Magnolia (1999)

Tom Cruise is geweldig in deze rol........hij heeft iets onechts... iets plastics...dat past precies bij deze rol....dat zegt genoeg over Anderson.

Ik ben zéér benieuwd naar zijn nieuwste film. Als je naar Magnolia kijkt vergeet je die hele flauwe-kul van het opzoek zijn naar je mannelijkheid. Sterker nog het gaat juist over de schaduwzijde van die mannelijkheid......het is een schitterend pleidooi tegen de macho's (zeker wat feitenkennis en sex betreft) in de wereld. Wees zuinig met je 'soft spot'... .

Er zit een duidelijke lijn in de trio films Boogie Nights, Magnolia en Punch-Drunk love......in alle drie films gaat het o.a. over de relativering van het mannelijke.....

Aardige film maar ik was wel heel erg blij dat mijn versie maar 175 minuten duurde ipv 188.. Komt waarschijnlijk omdat ik het laatste uurtje bijna omviel van de slaap (niet door de film). Mare wat is dat nou met die kikkers? Heeft dat een symbolische betekenis ofzo?..

jouw versie duurt "maar" 175 min door de PAL-speedup van de dvd

Op één of andere manier moet ik altijd een paar keer slikken als ik zo'n film bekijk. Ik kijk er nooit naar zoals ik er naar moet kijken denk.

Ik vind het een mooie titel die er mooi bijpast, maar dat dit nou allemaal vanuit een tv-show moet komen?:S Wat ik juist wel heel mooi vond aan deze film is dat het ook gewoon een film probeert te zijn. Dingen die alleen in een film KUNNEN gebeuren die gebeuren ook, en dat is juist het mooie, dat past allemaal zo goed bij elkaar. Dankzij dit mooie geef ik de film i.p.v van 3,5 ster toch 4 sterren. (Ik vraag me af, waar die P.T. Anderson het allemaal vandaag haalt:S, ben heel benieuwd naar z'n nieuwe film 'There Will Be Blood'

waarom komen er kikkers uit de lucht vallen?

Overweldigende film. Visueel en emotioneel overdonderend, ondersteund door een ijzersterke cast. Wellicht enige minpuntje is dat de film halverwege al zijn climax bereikt, waarna het tweede deel net ietsje te lang doorgaat. Niet dat ik daar overigens een probleem mee heb.

De acteerprestaties maken de film tot wat hij is. Groots. Vooral Tom Cruise, waar ik nooit echt op verzot ben geweest, heeft me van mijn stoel omvergeblazen.

Rustige film eigenlijk. Lange scènes, veel monologen. Je krijgt de diepere psychologische kant van het personage te zien. Erg mooi. De kikkers uit de lucht vond ik een sublieme zet.

Het is zo'n film die je doet nadenken. Erg goed. 4*

De enige film waarbij ik elke regel van de aftiteling heb gelezen... ik was geschokt van de schoonheid van deze film.... moest echt even 15 minuten bijkomen....

Degenen die echte kunst verstaan weten wat ik bedoel....

(het begin.... de kikkers, het lied wat alle karakters synchroon zingen... het acteerwerk.... geniaal)

Deze film staat bij me op nummer 1. De opbouw van de verhaallijnen en de acteerprestaties vooral dat van Tom Cruise en William H. Macy waren schitterend!

Na een uurtje kijken vroeg ik me af : "Waar gaan we nu naartoe met deze top250 film ?". Uiteindelijk viel deze film nog best mee, maar men moet natuurlijk trachten deze zware film helemaal te bekijken, puike acteerprestaties en een zeer verrassend einde.
Leuk om Tom Cruise in zijn onderbroek te zien

Prachtige film dit!!

Gelukkig ben ik pas nadertijd reacties gaan lezen, sommige reacties hadden je anders totaal andere verwachtingen gegeven van deze film wat denk ik het kijken niet ten goede doet!

4.5* voor mij, had wat moeite met begin en vroeg me af of ik door ging kijken, heb er nu absoluut geen spijt van dat ik wel door keek!!

