Lost in Translation (2003)

Volgens mij zijn Bill Murray en Scarlett Johansson echt geboren voor deze rollen, geweldig! Ze passen beiden perfect in het dromerige plaatje van Lost in Translation. Ook Anna Faris perfect gecast, aangezien ze alleen maar op hoefde te draven als irritant kind.

Die kop van Murray, érg grappige kerel. Koppie van Scarlett, érg aandoenlijk, vertedering opwekkend en hartveroverend (en já, die laatste twee zijn synoniem voor de eerste ). Zo vind ik eigenlijk de hele film een aandoenlijke sfeer hebben, net zoals bij The Virgin Suicides is het weer moeilijk te omschrijven wát het nu eigenlijk is dat je tot de film aangetrokken wordt, maar ook nu kan ik het moeilijk met woorden beschrijven. Sfeer is absoluut een van de grote pluspunten, maar daar blijft het niet bij.

K'heb hem gisteren in de bios gezien, maar hij heeft me nog altijd niet losgelaten, deze kan net zoals haar zusje Virgin Suicides zich bij mijn persoonlijke favorieten gaan scharen in de toekomst. Dat die DVD er maar snel komt!

(Jordy schraapt keel)

Idd, beter nog een biosje pakken

Ik denk dat je deze film sowieso op het witte doek gezien moet hebben.

CA$42.49 Delivered eh... ik wacht nog wel even hehe.

op amazon is hij $18, das 15 euro ofzo...

Erg orginele film door de combinatie tussen dromerigheid en subtiele humor. Japan moet ook wel de ultieme plek zijn om op een bepaalde manier "lost" te raken, alsof je op een andere planeet bent beland.

Amerikanen zijn daarbij ook wel het perfecte volk om op een bepaalde manier met open mond om zich heen te kijken, als ze kennis nemen van een andere cultuur ("waar is hier de Starbucks?").

Bill Murray kan na deze film al helemaal geen kwaad meer doen bij mij. Erg grappig, ook in niet-lach-of-ik-schiet films. Goede zet trouwens; om komieken te casten in de wat serieuzere films. Was bij Punch Drunk Love ook al een succes en ik kijk nu al uit naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Om nog even wat mensen jaloers te maken. Wij kregen de DVD gisteren gratis in de bus. Het voordeel van familie in Amerika.

Ik heb eerder gezegd:

Komt het niet dat omdat de recensies zo goed zijn dat veel mensen dat beeld gaan volgen ook al vinden ze de film niets aan.

O.k. dit had ik niet moeten zeggen ,dit was eerder een opwelling van onbegrip.

Ik kan ook niet beoordelen waarom mensen een film leuk of niet leuk vinden.

Bij deze excuus.

Maar dat neemt niet af dat IK dit de sufste film ooit vind.

Ik hoorde zoveel goede verhalen over deze film en dan ben ik heel enthousiast en moet hem ook meteen gaan kijken.

Ga ik hem kijken, valt de helft van de mensen in slaap hier en de andere helft vraagt of we wat anders kunnen kijken terwijl het vreselijk goede beeld geluid en sfeer is in huis.

Ik eerst zeggen tegen degene die wakker zijn ,misschien word het nog leuk, maar helaas het werd steeds minder leuk moest ik ook gaan toegeven (vond ik dan he).

Toch de film uitgekeken en meteen naar moviemeter gegaan om mijn hart uit te luchten omdat ik diep teleurgesteld was.

Mijn vraag blijft ondanks de goede acteurs waarvoor ik veel bewondering heb en sommige humor in deze ,waarom vinden mensen dit zo`n goede film?

Een ander film die hetzelfde had was elephant (wel heel andere genre natuurlijk). Om even een voorbeeld te geven.

Wat was het goede in deze film ben ik nieuwsgierig.

Het is in dit forum wel een aantal keer vermeld maar ik kan er niet in mee gaan.

Is het de humor?, het camerawerk ,melancholie ?

P.S wel even een pluim voor deze site , ik ben er nog niet zolang op maar vind het wel een wereldsite. Daarom ook elke film die ik zie word hier op vermeld of jullie het leuk vinden of niet

Duidelijk verhaal. Bedankt!

Ik vond het echt een hele mooie film. De fraaie beelden van Tokyo, het simpele (maar briljant uitgewerkte) verhaal, de humor, de fantastische prestaties van Murray en Johansson. Eigenlijk gewoon alles

4,5*

Het personage Bob Harris. De cynische, verveelde, onderdrukt melancholische man in het oog van een midlife crisis.

Het avontuur van hun beiden door een stereotyp toeristisch Tokio...

