en "de rest die actiefilms kijkt". Alsof er geen mensen rondlopen die LIT teleurstellend vinden maar verder wel arthouse kunnen appreciëren.

(dit is meer een algemene opmerking dan een rechtstreekse reactie naar jouw post malkovich)

pjotr: ik kan wel iemand bedenken ja

Nou, ik moet inderdaad wel even goed nadenken welke film ik goed vond die puur onder actie vermeld staat! Maar naar bovenstaande films ga jij toch ook niet graag heen, Onderhond?

Ik moet wel zeggen dat ik bij toeval (sneak preview) bij Xxx terecht ben gekomen 2 jaar geleden ongeveer. Ik had de film niet willen missen (zo slecht was die film)!!

Laat mij dan maar naar LiT gaan of Adaptation!

Hehe, niet echt nee ... maar voor een film als Returner, The Killer of Dobermann ben ik wel te vinden.

Persoonlijk vind ik LiT maar magertjes voor een arthouse productie, maar daar heb ik al genoeg over geklaagd.

Erg genoten van de film: Humor, melancholische momenten, scenes waar geen woord in werd gezegd en nog wat dingen waar ik nu niet op kom.

wat een mooie geloofwaardige ervaring zeg. ik keek niet naar een film in tokio, ik was in tokio. ik was in tokio verliefd te zijn op anna faris.

maar ik was ook verdwaald in de krankzinnigheid van het menselijk bestaan, op een merkwaardige melancholische feel-good manier.

cameravoering, timing, subtiliteit, detail, chemie(die me deed me denken aan Une Liaison Pornographique) maken van deze film meer als zomaar een film.

LiT, voorgenoemde en adaptation hebben allemaal deze rustige onoverdreven stijl gemeen, en alledrie wisten ze mij te ontroeren, en dit geld, gelukkig maar, blijkbaar niet voor mij alleen dus laten we hopen dat er meer van zulke producties komen, die wat mij betreft de essentie van filmmaken in zich hebben; bewustwording en het dichter bijmekaar brengen van de mens.

Ik stem nog even niet.

Enerzijds wist de film me wel te fascineren, anderzijds kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat het nergens over ging.

Er hing ook een - bij gebrek aan betere woorden - decadente, neo-hippie-achtige geur over het geheel, waarvan ik niet zeker weet of dat me nou beviel of niet.

Klopt, erg Oibibio achtig

decadente neo-hippy-achtige geur.

Mooi gezegd, mij beviel hij in ieder geval zeer.

haha inderdaad, er is een stemmetje in me dat zegt "eigenlijk is het maar een duf filmpje met wat stereotype grapjes over japanners".

het zal wel uit mijn groepje hollywood hersencellen komen, ze voelen zich tekort gedaan.

ik vind dat decadente van twee -rijke- zich vervelende amerikanen helemaal niet storend. daar gaat het toch juist over?

Ja, is dat nou wel zo? Of is de film zelf zo? Dat is mijn twijfel.

Dat bedoel ik eigenlijk. Precies dat stoorde me een beetje.

Je bedoelt een onderliggende belerende toon die Sofia erin stopt, van kijk eens hoe correct en intelligent ik ben ?

Nee, ik bedoel meer dat ik het allemaal nogal hol vond, en dat ik er niet de vinger op kan leggen of het nou een film over holheid was, of een holle film over een man, een vrouw en een stad.

Ik zie dat correcte of dat intelligente eraan eigenlijk helemaal niet.

Dat voelt idd hol, of leeg. Dat is wat de film probeert over te brengen, en met succes. Een gilm over holheid (leegte) dus.

Het eerste als je op de titel afgaat...

Mij ontgaat steeds meer waar de film dan verder over wil gaan. Die leegheid heb ik na 3 shots te pakken.

102 minuten vullen met 3 shots is wel érg saai Cor.

Na die drie shots was de leegte inderdaad duidelijk, maar het ging wel wat verder dan deze boodschap; Er was ook nog een non-relatie tussen een fotograaf en een vrouw die steeds meer begon te krijgen met onze acteur zonder de gebruikelijke bedscenes.

De cultuurverschillen werden ook heerlijk geëtaleerd. Evenals het zo geweldige leven van een acteur tijdens zijn werk, met een echtgenote die meer geïnteresseerd is in zijn smaak op het gebied van vloerbedekking dan in zijn terugkomst naar huis.

Over 20 jaar kan ik me de scene met de adhd-regisseur en coole Murray tijdens de opnames van de serene whiskycommercial nog levendig herinneren.

Het einde is ook heerlijk onHollywoods; De kijker mag raden wat

Murray tegen het meisje zei. We weten het wel, maar niet zeker.

Heerlijke film met een boodschap, heerlijke humor, een fraaie Tokiotrip en een prachtige Murray.

Eens Frerke, natuurlijk gebeurt er een hele hoop in deze film, maar wel erg subtiel, en deze subtiliteit bevalt me wel. Heb ook de indruk dat me een groot aantal details is ontgaan en wil hem daarom ook erg graag herzien. Film zit me na 2 weken nog steeds diep in mijn geheugen.

Idd hoogtepunten als non-relatie met haar fotograaf, zijn ontwijkgedrag en je voelt dat dit ten dode is opgeschreven,
de foute mensen ontmoeten die compleet onwaarheden vertellen,
de training scene, diverse zwembadscenes,
Japans bloemschikken,
foute bekende Amerikanen ontmoeten,
lekker een avondje stappen zonder dat je weet waar je uiteindelijk terecht komt,
die commercial ja,
het niet kunnen slapen,
karaoke zingen,
foute bandjes in de hotelbar,
zwarte teentjes eten,
wachten in een vreemd ziekenhuis, giechelende dames op de achtergrond,
slippertje van Bill Murray (voelbaar schuldgevoel daarna),
familie in thuisland die niet echt in je geinteresseerd is, en tenslotte de fabuleuze eindscene

Ik weet het zelfs helemaal niet. Wat zegt-ie volgens jou dan? (in spoiler tags, graag, ik selecteer ze wel).

Een discussie hierover op een imdb discussieboard

iets in de trand van "On the ride back, tell the truth, okay?"

Ik ben zeer benieuwd naar je oordeel over deze film, Cornelis.

Ik vrees echter dat ik dat oordeel nog even uitstel. Als ik heel veel zin heb, dan ga ik nog wel een keer naar de bios om de film nogmaals te zien.

vond deze film wel leuk! maar er zaten toch ook wel stukken tussen die ongelofelijk saai waren en helemaal niet grappig. Wel allemaal goed geacteerd, vooral Murray. 3,5*

Na alle grote verhalen toch best wel nieuwsgierig geworden. Helaas kan iets waar je je echt op verheugd dan dubbel tegenvallen. Acteerwerk op zich was goed maar het verhaal....gaaperdergaapgaap......