Door kijken dus!!

Mooie film van Paul Thomas Anderson, dat moet ik toegeven. Ik zag vooraf een beetje op tegen de lange speelduur van deze film, maar de film vliegt lekker snel voorbij, ondanks dat de film zijn lengte niet helemaal waarmaakt.
De film laat op een mooie manier zien hoe het verleden je vormt en eigenlijk altijd een rol blijft spelen in ons leven.
Ik vond het acteerwerk van iedereen erg overtuigend, waarbij vooral John C Reilly en Philip Seymour Hoffman er voor mij bovenuit sprongen. Zelfs Tom Cruise was niet onaardig, maar stelde uiteindelijk toch teleur in de scene met zijn vader, waarin hij voor mij liet zien een echte emotie totaal niet overtuigend te kunnen overbrengen , die scene deed me dan ook vrij weinig.
Toch heeft de film indruk gemaakt, mede door twee zeer mooie scenes. Allereerst de scene met de kikkers die uit de lucht vielen wat erg mooi was om te zien. Ten tweede de scene waarbij alle betrokkenen op hetzelfde moment het liedje van Aimee Mann zongen . Erg leuk bedacht in ieder geval. Kortom een prima film!

4,0*

Hele mooie film ja. Zeer sterk uitgewerkte verhaallijnen die geen moment verveelden met hele aparte dialogen af en toe, zo apart dat het soms humoristisch is. Verder waren de acteerprestaties superieur, elke acteur lijkt wel te solliciteren voor een Oscar.
Toch is er één ding totaal onnodig en zwaar overdreven en dat is die kikkerregen. De film is zoooo realistisch en dan wordt het in mijn optiek verpest door die kikkers. Ik snap dat Anderson doelt op de onverklaarbare dingen die gebeuren in het leven, maar dit laat geen enkele impact op mij achter. Origineel was het wel, dat moet ik toegeven, maar ik had iets gekozen met een zwaardere en vooral iets realistischere impact...
Vooralsnog 3,5 *

Voorlopig hou ik het op 4*. Ik twijfelde lang tussen 3,5* en 4*. Het einde vond ik heel goed en origineel, daarom 4*.

naja als je dan toch een kikkerregen gebruikt, doe het dan goed

overigens bestaan er ook schelpenregens en visregens, allemaal op basis van hetzelfe principe, een orkaan zuigt water op uit een plas water en daarmee de inhoud, die elders neerkomt

zo vreemd is het eigenlijk niet

''This happens. This is something that happens''

Laten we bij het begin beginnen: de titel. Magnolia had ook Roos of Tulp kunnen heten. Elke bloem was goed geweest, want de film heeft de structuur van een opengevouwen bloem. Voor wie op school nooit heeft opgelet bij plantkunde: elk bloemblaadje leidt een zelfstandig leven, maar is via de knop van de bloem ook met andere bloemblaadjes verbonden. Precies zo zijn de levens van de personages in Magnolia met elkaar verknoopt.

Tijdenlang zag ik er naar uit om deze film voor een tweede keer te zien en vandaag heb ik de dvd maar weer eens opgezocht wat resulteerde in een onvergetelijke kijkervaring...

De eerste keer dat ik Magnolia zag vond ik het vooral een film waar alles aan leek te kloppen zonder dat veel dingen tot me door wisten te dringen. De tweede keer dat ik de film zag (vandaag dus) heb ik deze film toch vooral als een drie uur durende rit vol met emoties ervaren. Er worden zoveel verschillende dingen in één film gestopt en als je dit ziet zonder dat je de film hebt gekeken denkt je dat het gewoon onmogelijk is om dit goed te realiseren als algeheel. Wat mij betreft is er ook maar één regisseur die dit kan en dat is zonder twijfel de beste regisseur die op dit moment op deze aarbol rondloopt, namelijk; Paul Thomas Anderson.