Natuurlijk is humor persoonlijk, maar ik vond nogal wat scenes erg hilarisch. Bill Murray op de hometrainer bijvoorbeeld. Scarlet Johanson speelt zo heerlijk natuurlijk de verveelde en vereenzaamde meid op zoek naar een soulmate.

Nou je erover begint...ik verhoog naar 5*. Alleen al vanwege de hometrainer.

Ben het helemaal met je eens Redlop, ik geef alleen 3,5 sterren (kan nog een halfje bij komen).

Ik vind het script van een te grote simpliciteit.

Bed - gekke Japanner - hotelbar - gekke Japanner - bed - bar met leuk muziekje op de achtergrond - bed - gekke Japanner - hotelbar - bed - gekke Japanner - bar met leuk muziekje op de achtergrond etc. etc.

Nu snap ik ook wel dat de grap en het idee 'm in de herhaling en de verveling zit.

Toch, na de helft van de film wilde ik meer. En ook eens een doorsnee Japanner zien.

Sfeer en acteerprestaties zijn subliem. Ik wou bij deze film meer. Persoonlijke voorkeur heet dat.

De bruiloft? De tempel? De vrouwen bij het bloemschikken? De dokter?

Waarom erger je je trouwens niet aan 't feit dat je geen doorsnee Amerikanen ziet? Enkel overdreven stereotyperingen van Hollywood Amerikanen.

That's the spirit Hobbes!

Je begrijpt wel wat ik bedoel Hobb.

Dat barhoppen met leuke muziekjes op de achtergrond werd me op een gegeven moment te veel.

Enne, ik vind Johansson geen doorsnee Amerikaan.

Ja ja. Erg he dat er eens een tegengeluid over deze film te horen is. You should support me dude!

Precies!! die hele discussie over karikaturen en stereotypen van Japanners, enzo. Ik snap dat niet helemaal. Murray en Johansson zijn net zogoed stereotype Amerikanen.

De film draait uiteindelijk ook helemaal niet om typische Japanners of typische Amerikanen...

Het gaat juist om het gevoel 'lost' te zijn, en dat gebeurt nou eenmaal makkelijker in een voor jou vreemde (in dit geval de Japanse) cultuur, dan in de buurtsuper net om de hoek.

Een beetje afwisseling in types kan geen kwaad. Dat miste ik hier een beetje.

Ik kraak de film helemaal niet af. Ik vond het een prima film.

Ben het wel met Kapp eens hoor, het is een goede film met rake observaties en een aardige sfeer, maar daar blijft het dan wel bij. Een beetje plotontwikkeling had niet misstaan.

Je wilt niet weten hoe vaak ik daar de weg kwijt ben .

Want? Heb jij met de mensen die je kent ook om 't anderhalf uur plotontwikkelingen? Heb je dat nooit, dat je iemand leert kennen en dat je daar gewoon mee omgaat? 't hoeft toch niet altijd speciaal te zijn?

I don't fuckin' care! .

Voor anderen blijft het blijkbaar niet daarbij, voor mij in ieder geval niet.

Film begon erg grappig, maar zakte wat betreft de humor helaas flink in.

Acteerwerk desonniettemin subliem !

Ik had al een vermoeden dat het een film zou zijn die niet voor iedereen besteed is, vandaar dat ik hem alleen met mijn vriendin heb gekeken die (gelukkig) ook wel van mijn type films houdt.

Ben blij dat ik hem niet met bepaalde vrienden heb gezien, waarvan ik zeker weten dat ze dit een slaapverwekkende saaie film vinden.

Naar mijn mening is het dan ook een topfilm, er gebeurt eigenlijk helemaal niks qua plotwendingen maar qua persoonsontwikkeling, psychologie geberut er heel veel. Dit gecombineerd met 2 top hoofdrolspelers en de nodige humor maakt het tot nu toe tot een 4-ster film.

Grappig dat Sofia Coppola in haar speech Kar Wai Wong noemde. 'In the mood for love' kwam op het einde van Lost in Translation gelijk in mij op.

4*

je word gewoon verliefd op Scarlett in deze film

Vervelend is dat he! Die vrienden waar je eigenlijk graag mee omgaat, maar waarmee je niet kunt praten als het om films (of muziek) gaat! Het grootste deel van mijn vrienden vinden films als The fast and te furious, Xxx, James Bond, Bad Boys 2, etc, helemaal te gek. Films met veel actie, simpele verhaallijn, matige acteurs,etc.

Lost in Translation is ook weer een toppertje. Dit zullen velen jammer genoeg niet erkennen. Wat was ie chagrijnig (Bill Murray) tijdens de ocar uitreikingen?????

Zegt genoeg over de devaluatie van de Bondfilms.