Dat Paul Thomas Anderson zoveel verschillende elementen in één film heeft weten te stoppen en het ook nog in perfectie heeft weten uit te werken is Magnolia wel het ware bewijs van. Drie uur lang heb ik met kippenvel zitten kijken naar fantastische hoofdrolspelers die allemaal het beste van hunzelf geven. Drie uur lang heb ik zitten kijken naar een film die vanaf minuut één tot aan de laatste minuut heeft weten te boeien en dat is knap, want de film duurt gewoon lang. De tijd vliegt voorbij wat PTA mogelijk maakt door elke scene interessant te maken door middel van (bijna) het constante gebruik van muziek en het flitsende camerawerk. Alle dialogen zijn interessant en elke dialoog stroomt over van emotie. Lachen, janken, schelden en wat dan ook maar. Deze film bevat alles en alles word op een perfecte manier inelkaar geworven.

Tom Cruise zet waarschijnlijk zijn beste rol neer als Frank T.J. Mackey. Wat een geweldige personage zeg. Vanaf het moment dat hij op het podium staat tot aan het moment dat hij bij zijn vader aan bed zit weet hij (meer dan) te overtuigen. Alles wat in zijn personage schuilt komt prachtig tot uiting in een paar onvergetelijke scenes. John C. Reilly is één van mijn favoriete acteurs en de rol die hij in deze film neerzet is simpelweg briljant. Een beter persoon op aarde vind je niet zou je zeggen, althans; zo komt zijn personage over en je medeleven voor hem begint daarom ook elke minuut groter te worden. Een correcte politieagent die hulpeloos op zoek lijkt te zijn naar liefde. Gelukkig vind hij deze liefde, want als kijker zou je toch niets anders voor hem willen. Julianne Moore heeft me bij de eerste kijkbeurt - net zoals Cruise en Reilly overigens - ook al weten te overtuigen, maar ook haar rol is weer van wonderschone kwaliteit. De scene in de hyphoteek, bij haar advocaat en het moment dat ze in de auto ligt, zo prachtig. Phillip Seymour Hoffman is een acteur van wereldformaat en zijn personage in deze film is geweldig, kan er eigenlijk niks aan toevoegen. In tegenstelling tot de drie voorgaande heeft Hoffman niet één bepaalde scene die eruit schiet, maar zijn aanwezigheid is constant superieur. Vreemd genoeg (of ook niet) werden bij mij de meeste emoties opgeroepen door Donnie, gespeeld door William H. Macy. Ook hij is geweldig en speelt een toch wel vertrouwde rol, maar in Magnolia tegelijkertijd zijn beste. De scene bij het tankstation dat hij zijn tanden mist en tegen Reilly spreekt is een waar hoogtepunt. De rest van de cast doet het net zoals degenen die ik hiervoor noemde ook geweldig. Paul Thomas Anderson haalt in ieder van hun het beste naar boven.

Een verhaal over toeval en de speling van het lot. Alle wegen kruisen en dit word dan ook op een prachtige manier verteld. Het moment dat alle personages tegelijkertijd hetzelfde lied zingen is ook een wonderschoon moment wat mij betreft. Weer zo'n moment dat kippenvel niet te stoppen is. De opbouw in het dit verhaal is dan ook perfect. Je leert ieder personage kennen, bouwt een soort van persoonlijke verbintenis op met iedereen en alles wat daarna gebeurt is niet voor de personages in de film alleen, maar ook voor jou als kijker. Dit was toch wel een punt die ik in de eerste kijkbeurt miste, maar die toch onmisbaar blijkt te zijn wil je aan deze film de welverdiende schoonheid toekennen. Alle personages lijken ongelukkig te zijn en het lot brengt deze ongelukkige personages op een onvergetelijke manier bijelkaar. Veel boodschappen worden toegekent aan de kijker en veel momenten waar veel kijkers hunzelf in zullen herkennen.

Nadat Magnolia al een paar keer heeft verwezen naar Exodus 8:1 ("En de vorsen zullen opkomen op u en uw volk en op al uw knechten") wordt de lucht aan het einde van de film verduisterd door miljoenen uit de hemel neerstortende kikkers. Wie niet horen wil moet voelen, is de boodschap. De kikkerstortbui is geen grotesk slotakkoord maar de apotheose van een moralistische vertelling, waarin schuld en boete, zonde en vergeving, de thema's zijn.

De kikvorsplaag is Andersons straf voor het menselijk dwalen van het rechte pad. Wat dit rechte pad is? Nee, Magnolia roept niet op tot regulier kerkbezoek, maar wel tot liefde voor de medemens. Zalvende woorden, maar Anderson draagt ze zonder cynisme overtuigend uit. Hoe het moet in het leven, tonen in Magnolia twee bijfiguren met hun zorgzame gedrag. De ene is de verpleger (Philip Seymour Hoffman) die de oude Robards in zijn laatste dagen liefdevol verzorgt, de andere een politieagent (John C. Reilly) die bij burenruzies en overlast in een goed gesprek gelooft. Je moet Magnolia hebben gezien om dit zonder ironische glimlach te kunnen lezen.

Er zijn toch wel een aantal mensen die deze onvergetelijke climax niet kunnen waarderen. Dat is jammer, want vaak word er toch wel teveel achter gezocht. Alleen de beelden die we te zien krijgen zijn al onvergetelijk, laat staan de reacties van alle personages hierop. Vooral de reactie van Hoffman als ie de kikkers buiten in het zwembad ziet vallen doet een brok in je keer veroorzaken, maar ook het constante gedreun op het dak, de claustrofobische sfeer die je hebt als je in je autootje zit en dat je jezelf constant afvraagt; waarom? ''But it did happen''

Paul Thomas Anderson: een regisseur die de tijd neemt voor een project en alles op zijn gewilde manier wil brengen. Hoe lang het ook moet duren. 37 jaar oud is de man nog maar en nu al favoriet van menig filmfan. Een man met een gouden toekomst en als kijker vind je het geen probleem dat je wat langer moet wachten tot PTA weer met een nieuw project komt, want ze zijn het wachten toch wel waard...

Een film waarvan ik erg heb genoten deze tweede kijkbeurt. Er zullen nog meerdere volgen als het aan mij ligt. Het is ook zo moeilijk om een top tien te maken en te bepalen welke film bovenaan de lijst mag staan, maar na vanavond ben ik daar wel even uit; Magnolia staat op nummer één. Ik had mijn top tien een tijdje verwijderd, maar deze film verdient het gewoon om bovenaan te staan en het is zonde dat deze titel niet op die plaats te kijk word gezet. Jeetje, zo lul je ook zo weer een eind weg. Een paar stukjes uit deze post heb ik van internet gehaald omdat ik vond dat ze goed in mijn verhaal pasten. Dit is in ieder geval een perfect voorbeeld van een film met een lange speelduur waar je nog wel even wat minuten aan vast zou willen knopen, maar we moeten het hiermee doen. Een meesterwerk en een ware briljant!

Magnolia is een schip waarop je eindeloos meedeint. De reis had langer mogen duren.

Het jammere aan deze film is dat het welliswaar mooie scenes zijn, maar dan ook alleen maar mooie scenes. De verschillende verhaallijnen zijn zo terloops (en soms gemaakt ) verbonden dat je je tot op het einde van de film blijft afvragen hoe dit nu allemaal samenhangt. En uitindelijk blijkt het dus gewoon niet samen te hangen. Dit is des te opvallender omdat bij de korte fragmenten voorafgaande aan de verhaallijn, de indruk wordt gewekt dat voorbestemming een belangrijke rol zal spelen. Ik vind het verder weinig kunstig om dan lukraak wat bovennatuurijke en vage dingen in een film te stoppen en zo de suggestie van een goed doordacht plot te wekken. Toch nog een 3 voor de plaatjes.

Man, wat heb ik toch altijd een medelijden met Tom Cruise hier. Als geen ander probeert hij maar steeds zijn verleden te verdringen en dóór te leven, zo goed en zo kwaad als het kan, Zijn herinneringen achter zich te laten om door te kunnen gaan. Maar het blijft hem achtervolgen.

We may be through with the past, but the past isn't through with us.

Hoe graag we het ook zouden willen.

Verdere stijgingen in mijn top 10 zijn mogelijk. Mooi bericht trouwens, HarmJan!

Dankje

Zondag zag ik de film voor de derde keer. De laatste keer was denk ik 2 en een half tot 3 jaar geleden. De film behoorde al tot mijn favorieten en was puur toevallig (wat geheel in de geest van de film zelf is) 3 jaar lang op nummer 18 te vinden in mijn jaarlijke top 100. Toch wist Magnolia alsnog iets bijzonders te bereiken bij de derde kijkbeurt. Ik was er namelijk nog meer kapot van dan bij eerdere keren.

Magnolia heeft iets. De film raakt me heel diep. Dat deed hij jaren geleden al, maar schijnbaar wordt het alleen maar sterker naarmate ik ouder wordt. De personages spreken me aan en ze hebben iets werkelijks. Anderson maakt het de kijker niet bepaald gemakkelijk en Magnolia is voor criticasters gemakkelijk af te doen als pretentieus, met al zijn filosofiën over leven, dood, vergeving en menselijk lijden. Het zou niet mogen werken. De film behoort te bezwijken onder zijn eigen gewicht. Magnolia zou voortbestemd moeten zijn om een ongeloofelijke flutfilm te zijn.

Maar dat is het niet.

Anderson is zo direct en oprecht in zijn regie dat hij mij makkelijk meekrijgt. De film zit vol met personages die dingen doen die niet mooi zijn, maar zoals ook in zijn andere films heeft Anderson veel sympathie voor zijn hoofdpersonen en dit geeft de film een warmte. De film ontroerd me dan ook, maar deprimeert me niet. Het is zelfs een hoopvolle film. De dingen die Anderson hier zegt over menselijke interactie komen ook goed overeen met mijn gedachten erover, dus de film spreekt mij extra aan.

De film heeft meer goede acteerprestaties als enige andere film (niet op de laatste plaats omdat de cast ook groter is dan in de gemiddelde film, maar dat terzijde) en een aantal scènes waarvan ik kippevel krijg. Het laatste shot, waarin Melora Walters eindelijk glimlacht, is misschien wel het meest perfecte eindshot ooit in een film.

Daar komt nog eens bij dat ik me door een paper waarmee ik bezig ben me erg verdiept heb in Anderson de laatste tijd, waardoor ik erg goed door heb gekregen hoe persoonlijk deze film wel niet is. Daardoor krijgt de film nog een extra diepe laag.

Volgens mij is deze recensie een beetje onsamenhangend geworden, maar ik weet er niet zo goed een geheel van te breien. Feit is dat ik deze film nog eens extra wou aanprijzen, voor zover dat nodig was. Hij komt op #2 mijn top 10 weer binnen. Niet vandaag overigens, maar later in de week, want ik moet even denken hoe mijn top 10 nu gerangschikt moet worden.

Overigens voel ik me geroepen om HarmJanStegenga erop te wijzen dat deze film absoluut niet naar elke bloem genoemd had kunnen worden, maar dat Magnolia een zéér bewuste keuze is.

The One Ring ziet het licht!

Hmm, volgens mij waren dat Anderson's eigen woorden. Ik kan het mis hebben natuurlijk. Waarom zou Magnolia zo'n bewuste keuze zijn dan? Ben ik wel benieuwd naar. Blij dat de film je zo goed is bevallen overigens Bij mijn tweede keer kijken wist ik dat dit de beste film ooit is. Een film heeft me nog nooit eerder zo geraakt als deze...

- edit - En wat dat eindshot betreft. Dat ben ik zeker met je eens; simpelweg perfect en misschien wel het mooiste eindshot ooit.

Volgens mij had het iets te maken met de blaadjes van de Magnolia die op de één of andere manier te linken waren met de personages in de film doordat ze symbolischerwijs overeenkwamen in bepaalde acties. Wélke acties precies weet ik niet, dat moet je The One Ring maar vragen . Misschien het opbloeien en weer verwelken ofzo. Mooie bloemen in ieder geval.